2026-01-02
Blog Página 1057

Movilización para exigir cambios en las políticas de recortes en contra del profesorado de la enseñanza pública

La calidad del sistema educativo y las condiciones dignas de trabajo no son una prioridad para el Gobierno Vasco ni para el Departamento de Educación. Todo lo contrario, la prioridad era rebajar la deuda adquirida con los bancos, en vez de abordar la inversión necesaria para el sistema educativo. Por ello los sindicatos STEILAS, LAB y ELA solicitamos al Gobierno Vasco que cambie de raíz sus políticas educativas, aumentado la inversión en educación, aumentando las plantillas, estabilizando los puestos de trabajo, sustituyendo las bajas desde el primer día, disminuyendo las horas lectivas a partir de los 58 años y facilitando la jubilación, no castigando las bajas por enfermedad y recuperando el poder adquisitivo perdido.

Nota de prensa de STEILAS, LAB y ELA

La calidad del sistema educativo y las condiciones dignas de trabajo no son una prioridad para el Gobierno Vasco ni para el Departamento de Educación.

Así, en la mesa sectorial de la enseñanza pública, se nos dejó claro que la prioridad era rebajar la deuda adquirida con los bancos, en vez de abordar la inversión necesaria para el sistema educativo, dando la espalda a las necesidades de la plantilla, alumnado y familias.

El Gobierno Vasco sólo invierte en educación el 3,6% de la riqueza generada (frente al 5% en la UE28). Desde 2009 han recortado el presupuesto en 222 millones reduciendo la inversión del 4,3% al 3,6%. Sin embargo, el pago de la deuda se ha incrementado del 0,8% al 11,1%, es decir, en 1.086 millones de euros.

Año tras año, los gobiernos de Madrid y Gasteiz están imponiendo recorte sobre recorte hasta hacer insostenible la situación del profesorado. Al igual que en el resto de ámbitos de educación, las condiciones del profesorado del sistema público han empeorado sustancialmente en los últimos años.

Aunque el número de matriculaciones ha aumentado considerablemente en los últimos cursos, la plantilla no se ha visto incrementada en la misma proporción. Como consecuencia de este incremento de alumnado, actualmente el sistema tiene un déficit de 1.800 docentes.

El 31% del profesorado es temporal, con las consecuencias negativas que esto conlleva en la calidad de la educación, en la organización de los centros, y en las condiciones laborales de éstas personas. No obstante, el gobierno no ha mostrado el más mínimo interés por solventar esta situación de una vez por todas.

Para satisfacer las necesidades de plantilla y reducir definitivamente la temporalidad drásticamente, el gobierno debería estabilizar 6.000 puestos de trabajo.

A todo ello se suma que en muchas ocasiones no se cubren las sustituciones o se hace con una semana de retraso en la mayoría de los casos. Así, se pierden infinidad de horas cada curso, se aumenta la carga de trabajo del resto de docentes del centro y multitud de personas sustitutas se quedan sin trabajo.

Hay que añadir, además, que el departamento ha imposibilitado la jubilación anticipada o la reducción de la jornada lectiva a partir de los 58 años.

Todo ello hace que la edad media del personal docente se vea incrementada de forma exponencial y dificulte la renovación de la plantilla. Hay que tener en cuenta que la edad media del personal funcionario de carrera se sitúa por encima de los 50 años.

No olvidemos tampoco, que el Departamento de Educación sigue castigándonos por ponernos enfermos y enfermas, obligando en muchos casos a acudir a trabajar para no perder dinero.

Desde el 2010, además de recortar los salarios, nos han impuesto una reducción del poder adquisitivo de más del 13%, es decir, desde 2010, una pérdida de entre 24.000 y 40.000 euros dependiendo del cuerpo. Y todavía queda por devolver el 75% de la paga de 2012. Teniendo en cuenta esto, el incremento salarial del 1% planteado para 2016 resulta irrisorio.

El Departamento no quiere hablar, y mucho menos negociar sobre todo lo anterior. Sólo quiere continuar imponiendo su política de recortes sin importarle las consecuencias.

