2026-01-11
Blog Página 1031

LAB trabajará por una ley municipal que garantice el carácter público de los servicios municipales

En abril el Parlamento de Gasteiz aprobó la Ley Municipal de la CAV, la primera ley autonómica que regula nuestros ayuntamientos y servicios municipales. Tras un largo tiempo sin que hubiera una Ley Municipal propia, más que necesidad, había urgencia para acordarla. De hecho, la última reforma de la ley estatal, en ausencia de legislación autonómica, dejaba a un lado muchas competencias que hasta la fecha correspondían a los municipios. Tras el pacto entre PNV y EH Bildu podríamos pensar que en esta parte de Euskal Herria, en la CAV, tendríamos una ley que ayudaría en la construcción nacional de modo participativo y al servicio de la ciudadanía, colaborando en garantizar los derechos de las y los trabajadores municipales.

LAB no considera que se trate de un gran paso desde el punto de vista de las y los trabajadores municipales. Después de tantos años podríamos esperar algo más si se hubiera tratado de una ley negociada con agentes sociales y que se creara de la negociación con éstos. Además, tenemos la certeza de que si hubiera sido fruto de un proceso participativo, la Ley Municipal no sería la que se ha aprobado, sino una ley que tuviera mayores garantías sobre los intereses de ciudadanía, trabajadores, trabajadoras y los servicios públicos.

La ley tiene este déficit desde su nacimiento. Tal y como vemos en el ámbito institucional, en los dos años en los que se ha prolongado la negociación, no ha habido ni negociación ni relación con quienes trabajamos en este ámbito. No hemos participado y, por lo tanto, no hemos conocido el acuerdo en profundidad casi hasta que se aprobada. Por lo tanto, se ha desdeñado la Negociación Colectiva.

Hemos empezado a analizar la ley en cuanto hemos tenido acceso a la misma, desde la perspectiva de los y las trabajadoras, y son los aspectos negativos los que prevalecen. No vamos a negar los aspectos positivos de la ley: los pasos que da en la normalización del euskara, es esfuerzo que se hace de cara a la participación ciudadana en los ayuntamientos, el paso imprescindible para que los ayuntamientos estabilicen sus competencias y consigan nuevas (aunque éstas queden a la espera de una nueva Ley). Pero se trata de pasos muy tímidos.

Los aspectos negativos tienen más peso para nosotras: está subordinada a la Ley Estatal y se mueve en los límites establecidos por ésta, no cierra la puerta a las privatizaciones, en detrimento de la calidad de los servicios públicos y las condiciones laborales de trabajadores y trabajadoras. Apenas dice nada en el capítulo relativo al empleo público, si exceptuamos la figura de la Dirección Profesional, que nos preocupa de forma notable. La Dirección Profesional, mencionada en el proyecto de Ley de Empleo Público se concreta aquí y LAB no ve con buenos ojos que directivos de empresas se dedique a responsabilidades municipales (esta ley abre las puertas a esto). Por otro lado, aunque esta ley garantice financiación para que los ayuntamientos puedan desarrollar sus competencias, el objetivo relativo al cumplimiento del déficit se sitúa por encima de cualquier otra consideración, a las órdenes de la Ley Estatal, y ésta limita la actividad municipal y el desarrollo de servicios públicos.

En nuestra opinión, el camino para desarrollar los servicios públicos para por la remunicipalización y la reversión y esta Ley podría haber sido un paso para garantizar eso, cerrando la puerta a privatizaciones y estableciendo mecanismos para que se den reversiones. Hay que dar por finiquitado el camino que deja los servicios públicos en manos privadas y deteriora y precariza sin cesar las condiciones laborales de las y los trabajadores y esto hay que hacerlo respondiendo a las necesidades de trabajadores, trabajadoras y ciudadanía, dándonos la palabra y permitiendo que participemos en la decisión. Los ayuntamientos y las instituciones en general deberían tomar otro camino, el de la democratización de las instituciones y el desarrollo de los servicios públicos.

LAB continuará trabajando con el objetivo de desarrollar los servicios públicos y publificar los privatizados y luchará porque la figura de la Dirección Profesional no se lleve a cabo en los ayuntamientos. En esta dirección, también trabajaremos para que en la Ley Municipal se hagan los cambios que son necesarios.

 

 

 

Las y los trabajadores de subcontratas del Museo de Bellas Artes convocan huelga para el día 16 de mayo

Las y los trabajadores subcontratados del Museo de Bellas Artes se ha concentrado hoy frente a su centro de trabajo. En la movilización, han denunciado sus precarias condiciones laborales. Se trata de 34 trabajadoras y trabajadores de Manpower Global Solutions. Han convocado una jornada de huelga para el próximo 16 de mayo.

Los y las trabajadoras han señalado que dan la cara todos los días como servicio público y cultural, y que piden “dignidad” en sus condiciones laborales.

Llevan unos 10 años con el sueldo congelado, cobran lo mismo que hace años. Del mismo modo, sus puestos de trabajo no tienen ninguna estabilidad, porque la subrogación no está garantizada.

Frente al salario actual, de 880 euros mensuales (para quienes trabajar en jornada completa) han pedido salarios de a partir de 1.200 euros.

Son la cara visible del museo, las personas que cuidan valiosas piezas artísticas en las salas de exposición, quienes que reciben a las y los visitantes y les proporcionan entradas, las que realizan visitas guiadas y talleres artísticos a grupos de diversos perfiles, las que solventan dudas y recogen sugerencias o quejas del público, las que dan a conocer la colección artística…

Son las y los trabajadores que dan atención directa al público, que evidentemente es parte imprescindible del museo como institución, ya que un museo sin visitantes es un mero almacén de obras de arte. Un museo público en el que se permite que trabajadoras y trabajadores estén en una situación de precariedad laboral, no es ni será jamás referente cultural ni fuente de riqueza.

Pedimos que se garanticen unas condiciones justas para los y las trabajadoras sin las cuales el Museo de Bellas Artes de Bilbao no podría llevar a cabo dicha misión. También exigimos que el Patronato del Museo compuesto por Ayuntamiento de Bilbao, Diputación Foral de Bizkaia y Gobierno Vasco tome las medidas necesarias para que vigilantes de sala, personal de taquilla, educadores y educadoras y personal tanto de tienda como de entrada recupere su dignidad, apueste por la calidad y defienda el empleo.
 

