2026-01-14
Blog Página 1012

Desblokeorako LABen proposamena eta 2013ko saiakera

Negoziazio kolektiborako eskubideaz ari garelarik, LABetik haren defentsan eginiko proposamenak eta ekimenak ugariak izan dira. Horien artean nabarmentzekoa 2013an, Negoziazio Kolektiborako Euskal Esparrua lan erreformaren aurrean babesteko eginiko proposamena.

Orduan bi gauza proposatzen genituen: akordio interprofesionala egitea, negoziazio kolektiborako bertako egitura finkatuz. Hitzaurrean argi eta garbi adierazten zen arazoa lan erreforma zela eta helburua lan erreformaren aplikazioa ahalik eta gehien mugatzea, gure esparruan. Akordio hura Euskal Esparrua eraikitzeko oinarrizko akordio bezala ulertzen genuen. Akordioa eginez gero, fase berria irekitzen genuen euskal esparrua eraikitzeko elkarrizketei eta negoziazioei bide emanez.

Halaber, hitzaurrean salatzen genuen desarauketa zabaltzeko blokeatu zuela patronalak negoziazio kolektiboa eta prekarietatea neurririk gabe hedatzen ari zela. Sektore hitzarmenak bi joera haiei buelta emateko tresna eraginkorrak zirela aldarrikatzen genuen. Desblokeo orokor baterako proposamen egiten genuen, beraz.

Blokeoa gainditzeko proposamena, gutxieneko batzuren gainean:

  • Erreformaren aurkako klausulak
  • Soldatak hobetzeko erreferentziak
  • Ultraktibitatea
  • Hitzarmenak eragin orokorrekoak izatea, gehiengoak sinatuta, alegia.

Negoziazio prozesua ireki zen Jaurlaritzarekin eta Confebaskekin. Desblokeorako akordioan aurrera egitea oso zaila zenez, bertako markoa erreformaren aurrean babestea lehenetsi genuen. Azken urratsean ginelarik akordioa zapuztu egin zuen Confebaskek, Urkullu bera mahaian eserita zegoela.

Desblokeorako akordio orokorra ezinezkoa bazen ere, 2014ean hitzarmenez hitzarmen borrokatzen hasi ginen. Patronalaren jarrera berdina izan zen hitzarmen guztietan. Ez dituzte bertako hitzarmenak nahi; bertako hitzarmenak bertan behera utzi eta herrialdeko sektoreko hitzarmen berriak nahi dituzte, hutsetik hasita. Bertako hitzarmenak bertan borrokatu ditugun hitzarmenak dira, zerotik hasi eta lan erreformaren arabera eraikitako hitzarmen berriak ez dira bertakoak, hemen negoziatu arren.

Hau esanda, ondorioa argia da: LABetik erreformaren kontrako estrategia planteatu izan dugun bezala, kontrakoa, Lan Erreformaren aplikaziorako formula, alegia, Jaurlaritza, Confebask, CCOO eta UGT Elkarrizketa Sozialaren Mahaian adosten ari direna. Aplikazio horretan arazo edo traba izan daitekeen guztia sahiestea dute helburu, hau da, gehiengo sindikala bera.

 

 

 

Jaurlaritzaren proposamenaz LABen balorazioa

Urteak daramatzagu salatzen patronalaren eta Jaurlaritzaren artean aliantza estrategiko sendoa dagoela. Helburuetan ez ezik gauzak egiteko moduetan ere bat egiten dute biek. Klase aliantza dute, interes ekonomiko berdin berdinak defendatzen eta babesten dituztelako.

Proposamenean honakoa jasotzen dute:

  1. Sektoreko hitzarmenen garrantzia azpimarratzen dute, eragin orokorreko hitzarmenak aukerarik hoberena direla adierazten dute, baina halakorik ez bada posible, eragin mugatukoak egin behar direla aldarrikatzen dute. Bi arrazoi ematen dituzte eragin mugatuko hitzarmenak alternatiba bezala hartzeko: hitzarmenak bertan behera geratzeak desarautzea ekartzen duela eta bertako hitzarmenak ez dauden neurrian estatalak sartuko direla.
  2. Bide hau babesteko eta blindatzeko akordio interprofesional bat egiteko aukera irekitzen dute. Jaurlaritzak eragin mugatuko hitzarmen hauek publikatzeko eta zabaltzeko konpromisoa hartzen du. Sarreran esan bezala, babesa ez da bakarrik politikoa (ontzat ematea), juridiko eta instituzionala ere bada, bide hau zabaltzen laguntzeko aktibo izango den neurrian.
  3. Onartzen dute alde sindikalaren muga, gutxiengoan daudelako, baina helburuak merezi duenez, beraien esku dagoen guztia egin behar omen dute.

