Ekainaren 21ean garraiolari bat hil zen Villatuertan, istripu ez traumatikoan. Euskal Herrian lanean hildako 28. langilea eta Nafarroan hildako 9.a. Garraioa sektore hilgarriena bihurtu da lehen sei hilabeteetan. Laneko heriotza hau salatzeko elkarretaratzea egin dugu beste sindikatu batzuekin batera Iruñean, Garraio Departamentuaren parean.
Blog Page 461
Lan, pentsio eta bizitza duina aldarrikatzea delitua ez dela adierazteko mobilizatu gara
Ermuako gazte bat epaitua izan da gaur 2020ko urtarrilaren 30eko Greba Orokorrean jasotako salaketa batengatik. Honen aurrean, Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartako eragileok kontzentrazioa egin dugu Bilbon, epaitegien aurrean, auziperatutakoari gure babes erakutsiz, “Lan, pentsio eta bizitza duina aldarrikatzea ez da delitua” lemarekin.
KARTAren IRAKURKETA
Pasa den 2020ko urtarrilaren 30ean lan, pentsio eta bizitza duinen alde greba orokorra egin genuen. Milaka langile mobilizatu ginen Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartak egindako deialdiarekin bat eginez. Konfluentzian zein elkarlanean egindako mobilizazio orokorra izan zen eta kalean eredu berri baten aldeko indarra eta gehiengoa batu ginen.
Orduan esaten genuen bezala, gaur ere lan, pentsio eta bizitza duinak aldarrikatzen ditugu. Horretarako ezinbestekoa da sistema errotik aldatzea eta norabide aldaketa integral bat mahai gainean jartzea. Politika publikoak aldatu, aberastasuna banatu, zerbitzu publikoak garatu, prekarietatearekin amaitu… ezinbesteko urratsak dira eredu aldaketaren bidean.
Azken hilabete hauetan eredu aldaketaren alde borrokan dabiltzan langileen kontrako erasoak, isunak eta mehatxuak ugariak izan dira. Gaurkoan, azkeneko greba orokorrean Ermuan jazotako gertakari batzuen ondorioz poliziak salatutako gazte bati gure elkartasuna adierazteko elkartu gara.
Jakina da borrokatzeak bere ondorioak dituela. Eskubide sozialen alde borrokan dauden pertsonak zigortzen dituzten bitartean, kapitala bizitzaren gainetik jartzen jarraitzen dute. Baina argi daukagu borrokan jarraituko dugula. Lan, pentsio eta bizitza duinen alde mobilizatzen jarraituko dugu. Grebalari guztiei gure babesik eta eskerrik beroenak. Hurrengoan elkartuko gara!
Nafar Lansareren planaren aurka agertu gara, ez duelako langabeen kontratazioan aukera-berdintasuna bermatzen
Atzo arratsaldean, Servicio Navarro de Empleo – Nafar Lansare (SNE-NL)-ren Gobernu Kontseiluak 2021 – 2024 bitarteko enplegu-politika aktiboen plana berretsi zuen. Nafarroako enplegu planaren parte izango den SNE-NLren plan hori CEN, CCOO, UGT eta CEPES eragileek berretsi zuten. LAB sindikatua, ordea, plan horren aurka agertu zen, ez baitziren onartu langabeen kontratazioan aukera berdintasuna bermatzeko bere proposamen nagusiak.
Emakumeak, gazteak, migratzaileak, langabeak eta iraupen luzeko langabeak… Langile zaurgarrienen interesak defendatzea, gehiengo sozialaren bizi eta lan baldintzak hobetuko dituzten politika publikoak lortzea da LABek dituen helburu nagusietako bat bere ekintza sindikala garatzen eta parte hartzen duen gune guztietan. Eta halaxe egin du Servicio Navarro de Empleo – Nafar Lansare (SNE-NL)-ren esparruan ere, non sindikatu honek oinarrizko bost puntutan bilatu baitu akordioa, bere buruari aurrerakoia deitzen dion edozein gobernuk arazorik gabe onartu beharko lituzkeenak:
- Sare publikoa indartzea, Nafar Lansareren politikak egituratzeko ardatz gisa, enplegurako zerbitzu guztiak pixkanaka emateko. Inbertsio publikoa plantilla propioa handitzeko, eta kalitatezko prestakuntza eta orientazio propioa handitu eta bermatzeko.