 

 

2.000 sinadura baino gehiago haurreskola txikien inguruko politika egokia aldarrikatzeko

Haurreskola txikien inguruko politika egokia aldarrikatuz 2.000 sinadura baino gehiago aurkeztu ditu LABek EAEko Hezkuntza Ordezkaritzan. Hain zuzen ere, landa eremuko haurreskola txikiekin egoeraren aurrean, sindikatuak, pasa den urtean eskualde konkretu batzuetan martxan jarri zuten kanpainari segida emateko, aurten ere sinadura bilketa egin du langile, familia eta oro har, inguru hoietako biztanle eta kargu publikoen laguntzarekin.

Jarraian dituzue dira Haurreskolak Partzuergoak argitaratutako “Printzipio orokorrak eta erabaki metodologikoak. Helburu orokorrak eta lanerako edukiak” liburuan irakurri ahal ditugun aipuak. Hoiek dira Haurreskolak Partzuergoaren ustezko doktrina.

– HAURRESKOLAK PARTZUERGOAren helburuek bi asmo dituzte: Haur Eskoletan matrikulatutako haurrei hezkuntza osoa ematea eta familiei gizarte laguntza ematea.

– Familiei laguntza zerbitzua ematea, bi urtetik beherako haurrak zainduz eta haietaz arduratuz seme-alabak dituzten Familientzako Laguntza Planaren parte da, eta familia bizitza eta lan bizitza bateratzen laguntzeko ematen da zerbitzu hori.

– Landa eremuetako biztanleei kalitatezko hezkuntza zerbitzua eta laguntza zerbitzua jasotzeko aukera ematea (Europako Batzordeak 2000ko martxoaren 14an emandako Erabakian finkatutakoak).

Baina pasa den ikasturtetik, Zuzendaritza batzordeak landa eremuko haurreskola txikiekin zorrotz jokatzea erabaki du. Batetik, zabalik mantentzeko (3 haur matrikulatuta egon ezean haurreskola itxi egingo da). Eta bestetik, ordutegia murriztuz, nahiz eta 8 orduko zerbitzua ordaindu, 7 ordu zabalik mantenduko dira 5 haur matrikulatuta egon arte. Haurreskola txikien inguruan hartutako erabakiekin, kolokan jartzen ari da horien biziraupena, landa eremuko biztanleen eskubideak eta landa eremuak bizirik jarraiteko derrigorrez beharrezkoak diren zerbitzuen kalitatea.

Datu guzti hauek kontuan hartuta, LABek pasa den urtean eskualde konkretu batzuetan martxan jarri zuten kanpainari segida emateko, aurten ere sinadura bilketa egin du langile, familia eta oro har, inguru hoietako biztanle eta kargu publikoen laguntzarekin. Gutxi gora behera, 2.000 sinadura jaso ditugu eta horiek, Eusko Jaularitzaren Hezkuntza Sailean erregistratu ditugu gaur.

Bihar, maiatzaren 11n, Haurreskolak Partzuergoaren Batzar Nagusia bilduko da Lakuan. Horretan, misio eta helburu orokorren aurkezpena egiteaz gain, 2014-2015 urteetako kontu orokorrak onartu eta 2016 urteko aurrekontua aurkeztuko dira. Gure ustez, horretan dago gakoa. Aurkeztuko dituzten aurrekontuek ematen diguten informazioa da Eusko Jaularitzak haurreskoletarako inolako inbertsiorik ez egitea erabakita duela. Pasa den kurtsoan, tramuen araberako kuoten eredua martxan jarri zenean, Zuzendaritzak argi utzi zuen, neurri hau gauzatzeko inbertsio gehiagorik egingo ez zuela eta beketarako orain arte erabiltzen zen diru partida erabiliko zela. Kuota sistema berri honek beste ondorio batzuk ekarri ditu: Egokitzapenerako kuota altuagoa da, matrikulazioa egiteko tramiteak zaildu dituzte, egoera ekonomikoa aldatzekotan ez da kuota egokitzen eta 2 urteko geletako kuota garestitu da

Zerbitzu publikoa diren heinean, haurreskolak denon eskura egoteko, egiten diren inbertsioak gehitu, haurrak matrikulatzeko irizpideak eta kuotak aldatu beharra dago. Aurrekontuetan, haurreskolak aintzat hartu eta partida handitzea ezinbesteko baldintza da, zerbitzuaren kalitatean eragin ahal izateko.

 
 

Arriskuan dagoen umeentzako plaza kopurua / Arriskuan dauden lanpostuak

Eragiten dion biztanleria eta hazkunde tasa

 

Bataz beste familiek beste haurreskolaren bateran joateko egine behar duten distantzia (Km)

Arrankudiaga
10 plaza / 2
994 – %24,39
5 km
Artea
21 plaza / 1
759 – %15,68
3 km
Aulestia
20 plaza / 2
654 – % -0,92
14,5 km
Berriatua
10 plaza / 2
1223 – %22,09
11 km
Dima
21 plaza / 2
1427 – %30,12
8 km
Gautegiz
10 plaza / 1
857 – %3,23
9 km
Ispaster
10 plaza / 1
705 – %16,64
7,5 km
Mallabi
21 plaza / 2
1214 – %8,31
5,5 km
Mañari
20 plaza / 2
522 – % 14,13
7 km
Aia
21 plaza / 2
2024 / % 22,23
13 km
Albiztur
10 plaza / 2
300 / %9,9
8,5 km
Alkiza
10 plaza / 1
350 / %39,19
6,5 km
Altzo
10 plaza / 1
350 / %27,81
5,5 km
Baliarrain
10 plaza / 2
148 / %35,05
4,5 km
Igeldo
21 plaza / 2
Daturik ez
8,5 km
Elduain
10 plaza / 2
245 / %11,68
6 km
Errezil
10 plaza / 2
601 / % -0,33
10,5 km
Eskoriatza
42 plaza / 2
4109 / %4,15
8 km
Ezkio-Itsaso
20 plaza / 2
155 / %7,75
9 km
Gabiria
10 plaza / 1
509 / %12,22
8 km
Gaintza
10 plaza / 1
123 / %-7,75
4,5 km
Ikaztegieta
10 plaza / 1
484 / %20,21
3,5 km
Larraul
10 plaza / 1
250 / %53,25
6 km
Lizartza
10 plaza / 1
657 / %6,7
8 km
Olaberria
21 plaza / 2
935 / %4,67
6,5 km
Orendain
10 plaza / 2
190 / %19,25
4 km
Zerain
10 plaza / 1
257 / %4,37
3,5 km
Arraia-Maeztu
10 plaza / 1
707 / %-0,95
14 km
Bastida
10 plaza / 2
1500 / % 13,36
11 km
Barrundia
10 plaza / 2
939 / %31,25
10,5 km
Bernedo
10 plaza / 2
539 / %4,23
14 km
Erriberabeitia
21 plaza / 2
1494 / %55,84
15,5 km
Erriberagoitia
20 plaza / 2
860 / %33,22
22,5 km
Okondo
21 plaza / 2
1148 / %19,19
13 km
Samaniego
10 plaza / 1
275 / %2,84
10 km
Zuia
34 plaza / 2
2414 / %15,68
20 km
GUZTIRA
544 plaza / 59
 