Es más, el acuerdo 2010-12, firmado con la minoría sindical y que dio comienzo a los recortes, está siendo modificado de forma unilateral, recortando puestos de trabajo en los centros educativos, precarizando condiciones laborales y aumentando la carga de trabajo del profesorado.

Los sindicatos STEILAS, LAB y ELA solicitamos al Gobierno Vasco que cambie de raíz sus políticas educativas, aumentado la inversión en educación, aumentando las plantillas, estabilizando los puestos de trabajo, sustituyendo las bajas desde el primer día, disminuyendo las horas lectivas a partir de los 58 años y facilitando la jubilación, no castigando las bajas por enfermedad y recuperando el poder adquisitivo perdido.

En la medida en que el Departamento de Educación no ha dado pasos en esta dirección, los sindicatos hemos dado comienzo a una fase de movilizaciones, concentrándonos frente al Gobierno Vasco en Bilbao. La próxima movilización se realizará el 5 de abril.
 

 

 

Nanuk aurrera ateratzeko erronkari eusteko prest dira langileak

Nanuk garraio enpresak ez dauka akordiotara iristeko inongo borondateerik, izan ere konponbiderako aukera bakarra langileen sakrifizio eta murrizketetan kokatu dute. Hain zuzen ere enpresak %15 eta %20ko soldata jaitsierak ezarri nahi ditu. Egoera honen aurrean langileak NANUK aurrera ateratzeko erronkari eusteko prest daude, hori baita lanpostuak mantentzeko bide bakarra.

Enpresa komitearen (CCOO, ELA eta LAB) prentsa oharra

Enpresak 41. artikuluaren araberako lan baldintzetan aldaketa egiteko kontsulta epea bukatu zen otsailaren 4an. Kontsulta epealdi horretan, enpresa eta langileen arteko akordioa lortzeko aukera egoten da, kasu honetan ordez, epealdia akordiorik gabe agortu da. Enpresak %15 eta %20ko soldata jaitsierak ezarri nahi ditu, herrialdeko hitzarmenaren gutxienekora iritsiz, hain zuzen ere. Gainera, lehendik adostua zegoen langileekiko zorra ere ez du ordaindu nahi (azken urteetan izan duten %4ko soldata jaitsierari lotua). Laburbilduz, enpresaren planteamendu bakarra, zorra ez itzultzea, soldatak gehiago jaistea eta malgutasuna gehiago onartzea ziren.

Enpresa-Komiteak, enpresaren jarreraren aurrean, akordiotarako proposamen ezberdinak egin genituen, kontuan edukita enpresaren egoera ekonomikoa ez dela bere momenturik onena bizitzen ari.

• Enpresaren antolaketan komitearen parte hartze eta kontrola.

• Langile guztiei bezala, bazkideei ere herrialdeko hitzarmenaren araberako soldata jaitsiera.

• Enplegua suntsituko ez denaren bermea.

• Gerentziak egungo egoeraren erantzukizunak onartzea.

• Berehala, bazkideek pentsio fondora egiten dituzten ekarpenak bertan behera uztea.

Komiteak argi dauka enpresaren aldetik ez dela benetako akordiotarako borondaterik egon, izan ere, konponbiderako aukera bakarra langileen sakrifizio eta murrizketetan kokatu baitute. Nahiz eta egoeraren errudunak kudeaketan dabiltzanak izan, kudeaketa txarra eta antolaketa falta oinarri, ez daude inolako konpromisorik hartzeko prest.

Langileen ordezkariek egindako proposamenen aurrean, enpresaren erantzuna kaleratzeak adosteko aukera izan da (urteko 25 egun ordainduz 12 hilabeterekin). Ez dute kudeaketa txarra onartzeko inolako borondaterik, ezta langileen aurrean beraiek adibide izateko ere. Langileak ordea, NANUK aurrera ateratzeko erronkari eusteko prest daude, hori baita lanpostuak mantentzeko bide bakarra.

Langileak eurak dira enpresaren hartzekodun nagusiak, baina ezin zaie gehiago eskatu, ezin zaie, berriro ere, kudeaketa txarraren erantzukizuna beraiek bakarrik asumitzeko eskatu, benetako erantzuleak denaren jaun eta jabe baina eskuak garbituz jarraitzen duten bitartean.