- SNE-NLren aldeko apustua egitea, Nafarroako lan bitartekaritzaren eragile nagusia izateko enpresen eta ABLEen kontratazio diskriminatzailearen aurrean. Enpresentzako laguntza eta diru laguntza publikoak enplegu eskaintzaren eta eskariaren arteko harremana Nafar Lansareren bidez gauzatzearekin lotzea, aukera-berdintasuna bermatuz. Egun, SNE-NLk garatutako lan bitartekaritza ez da % 3ra iristen, eta ekimen pribatuaren eta ABLEen esku uzten da zerbitzu publikoaren funtsezko eginkizuna.
- Gazteen Enplegurako Bulegoa sortzea, Nafarroan gazteen lan eskaintza eta eskaria lotzeko. Bai eta hainbat gazte erakundek Nafar Lansareari lotuta egindako beste proposamen batzuk ere, “Gazteen talka-planean” jasotakoak.
- Diagnostiko integral bat egitea Nafarroako lan diskriminazioari buruz (sexua, generoa, jatorria, ideologia, sindikatu-afiliazioa). Diagnostiko horretan oinarrituta, lan diskriminazioaren aurkako neurri zehatzak hartzea.
- Kalitatezko enplegua: hitzarmena eta lan baldintza duinak betetzen direla kontrolatzea. Enplegua eta kalitatea bermatzeko klausulak.
Hala ere, Gobernuak beste behin ere amore eman du CENeko enpresarien aurrean, argi eta garbi baitute euren planteamenduak eta betoak. Beraien hitzetan, aipatutako enpresariek ekimen pribatua garatu eta zabaltzearen alde egiten dute, arlo publikoa ahalik eta adierazpen txikienera murriztuz. Eta egindako abisu argi batean, baieztatu dute ez dutela babestuko, ez orain, ez inoiz, diru publikoa SNE-NLren bidez lan bitartekaritza egitera lotzea. Dirua jaso arren, diru-emaileari zein baldintzatan eman behar dion esatera ausartzen dena boteretsua sentitu behar da.
Beraz, ondorioa argia da: beste behin ere, ABEEEn osagarri-akordioaren errealitateak erakutsi duen bezala (11.000 pertsonatik 600ek baino ez dute hartu, dirua Gobernuaren kontura izanik), edo LABek CEN patronalarekin duela urtebete enplegua ez suntsitzeko egin zituen bilerak, mahaiaren beste aldean ez dago akordioak lortzeko prest dagoen enpresaririk. Bestela esanda, ateak ixten dizkiete kalitatezko enplegua eta langileen kontratazioan aukera-berdintasuna bermatzea ahalbidetuko duten akordioei, batez ere emakumeei, gazteei eta migratzaileei.
Patronalaren betoen aurrean gehiengo sozialaren interesak defendatzeko determinazioa duen Gobernurik ere ez dago mahaian. Nola babestuko dugu SNE-NLren plana, baldin eta Gobernua ez bada gai aurrekontu partida zehatzekin adosteko SNE-NLren plantilla propioa handitzea eta sare publikoa indartzea? Nola nahi du LABek aipatutako plana sinatzea, Gobernuak berak argi ez badu SNE-NLk Nafarroako aukera-berdintasuneko kontrataziorako eragile nagusia izan behar duela eta bere laguntzak helburu horrekin lotu behar dituela? Nola, atea ixten baldin badiete gazte erakundeen ekarpenei? Berdintasunaz hitz egin al daiteke, Gobernuak Nafarroan diskriminazioaren aurkako neurriak garatzea eta diagnostikoa egitea berariaz jasotzeari uko eginez? Eta kalitateko enplegua titularra besterik izan gabe?
LABek ezin du onartu gazteak ABLEEn bidez egun batzuetarako lana aurkitzera kondenatuta egotea, edo Volkswagenen lan egin ahal izateko gure seme-alabek CCOO eta UGT sindikatuetan afiliatu behar izatea; ezta ere emakumeak diskriminatuak izatea eta langile guztien %13 baino ez izatea.