 

 
Haurreskolak Partzuergoaren proiektuak euskalduna, doakoa, unibertsala, kalitatekoa, eraldatzailea eta partehartzailea izan behar du eta LAB horretara doa. Eredu berri baten beharra daukagu, hezkuntza sistema berri bat behar dugu non 0-3 zikloak daukan garrantzia aitortuko zaion. Horregatik, LABen apostua, Hazkuntza sistema berria gaurdanik IRUTEN.
 

 

 

Eskandalua Pasaiako portuaren kudeaketan

0

Pasaiako Portuko Agintaritzako Administrazio Kontseiluan —LAB bertako kide da portuan gehiengoa duelako— abenduaren 15ean egindako bileran, San Pedroko arrain lonja berriaren eraikuntza prozesuan hauteman diren irregulartasun larrien berri eman zuen Ricardo Peña batzordeburuak. 2016ko maiatzean gaude eta lanek hilabeteak daramatzate geldirik. LAB sindikatuak egoera gertutik ikertzeko eskatzen du, baita horretarako behar diren neurriak hartu daitezen ere. Jokatzeko era alda daitezen eskatzen dugu, hau da alde soziala kontuan hartu, laneko prekarietatea amaitu, lan egonkorra sortu, lan-hitzarmenak eguneratu eta soldatak duindu daitezela.

Pasaiako Portuko Agintaritzako Administrazio Kontseiluan (LAB bertako kide da portuan gehiengoa duen sindikatua delako) abenduaren 15ean egindako bileran, San Pedroko arrain lonja berriaren eraikuntza prozesuan hauteman diren irregulartasun larrien berri eman zuen Ricardo Peña batzordeburuak. Une horretan jakin genuen bertan geunden hamabost kontseilariok zer-nolako desoreka zegoen hasierako aurrekontutik, 15 milioi euroko aurrekontutik, azkenean kostatuko dela uste den 23 milioi eurotara, eta oraindik gainera, ikusteko dago azkenean zenbat kostatuko den. Era berean jakinarazi zitzaigun obra praktikan geldituta dagoela, eta aurreikusitako epeak ezingo direla bete. Izan ere, 2015eko amaierarako amaitzea espero zen. Hori dela eta, han geunden guztiok azalpenak eskatu genituen, eta batzordeburuak adierazi zigun 2014an ustezko irregulartasunen berri izatean berak Estatuko Portuei eskatutako auditoria juridiko eta ekonomikoaren ondorioak direla. Bada, esan beharrik ez, 2015eko abenduan egindako bilerara arte informaziorik ez genuela jaso. Orain jakin dugu auditoritza horren emaitzak 2015eko uztailean heldu zirela portura. Hala ere, sei hilabete igaro arte Ricardo Peñak ez zuen berririk eman Administrazio Kontseiluan.

Auditoriak dioena da gainkostu guztia justifikatua dagoela ematen duela, baina ez dela lan publikoetan jarraitu beharreko prozedurarik batere egin. Aurrekontu-aldaketak ez dira garaiz izapidetu, eta ordainketak baimendu ere ez, eta hala ere baimenik gabe jarraitu dute lanean 2015era arte, etengabe gainkostuak sortuz eta eraikuntzako UTEekin 1,5 milioi euroko zorra eraginez, gehi korrituak. Hau auditoreek falta oso larritzat jo dute eta horrek berarekin dakar lanak geldiaraztea, eraikitzaileei ordaintzeko ondare erantzukizuneko espedientea irekitzea, eta erantzukizunak exijitzea Portuko Agintaritzan jarduera-prozedurak ez errespetatzeagatik.

2016ko martxoko bileran, batzordeburuak PPAko zuzendaria berehala kargutik kentzea eta obra-zuzendariari xehapen espedientea irekitzea proposatu zuen, zeina PPAko azpiegitura burua den, eta obratik kendu egin zen. Buruak neurri horiekin amaitutzat eman nahi zuen gaia, baina Estatuko Abokatuaren proposamenez kontseilariok onartu genuen Estatuko Portuek egindako eskaintza, hots, auditoria integral bat egitea hasiera-hasieratik gaur arte, obraren adjudikazioa, aholkularitza teknikoa, UTEari ordaindutako prezioak eta kontratazio-organoaren (burutza) eta PPAren zuzendaritzak izandako jarduna, Administrazio Kontseiluarena barne.

Geroago, 2016ko apirilaren 5ean, bilera ezohikoa egin zen non Estatuko Abokatu eta Kontseiluko Aholkularia denak proposatu zuen fiskaltzari bidaltzea eskura genuen informazio guztia, eta bide batez, ikerketa abiatzea irregulartasunak zein izan diren jakiteko. Aipatutako bileran bozketa egin zen, eta hiru boto kenduta, bat LABena, zeinek aldeko botoa eman zuen, beste guztiek fiskaltzak parte hartzearen aurka eman zuten botoa (Portuaren zuzendaritza, enpresaburuak, Aldundia, Eusko Jaurlaritza, Estatuko Portuak, Pasaiako Udala…). Hala ere, Estatuko Abokatuak egun batzuk geroago erabaki zuen, berak bakarrik, eskura zuen informazio guztia Gipuzkoako Lurraldeko Fiskaltzari helaraztea.

Honaino gertakarien laburpena. Orain Estatuko Portuei eta Fiskaltzari dagokie jarduketen larritasuna balioestea eta hala badagokio egokiak diren administrazio eta/edo zigor neurriak ezartzea.

Gure aldetik, gertakari hauek eta era berean proiektuaren hasieratik beretik Zuzendaritzak eta hemendik igaro diren zenbait buruk gai honetaz izan dituzten moduak salatu nahi ditugu.