Komiteak bere ardura eta tristezia mahai gaineratu nahi du, enpresak, langileek proposatutako aukera bat bera ere onartu ez duelako. Orain, soldata jaitsiera hori noiz inposatuko zain gaude, edota beraiek erabakitako beste edozein murrizketa… Sektore honetan bizi den egoera prekarioa are eta gehiago larriagotuz.
 

 

 

 

CORRESCALES: Duintasunaren aldeko bidea prekarietatearen aurka


Otsailaren 18an CORRESCALES Bilbotik abiatuko da Bartzelonaraino "Duintasunaren aldeko bidea prekarietatearen aurka" lelopean. LABek, beste sindikatu eta hainbat eragile sozialekin batera Euskal Herriko ibilbidean parte hartuko du. Aurreko egunean, hilak 17, Bilbon " Plaza Zirkularra INGURATU" ekimena egingo da goizeko 11:30etan dinamikari babesa eman eta parte hartzea bultzatzeko.

BILBOKO IBILBIDEA


DONOSTIALDEKO IBILBIDEA


 

 

 

Bizkaiko Hirugarren Adineko zentroetan patronalak prekarietatearen alde egiten du


Bizkaiko Hirugarren Adineko zentroetako lan baldintzak eta, era berean, egoitza hauetako erabiltzaileen baldintzak hobetzeko eseri ginen mahai honetan. Patronalak langileen eskaerei muzin eginez proposamen onargaitza aukeztu du. Jarrera honen aurrean negoziazio manahitik altxatzea erabaki dugu. Otsailaren 19an Bizkaiko egoitzetako delegatu eta afiliatuen batzar orokorra deitu dugu eta bertan, hemendik aurrera begirako plangintza eta mobilizazioak zehazteko.

Urte honetan zehar Bizkaiko Hirugarren Adineko Zentruetako Hitzarmenaren negoziaketan gaude.

Jakina den bezala, egoitza hauetan lan egiten duten langileak, 5.000, lan baldintza oso gogorretan ari dira lanean. Ordu asko (1698 ordu urtean), lan karga fisiko eta emozional izugarria, pertsonal gutxi lanean, presioa, ordutegi oso ezegonkorrak… Zaintza lanez ari gara gainera eta honek sektore oso feminizatua izatea dakar eta, honek, PREKARIETATEA esan nahi du zoritxarrez.

Hau dena esanda, negoziazio mahaian, sektore honen lan baldintzak eta, era berean, egoitza hauetako erabiltzaileen baldintzak hobetzeko eseriko ginela uste bagenuen ere, patronalak proposamen onargaitza jarri du mahai gainean, langileen eskaerei muzin eginez. Lanaldiak gora, lanaren egonkortasuna %80ra jeitsi, ditugun lansariak ere murriztu, eskubide sindikaletan murrizketak….

Guzti honek, mahaian parte hartzen duten langileak zur eta lur utzi zituen, eta haien erabateko ezetza adierazi zuten mahaian bertan.

Hau ikusita, patronalak ez du beste proposamenik egiteko asmorik izan, baina langileok baditugu gure eskubideak eta hauek defendatzeko prest gaude!

Honez gain, Aldundiak, zerbitzu hauen arduraduna, beste alde batetara begiratzen du zerbitzua kalitatezkoa eta baldintza duinak izan daitezen neurririk ez hartzen.

Benetan negoziatzeko asmoa ez dagoen bitartean, beraz, LAB mahaitik altxatu da eta gurea dena eta etorkizunerako utzi nahi duguna borrokatzeko behar den guztia egingo dugu. Horretarako, Otsailaren 19an Bizkaiko egoitzetako delegatu eta afiliatuen batzar orokorra deitu dugu eta horretan, hemendik aurrera begirako plangintza eta mobilizazioak zehaztuko ditugu GESCA, LARES eta ELBE patronalei eta Bizkaiko Aldundiari benetako negoziazio bat exijitzeko.
 

