2026-01-24
Blog Page 361

ISN-Volkswagenen dugun sail sindikalak 2019an sinatutako enpresa-ituna errespetatzeko eskatu dio enpresari

LAB sindikatuaren ISN-Volkswagen sail sindikaleko langileek elkarretaratzea egin dute gaur Landabenen, Iruñeko fabrikako atean, ISN enpresari eskatzeko 2019an sinatutako enpresa-itunean adostutako KPIaren igoera ordain diezaien.

LAB sindikatuak gehiengoa du ISN-VWko Enpresa Batzordean, eta otsailaren 1az geroztik bildu da enpresarekin igoera hori ordaintzeko moduari buruzko akordioa bilatzeko. Enpresak uko egiten dio akordioari, nahiz eta enpresa-itunean jasota egon.

LABeko sail sindikalak hainbat proposamen egin ondoren, atzo negoziazio-mahaitik altxatu zen, akordioa lortzea ezinezkoa zela-eta, horregatik egin dute gaurko kontzentrazioa. LABek espero du enpresak lehenbailehen erantzutea. Bertzenaz, langileek borrokarekin jarraitu beharko dute eta, segur aski, grebarako deia egin beharko dute, ez baitute onartzen blokeoa eta plantillarekiko konpromiso falta.

LOSUren inposaketen gainetik, Euskal Herriak bere unibertsitate esparrurako unibertsitate-lege propio eta burujabea behar du

LOSU (Ley Orgánica del Sistema Universitario) legea onartuko omen da hurrengo hilabeteetan Estatu espainiarreko Kongresuan. Lege honek Estatu espainiarreko unibertsitateen izaera eta funtzionamendua arautuko ditu urte batzuetarako, tartean Hego Euskal Herriko unibertsitateenak ere eta, jakina, bertan lan egin nahiz ikasten duten pertsona guztiengan izango du eragina.

Hori dela eta, LAB sindikatuak bere irakurketa plazaratu nahi du lege honen inguruan, oraindik behin-behinekoa den legeproiektuaren testuan oinarrituta.

Ez da gure legea. Ez da behar dugun legea

Euskal Herriak bere esparru unibertsitario propioa behar du, Euskal Herritik garatua eta euskal herritarren beharrei erantzutera bideratua. Irakaslego propioaren aldeko borroka luze baten ondoren, 2004tik EAEn dagoen Euskal Unibertsitate-legeak eskumen batzuk jasotzen baditu ere, Estatuko legearen menpe dago guztiz, Euskal Herriak behar duen unibertsitate-eredua garatzea eragotziz. Nafarroa Garaian egoera are okerragoa da, bertan NUPeko sorrera legea baino ez baitute unibertsitateesparruari dagokionez. Zentzu honetan, LOSUk ez du aldaketarik ekarriko eta, alderdi batzuetan, atzerapausoa suposatuko du. Legearen testuaren sarreran ukitu aurrerakoi batzuk antzematen badira ere, lege honek zentralista izaten jarraituko du, Euskal Herriaren zein beste nazioen herri izaera eta errealitate berezituaren gainetik pasatuz.

Era berean, unibertsitateko langileen lan-baldintzak Euskal Herrian arautu behar ditugu, gure lan-esparru propioa aldarrikatuz eta eraikiz.