Ricardo Peñaren jokaerari dagokionez, buru honek bat egin zuen Madrileko Gobernuak bultzaturiko soldata eta gizarte eskubideen murrizketen orgiarekin, eta Jarduketa Plana eta Austeritate Plana egin zituen, alde sozialak zituen esperantza guztiak badiara botaz, hots, gure eskubideak berreskuratzeko negoziaziorako atea itxi zuen eta enpresako akordio bidez plantilla mantendu, behin-behinekotasuna gutxitu, 35 orduko lanaldia berreskuratu, euskara-plana egin, Funts Soziala eratu, etab. lortzeko aukerak deuseztatu zituen. Urte hauetan atzera egin dugu lan baldintzetan. Soldatak izoztuak eta debaluatuak ditugu, lanaldiak luzatuak eta ordutegi malgutasuna ere bai, eskubidedun lanaren ordez prekarietatea, behin-behinekotasuna, irregulartasunak, lan-poltsak, etab.

Ustezko krisiari aurre egiteko neurriak, baina aldi berean batere eskrupulurik ez diru publikoa alferrik gastatzeko, non eta azken urteotan portuan egindako inbertsio publiko bakarrean, eta kareletik behera bota ditu horrekin bere “austeritatearen” teoria eta kostuen jaitsiera. Enpresa pribatuan lan egitetik etorri eta “hatzamarrez” izendaturiko enpresaburuen jokaera ohikoegia da hau, halakoek ez baitute kontuan hartzen diru publikoa ari direla erabiltzen; jokaera hau ezaguna da PPAn, baina oraingo honetan, zifrek zeroak dituzte, eta nahiz eta azaleratzeko orduan atzeraka ibili, ezin izan da estali.

Ricardo Peñak zuzendari bat kargutik kenduz eta beste bati zehapen espedientea irekiz amaitu nahi izan du afera. Guk uste dugu zuzendaritza inplikatua dagoela jokatzeko modu honetan, eta legealdi bakoitzean dagoen politikaria alde batera utzita, enpresa honetako zuzendariek urteak daramatzatela antolakuntza-kaosean murgilduak, “lan-hitzarmenetik kanpoko” pertsonala ugarituz eta aldi berean plantilla uneoro gutxituz, milioiak ezinezko proiektuetan xahutuz, kanpoko-portuaz ari gara, bien bitartean PPAko langileoi esaten zaigu garestiak garela, produktibitate-ratioak apalak direla…baina diru publikoz finantzaturiko obra batean ez dute erreparorik izan %40ko gainkostua onartzeko.

Lonja 2011ko azaroan hasi zen, 15 milioiko aurrekontuarekin eta 26 hilabeteko egikaritze epearekin (2014ko otsaila). 2016ko maiatzean gaude, hilabeteak dira geldi dagoela, erabiltzaile guztiak nazkatuak behin-behinean eta prekarioan lan egiteaz, gutxieneko segurtasun-neurriak bete gabe, berandutze-interesak sorraraziz, obrak amaitzeko dagozkion tramiteak egin gabe, eta Estatuaren Esku-hartze Orokorrak balioetsi duenez, 25 milioi euroko azken likidazioa izango duela…hau al da EAJren kudeaketa eredua?

LAB sindikatuak egoera gertutik ikertzea exijitzen du, baita horretarako behar diren neurriak har daitezela ere. Baina, batez ere, jokatzeko era alda dadila eskatzen du, hau da alde soziala kontuan hartu, laneko prekarietatea amaitu, lan egonkorra sortu, lan-hitzarmenak eguneratu eta soldatak duindu daitezela. LAB sindikatua prest dago Pasaiako portua, puntakoa, lehiakorra eta produktiboa izan dadin laguntzeko ekonomia, gizarte eta lan aldetik ere. Baina PPAko zuzendaritza horretarako prest ote dago?
 

 

 

El TTIP supone una receta más para la precarización y la negación de la democracia

0

LAB rechaza los Tratados de Libre Comercio (TTIP, TISA, CETA…) y las palabras de la Arantza Tapia, Consejera de Desarrollo Económico y Competitividad del Gobierno de Gasteiz, en defensa de los mismos. El TTIP va a empeorar nuestras condiciones de vida y exigimos al Gobierno de Gasteiz que retire su apoyo al mismo.

El TTIP forma parte del proyecto global por desregularizar los mercados, en este caso europeos y norteamericanos, con la ambición de imponerse al resto del mundo. En consecuencia, su puesta en práctica anuncia nuevos ataques contra los derechos y el bienestar de los y las trabajadoras:

Va a acelerar la pérdida de los derechos laborales. Se trata de un Tratado que se pretende aplicar en un espacio económico donde conviven diferentes sistema jurídicos laborales, con distintos niveles de exigencia y protección. Por un lado EEUU, con unos niveles bajos de reconomiento de derechos laborales y, una UE donde los derechos van menguando a través de la proliferación de reformas laborales por todo el continente. La experiencia muestra que si se deja a las empresas total libertad para tomar sus decisiones se producen dos fenómenos: “dumping” social y competitividad legislativa a la baja.

Desde la UE, se está promoviendo el “dumping social” y la competencia. En nombre de la competitivdad, la eliminación de barreras que propugna el TTIP implica abrir aún más las puertas para que las empresas puedan seguir utilizando esta estrategia de reducción de costes laborales (en términos de salarios, pensiones, prestaciones sociales, aspectos medio ambientales y alimentacion sana y segura). En Euskal Herria lo estamos sufriendo una y otra vez. Recordemos CANDY, Faurecia, ECN Cable Group, Tubacex, Arcelor… con la amenaza de la deslocalizacón a la búsqueda de legislaciones laborales más laxas.

El TTIP no va a traer empleo de calidad porque es la continuación de las políticas neoliberales de las últimas décadas. Quienes defienden el Tratado utilizan el argumento de la creación de empleo como señuelo. Según la Comisaria de Comercio de la UE, Cecilia Malmstrom, gracias al TTIP se crearán 330.000 puestos de trabajo en el Estado español. La Consejera Arantza Tapia, dice entre otras cosas, que debemos dar un voto de confianza a la negociación del TTIP, porque defenderán los intereses de la ciudadanía por encima de “lobbys”. Ya existe un largo historial de previsiones imcumplidas. El NAFTA iba a traer 20 millones de empleos, la Directiva Bolkestein sobre la libre actividad de servicios iba a crear miles de nuevos puestos de trabajo. Mientras tanto, Europa batiendo récords de desempleo y EEUU de precariedad. Pero hay algo que es indudable. El proceso de equiparación en las normativas entre EEUU y Europa va a suponer igualmente un proceso de equiparación regresiva en el mundo laboral. El empleo precario, sin derechos, crece al dictado de la flexibilidad, la movilidad, la disponibilidad, el bajo costo y la individualización de las relaciones laborales. Con el TTIP se impone el bajo coste: en los productos, en los servicios públicos y en las trabajadores y trabajadoras.