 

 

Pentsio duinen aldeko sinadura bilketa martxan da


Eskubide Sozialen Aldeko Euskal Herriko Pentsionisten Plataformak hilean 1.080 euroko gutxieneko pentsioak eta EAEn Pentsio, Babes Soziala eta Dependentzia kudeatuko dituen Erakunde Publiko propioa sor dadin eskatzeko sinadura bilketa aurkeztu zuten atzo. Pentsionisten egoera asko okertu da eman diren murrizketak medio, egunetik egurera eros ahalmena galtzen ari dira. Ekimen honekin Europako Kartak aholkatzen duen moduan, Gasteizko Parlamentuan dauden ordezkariei eta Eusko Jaurlaritzari pentsio duinen alde, Aurrekontuen baitan beharrezko diren osagarriak onar ditzatela eskatzen zaie.

Eskubide Sozialen Aldeko Euskal Herriko Pentsionisten Plataformak – OHARRA
PENTSIO DUINAK: 1080€ HILEKO. PENTSIOAK ETA BABES SOZIALA BERMATZEKO KUDEAKETA HURBILA

Hego Euskal Herriko 300.000 pentsionista erdiak ia hilean 600€tara ez dira heltzen eta bien bitartean Banku eta multinaziolak irabazi erraldoiak egiten ari dira. argi dago aberastasuna ez dagoela zuzen banatuak eta bidegabekeria honi amaiera eman behar zaiola, oarain arte gure politikoak albora begira badaude ere. Pentsio duin bat bermatu beharra dago inor oinarrizko premiak ase gabe gera ez dadin: aterpea, beroa, elikadura…

Zure sinadura eskatzen dugu Gasteizko Parlamentuan dauden gure ordezkariei eta Eusko Jaurlaritzari eskatzeko onar dezatela Aurrekontu Publikoen baitan pentsioak hilean 1.080€tara arte hel daitezen behar den osagarri, kopuru hori aholkatzen baitu Europako Karta Sozialak.

Gure ustez ere kppuru hori da pentsionistek gurean duintasunez bizitzeko behar dutena: oinarrizko premiak, elikadura, etxebizitza, argindarrra…

Halaber, gure pentsioen kontuan gardentasuna nahi dugu eta kudeaketa hurbila. Eta horretarako Babes Sistema eta Gizarte Segurantza propioak nahi ditugu. Azken aldian etengabeko aldaketak medio pentsionisten egoera asko okertu da alargunen eta umezurtzen ahulezia, 2011z gero gure pentsioak izoztuta edo %0,25 bakarrik igota gero eta eros ahalmen eskasagoaz.

Horregatik, sina ezazu pentsio duinak eskatzeko, geroa bermatze aldera Sistema propio baten alde.

 

 

Altzairuaren multinazionalak ez dira biktimak, errudunak baizik

0

Gaur, hilak 15, oso izaera desberdineko bi mobilizazio egin dira altzairugintza sektorearen krisiaren harira. Bata Bruselan sektoreko multinazional guztiek deituta, Europako Batzordeari Txinako altzairu merkearen aurrean neurriak harzteko eskatzeko. Bestea, Bilbon, ACBko langileek eta azpikontratek deituta, Iberdrolako dorrearen parean tarifa elektrikoaren gehiegikeria salatzeko eta lanpostuen defentsa egiteko.

Lehenak instituzio ugariren eta sindikatu batzuren babesa jaso du. ACBko langile eta azpikontraten mobilizazioak, ez du instituzioen babesik jaso, bakarrik utzi dituzte.

Honen aurrean, LABek ondorengoa ondorioztatzen du:

1.- LAB ez da pankarta beraren atzean jarriko enpresak isten dituztenekin edo enpresak ixtearekin mehatxatzen dutenekin. Ez gaitzatela engainatu, ArcelorMittal ez da biktima, Sestaoko ACBren egoeraren erantzulea baino.

ACB aldi baterako istea altzairu txinatar merkearen errua izango balitz, zergatik eraman dute produkzioa Asturiasera? Ez al dute Asturiasen Txinako altzairuaren prezioaren arazoa jasaten? Gezur gehiagorik ez. Arcelor Mittalekin pankarta konpartitzea, Sestaoko ACBren itxiera justifikatzea da.

2.- Bruselas baino gertuago dago Bilbo. Zergatik ez da Tapia anderea Iberdrolaren parean jartzen enpresa nahiz familientzat horren kaltegarria den argindarraren prezioa salatzeko? Hipokresia gehiago ez mesedez.