Egun batzuk barru, Elkarrizketa Sozialerako Kontseiluaren (eliteen elkarrizketa) esparruan, NA+, PSN, CEN, CCOO eta UGT sindikatuek hainbeste presionatu duten enplegu plana sinatuko da. Propaganda egingo dute, kalitatezko enpleguaz, berdintasunaz, prestakuntzaz eta laneko arriskuen prebentzioaz arituko dira. Hala ere, ezin gaituzte engainatu, negoziazio mahai batetik gatoz eta enpresaburuek uko egiten diote arazo horiek konpontzeko benetako neurri eraginkorrak hartzeari. Beraz, zein da Elkarrizketa Sozialerako Kontseiluaren eta enplegu planaren benetako eginkizuna patronalak bere erantzukizuna bere gain hartzeari uko egiten badio? Garaiak aldatzen dira, baina CEN, CCOO eta UGTren estrategia partekatua ez. Horrela, Elkarrizketa Sozialerako Kontseiluak eta enplegu planak CCOOren eta UGTren finantziazioari irtenbidea emango diote. Beraiek onartu dute, Prebentzioko Lurralde Ordezkaria berreskuratuko dute, horrek zer suposatzen du? Benetako iruzurra gizartearentzat, diru publikoaren kontura. Ayerdik (Geroa Bai) 400.000 € eman zizkien enpresetara 120 bisita egiteko. Horrek esan nahi du sindikatu bakoitzak 3.300 euro inguru jasoko zituela enpresa bat bisitatzen zuen bakoitzean. Horren aurrean, Institutu Publikoari bisita bakoitza 500 euro inguru kostatzen zaio, eta kopuru horrekin 24 teknikari kontrata ditzake.
Horrela, Txibite lehendakariak eta CCOO sindikatuak hizpide duten elkarrizketa eta akordioa horretarako bada, iraganera itzultzeko, bai, LAB sindikatuak nahiago du beraien txantxetatik at mantendu eta gure eskubideen alde borrokatzen jarraitu.
Horrela, Txibite lehendakariak eta CCOOk hizpide duten elkarrizketa eta akordioa honetarako bada, iraganera itzultzeko, LABek nahiago du beraien jukutriatik at mantendu eta Nafarroako langileen eskubideen alde borrokatzen jarraitu.
Izan ere, publikoki salatu nahi dugu enpresarien aldetik egondako proposamena beraien planarekiko LABen balizko ezezko baten aurka. Hala, CENek, CCOOk eta UGTk Gobernuari proposatu diote SNE-NLren planaren kontrola, ebaluazioa eta jarraipena planeko kideei mugatzea. Proposamen horrek zuzenean urratzen ditu zerbitzu horren estatutuak, eginkizun hori Gobernu Kontseiluko parte hartzaile guztiei baitagokie jarraipen-batzordearen bidez. Esaten digute gu garela parte hartzeari uko egiten diogunak; hala ere, parte hartzen dugunean, esan nahi digute nola egin behar dugun, baztertuak izateko mehatxupean, ez baikara haien jokoan sartzen eta ez baititugu edukiak partekatzen. LABek organo horietan duen presentzia hutsak, zehazki SNE-NLn, deseroso sentiarazten ditu hamarkada luzeetan zehar bere egitura eta jarduera diru publikoarekin finantzatzeko “txiringito” gisa erabili zutenak. Ez dute nahi inor kontrolean lekuko izan dadin, eta ez dute zalantzan jarri nahi bezeroen elkarrizketa sozial baten edukirik eza eta hutsegiteak beren interes partikularren mesedetan. Eskaera larri horrek agerian uzten du elkarrizketarako gonbidapenaren fartsa, Elkarrizketa Sozialerako Kontseiluaren oinarri den izaera antidemokratikoa, eta CCOO eta UGT elkarrizketa eta akordioak ulertzeko modua. Horregatik, enpresaburuek Elkarrizketa Sozialerako Kontseilua nahi dute, bertan edukiak erlatibizatu eta akordioak beren neurrira egiten direlako.
LABek ez du atzerapausorik onartuko demokratizazioan eta iraganera itzultzean, aurreko bezero-erregimenarekin, batzuentzat pribilegioetan eta beste batzuentzat bazterketan oinarrituta. Garaiak aldatu egin dira eta aukera dago beste zerbait egiteko. Hori dela eta, LABek Gobernuari eta, bereziki, Geroa Bairi, Podemosi eta Izquierda-Ezkerrari hausnarketa egiteko deia egin die. Aurreko Gobernuak bezeroen iraganari atea behin betiko ixteko aukera galdu zuen. Eskuina (NA+), PSN eta elite ekonomikoak berriro tentazioan erortzea eragozteko modu bakarra Elkarrizketa Sozialaren Kontseilua indargabetzea da.