LABen balorazioa:

  1. Ez da lan erreforma inon aipatzen. Hitzarmenak bertan behera geratzen dira berriak sinatzen ez direlako, lan mundua desarautzen ari da hitzarmenak sinatzen ez direlako, estatuko hitzarmanak hemen sartzen ari dira hitzarmenak sinatzen ez ditugulako… ELA eta LAB egiten gaituzte egoeraren erantzule.
  2. Ez da prekarietatea inon aipatzen. Hitzarmenak egotea da helburua, baita eragin mugatukoak badira ere. Edukiak berdin du.
  3. Estatalizazioa mugatzea jartzen da helburu bezala, horretarako akordio interprofesionala egiteko aukera aipatuz. Eragin mugatuko hitzarmenak EZ dira muga bat Estatuko hitzarmenen aurrean, akordio interprofesionala egon edo ez.

 

 

 

Ezkutuko-sukalde lanak negoziazio kolektibotik gehiengo sindikala zokoratzeko: analisia


Aste honetan Toña Sailburuaren dimisioa eskatu dugu, Jaurlaritzak Elkarrizketa Sozialerako Mahaian egin duen proposamen bat ezagutu bezain pronto. Proposamena oso argia da: gehiengoak lortu ezean, sektore hitzarmenak gutxiengoan egitea Jaurlaritzaren babes politiko eta “juridikoarekin”.

Lehen erreakzioaren ondotik analisi pausatuago baterako tartea hartuta, hauxe diogu:

Toñaren dimisioa eskatu dugu, benetan larria delako botere politikoak langileek demokratikoki hautatu duten ordezkaritza sindikala ez errespetatzea. Auzi guztiz politikoa da hau: hemen gehiengo sindikal bat dago, patronalaren asmoak oztopatzen dituena, edozer egiteko prest daude gu paretik kentzeko, eta Jaurlaritzak bat egiten du helburu horretan.

Duela urtebete LAB eta ELAri sindikatu izaera kentzeko bidea irekitzeko eskatu zuen Confebaskek. Lan mundutik kanporatu nahi gintuen. Orduan ez zuen lortu, baina azken proposamen honekin asmo berari eusten dio, lan mundutik kanporatu ezin eta Negoziazio Kolektibotik zokoratu nahi gaituzte. Patronalak gurekiko asmo horiek izatea larria da, eta larria bezain onartezina, Gobernuak horretan laguntzea.

Patronalak bere interes partikularrak defendatzen ditu; patronal guztiz basatia dugu aurrean. Patronalarena ez bezala, Gobernuaren funtsa interes orokorra defendatzea izan beharko luke. Botere publikoari dagokio oinarrizko eskubideak defendatzea eta babestea, baina guztiz kontrakoa egiten ari da.

Ezkutuko sukalde-lanetan ari dira. Esku artean ezer onik ez dutenaren seinale. Zer gertatuko zen bi dokumentuak eskuratu izan ez bagenitu? Uda sasoia egoki zetorkien halako akordio bati bide emateko.

Lehen erantzuna ELArekin batera eman izanaren balioa eta garrantzia azpimarratzen dugu. Ez dugu Negoziazio Kolektiboan akordiorik, eta bide luzea egin beharko dugu eremu honetan ados jartzeko, baina balio politiko nabarmena du oinarrizkoa diren gaietan batera agertzeak, eta zentzu horretan, oinarrizko eskubide sindikalak errespetatzea funtsezko gaia da.

Bukatzeko, eragile politikoek atzo izandako jarrera baloratu nahi dugu. EH Bildu da Jaurlaritzaren egitasmoa salatu duen bakarra, Toñaren agerraldia eskatuz. Besteek ez dute ezer esan. Parlamentutik kanpo Sortu izan da egoera salatu duen bakarra. Ez da inolako erreakziorik eman beste inoren aldetik. Berriro diogu, eskubide demokratikoen errespetuaz ari gara, ez soilik gai laboral batez.

 

 

Salba dezagun ETB, baina guztion artean


Bat gatoz Eneko Olasagastik Argian idatzitako artikuluarekin; bat gatoz ETB salbatu behar dugula dioenean, bat gatoz gaur egungo egoera onartezina dela esaten duenean. Baina, gure ustez, ez du fokua behar den tokira bideratu. ETBri buruz idazten du, baina, datuak ematerakoan taldeko enpresa guztiak sartzen ditu zaku berean. ETBn, zoritxarrez, ez gaude 1.000 langile inguru, 700ren bueltan baizik. Zoritxarrez diogu, beste hainbat langile azpikontratetan ari direlako telebistarako lanean, lan baldintza txarretan kasu batzuetan eta negargarrietan beste askotan.