LOSUk bide laborala baztertzen jarraituko du

Madrilek guztiz bereganatuta daukan eredu funtzionarial zentralistaren aurrean, LABetik lan harremanen arautegi propioa izatea defendatu izan dugu historikoki. Bide honetan, azken bi hamarkadetan EHUn figura laboralak garatzea eta alderdi askotan funtzionarioekiko parekatzea lortu bada ere, diskriminazio batzuk mantendu egiten dira oraindik. NUPen, EHUn ez bezala, plantilla egonkortzea ahalbidetuko lukeen berezko figura laboral iraunkorrik ez da garatu, eta LABetik jorratu beharreko bidea dela pentsatzen dugu. Egoera honetan LOSUren behin-behineko testuak jasotzen duen funtzionarioen ehunekoa %51tik %55era igotzeak EHUn irekitako bide laborala kaltetuko du, Estatu espainiarreko funtzionario bihurtzeko presioa areagotuko baita, NUPerako aurrerapausorik ez dakarren bitartean. Era berean, Errektoretzarako hautagai izateko aukera ukatzen zaie laboralei, nahiz eta kargu horretarako funtzionarioei eskatutako merituak izan, irakasle laboralekiko diskriminazioa bere horretan mantenduz. LOSUk indefinizio larrian uzten du figura laboralen etorkizuna, bide hori aukeratu nahi duten irakasle-ikertzaileen ibilbidea eta promozio aukerak zalantzaz beteta utziz.

Unibertsitatearen gobernantza-eredua demokratizatu gabe eta menpekotasuna areagotuta

Historikoki mantendu den gobernantza hierarkizatuari bere horretan eutsiko dio LOSUk, irakasle iraunkorrei ordezkaritzaren gehiengoa emanez eta beste kolektibo batzuen ordezkaritza minorizatuz. Klaustroaren eskuduntzek nahiko murriztuta jarraituko lukete, parte-hartzeak oso mugatuta eta aldaketarako aukerak gauzatzeak larriki zailduta. Klaustroa eta Gobernu Kontseilua demokratizatu behar dira, eztabaidatzeko eta parte-hartzeko gune bilakatuz. LOSUn ez da aurrerapausorik izango zentzu horretan. Gizarte Kontseiluak Gobernu Kontseiluan duen ordezkaritza handitu egingo du LOSUk. Gizarte Kontseiluaren osaketa demokratikoagoa bilatu ordez (ordezkari gehienak erkidegoen legebiltzarrek aukeratzen dituzte unibertsitatearen presentzia oso txikia izanik), neurri honek unibertsitateen kanpoko kontrola areagotzeko balioko du eta ez EHUren, NUPen eta jendartearen interesei hobeto erantzuteko.

Irakasle-ikertzaileen baldintzetan zalantzak eta mehatxuak

LOSUk aldi baterako irakasleen kopurua jaisteko neurri desberdinak dakartza baina ez da argi geratzen neurri horien finantziazio iturriak zeintzuk izango diren. Eta aipatu beharrekoa da baita ere, lanpostu finkoa lortzeko eskatzen den kanpoan egin beharreko 9 hilabeteko egonaldia emakumezkoen karrera profesionalean arrakala areagotzeko bide izan daitekeela.

Euskararako hobekuntzarik ez

Euskarak gure unibertsitateetan duen egoera hobetzeko ere ez du balioko lege berri honek. Ez da inon jasotzen irakaskuntza programetarako gutxieneko ehunekorik, ez eta pertsonalarentzako edo oposaketetako epaimahaientzako gutxieneko jakintza mailarik ere.

LABen eskaerak gai honetan erantzukizuna duten eragileei

EHUko eta NUPeko zuzendaritzek erantzukizun handia dute gai honetan. Beste erakunde eta eragileekin dituzten harremanak eta entitate batzuetan (CRUEn kasu) duten parte-hartzea baliatu beharko lukete presioa egiteko. LABetik eskaera hauek zuzentzen dizkiegu EHUko eta NUPeko zuzendaritza taldeei:

• Unibertsitatearen autonomia defendatzeko kanpoko kontrol politikoaren aurrean.
• EHUn bide laborala defendatzeko, ezarri nahi duten funtzionarioen portzentajearen kontra eginez eta langile laboralek funtzionarioek baino eskubide gutxiago ez izatea bermatuz.
• Nafarroan bertan kudeatuko den kontratupeko figura iraunkor bat sortzeko.
• EHUk eta NUPek behar duten finantzaketa publikoa eskatzeko eta lortzeko.
• Euskal jendarteak dituen erronka eta beharrei erantzun behar dien euskal esparru unibertsitario zein ikerketa eremu propioa aldarrikatzeko.