Pentsio sistema publikoa ahulduko duen erreformaren parte dira iragarritako neurriak, eta langile eta pentsiodunen aldarriei uko egiten diete
LABen ustez, delako Elkarrizketa Sozialaren bidez Madrilen adostutakoak ez dira euskal langileok eta pentsionisten mugimenduak urteotan aldarrikatzen ditugun neurriak eta kalean tamainako erantzuna emateko beharrizana geroz eta handiagoa da.
Astelehen honetan, berriro ere milaka pentsiodun kalean dauden egun berean, Madriletik pentsio sistemari begirako neurri berrien albistea jaso dugu. Lege proiektu bidez jaso eta Espainiako Parlamentuan landuko badira ere, hainbat neurri zehatz ezagutarazi dituzte, bai patronal, Gobernu eta CCOO- UGT sindikatuek positiboki baloratu dutenak. Akordioaren zehaztasunen faltan, honakoa da LABen uneko balorazioa:
2011ko pentsio erreformak ezarri zituen murrizketak bere horretan mantentzen dira, Euskal Herriko gehiengo sindikal eta sozialak deituriko Greba Orokorrarekin oso argi adierazi genuen erreforma horren aurkako jarrera. 2019Ko Greban ere, beste neurri batzuekin batera, pentsio sistema publiko duinaren aldarrikapena jaso genuen.
Adostasun berri honek ez ditu ez pentsio sistema publikoa, ez pentsio duinak bermatzen.
Pentsioak KPI-ra lotzea bidezkoa den neurria da zalantzarik gabe, baina kezkagarria da jasangarritasun faktorea bertan behera utziko dela esan eta jarraian belaunaldien arteko elkartasunaren izenean bestelako adierazle baten beharraz hitz egitea. Alegia, izena aldatuta, norabide berean sakontzeko borondatea agerikoa dela uste du LABek. Pentsio duinak bermatzeko, soldata prekarioekin amaitu, kotizazio topeak altxatu, pentsio sistema osagarrien aldeko apustua albo batera utzi eta finantziazio nahikoa izango dela bermatu behar da.
Bestalde, erretiro adina zaildu eta luzatzeko pizgarriak iragarri dituzte. Argi eta garbi langileon kontrako erabakia da honakoa. Erretiro adina aurreratu eta sustatzea da behar duguna eta gazteriaren enpleguratzea erraztu. Lana banatu eta bizitza duina bermatzea izan behar da lehentasuna, eta norabide hori da hartutako neurriek jaso beharko luketena. Horregatik, LABek erretiroa 60 urteetan gauzatzea aldarrikatzen du.
Ezin gara Madriletik datorrenari begira geratu. Euskal langileok ez dugu Madriletik soluziobiderik espero. Behar beharrezkoa dugu hemen eta orain gizarte segurantza propiorako egitasmoa edukiz bete eta borroka egitea. Pentsio sistema propioa da behar duguna, pentsio publiko, unibertsal eta duinak bermatzeko aukera bakarra da LABen iritziz, eta horregatik jaso dugu gure Programa Sozioekonomikoaren baitan Gizarte Segurantzarako lege proposamena. Akordioak eraiki eta bidea egiten jarraitzeko unea da.
Maiatzaren 29an, Hego Euskal Herriko pentsiodunekin eta Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartarekin batera pentsio sistema publiko eta duina aldarrikatu genuen. Pentsio eta lan erreformak bertan behera gelditzea, 1.080 euroko gutxieneko pentsioa eta sexu arrakala gainditzeko neurriak aldarrikatu genituen, besteak beste.
Norabide honetan eta Maiatzaren Lehenean esan genuen bezala, LAB sindikatuaren ustez, besteren artean lan erreformaren derogaziorik ez eta tantaka iragarritako murrizketaz beteriko pentsio erreformak nahikoa pizgarri badira erantzun kolektibo, orokor eta indartsua emateko.