Para acabar, interpelamos al Gobierno de Gasteiz, a que se posicione en contra de este Tratado, y que exija a la Comisión Europea y a los Estados Miembros que suspendan las negociaciones del TTIP, porque este tratado prioriza los intereses mercantiles a las normas sociales, económicas, sanitarias, medioambientales y culturales. Además, amenaza nuestra capacidad de decisión como pueblo, ya mermada.
 

 

 

La dirección de Arcelor Mittal Olaberria no viene a negociar

0

Hace tres años se firmó un acuerdo con validez hasta el 31 de diciembre de 2015. Tras constituirse la mesa negociadora el pasado 29 diciembre la empresa no ha dado ningún paso en la negociación. Ante esta situación las y los trabajadores han decidido poner en marcha una serie de medidas de presión.

Nota de Prensa del Comité de empresa de Arcelor Mittal Olaberria:

Hace tres años se firmó un Acuerdo con validez hasta el 31 de diciembre de 2015. Este Acuerdo fue denunciado en noviembre, constituyéndose la mesa negociadora el pasado 29 diciembre. Desde entonces la dirección de la empresa no ha dado ningún paso en la negociación. No ha respondido a los requerimientos de reunión solicitados y tampoco ha dado contestación ni movimiento a la Plataforma de Acuerdo entregada por este comité.

Tras 5 meses de espera, este comité ha decidido poner en marcha una serie de medidas de presión para que la dirección se avenga a negociar, ya que las y los trabajadores siguen padeciendo las condiciones de reducción salarial y de aumento de jornada, excepcionalmente acordadas para el periodo 2013/2015. Para poner fin a esta injusticia, ¡exigimos iniciar la negociación ya.
 

 

 

#IndependentziaAbian!

2015eko Azaroaren 7an Ezker Abertzalean hasitako Barne Hausnarketa eta Eztabaida prozesuari gaur eman diogu amaiera Durangoko Landako Gunean batzar eta ekitaldi baten bitartez. Talde Eragileak sei hilabete hauetako gestio informea aurkeztu, eztabaidaren nondik norakoak azaldu eta etorkizunerako Ezker Abertzaleak dituen erronkak zehaztu ditu.

MAIATZAK 7. Barne Hausnarketa eta Eztabaida prozesuariaren amaiera ekitaldia

Marije Fullaondo eta Igor Arroyo izan dira prentsaurrekoa eman dutenak, hona bertan esandakoa:

Marije Fullaondo:

Emakume eta gizon libreak Euskal Herri librean. Justizia soziala oinarri duen Euskal Errepublika sozialista, euskaldun eta feministan. Mundu berri batean. Hori da Ezker Abertzalearen ametsa. Ezker Abertzalearen bokazioa.
Ameslariak gara. Bai, noski! Nola ez, ba? Baina begiak ondo zabalik dauzkagun ameslariak. Errealitatetik lan egiten dugun ameslariak. Eta horrexegatik, errealitatea dugulako oinarri, ez daukagu zalantzarik: Euskal Herritarrontzako alternatiba bakarra independentzia da. Eta, zergatik? Ba, horren sinplea: Espainiak eta Frantziak hondamendira garamatzatelako. Erabateko pobreziara. Pobrezia ekonomikora, pobrezia sozialera eta pobrezia kulturalera. Basamortura.

Eta guk, noski, ez dugu gure herriarentzat horrelakorik nahi. Guk oparotasuna nahi dugu gure herrian. Berton bizi den herritar bakoitzari eta guztiei bizitza duina ziurtatuko dion besteko oparotasuna. Ez gehiago. Baina gutxiago ere ez. Eta oparotasun hori sortu eta egoki banatu ahal izateko gure buruaren jabe izan behar dugu, gure erabaki guztien jabe.

Baina estatuek ez digute horretarako aukerarik emango. Argi utzi digute. Beraz, zer geratzen zaigu? Bide bakarra. Independentzia. Ez dago tarteko biderik, beste zenbaitek bestelakorik saldu nahi badigute ere.

Ezker Abertzaleak bere sorreratik aldarrikatzen du independentzia, bai. Duela 50 urte ari gara independentziaren aldeko lanean. Eta 50 urteotan, gure lana abaguneari eta behar zehatzei egokitzen jakin izan dugu. Gure burua berrasmatzen. Azkeneko egokitzapen estrategikoa duela bost urte egin genuen, Zutik Euskal Herriarekin. Orduan ziklo bat itxi eta berri bat ireki zen Ezker Abertzalearen ibilbidean.

Erabaki hark aukera berriak sortu zituen eta ordura arte pentsa ezinak ziren emaitzak bildu dira; besteak beste, independentisten arteko aliantzak; azken hamarkadetan pairatutako salbuespen egoeran arrakalak; Ipar Euskal Herriaren aitortza instituzionala gehiengo zabal baten aldarria izatea; Nafarroa Garaian aldaketa politiko-instituzionala…

Halere, dena ez da positiboa izan. Batetik, estatuen itxikeriak gatazkaren konponbide-prozesua blokeatu du, euskal preso politikoak gatibu dituztela. Erabakitzeko eskubideari ateak itxi dizkiote eta, alderdi interesetan oinarrituta, bertako hainbat eragileren laguntza ere izan dute bide horretan. Bestetik, Ezker Abertzaleak ere gabeziak izan ditu, Zutik Euskal Herriaren potentzialitate guztia garatzeko zailtasunak izan dituela hainbat eremutan.

Hain zuzen ere, egoera horretan jartzen da martxan ABIAN prozesua. Mugimendu bezala, gure indar guztiak bildu eta askatzea ahalbidetuko duten erabakiak hartzeko premiari erantzunez. Askapen nazional eta sozialaren prozesuan seigarren martxa sartzea ahalbidetuko digun oinarriak zehazteko bokazioarekin.