Era berean, Madrilen ordezkaritza daukaten euskal alderdi politiko guztiei euskal unibertsitate sistemaren defentsan presioa egiteko eskatzen diegu. Batetik, irakasle-ikertzaile funtzionarioen transferentzia EAEra eta NFKra ekartzeko borrokatzeko eskatzen diegu. Bestetik, bide laborala defendatzeko, LOSUk kaltetu ez dezan, hots, funtzionarioekiko betebehar berdinak izanik, eskubideetan ere berdinduak izan daitezen.

Inposaketen gainetik, Euskal Herriak bere unibertsitate esparrurako unibertsitate-lege propio eta burujabea behar du.

Altueretako erorketen ondoriozko lan heriotzak marka guztiak apurtzen ari dira

Beste lan-istripu hilgarri bat deitoratu eta salatu behar dugu, kasu honetan Bilbon, urteko 9. hildakoa lan istripuan hain zuzen. 47 urteko eraikuntzako langilea aldamiotik erori zen larunabatean, 6. solairuko altueratik. Aurtengo 4. hildakoa altueratatik erorita Euskal Herrian. LAB sindikatutik gure elkartasuna adierazi nahi diegu langilearen familiari, gertukoei eta langileei.

Zailtasunak ditugu istripuaren inguruko informazio teknikoa edukitzen izan ere, orain bi egun gertatu arren, OSALAN-ek ez digu inongo txostenik iritsarazi.

Zalantza handiak sortzen zaizkigu dena den, aldamioen araudia aldatu zenetik babes perimetrala duten aldamioak erabili behar direlako eta hala ere, altuerako erorketak behin eta berriz ematen ari dira. Honela, “errekurtso prebentiboaren” ardura guztiz desitxuratu du patronalak Lan Ikuskaritza eta Osalanen utzikeriari esker eta errealitatean, inork ez du ikuskatzen obretan lanak behar bezala egiten direnik segurtasun ikuspegitik. Errealitate honek sortzen ditu emaitza beldurgarri hauek, esan bezala urtea hasi denetik 4 langile hil dira altueretatik erorita.

Beste datu esanguratsua da istripua larunbatean eman zela. Jakina da gehiegizko ordu eta lan karga ere arrisku faktore direla. Kontrolatzen al du administrazioak lan orduak errespetatzen diren? Identifikaturik al daude arrisku gehigarri horiek enpresaren segurtasun planean?

Egoera horren aurrean, norbaitek sinets al dezake kasualitatea edo zorte txarraren aurrean gaudenik? Administrazioei, lanistripuen eta lanbide-gaixotasunen gaitz horri aurre egiteko azalpenak eta berehalako neurriak, kontrol handiagoa eta politika zehatzak eskatzen dizkiegu.

Erakundeei azalpenak eskatzen dizkiegu, bereziki eraikuntzan inspekzio eta jarraipenak areagotu ditzaten segurtasun arauak integratuaraziz. Modu honetan beharrezko neurriak har daitezen eta benetako prebentzio-politikak egin ditzaten. Tamalez badakigu praktikan, laneko ikuskaritza eta Osalan ez direla inon ageri. Bestalde, sektoreak eta langileek ezin dute egoera hau normaltzat eman ezta honetara ohitu ere.

Azkenik, dei egiten dugu asteazken hontan, otsailak 23, Deustuko Botika Viejako 17.ean goizeko 11:30ean gehiengo sindikalak antolatu duen mobilizazioan parte hartzea.

PAGNAko Gerentzia kudeaketa pribatuko eredu bat sustatzen ari da bere egoitza publikoetan

Pertsonen Autonomiarako eta Garapenerako Nafarroako Agentziako (PAGNA) egoitza publiko bakarrak El Vergel (Iruña), Santo Domingo (Lizarra) eta Centro San José (Iruñea) dira. Duela gutxi arte, kudeaketa-ereduetan erreferenteak ziren, langile-ratio altuenak eta plantillarentzako lan-baldintza hobeak baitzituzten, eta horrek kalitate handiko zerbitzua eskaintzea zekarren.