Egia da, azpikontratetako lan baldintzak ETBko langileei ere inposatuz, diru gehiago izango genukeela programak ekoizteko, baina, gure ustez puntu honetan okertu egin da. Helburua ezin da izan ETBrentzat lan egiten duten langile guztien lan baldintzak okertzea, prekaritatean murgiltzea, edota bere lagun neoliberal horrek nahiko lituzkeen kaleratzeak. Kontrakoa da lortu beharrekoa, soldata eta lan baldintza duinetan oinarritutako kontratuak izatea ETBrentzat lan egiten duten azpikontratetako langileek. Ez gaitezen demagogian erori, edo bai. Zenbat azpikontratetako ugazaba ez dira aberastu ETBren kontura? Horietariko zenbatek lortu dute ETBrentzat lan egitea zentimo bakar bat arriskatu gabe? ETBtik jasotako dirutik zenbat izan da langileei ordaintzeko? Baina, hobe demagogian murgiltzen ez bagara.

Bilboko egoitzari buruz esandakoarekin erabat ados gaude; hain zuzen ere, ETBko sindikatuek salatu genuen etengabe egoitza aldaketa eta Bilbokoa ez zela ideia ona errepikatu genuen behin eta berriro. Erantzule bakarra du egoitza aldaketak, eta aproposena, Sabin Etxean galdetzea dela deritzogu.

Bidaia aprobetxatuz, bere mintzakideari beste galdera bat ere egitea proposatzen diogu Olasagastiri: enpresa arrunt baten barne estruktura zergatik irauli zuten, etxe barruan «gestore sistema» deitzen duguna ezarriz eta oraindik mantenduz, inongo kontrolik gabe kontratatu ahal izateko gustuko arduradunak. Honi buruz, datu xume bat: ETBn, 10 langileko arduradun bat dugu, ederto zaindutako artaldea gero!

Amaitzeko, Olasagastiri erantzunez, helburua ezin da izan ETBren tarta zatia nola banatzen den, beste hainbat proiektu informatibo eta kulturalei diru gehiago emateko, tarta bera handitzea izan behar da erronka, eta bide hori elkarrekin jorratzeko gonbita egiten diogu Olasagastiri. Izan ere dirua egon badago. Eusko Jaurlaritzak azken urteetan kulturari eta EITBri koxka handia kendu badie aurrekontuetan, AHTri eta bankuen zorra ordaintzeko ahalegina askoz ere handiagoa, ikaragarria, egiten ari baita. ETB salbatzeko oztopoa ez gara hain zuzen ere langileok.

 

 

El servicio de radiodiagnóstico de Olagibel no cerrará gracias a la presión de los y las trabajadoras y las personas usuarias

0


Osakidetza iba a cerrar el 9 de Agosto con premeditación y alevosía el Servicio de Radiodiagnóstico de Olaguibel (época de vacaciones de verano y tras las fiestas de Gasteiz), pero gracias a la lucha mantenida por las trabajadoras del servicio, se ha conseguido paralizar de momento la intención de Osakidetza.

Durante estas semanas han sido muchas las movilizaciones que han realizado las trabajadoras: concentraciones diarias en la puerta del ambulatorio, recogida de firmas de usuarias y usuarios, presencia en medios de comunicación y redes sociales, reuniones con Parlamentarias, con Junteros de la DFA y con concejales del Ayuntamiento de Gasteiz.

El Director de Osakidetza Jon Etxebarria anunció el pasado 12 de Julio y mediatizado por la lucha de las trabajadoras, que las consultas de traumatología del ambulatorio de Olaguibel y sus pruebas derivadas se trasladarán al Hospital Universitario de Araba. Mientras se seguirán haciendo en el Ambulatorio de Olaguibel las placas que solicitan las médicos de familia y las pediatras.

Sin embargo no podemos bajar la guardia, porque sabemos que han hecho esta maniobra en beneficio de los resultados del PNV en las próximas Elecciones Vascongadas.

 

 

 

74 ordutako lan asteak San Mameseko estalkiko lanetan

0

San Mameseko estalkia egokitzeko lanetan 11 orduz ari dira lanean astelehenetik larunbatera eta 8 orduz igandeetan. Horiek dira bertan lan egin nahi duten langileek onartu behar dituzten lan-baldintzak. 74 ordutako lanaldiez ari gara. Lanaldi hauekin ezinezkoa da langileen segurtasuna eta osasuna bermatzea eta nabarmena da lan istripu eta lanaldi oso luzeen arteko harremana.