Azken finean, ABIAN hausnarketa eta eztabaida prozesua abiatzean, zera genuen jokoan: estrategia independentista eraginkorra eraiki eta martxan jartzea, antolaketa-tresna eta bitarteko efizienteak sortzea eta irabazlearen jarrera berreskuratzea.

Eta indartsu heldu diegu helburuei. Izan ere, azken urteotan egindako hausnarketa eta eztabaida prozesu zabalena izan da ABIAN. Milaka lagunek hartu dugu parte prozesuan. 4.000 lagun baino gehiago joan gara, martxan, presoak gatibu dituzten kartzeletara. 283 herri eta auzotan antolatu ditugu batzarrak. Zintzo, luze eta sakon mintzatu gara. Balantzea eta autokritika egin dugu, bai, baina, bereziki, aurrera begirako proposamenak izan ditugu hizpide. Hitz egin dugu eta erabakiak hartu ditugu. Kolektiboki.

Dinamika berri bati eman diogu hasiera ABIAN prozesuarekin. Mugimendu bezala orube polita finkatu dugu, Zutik Euskal Herriak irekitako zikloa bere osotasunean garatzeari begira. Orain orube horretan eraikitzen jarraitu behar dugu.

Eta oso argi daukagu. Amaitu da erresistentziarako ezker abertzalea. Eta, gaur, konpromiso handia hartzen dugu euskal jendartearen aurrean: Euskal errepublika askea irabazteko lanean arituko den Ezker Abertzale berria aterako da Landakotik. Hori da gure jomuga, gure anbizioa. Kalean, fabriketan, ikastetxeetan, instituzioetan, hauteskunde zitetan, gauden eta garen leku eta borroka guztietan, Euskal errepublika askearen alde arituko gara.

Lo tenemos muy claro. Se acabó la izquierda abertzale dedicada a resistir. Hoy, adquirimos un compomiso firme ante todas vosotras y vosotros: desde aquí, desde Landako sale otra izquierda abertzale a la calle, que va a darlo todo para conseguir una República Vasca libre. Este es nuestro objetivo, nuestra ambición. En la calle, en las fábricas, en las escuelas, en las instituciones, en todas las citas electorales, allí donde estemos y luchemos este va ser nuestro gran objetivo, y vamos a dejarnos la piel.

Ez gara berriak honetan. Duela hainbat hamarkada herri gisa bizirauteko leihoak zabaltzeko gai izan zen Ezker Abertzalea. Borroka horren seme-alabak gara ABIAN prozesuan bildu garenak. Eta harro gaude, oso harro. Orain, lehen bezala, ausardia eta kemena baino ez ditugu behar. Euskal Herriari independentziaren lehioak zabaltzeko garaia da. Irabazteko garaia da eta apustu irabazlea dugu eskuartean.

Igor Arroyo:

Hiru dira ABIANen hartu ditugun erabaki nagusiak.

Lehenengoa: Ezker Abertzalearen egitasmo estrategikoak gaurkotasuna du. Areago eta gehiago: inoiz baino gaurkotasun handiagoa du.

Burua duenak badaki, Kapitalismoaren eskutik, mundua hondamendi ekologiko, sozial, kulturalera doala.

Bihotza duenak ezin du onartu haurren esplotazioa, emakumeenganako indarkeria, errefuxiatuen kontrako jazarpena, herrien kontrako gerra eta harpilaketa.

Horregatik, buruz eta bihotzez, bestelako mundu baten aldeko apustua egiten dugu:

Inperialismoa vs. herrien autodeterminazioa,
uniformizazioa vs. aniztasuna,
kapitala vs. pertsonak
patriarkatua vs. feminismoa

Eta bestelako mundu hori eraikitzeko ekarpena egin nahi dugu, guretik, Euskal Herritik. Telesforo Monzonek zioen bezala: mundu berri bat nahi dugu, herri bakoitzak beretik emanez.

Guretik emanez, Euskal Herritik emanez, alternatiba globala sustatu nahi dugu.

Horregatik gara independentistak. Gure herrian eta gure herritik eredu ekonomiko, sozial eta politiko berria eraiki nahi dugulako. Gure herrian eta gure herritik zanpaketa mota oro desagertarazi nahi dugulako. Gure herrian eta gure herritik errefuxiatuei harrera egin nahi diegulako.

Beraz, gaur eta hemen, konpromiso bikoitz hori berretsi nahi dugu. Mundu berri baten aldeko konpromiso internazionalista, batetik. Eta Euskal Herriaren askatasunarekiko gure konpromisoa bestetik.

ABIANen hartu dugun bigarren erabakia, honako hau da: Independentzia gauzatzeko aroari ateak irekitzera goaz.

Estatuek ez dute eskenatoki demokratikorik eskainiko, ez digute erabakitzeko eskubiderik aitortuko;
ondorioz, burujabe arituz eskuratuko dugu burujabetza.
Estatuek ez dute euskararen eta euskal kulturaren garapena ahalbidetuko; ondorioz guk geuk bideratu beharko dugu herri honen berreuskalduntzea.
Estatuek ez diete euskal gizon eta emakumeen behar sozial, kultural eta ekonomikoei erantzun positiborik emango; ondorioz, guk bilatu eta gauzatu behar ditugu geure erantzun propioak.
Beraz, estrategia berritu bat jarri behar dugu martxan: estrategia independentista eraldatzailea. Estrategia honen oinarrizko kontzeptuak dira:

1) Alde bakartasuna. Euskal Herrian egin behar dugu bidea, burujabetza prozesu herritarra martxan jarriz.

2) Hautabide independentista, mugarri. Estatuen ukazioaren aurrean, independentziaren aldeko hautua hegemoniko bilakatu nahi dugu.

3) Eskaintza independentista berritua. Herritarren behar eta aspirazio konpartituei erantzuna emateko.

4) Herrigintza ardatz. Euskal herritar eta eragileen auzolanaz eraiki behar dugu herri hau, estatu propio baten norabidean.

Hauxe da beraz Ezker Abertzaleak garatuko duen estrategia. Eta estrategia honen baitan, euskal preso eta iheslarien etxeratzea atal garrantzitsu eta funtsezkoa izango da. Arlo honetan ere, herri oso bat jarri behar dugu estatuen itxikeriaren parean. Herri oso bat konponbidearen eta bakearen alde, euskal preso eta iheslarien etxeratzearen alde.