Bada, hobetu daitekeena hobetu beharrean, bikaina zena okerragotzen ari dira. Egoitza pribatu eta itunduetako ratioak ez dira handitzen. Ez dute ezarri Europako gainerako herrialdeekin bat datorren ratiorik, Egoitzei buruzko Dekretu berrian. Ez dira laguntzen ari sektoreko hitzarmen bat negoziatzen, bertan lan egiten duten pertsonen lana duintze aldera. Ez dute helburutzat kudeaketa publikoaren eredukoak berdintzea edo hobetzea. Ez dute Nafarroako Egoitza Publikoen Sarerik sortu nahi. Justu kontrakoa egiten ari dira. Arlo publikoan jarri dute jomuga, eta Nafarroako Gobernuaren hiru egoitza publiko bakarrak desegiten ari dira.

Erretiroa hartzen duen langilearen plaza amortizatzen den plaza da. Lehendabizi, aldi baterako ezintasunak, ordu sindikalak edo oporrak ordeztu gabe uzten hasten dira, plaza baztergarriak direla erakusteko.

Lotsagarria da funtzionatzen duen zerbait ukitzea, zertarako eta langileen borondate onaren eta bokazioaren kontura kostuak aurreztu nahi dituen eredu bihurtzeko. Eredu horrek lan-kargak handitzen ditu, eta langileen osasuna arriskuan jartzen du. Ordutegiak eta lanaldiak aldatzen ari dira, eta horrek ez du ahalbidetzen familia eta lana ongi uztartzea. Lan-baldintzak gero eta gehiago okertzeko mehatxua egiten ere ari dira. Maila baxuko langileek beren mailari ez dagozkion erantzukizunak hartu behar izaten dituzte. Azken batean, publikoa dena hondatzen ari dira.

Eraisketa hori gelditzeko eskatzen dugu. Kalitatezko eredu publiko baten alde.

Balia dezagun aukera eskola publikoa ardatz izango duen hezkuntza hitzarmena erdiesteko

2022ko urtarrilaren 24an publiko egin zuen dekalogoan oinarrituriko ekarpenak aurkeztu dizkio LABek EAEko Hezkuntza Akordiorako oinarriak ezartzen dituen zirriborroari.

LABek beharrezkotzat jotzen du Euskal Herrian oro har eta zehazkiago EAEn Hezkuntza Akordio zabal bat egitea. Azken hamarkadetan euskal hezkuntzan sortu diren arazo eta arrakalak gainditze bidean jartzeko beharra eta aukera dagoela uste dugu. Eta ikuspegi horretatik ari gara egiten gure ekarpena. 

Zehaztasun maila handiagoa eskatzen badute ere, Hezkuntza Batzordeak aurkeztutako zirriborroan badira norabide egokian kokatzen diren hainbat kontu, hala nola, kuotak desagertzeko asmoa, euskalduntzearen aldeko borondatea edota herri mailako eskolaratze eta planifikazio batzordeak sortzea esaterako. 

Hala ere, hezkuntza hitzarmenaren helburu nagusiak gehiago definitu behar direla uste dugu. Hainbat puntutan interpretazio desberdinei ateak irekiak uzten dizkio. Abiapuntua zehaztasun handiagoz definitu ezean, kontrakoak izan daitezkeen bi bide desberdin har daitezke: ituntze-sistemaren kontsolidatu ala egungo eredu duala gainditze bidean jarri. Bigarren hau da LABen apustua: euskal eskola publiko komunitarioko konfluentzian aurrera egitea. 

Azkenik, langileei lan baldintzei dagozkion gaiek konkrezio handiagoa eskatzen dutela uste dugu. Eremu honetan ere aldaketa sakona beharrezkoa dela uste dugu, hezkuntza lan guztiak aitortu (ik. 4. puntua), lan baldintzen eremuan ere konfluentziarako urratsak emanez eta beharrezkoak diren baliabideak jarriz.