Plataforma digitaletan lan egiten duten banatzaileak EAEko Ostalaritzaren Esparru Akordioan sartu dira
Gaur, LAB sindikatuak ELArekin batera patronalarekin sinatutako akordioan riderrak EAEko Ostalaritzako Esparru Akordioan txertatzea lortu dugu. Egia da APP bidezko banaketa-enpresetako langileak Estatuko Ostalaritza Akordioan sartuta daudela eta herrialde bakoitzeko ostalaritza-hitzarmenak aplikatzea eska dezaketela, LAB Hego Euskal Herri osoan eskatzen ari den bezala. Hala ere, ondo bideratutako beste urrats bat eman da segurtasun juridikoaren alde. EAEko patronalarekin hasten da bidea, eta onarpen hori ez da sinbolikoa soilik izan behar, baizik eta herrialde bakoitzeko hitzarmen kolektiboetara eraman behar da.
Era berean, beste hitzarmen batzuk aplikatzeko aukera baztertzen da, hala nola Bizkaiko Supermerkatuetan Etxez Etxeko Banatzaileen Hitzarmena edo Estatuko Mezularitza hitzarmena.
Egoera horretan, LABek herrialde bakoitzeko Ostalaritzako Negoziazio Mahaietan orain arte planteatu dugun moduan, hurrengo puntu nagusiak defendatuz:
• Riderrak hirugarren kategoria edo taldean txertatzea. Honek suposatuko luke, herrialdearen arabera, 18.700 eta 21.500 euro arteko urteko soldata, lanaldi osoan lan eginez gero, eta 1.723 eta 1.750 ordu arteko urteko lanaldia.
• Subrogazioa txertatzea.
• Riderren lan espezifikoari erantzuten dion erregulazioa txertatzea langileon babesa handitzeko.
Azken hilabeteetako borroka kolektiboaren ondorioz eta Riders por Derechos Platafromarekin elkarlanean, jada garaipen txikiak lortu ditugu gure soldatapeko langileen izaera frogatzen duten sententziekin. Sententzia hauek hainbat ondorio dituzte jadanik: autonomoen kuoten itzulpenak, lan izaeraren aitortza, berronartzeak… Sententzien erabakiak aplikatzeko beharrezkoa da hainbat mugimendu egitea eta horri erantzuten diote LAB sindikatutik sortutako eman beharreko pausuen azalpen bideoak edo BiziLan plataforman irekitako sarrerak. Riders por Derechos Plataformatik eta LAB sindikatutik dei egiten dizuegu pausu hauek ematera. Adibidez, sail sindikaleko bi kidek 3.000 eta 7.000 eurotako autonomo kuoten itzulera jaso dute.
Osakidetzako garbiketako langile azpikontratatuak lan baldintza duinak exijituko dituzte
Osakidetzako garbiketa-langile azpikontratatuak joan den urritik mobilizatzen ari gara. Hasiera batean, Osakidetzako langileekin batera, kalitatezko zerbitzu publiko bat eskatzeko eta garbiketa-zerbitzuan ematen ari ziren murrizketak salatzeko. Maiatzetik aurrera, bakarrik jarraitzen dugu, guretzako hitzarmen duin bat eskatzeko.
Txaloak eta eskerrak jaso ditugun arren, pandemia geldiarazteko egindako ahaleginagatik eta erakutsitako ausardiagatik, enpresek gure aldarrikapenak gutxietsi egin dituzte. Garbitzaileen egoera zaila zen osasun- zentroetan pandemiaren aurretik ere, lana nekeza da; bajak ez dira kubritzen, langileak ez dira nahikoak. Pandemiak errealitate hori gogortu besterik ez du egin. Minimoetan gaude. Hala ere, enpresak zirkinik egin gabe daude, bilera egin ondoren ez dute inoiz ezer eskaintzeko, hitzarmena blokeatuta mantentzeko estrategia argi batean. Osasun Sail Publikoak ere jarrera gaitzesgarria izan du enpresek bezala, eta ez dio erantzunik eman bidali zaizkion bilera-eskaera bati ere ez.
Hiru urteko negoziazioaren ondoren egoera kiribildua jarraitzen du. 2012an onartuta egon behar zuen karrera profesional bat eskatzen dugu, gure lanaldi partzialak luzatzeko aukera, lanpostu bakanteak geratzen diren heinean, lan-gainkarga berrikustea eta gure lanpostuetan segurtasuna eta osasuna.
Maiatzaren 27an greba deitu genuen. Greba horri administrazioek gutxieneko zerbitzuen % 100 inposatuz erantzun zioten.