Horixe da gure konpromisoa. Amnistiaren norabidean, Ezker Abertzaleak buru belarri lan egingo dugu euskal preso eta iheslariak ahal bezain laster etxean egon daitezen.

ABIANen hartutako hirugarren erabakia. Ezker Abertzalearen kultura eta praktika politikoa berritzea.

Aldaketa eragile izan nahi duen orok, aldaketa etxetik abiatu behar du. ABIANekin eta hurrengo hilabeteetan erakundez erakunde burutuko diren Kongresuekin, Ezker Abertzalea birfundatzera goaz.

Nolako proiektua, halako praktika politikoa behar dugu izan: parte hartzea, auzolana, elkartasuna
euskararekiko konpromisoa, feminismoa.

Gure kultura politikoa osatu dituzten tasunak berreskuratzera goaz. Izan ditugun keriak zuzentzera goaz. Eta eraginkorragoak izateko erabakiak hartzera goaz.

Beraz, aipatutako erabakiak hartuta, Ezker Abertzalea indarberritu dugu.

Tres son las decisiones que hemos tomado en el proceso ABIAN.

La primera: la vigencia del proyecto estratégico de la izquierda abertzale. El capitalismo globalizado camina hacia el desastre social, cultura y ecológico. Es imprescindible un cambio de modelo. Y el compromiso de la Izquierda Abertzale consiste en impulsar ese cambio de modelo en nuestro pueblo. Reafirmamos nuestro compromiso con la emancipación de Euskal Herria, de los sectores populares, de las mujeres.

La segunda decisión que hemos tomado: Vamos a abrir las puertas a la independencia de este país. Los estados español y francés no tienen ninguna intención en democratizar nuestro país, no van a reconocer el derecho a decidir, no van a atender las demandas sociales, económicas y culturales de Euskal Herria. Por lo tanto tenemos que poner en marcha de manera unilateral una estrategia independentista transformadora que ponga a este país en marcha.

Y en tercer lugar, vamos a refundar la Izquierda Abertzale sobre las bases de la participación, el trabajo en común, la solidaridad, el compromiso con el euskera, el feminismo.

Eta Ezker Abertzalea indarberrituta, auzolanean murgiltzera goaz:

Auzolana, gure proiektu estrategikoarekin identifikatzen diren gizon-emakumeekin. Deialdi berezia belaunaldi berriei Ezker Abertzalera bildu daitezen.

Auzolana, EH Bildu eta EH Bairen baitan, independentzia eta aldaketa sozialerako bilgune politiko-instituzionalak.
Auzolana, alderdikerietatik salbu eratu beharreko burujabetza prozesu herritarraren baitan. Osa dezagun, horretarako prest dauden eragile politiko, sozial eta sindikalen artean, prozesuaren herri agenda. Martxan jar dezagun herri honen gehiengoaren behar eta gogoekin bat egingo duen burujabetza prozesu herritarra.

Auzolana, herri mugimendu eta herri egitasmoetan. Guretzat balore estrategikoa dute. Eredu berri baten aldarrikapen eta eraikuntzan aitzindari direlako. Eta burujabetza prozesuari begira eginkizun garrantzitsua dute, herri agenda eduki eraldatzailez hornitzeko orduan.
La izquierda abertzale ha tomado sus decisiones. Estamos dispuestos y dispuestas a ponernos manos a la obra, a trabajar codo con codo, en auzolan, para sacar este país adelante.

Tendemos la mano para trabajar en auzolan a todos los hombres y mujeres que se identifican con al proyecto de la Izquierda Abertzale y especialmente a la juventud.

Tendemos la mano a los agentes y personas que componen EH Bildu y EH Bai, para desarrollar esa alianza por la independencia y el cambio social.

Tendemos la mano a todos los agentes y personas que están dispuestos a poner en marcha un proceso soberanista alejado de partidismos, que ponga en el centro las necesidades y aspiraciones de la población. Conformemos entre todos y todas una agenda de país, pongamos a este país en marcha.

Tendemos la mano, por último, a los movimientos y proyectos populares que trabajan por un nuevo modelo económico y social.

Herri hau Durangoko errautsetan ito nahi izan zuten, Sartagudako hilobi komunetan lurperatu. Ez zuten lortu. Frankismoaren gau luzean berpiztu zen Euskal Herria. Frankismo osteko asimilazio saiakerei aurre egin die. Estatu jakobinoaren desnazionalizazio asmoei aurre egin die. Eutsi egin diogu, zutik. Eta orain Abian jartzeko unea da, euskal errepublika eraikitzeko unea. Askatasuna dugu irabazteko. Borroka egitera goaz. Gora Euskal Herria askatuta!!!

 

 

 

Maiatzak 28, MOBILIZAZIO NAZIONALA BILBON



Egungo eredu ekonomiaren aurrean aldaketaren beharra
nabarmena da, eta horretarako ekintza sindikala eraberritu eta mobilizazio soziala suspertzeko bideari ekin dio sindikatuak, lantokietan zein kalean eraginez. Ez gaude prest botere ekonomiko eta politikoek prekarietatera kondenatuz inposatu diguten eredua onartzeko eta hala adieraziko dugu datorren Maiatzaren 28an Bilboko kaleetan egingo dugun mobilizazio nazionalean. Prekarietateak milaka aurpegi ditu eta Bilboko mobilizazioa guzti horien erakuslehio eta prekarietatea garaitzeko borrokaren inflexio puntu bilakatuko dugu. Ez hutsik egin, 17:30ean • Udaletxea • Sagrado corazón • Abando • Zubiarte •

Espainiar zein frantziar Estatuetatik eta bertoko Gobernuetatik datozen eraso eta murrizketen aurrean konfrontazioaren bidea aukeratu dugu, euskal esparru sozioekonomikoaren aldeko borrokan gabiltza eta lanaren eta aberastasunaren banaketan oinarrituko den eredu berri baten alde ari gara. Bide hau langileen indar eta mobilizazioari esker ari gara jorratzen.

Udaberriari indartsu ekin diogu. Jauzi berri bat ematen ari gara prekarietatearen aurka. Apirilaren 28an eta Maiatzaren 1an kalean izan gine eta maiatzaren 28an ere "LANGILEOK BATUZ, Euskal Herria contra la precariedad" lelopean Bilbon izango gara mobilizazio nazionalean.