Hona hemen Hezkuntza Batzordearen zirriborroari aurkeztu dizkiogun ekarpen nagusiak:

1. Eskola publikoaren aldeko jarrera argia izan behar da. Eskola publikoa erdigunean jarri eta berau ardatz duen hezkuntza-sistema eraikitzeaz aritu beharko litzateke testua, titularitate publikoa eta hezkuntza komunitatearen parte hartzea uztartuko dituen sare bakarreranzko trantsizio bide gisa. Egun indarrean dagoen eredu dualetik sare bakarrerako bidea egitea planteatzen dugu, konfluentziatik -eta ez sareen elkarbizitza eta betikotzetik- sortutako bidea eginez. Deszentralizazioan oinarrituriko publikotasun berri batean oinarrituko litzatekeena.

Haur Hezkuntzako lehen zikloa (0-3) hezkuntza sistemaren barruan eta eskola mapetan integratu eta  Haurreskolak Partzuergoaren doakotasuna bermatu behar da.

2. Hezkuntza sistema dualaren oinarrian dagoen kontzertazio unibertsalarekin amaitzeko konpromiso sendoa behar da, kontrol publikoa indartuz. Hezkuntza-sistema dualaren oinarrian dagoen kontzertazio unibertsalarekin amaitu eta finantziazio publikoa jasotzen duten ikastetxeei baldintzak ezartzea egoki ikusten dugu. Batetik, finantziazio publikoa jasotzen duen ikastetxeak ezin du kuotarik kobratu, doakotasuna bermatu beharko luke eta bestelako betebeharrak ere bete behar ditu. Segregazio oro gainditu eta inklusiboak izatea, euskarazko murgiltze eredua bermatzea, laikoa izatea, hezkidetza egiturazko izatea, edota parte hartzea bultzatzea.

Kontrol publiko hori bermatzeko, ez da nahikoa doakotasun erreala edota euskalduntzea bezalako gurariak aurkeztea gero ez badira hauen ebaluazioak garatuko, instituzioen auditoriak eta ikuskaritza propioak behar dira eta testuan agertu behar dira. 

Era berean, ikastetxe batek finantziazio publikoa jasotzen duenean, horrek nolabaiteko isla izan behar du titularitatean. Honela, trantsizio gisa, baldintza eta betebehar berberak izango lituzketen ikastetxez osatutako sistema berria sortuko litzateke eta denak egongo lirateke udal eta eskualde mailako planifikazio publiko bateratuan txertatuta. Matrikulazioekin dagoen lehiarekin nahiz segregazio joera ororekin amaitzeko, udal mailako planifikazio eta eskolaratze prozedura bateratua martxan jarriz. 

3. Hizkuntza eta hezkuntza-sistemaren curriculumaz. Zirriborroan aipatzen da euskara ardatz izango duen hizkuntza eredu bakarra ezartzeko asmoa. LABen ustez, zehaztapen gehiago behar da: euskararen murgiltze eta mantentze eredua definitu eta ezarri behar da hezkuntza komunitate osoarentzat 0 urtetatik Lanbide Heziketa bitarte.

Euskal Curriculumaren inguruko gogoeta sakonagoa egin beharko litzateke. Euskal Herriko ondare linguistiko, kultural eta soziala berritzearekin batera, curriculum feminista, berdinzale eta antiarrazista baterako diseinua jaso beharko litzateke. 