3.- Gaur Txinako altzairuaren prezioaren kontra jarduten dutenek, Txinan altzairutegiak izateaz gain, beraiek praktikatzen dute dumpinga, enpresak lekualdatzen dituztenean, lan karga irabazi gehiago lortzeko beste lantokietara eramaten dutenean, edota bertak lan hitzarmenak betetzen ez dituztenean.

Horregatik, LABeko kideok ez gara multinazioalen ondoan pankartan egon, eta bai aldiz, ACBko langile zein azpikontratekin. Hau baita bide bakarra ACB eta Euskal Herriko gainontzeko altzairutegiak salbatzeko bidea, borroka eta mobilizazioa. Ez zaitzatela engaina!
 

 

 

Hezkuntza Saila, itsua, gorra, mutua eta enpresekiko kolaboratzailea da

Katering enpresa eta Jaurlaritzaren Hezkuntza Sailaren arteko eskandalua ateratzea denbora kontua baino ez zen. Izan ere, LABek hainbatetan eta bide ezberdinez salatu izan du egoera hau. Eusko Jaurlaritzako langilegoak sarri atera du argitara, enpresek menuetan jangaien kantitate eta kalitatea eskas ematen zutela. Enpresa hauetako langileek ere askotan salatu dute Eusko Jaurlaritzak egindako kontratazioetatik zenbateko etekin ekonomikoa ateratzen zuten enpresek.

Gure salaketa guztiek ordea, ez dute deusetarako balio izan, Hezkuntza Sailak gure salaketa guztien aurrean nahita entzungorrarena egin du.

Etekin ekonomikoei dagokienez, jada erakutsitakoaz gain ezer gutxi berri gehitu dezakegu guk. Baina komeni da gogoratzea kontratazio orotan nahitanahiez bete behar diren baldintza plegu administratibo eta teknikoak daudela, Eusko Jaurlaritzak idatzi eta adosten dituenak. Bete beharreko baldintzak gainera ez dira gutxi, eta bere burua garden eta arduratsutzat duen edozein Administraziok, baditu, izan behar ditu edo izan beharko lituzke baldintzok betearazteko eta kontrolatzeko beharrezko mekanismoak.

Beraz, LABetik zera diogu, kasu honetan baldintzak betetzen zirela kontrolatu ez bada, Hezkuntza Sailak nahi izan ez duelako izan da, eta beraz, Hezkuntza Saila da trama guzti honen azken erantzulea.

Horregatik diogu Cristina Uriarte ezin dela azaldu auzi honetan ardurarik izango ez balu bezala. Argi dugu, eta horrela salatzen dugu, hiru gobernu izan direla honen arduradun zuzenak, Ibarretxerena, Patxi Lopezena eta orain Urkullurena, baina orain Cristina Uriarte da azken arduraduna, eta hala seinalatzen dugu.

Hezkuntza Sailburuak ezin du, beste barik, enpresek eta berak zuzentzen duen Sailak egindako iruzur honek familiengan eraginik izan ez duela esan. Hori ez da horrela, familiak ez behin, baizik eta bigarrenez pairatu dituzte egoera honen ondorioak. Alde batetik, urterik urtera izandako kuoten igoeragatik, eta bestetik, gainerako herritarron modura, zerbitzu hau hornitzeko Ogasun publikoaren zergadun bezala.

Afera guzti honetan bada beste kolektibo kaltetu bat, jantokietako langileen kolektiboa hain zuzen ere. Kolektibo honek hiru urte jarraian egin zituen bere lan baldintzak negoziatzen, 40 egunetik gorako grebak egin behar izan zituzten, gatazka honetan zehar enpresek langileen eskakizunak arrazoi ekonomikoengatik asumiezinak zirela esaten zuten behin eta berriz. Enpresek ordea, diru etekin handiak ateratzen zituzten kontratazioetatik, izan ere Hezkuntza Sailak, orduko ordaindutako 25 euroetatik langileek 12 euro besterik ez baizuten jasotzen. (Gogoratu enpresa hauen dedikazioa menuak egitea dela, eta ez kontratazioa). Auzi honen biktimak langileak, eskola umeak, eta familiak izan dira.