M28 Mobilizazio nazionala Bilbon – Udaberriko Jauzia

Arratsaldeko 17.30etatik aurrera, lau aldarrikapen nagusirekin zeharkatuko dugu Bilboko erdigunea eta gaurko egoera grisari kolorea ezarriko diogu.

Olatu morea plaza Zirkularretik irtengo da aukera berdintasuna aldarrikatuz. Oraindik ere asko dira emakumeok gure bizitzaren esparru ezberdinetan pairatzen ditugun diskriminazioak. Prekarietatera eta pobreziara kondenatu nahi gaituzte, gure burujabetza ekonomikorako eskubidea ukatzen digute. Egungo sistemak ezartzen duen sexuen araberako lan banaketa gaindituko duen Lan Harreman Eredu berri bat aldarrikatuko dugu.

Beste zutabe bat, gorria, Jesusen Bihotzatik aterako da. Laneko heriotz eta gaixotasun gehiago gerta ez daitezen erabakiak eta neurriak exijituz. Gehiegi dira oraindik ere lanean hil edo gaixotzen diren langileak. Egoera honen atzean prekarietate asko eta prebentzio neurri gutxi aurkitzen ditugu. Eta arazoa handitzen ari da atzean dauden arrazoietan sakondu delako. Politikak aldatu eta neurriak hartu behar dira. Gobernuek behingoz begirale izateari utzi eta sakoneko neurriak hartu behar dituzte. Horrez gain, enpresen gaineko kontrola handitzea behar-beharrezkoa da lan-istripuekin zein gaixotasun profesionalekin amaitzeko.

Enplegu eta prestazio duinen beharra aldarrikatuz Udaletxetik irtengo da hirugarren zutabea. Bizi dugun errealitate gordinari aurre egin behar diogu. Hazkunde ekonomikoan sartu arren, gero eta pobreagoak gara, gero eta gehiago dira enplegua izanik ere Diru-sarrerak Bermatzeko Errenta edo Gizarteratzeko Errentarekin osatu behar izaten dutenak. Aldi berean, babes soziala suntsitzen ari dira eta honek pobrezia betikotzea dakar. Egoera hau errotik aldatzeko Premiazko Plan bat abiatzea proposatzen du LABek. Horrek, 1.080 euroko pentsioak ziurtatu eta gizarte prestazioak hobetuko lituzke. Etxebizitza eta elikadurarako eskubidea ere bermatuko luke.

Laugarren zutabeak Abandon emango ditu lehen urratsak, Burujabetzaren beharra aldarrikatuz. Berdea izango da bere kolorea. Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparruaren aldeko aldarrikapenak inoiz baino indar eta zentzu handiagoa du eta hori da bertan aldarrikatuko duguna. Azken urteetan negoziazio kolektiboa indargabetu eta gure hitzarmenak edukiz hustu dituzte. Egoera ez da konpontzen lan erreformaren artikuluren bat edo beste indargabetuz edota aldatuz. Lan Harreman Eredu berri bat behar dugu eta eztabaida hau, hemen, Euskal Herrian, egin behar den eztabaida da eta hemen erabaki behar dugu.

Lau aldarrikapenak plaza Eliptikoan elkartuko dira eta bat eginda Euskadi plazara zuzenduko gara, lanaren eta aberastasunaren banaketa ardatz hartuta, 1.200 euroko soldata eta 35 orduak aldarrikatuko dituen pankarta nagusiaren atzetik. Laneko prekarietatearekin eta pobreziarekin amaitzeko politikak aldatzea exijituko dugu.

Egoeraren salaketa egitetik harago, proposamen zehatzak ere mahai gainean jarriz, Euskal Herriarentzako aldaketa erreala egingarri dela erakutsiko dugu.

 

 

Euskal Herriaren burujabetzaren eta langileon eskubideen kontrako neurririk ez hartzea eskatzen diogu Gipuzkoako Foru Aldundiari

2010ean Españar Gobernuaren aginduz, administrazio publikoetako langileei %5 murriztu behar zitzaien soldata. Euskal Herriaren burujabetzaren eta langileon eskubideon aurkako neurria zen arren, Gipuzkoako Foru Aldundiak (orduan EAJ eta H1) aginduari men egin, eta txintik esan gabe murrizketa hori aplikatzeari ekin zion. Honen harira Foru Aldundian gaur egun gehiengoa duen LAB Sindikatuak gogor salatu nahi du egun dagoen foru gobernuak epaiari helegiterik jarri ez izana.

Bere garaian LAB Sindikatuak eta Langile Batzordeak ere, aho batez, bere desadostasuna adierazi zuen murrizketarekin berarekin, eta baita hura gauzatzeko moduarekin ere. Agiri baten bidez adierazi zuen bere desadostasuna, eta murrizketa aplikatzeko modu alternatiboa aurkeztu zuen. Foru Gobernuak ez zien jaramonik egin eskaera haiei, eta bere irizpideak aplikatu zituen.

Harrezkero, KPIak gora egiten zuen arren, soldatak izoztuta jarraitu zuten 2014ra arte, Madrilgo Gobernuaren debekuaren ondorioz. Orduan, EH BILDUren foru gobernuak Gipuzkoako Foru Aldundiko langileen soldatak %0,6 igotzea erabaki zuen, eros ahalmenaren galerak eragindako ondorioak arintzeko xedez.

Baina beti bezala, Carlos Urkijok (Espainiako Gobernuak EAEn duen ordezkariak) erabaki horren aurka helegitea jarri zuen, soldata igotzeko debekua hautsi izanagatik. Helegite horren ibilbidea 2015eko irailaren 30ean amaitu zen, Aldundiaren aurkako epaiarekin; haren arabera, langileek jasotako igoera hori itzuli egin behar zuten.

EAJ eta PSE alderdiek osatutako foru gobernua dago orain Gipuzkoako Foru Aldundian, eta epai horri helegiterik ez jartzea, eta bere horretan betetzea erabaki dute, hilabete honetan langileoi jasotako dirua itzularaztea behartuz.

Foru Aldundian gaur egun gehiengoa duen LAB Sindikatuak gogor salatu nahi du egun dagoen foru gobernuak epaiari helegiterik jarri ez izana, eta langileon eta Euskal Herriaren burujabetzaren kontra behin eta berriro erasokor ari den estatu baten aginduei buru makur men egin izana.

LABek egun dagoen foru gobernuari ausardiaz jokatzea eta Euskal Herriaren burujabetzaren eta langileon eskubideen kontrako neurririk ez hartzea eskatzen dio.