Programa-kontratuei dagokionez, Ikastetxe bakoitzak Hezkuntza Sailarekin hezkuntza egitasmoa burutzeko beharrezko dituen baliabideak adostu ditzakeen arren, hezkuntza-sistemak egiturazko curriculuma izan behar du, hezkidetza, aniztasunaren trataera eta inklusioa, laikotasuna eta euskara eta euskal kultura ikastetxe guztien hezkuntza egitasmoaren oinarri izan behar dira. Klase-sozialen, sexu-generoaren edo/eta arrazializazioan oinarrituriko zapalkuntzei hezkuntzak era integral eta kritikoan erantzun behar die, ezin da hautazkoa izan. Aipatutakoaz gain, mekanismoak ezarri beharko dira programa-kontratuak ikastetxeen arteko lehia sustatu ez dezaten eta segregazio-iturri bilakatu ez daitezen. 

4. Hezkuntzako langileez eta lan-baldintzez. Irakasleei buruz bakarrik ari da zirriborroa, eta gainontzeko hezkuntza langileak -haur-hezitzaile, heziketa bereziko profesional, jantokiko begirale, sukaldari, garbitzaile, administrari eta atezainak- alboratzen ditu. Langile guztion aitortza ezinbestekoa da, publiko zein azpikontratatu.

Era berean, irakasle-ikasle zein hezitzaile-ikasle ratioen jaitsiera jaso beharko luke testuak, ikasle bakoitzari eskainitako arreta eta hezkuntza kalitatea hobetzeko eta jaiotze kopuruaren beherakadaren aurrean enpleguari eusteko neurri gisa. 

Hezkuntza lana eraginkortasunez garatu ahal izateko, ezinbesteko tresnak bermatu behar dituzte instituzioek, besteak beste, langileon egonkortasuna eta kontsolidazioa, azpikontratazioarekin bukatzea, ratioen jaitsiera, etengabeko prestakuntza (lehentasunez: euskalduntze eraginkorrerako estrategiak, ikasle etorkinak eskolan murgiltzeko programak, inklusioa eta aniztasunaren trataera, hezkidetza, berrikuntza pedagogiak) eta kontziliaziorako neurriak.

Finantziazio publikoa jasotzen duen edozein ikastetxek klausula laboral batzuk bete beharko ditu, administrazio publikoaren finantziazioa jasotzeagatik bete beharrekoak:

  • Langileen sarbiden aukera berdintasuna bermatzea, hezkuntza-sistemako langile guztiak sarbide bakarra helburu. Sarbide bakar horretan ziurtatu beharra dago gaitasun eta merituetan oinarrituriko hautagai guztien arteko aukera berdintasuna, prozesuaren gardentasuna nahiz kontratazioaren gaineko kontrol publikoa (hezkuntza komunitatearena) eta gainbegiratze sindikala.
  • Lan-baldintzak homologatzea eta ekiparazioa.
  • Pribatizaturiko eta azpikontrataturiko egiturazko langilerik ez izatea

Presoen komunikatzeko eskubidea berreskuratzeko garaia dela aldarrikatu dugu, familia-loturari eutsi diezaioten

LAB, ELA, UGT, ESK, STEILAS, CGT, CNT, EHNE eta HIRU sindikatuok salbuespenezko kartzela-politikaren kontrako hileroko mobilizazioa egin dugu Bilbon, plaza Eliptikoan, Sareren “Izan bidea” dinamikaren baitan.

Oraingoan, sindikatuok presoen osasunerako eskubidean jarri dugu fokoa, baita euren senide eta lagunekin komunikatzeko duten eskubidean ere. Azken honi dagokionez, sindikatuon hitzetan, “bada garaia komunikatzeko eskubidearen urraketarekin amaitzeko. Bada garaia eskubide hori berreskuratzeko, familia-loturari eusteko, modu humanizatuan jokatuz”.

Dagoeneko bi urte dira koarentenak egiten direla eta komunikazioak galtzen direla, kasu askotan EAEtik eta Nafarroatik kanpoko espetxeetara egindako joan-etorriak gehituta, eta horri gehitu behar zaio urruneneko espetxeetara bidaiatzen daramaten urte luzeek pilatutako nekea: “Nahikoa denbora igaro da esperientziatik ikasteko eta neurri desberdinak hartzeko gai izateko, murriztaileenetatik haratago. Gainerako gizarte-eremuetan pandemiaren aldaera berriari malgutasun handiagoz heltzeko benetako urratsak ematen ari direla kontuan hartuta, espetxeetan ere erantzukizunez eta ausardiaz jokatu behar da, egoera oso gogor bati oztopo gehiago erantsi gabe”.