Hortaz, Uriarte Sailburua erantzule nagusitzat seinalatzen dugu eta bere dimisioa eskatu besterik ez zaigu geratzen. Hezkuntza Saila izan da, bere ekimenez edo bere hutsegitez, ustelkeria kasu honetann beharrezko kolaboratzailea, eta 7 milio euro kendu izanaren biktimak, eskola umeak, gursasoak, langileak eta herritarrak izan dira.

2000 urtean erabaki zen eta egundo behin ere eguneratu ez den kudeaketa eredu hura zaharkitua geratu da, edo zaharkitua baino, garbi geratu da guztiz eredu okerra dela jantokietako elikadura bezalako gain sentiberetan. Jantokien kudeaketa orain 16 urtekoa da, familia eta langileen eskakizunei entzungor eginez inongo bilakaerarik gabe jarraitzen duelarik.

Gertatutakoaren harira Uriarte Sailburuak zerbitzuaren kalitatea bermatu egingo dela adierazi du, hau guztiz faltsua da. Izatez, dagoeneko kalitatearen galera nabarmena da, kexak eguneroko kontu bilakatu dira, eta orain hiru aste esleipenak aldatu zirenean areagotu dira. Inzidentzia pila dago zerbitzuaren kalitate eta lan baldintzen inguruan.

Kudeaketa modu honek ez du balio, eta kudeaketa gardena izango duen kalitatezko zerbitzua izan, eta lan baldintzak hobetu nahi baditugu bestelako eredu integral eta integratzailea eraiki behar dugula garbi dago.

LABek, jantokietako zein irakaskuntzako lehen indarra izanik, sare publikoko jantokietako funtzionamendu eta kudeaketa modua aztertzeko hiruko mahai bat osatzea proposatzen du, administrazioa, familiak eta langileen partehartzarekin (irakasleak zein jantokietakoak). Funtzionamendu berri bat adostu behar dugu, funtzionamendu berri bat lan baldintzak, zerbitzuaren kalitatea eta gardentasuna bermatuko dituena. Mahai hau ahalik azkarren osatu dadila exijitzen dugu ahal dela datorren ikasturteari begira abian jar dezagun.
 

 

 

Aiaraldeko euskalgintza kontseilua jaio da

40 erakundek —horien artean LAB sindikatuak—Aiaraldeko Euskalgintza Kontseilua sortu dute. Osatu berri den kontseilu honen helburu nagusia euskararen normalizazioaren alde elkarlanean aritzea izango da. Horretarako, ahalik eta eragile gehienen elkarlana sustatuko du kontseiluak. Erakunde berriaren xedea da Aiaraldeko euskararen normalizazioaren alde urratsak eman nahi dituzten eragile zein norbanakoen bilgune iraunkorra izatea, egiten den lanaren eraginkortasuna bilatzea, gogoetarako foroa osatzea, estrategiak diseinatzeko eta gauzatzen laguntze­ko euskarriak sortzea.

Eskualdeko hainbat esparrutako 40 entitatek osatu dute Euskararen normalizazioan elkarlanean aritzeko helburua duen Kontseilua

Pasa den ostiralean, otsailak 12, Laudioko kultur-etxean Aiaraldeko Euskalgintza Kontseilua sortu zen hamarnaka hezkuntza zentro, kultur eta kirol elkarte, euskararen normalizazioan ari diren erakunde eta entitate eta norbanakoen parte hartzearekin.

Duela bi urte, euskararen normalizazioan ari diren zenbait lagun bildu ziren Aiaraldea eskualdean (Laudio, Amurrio, Urduña, Aiara, Orozko, Artziniega, Okondo, Arrankudiaga-Zollo eta Arakaldo) euskalgintza indartzeko eta sustatzeko helburuarekin. Bilera horietatik udalerriz-udalerri euskararen egoeraren azterketa egin eta bi ondorio nagusi agertu ziren: euskara-kirola eremua lehentasunezko lan-esparrua dela eta normalizazioaren bidean eragile ezberdinak elkarlanean aritzeko gune bat osatu beharra zegoela.