San Mameseko estalkia esleitzeko arazo ugariren ondoren, Atheleticeko zuzendaritzak Inbisa Construccióni esleitu zion. Arazo ugariak aipatzen ditugu Athleticek exijitzen dituen baldintzak (oso epe estuak lana amaitzeko, hiru txanda eta asteburuak inposatzea eta 10,1 milioi eurotakoa prezio egokia ez zenaren ustea) ekarri zuten enpresa asko atzera botatzea. Azkenean, Inbisa Construcción izan zen esleipena lortu zuena.

Inbisak, bere aldetik, Idom ingeniaritzari eman zion obraren zuzendaritza eta honek, Sevillako Naviera Aljarafe azpikontratau zuen. Azken honek, Cadizgo Montajes Ipsus azpikontratatu zuen muntaia lanak egiteko.

Athleticen futbol zelai berria eraiki zuten bitartean, LABek salatu zituen bertako langileek jasan behar zituzten lan baldintzak. Instituzio publikoek ere onartu zuten (berandu) lan hauetan gertatzen ari zena oso larria zela. Orain, badirudi historia errepikatu egiten dela eta konpontzetik urruti, langileek jasan behar dituzten lan-baldintzak larritu egiten direla.

Obra esleitzeko modutik dator arazoa. Prezioak behera botatzen dira eta lan baldintzen errespetuaren ikuspegitik onartezinak diren baldintzak jartzen dira. Baina beti dago baldintzok onartzeko prest dagoen norbait, praktikan, langileen esplotazioa baino ez dakar honek.

Horixe da krisi famatuak sortu duena, desarautzea, lan-baldintzak kaltetzea eta kontrol falta.

Lan Ikuskaritzan dagokion salaketa jartzeaz gain obra bisitatzea exijitu eta erantzunkizunak argitzea eskatuz, LABetik milaka langilek jasan behar duten esplotazioa salatzen jarraituko dugu; eta enpresa batzuk zaurgarritasun egoera baliatuz eskrupulorik gabe esplotatzen duten bitartean, euren egoera zelan kronifikatzen den ikusten duten langabetuena ere bai. LABek kalitatezko enplegua aldarrikatzen jarraituko du. Enpleguak bizi-baldintza duinak bermatu behar ditu, baita San Mameseko lanetan ere.

 

 

 

Prekarietateak hil egiten duela salatuz kalera irten gara

0

Heriotz istripu eta lan prekarietatea salatuz Barakaldoko eragile sozial eta sindikalek elkarretaratzea egin zuten “No Más Accidentes Laborales. Lan Istripurik Ez! La precariedad laboral mata” lemapean. Gogorarazi behar dugu, astelehean 48 urteko langile bat hil zela lanean ari zela eta azken heriotz honekin jada 17 dira Bizkaian hildako langileak.

Berriro ere agerian geratu da azpikontratazio, prekarietate, prebentzio neurri eskasak eta segurtasunean ez inbertitzeak eragin kaltegarria duela gure osasunean, are gehiago, gure bizitza arriskuan jartzen dutela. Egoera hau ekidin liteke horretarako neurriak hartuz gero. Hori da hain zuzen ere enpresari zein administrazio publikoari exigitzen dieguna honelakorik berriro gerta ez dadin.

 

 

 

Unidades de gestión clínica, un producto tóxico en osakidetza

0

Edurne Agirre (responsable de LAB-Osakidetza) y Latxe Uranga (delegada de LAB del Hospital Usansolo)

El año pasado, LAB anunciaba que el Gobierno español estaba preparando un Real Decreto para la creación de Unidades de Gestión Clínica en los sistemas de salud de las comunidades autónomas, y señalábamos que éstas suponían un avance hacia la privatización de la sanidad pública. Pues bien, el 28 de Junio, en la Mesa Sectorial de Sanidad, se presentó a los sindicatos el proyecto de Decreto que regula la ordenación de la estructura de las organizaciones de servicios sanitarias de la Comunidad Autónoma de Euskadi (las llamadas OSI) y el régimen de funcionamiento y constitución de las Unidades de Gestión Clínica (UGC).

Es decir, el Departamento de Salud del Gobierno Vasco introduce dos elementos organizativos importantes en los centros de trabajo: las Organizaciones Sanitarias Integradas (OSI), que son estructuras que unifican la Atención Primaria y la Atención Especializada y que van a actuar bajo el principio de autonomía económico-financiera y de gestión; y las Unidades de Gestión Clínica (UGC), que van a unificar a grupos de personas, tecnologías e infraestructuras, bajo un contrato de gestión clínica que se realizará con la Gerencia de cada centro.