Hala, neurri hauek proposatzen ditugu: COVID19 dela eta orain galdu diren komunikazioak berreskuratzea; antigenoen miaketa masiboak ezartzea denbora-tarte laburretan; berrogeialdietarako espazio nahikoak egokitzea positiboen kasuetan; kasu horietan, presoek, gutxienez, telefonoz komunikatzen jarraitu ahal izatea, eta gure senidearekiko inkomunikazioaren ziurgabetasuna saihestea. “Eta, jakina, horrekin batera, ausardiaz planteatu behar dira askatasunaren ikuspegitik espetxea ez diren beste aukera batzuk: gaixo dauden presoak aske uztea, hirugarren graduak, pultsera telematikoak…”, erantsi dugu.

Novadecok sexu-genero trantsizioa abiatzeagatik langile bat kaleratu izana salatu eta transfobiarik gabeko lantokiak aldarrikatu ditugu

Pasa den azaroan, Novadeco enpresak langile bat kaleratu zuen. Gure ustez, bi arrazoi zeuden enpresaren erabakiaren atzean. Batetik, langile hau hauteskunde sindikaletan LABen zerrendan joan zen; eta bestetik, aurreko udaberrian sexu-genero trantsizioa abiatu zuen.

Abenduaren 22an egindako adiskidetzean, enpresak onartu zuen kaleratzea bidegabea izan zela, baina ez zituen ontzat eman LABek azaldutako arrazoiak. Honen aurrean, LABek epaitegietara eraman du gaia, ulertzen duelako langilearen oinarrizko eskubideak urratu dituela enpresak eta kaleratzea baliogabea izan dela aitortu dadin.

Gaur egin da epaiketa, eta LABek kontzentrazioa egin Gasteizko epaitegien aurrean, kaleratutako langileari babesa erakutsi eta transfobiarik onartuko ez duela adierazteko, ez Novadecon ez beste inongo lantokitan.

Eli Etxeberria LABeko idazkari feministak, mobilizazioan egindako adierazpenetan, identitate sexu-generikoa zein orientazio sexuala edota genero adierazpenagatik diskriminazioak ekiditeko protokolen beharra adierazi du.

“Enpresek lan esparru osasuntsuak eta seguruak bermatu behar dituzte eta horrek lan zentroek transfobiarik gabeko espazioak izan beharko lukeela esan nahi du, eta enpresetan trantsizioa egiten dutenen langileei babesa ematea eta eskubide guztiak bermatzea”, gaineratu du Etxeberriak.

Era berean, adierazi du LABek “ez duela onartuko lantokietan langileen oinarrizko eskubideen urraketa, genero autodeterminazioa ukatuz”.

Argi gelditu zen adiskidetze bileran Novadeco enpresak ez dituela eskubideen alde borrokatzen dituzten langileak nahi.

Azkenik, horrelako egoera batean dauden LGTBI+ kolektiboko langileak animatu ditu LABeko idazkari feministak aurrera egin dezaten, “bide horretan LABkideok ondoan izango gaituzte eta”. Era berean, eskerrak eman dizkio Gasteizko Mugimendu Feministari zein LGTBI+ mugimenduari, laguntza, presentzia eta babesagatik.

Aroztegiko proiektua garatzen duen UGPSa baliogabetzeko eskatu diogu Nafarroako Gobernuari

Nafarroako Justizia Auzitegi Nagusiko Administrazioarekiko Auzien Salak arrazoia eman dio LABi, eta berretsi egin du sindikatuaren erreklamazioa, zeina Nafarroako Kontratu Publikoen Administrazio Auzitegiak bere garaian ebatzi baitzuen plegua baliogabetuz eta esleipen-prozedurarekin jarraitzea ezinezkoa zela adieraziz.