Bigarren helburu handi horren emaitza da orain sortu den Aiaraldeko Euskalgintzaren Kontseilua, euskararen normalizazioan parte hartzen duten eta parte hartu nahi duten hamaika eragileren elkarrekintza eta sinergiak bilatuko dituen gunea.

Eskualdeko Euskalgintza Kontseilua egitasmoa lantzen aritu izan gara hilabeteetan; lantaldeak, helburuak, osaera, baliabideak, metodologia zehazten… Proposamen zirriborro bat prestatu eta euskalgintzako beste pertsona batzuekin partekatu genuen azaroan Amurrion. Bertan hamaika elkarte, erakunde eta norbanako batu ginen, Kontseilua osatzeko urratsa emateko prest agertuta.

Jaio berri den Kontseiluaren helburuak dira, besteak beste, Aiaraldeko euskararen normalizazioaren alde urratsak eman nahi dituzten eragile zein norbanakoen bilgune iraunkorra izatea, egiten den lanaren eraginkortasuna bilatzea, gogoetarako foroa osatzea, estrategiak diseinatzeko eta gauzatzen laguntzeko euskarriak sortzea, erreferente izatea eta instituzioekiko eta entitate pribatuekiko interlokuzio aktiboa izatea.

Azken bizpahiru hilabeteko egitekoa izan da entitate (hezkuntza, ekonomia, instituzioak, aisialdia, kultura…) ezberdinen atxikimendua eta parte-hartzea bideratzearekin batera, Aiarako Kuadrilako presidentearekin eta udaletako alkateekin zein euskara teknikariekin bilerak egin eta egitasmoa aurkeztea, Kontseilu honi babesa eman eta elkarlanean aritzeko gonbitea egiteko. Instituzioek harrera ona egin diote proiektuari eta datozen hilabeteetan Kontseiluaren eta 10 instituzio horien arteko elkarlan-esparrua zehaztea da gure asmoa.

Ostiraleko batzar eratzailearen ondoren, Aiaraldeko Euskalgintzaren Kontseiluak maiatzean izango du hurrengo batzarra. Ordurako, lehen Kontseilu eratzailean izendatutako Talde Eragileak 2016ko plangintza eta aurrekontua landu, elkartea legeztatu, instituzioekiko hitzarmenak bideratu eta beste zenbait lan gauzatuko ditu.

Euskararen normalizazio lanean zeregin garrantzitsua izango den foroa sortu dugu behean sinatzen dugunok, baina nabarmendu nahi dugu Kontseiluak ateak zabal-zabalik dituela edozein erakundek edo pertsonak
bertan parte hartu dezan. Lehen harria jarri dugu, etorkizuna gure eskualdean euskaraz biziko den konbentzimendu osoz.