Hemos de decir que las OSIs han ido implantándose desde 2011 en toda la red de Osakidetza, sin ningún consenso con la parte social. LAB considera que, con la creación de las OSI, la atención hospitalaria está fagocitando a la Atención Primaria, dejando la prevención y promoción de la salud muy mermadas y perjudicadas.

Pero, además de las OSI, Osakidetza pretende implantar las Unidades de Gestión Clínica allí donde se considere necesario. Entre los diferentes tipos de UGC están las que integran servicios de una o varias OSI con servicios de hospitales vinculados o concertados con Osakidetza; es decir, con hospitales y centros sanitarios privados. El Decreto además, deja claro que “se podrán crear organizaciones de servicios dotadas de personalidad jurídica propia” lo cual obviamente las convierte en microempresas que pueden llegar a competir entre ellas. LAB denuncia que Osakidetza, con este Decreto, está imponiendo un modelo de gestión empresarial altamente tóxico para nuestra sanidad pública vasca.

Experiencias de otras Comunidades Autónomas (Andalucía, Asturias, Catalunya, Castilla León) dejan bien claros los peligros de estas Unidades de Gestión Clínica.
Pero ¿cómo funciona una UGC? El Departamento de Salud transfiere a las UGC unos presupuestos a cambio del logro de objetivos. Pero estos no suelen incidir en actuar sobre los principales determinantes de salud de las poblaciones (medioambientales, laborales, sociales,.….), sino que los objetivos, más bien están destinados a reducir el consumo de recursos sanitarios (pruebas diagnósticas, derivaciones a especialistas, ingresos hospitalarios, farmacia, sustituciones de profesionales sanitarios y no sanitarios por ausencias,….). En las UGC se promueve la competencia entre profesionales y unidades y se recompensa con incentivos a los miembros del equipo (personal sanitario) por la consecución de los objetivos marcados. Las direcciones de las UGC son generalmente para personal facultativo, aunque también se permite al personal de enfermería acceder a ellas. Por ello, a cambio de poder participar en el reparto del pastel, en julio de 2013, el Sindicato Médico y el Sindicato de Enfermería (SATSE) firmaron el “Pacto por la sostenibilidad y la calidad del sistema nacional de salud”.

Otra prueba del verdadero interés en las UGC la encontramos en un documento de la Confederación Estatal de Sindicatos Médicos, que apunta que la adhesión a una unidad debe ser voluntaria, pero que esa asunción voluntaria requiere de incentivos que necesariamente deben ser económicos y que la cantidad no debería ser inferior a 12.000 € mensuales por facultativo o facultativa. ¿Dónde va a quedar la asistencia sanitaria si está influida por objetivos economicistas?

Que el PNV traspase al personal sanitario la ejecución de políticas de recorte de gasto sanitario nos parece aberrante, porque pervierte el sistema sanitario público. Con este paso, el partido jeltzale deja en evidencia una vez más su talante neoliberal y mercantilista, pero encontrará en su camino a las y los que apostamos por la defensa de una sanidad pública, universal y de calidad, y sobre todo, para recordarles que la sanidad no les pertenece. La sanidad es de toda la ciudadanía y requiere del consenso de todas las personas que vivimos en este país.

 

 

 

La firma del convenio de la Diputación Foral de Bizkaia de 2016 es un paso adelante

Las Sección Sindical de LAB-Diputación, junto con CCOO, ha llegado a un acuerdo con la institución foral para firmar el Acuerdo/Convenio que regulará las condiciones laborales del personal funcionario y laboral en 2016. La postura de LAB fue decidida en la asamblea de afiliadas y afiliados celebrada el pasado martes 12 de julio, en la que por mayoría se decidió dar un apoyo crítico a la última propuesta de Función Pública, remitida el lunes 11 de julio.

Ambos sindicatos han flexibilizado su posición en materia retributiva, excusa permanente para abortar la negociación, poniendo el acento también en otras cuestiones como la creación de empleo, la convocatoria de OPEs y mejoras laborales y de conciliación.

LAB es consciente de que el contenido del acuerdo al que hemos llegado no es plenamente satisfactorio, pero aun así pensamos que contiene compromisos importantes en diversas materias que nos dotan de legitimidad para exigir su efectivo cumplimiento: avanzar en diversas materias (recuperación de poder adquisitivo, permisos, conciliación y reparto y creación de empleo), consolidar las condiciones laborales (jornada, libranzas, vacaciones, etc.) y garantizar el mantenimiento de las plazas del grupo E y la cobertura de determinados puestos de este grupo no cubiertos en la actualidad.