2021eko maiatzean LAB sindikatuak publikoki eskatu zuen Aroztegiko lanak gelditzea, legez kanpokoak zirelako. Bere ustez, obra batzuen hasiera baliogabetuta zegoen, eta obra horien esleipena geldirik, hortaz, egindakoa Zuzenbidearen aurkakoa izateaz gain, onartezina zen. Erreklamazioan berriro arrazoia eman zaionean, LAB sindikatuak Aroztegiko proiektua garatzen duen UGPS Udalez Gaindiko Proiektu Sektoriala baliogabetzeko eskatu dio Nafarroako Gobernuari, Gobernuak baitu eskumen guztiak horretarako.

Sustatzaileak, Aroztegia Jauregiaren inguruko turismo, hotel, kirol eta bizitegi arloko Konpentsazio Batzordea izenekoak, eta obrez arduratzen den OBRAS Y SERVICIOS TEX SL enpresak, zitalkeria ederra egin zuten egintza burutuen estrategia baten barnean. Hala, bide guztiak erabiliz, obrak nahitaez hastea bilatu zuten, proiektu baten etorkizun zalantzagarriaren aurrean kalte-ordainak jasotzeko aukera emango zuena; zonaldeko bizilagunen borondatearen kontra betiere, Aroztegiaren proiektuaren aurka egin baitzuten gehienek erreferendumean.

Eta beste behin ere, kapitalak agintzen duen mundu batean, errealitatea gauzen logikaren adibide garbia da. Horrela, zuzenbidearen aurka eta ondorio konponezinekin jardun dutenak, zigorrik gabe irteteaz gain, Baztango bizilagunak kriminalizatzen saiatu dira. Ez dira argitu Zuzenbidearen aurkako obra batzuetan parte hartu duten arduradun politikoen eta enpresaburuen erantzukizunak. Sustatzaileeen eta obrez arduratzen den enpresaren arduradun bakar batek ere ez du Nafarroako Auzitegian amaitu. Aitzitik, Baztango bizilagunek bai amaitu dute, Administrazioak egin behar zuen lan bat egiteagatik.

Azkenik, LABek azpimarratu nahi du erabaki judizial honek arrazoia ematen diela Baztango biztanleei, eta balioan jarri nahi du espekulazioaren aurkako aktibazioa, Baztan bailaran lan eta bizitza duina bermatzearen aldeko borroka, ingurunea zainduz eta inguruko behar eta errealitate sozio-ekonomikoaren arabera.

Ekintza eta medikuntza sozialeko langileek Baionako kaleak hartu dituzte berriro, laugarren greba egunaren harira

Ipar Euskal Herriko ekintza sozialeko eta medikuntza-sozialeko langileek manifestazioa egin dute Baionan, sektorea kinka larrian dagoela ohartarazteko. Laugarren greba eguna izan da ostegun honetakoa. Jantzi beltzekin irten dira kalera.

Egungo egoerak, eta hartutako erabakiek, sektore osoaren krisi sistemikoa eragin dezake. Hain justu, azken hogei urteotan egitura, zerbitzu eta elkarteek helduen, prekaritate handiko pertsonen, ezgaitasun egoeran dauden pertsonen, haurren, nerabeen eta lagundutako adindun gazteen alde eraikitako guztia arriskuan dago. Izan ere, sektorearen krisiak pertsona zaurgarri horiei guztiei kalteak eragingo dizkie.

Salaketa ez ezik, aldarrikapen hauek ere atera ditugu kalera, berriro ere:

-Soldaten igoera, ekintza sozialeko eta medikuntza-sozialeko langile kategoria guztientzat

-Eragile guztien arteko hausnarketa sakona, lan-baldintzak hobetzeko

-Publiko lagunduaren araberako langile kopuruen indartzea, bereziki aterbetze-egituretan