EUSKALGINTZAREN KONTSEILUKO KIDEAK

• OROZKOKO ERDU EUSKARA BATZORDEA (OROZKO)
• URDUÑAKO ESKOLA (URDUÑA)
• OKONDO ESKOLA (OKONDO)
• ARRANKUDIAGA ESKOLA (ARRANKUDIAGA)
• LAUDIO BIGARREN HEZKUNTZAKO IKASTETXEKO HNP TALDEA (LAUDIO)
• URDUÑAKO AINTZINAKO ANDRA MARI IKASTETXEA (URDUÑA)
• VIRGEN NIÑA IKASTETXEA (AMURRIO)
• ERDU GUGAZ ARRANKUDIAGAKO ESKOLAKO GURASO ELKARTEA (ARRANKUDIAGA)
• AIARA DANTZA TALDEA (AMURRIO)
• LATIORRO ESKOLA (LAUDIO)
• LAUDIOKO UDAL LANBIDE HEZIKETA IKASTETXEA (LAUDIO)
• OROZKOKO ESKOLA (OROZKO)
• ETXAURREN IKASTOLA (AIARA)
• LAUDIOKO UDAL EUSKALTEGIKO LANGILEAK (LAUDIO)
• LA MILAGROSA IKASTETXEA (LAUDIO)
• AMURRIOKO PILOTA ELKARTEA (AMURRIO)
• GOIKOGANE MENDI TALDEA (LAUDIO)
• AIARAKO EUZKO GAZTEDI (EGI) (AIARA ESKUALDEA)
• LAUDIOKO GAZTE ASANBLADA (LAUDIO)
• AIARALDEKO ERNAI (AIARALDEA ESKUALDEA)
• AIARALDEKO BERTSO ESKOLA – AIEBE (AIARALDEA ESKUALDEA)
• AIARAKO LAB (AIARA ESKUALDEA)
• AIARAKO ELA (AIARA ESKUALDEA)
• STEE-EILAS AIARA (AIARA ESKUALDEA)
• NERBIOI ERRUGBY TALDEA (AIARALDEA ESKUALDEA)
• LUCAS REY ESKOLA (AMURRIO)
• BELAIKI EUSKARA ELKARTEA (BARANBIO)
• MENDIKO LAGUNAK MENDI TALDEA (AMURRIO)
• ZARAOBE INSTITUTUA (AMURRIO)
• ARTEKO GURE AMA ESKOLA (ARTZINIEGA)
• LAMUZA ESKOLA (LAUDIO)
• AIARAKO AEK (AIARA ESKUALDEA)
• AIARALDEKO BERBALAGUNAK (AIARALDEA ESKUALDEA)
• AIARALDEA KOMUNIKAZIO LEIHOA (AIARALDEA ESKUALDEA)
• ARESKETA IKASTOLA (AMURRIO)
• LAUDIO IKASTOLA (LAUDIO)
• BASALARRINA EUSKALTZALEEN TOPAGUNEA (LAUDIO)
• ZABALEKO ESKOLA (AMURRIO)
• LAUDIOAR TXIRRINDULARI ELKARTEA (LAUDIO)
• AIARAKO HOGEITALAU ELKARTEA (AIARA)

 

 

 

Altzairugintza ez dago salgai

0


Gaur, ostirala, Hego Euskal Herriko altzairuaren sektoreko LABeko delegatuek kontzentrazioa egin dute Gasteizen, Eusko Jaurlaritzaren aurrean. Bertan, Ainhoa Etxaide, LABeko Idazkari Nagusiak Euskal Herriko altzairuaren sektoreak bizi duen egoera larriaren aurrean neurriak hartzea exijitu dio Eusko Jaurlaritzari eta otsailaren 15ean Bruselan egingo den mobilizaziora “ez garela joango” jakinarazi du.

Lehenik eta behin, Etxaidek salatu du astelehenean altzairugintzaren egoera larriaren inguruan egindako bileran, Tapiak bere gestioa babestu zuela Euskal Herriko Altzairugintza babestu beharrean. “Argazki bat bilatu zuen eztabaida bultzatu ordez”. Era berean Etxaidek gogorarazi du “herri honetako eragile sozialak prest daudela eztabaidatu eta altzairugintzaren egoerari aurre egitea ahalbidetuko duten proposamenak egiteko, Jaurlaritzak eztabaida hau oztopotu egiten du.

Bestalde, arazo hau konpontzeko oinarrizko hainbat konturi heldu beharra dago. Hala nola, “lan erreforma bertan behera geratuko balitz ez litzateke hain merke izango enpresak itxi eta enplegua suntsitzea orain egiten den moduan”. Horrez gain esan beharra dago egiten diren politikek gertakari hauek ahalbidetzen dituztela. Hain zuzen ere “ezin dugu ahaztu duela bost urte Arcelorekin sinatu zen kontratuan egoera hau aurreikusten zela, baina ez zen kontrako neurririk hartu”. LABen ustez funtsezko den beste gai bati ere heldu behar zaio, hau da, energia politika.

Amaitzeko, astelehenean LAB ez dela Bruselan izango jakinarazi du Etxaidek. Hain zuzen ere LAB ez enpresak ixten dituzten enpresariekin eta itxiera horiek babesten gobernuen ondoan izango. “Egia da guztiak itsasontzi berdinean goazela, baina batzuek itsasontsi hori gidatu eta norabidea erabakitzen dute, beste batzu lehen klasean doaz eta itsasontzia ondoratu arren salbu egongo dira eta gu makinetan gaude eta itsansontziarekin murgilduko gara. Beraz ez da egia interes berdinak konpartitzen ditugunik”. Beraz LABek mobilizatzen jarraituko du Euskal Herrian altzairugintza defendatuko duen politikak egin daitezen.