Hala ere, oztopo guztiak gorabehera, mobilizatzen jarraitzea erabaki dugu, eta horregatik, datorren asteartean, ekainaren 29an, desinfekzio-uniformeak jantziko ditugu berriro, 11:30ean Gurutzetako Ospitalearen aurrean egingo den mobilizazioan.
Merkataritzako greban ozen aldarrikatu dugu: ez dugu onartuko azken saltzaileak, azken kutxazainak eta azken apal-betetzaileak izatea
EAEko merkataritza sektorean egindako greba dela eta, hauxe da Bilbo, Gasteiz eta Donostian egindako mobilizazioetan publiko egin dugun adierazpena:
LAB eta ELA sindikatuok greba egin dugu merkataritzaren sektorean, greba egin dugu enpresa handien diru-gosearen aurka, eta greba egin dugu merkataritza-kate handien aurka; izan ere, gure lanagatik onura handiak lortzen dituzten arren, kaleratzeekin eta lan-prekarietatearekin ordaintzen digute. Ez, greba hau ez da autonomo txikien aurkako greba bat, ezta saltoki txikien aurkakoa ere, saltoki txikien biziraupenaren aldeko greba bat da, enpleguaren aldeko greba bat eta ehungintzaren sektoreko langileen aldeko greba bat; gehienak emakumeak. Greba feminista bat da.
Greba honek eta mobilizazio honek alarma gorria pizteko balio behar digute. Gertaera oso berriek ondorio horretara garamatzate.
Zeren… zer gertatzen ari zaigu azken aldian merkataritzaren sektorean? Gertatzen ari dena da Inditex, El Corte InglĂ©s, Douglas, H eta M bezalako enpresa handiek, besteak beste, milaka milioi euroko mozkinak poltsikoratzen dituzten bitartean, ondo esan dut, milaka milioi euroko mozkinak (3.800 milioi euro inditex kasuan/1.200 milioi euroko mozkinak H eta M enpresetan 2019an, besteak beste), denden itxierak dakartzaten neurriekin datozela, gu kale gorrian utziz, langabeziara kondenatuz, gure lan baldintzak kaskartuz eta gure kontziliazio eskubideak zapalduz.
Hori da guretzat diseinatu duten etorkizuna, eta koartada gisa On line salmentan bliatu dute, kasu askotan lan-karga handiagoa dakarkigun salmenta, hain zuzen ere. Eufemismoak erabiltzen dituzte, hala nola, eraldaketa digitala, baliabideen egokitzapena, eta terminologia horrek benetan esan nahi duena da lanik gabe uzten gaituztela eta urteetan zehar geureganatutako eskubideak erasotzen dituztela.
Eta tristeena da enplegu-suntsiketa hori CCOO eta UGTren konplizitatearekin egiten dela, izan ere, bi sindikatu horiek aurrean jartzen dizkieten enplegu-erregulazioko espediente guztiak sinatu dituzte. Erakunde horiek milaka enplegu suntsitzea onartzen dute, eta hori oso larria da. Gainera, negoziazio kolektiboa lapurtu nahi digute lan-erreformak erabiliz, horregatik, berriro ere erreforma horiek indargabetzea exijitzen dugu.
Espainiako Estatuko Gobernuari eskatzen diogu behingoz indargabetu ditzala erreformak, gure lan-baldintzak hemen erabakitzea nahi dugulako, gure hitzarmenak hemen negoziatu nahi ditugulako eta EREak hemen negoziatu nahi ditugulako, erantzun sindikal antolatu eta irmoa dagoen toki bakarrean, H eta Mko emakumeek protagonizatutako gatazkaren parekoak gertatzen diren leku bakarrean, eta egin behar denaren bidea modu argian erakusten diguna: enplegu-suntsiketaren aurka borrokatu, EREak ez direlako kudeatzen, EREei aurre egin behar zaie.
Eta LABek eta ELAk, erakunde gisa, betebeharrak ditugu. Hitzarmenen negoziazioa bultzatu behar dugu, mobilizazioa aktibatu. Eduki berriak sartu behar ditugu, enpresa horiek lortzen duten onuraren zati bat nahi dugu eta soldatetan islatu nahi dugu noski baietz, baina denbora ere islatu nahi dugu, hori baita enpleguak salbatzeko neurri bakarra. Aldarrikapenerako elementu nagusia hitzarmenetako gehieneko lanaldia murriztea da. Eta ez dugu hitz egiten 2 orduko murrizketa miserableez, ez, mozkin handiak dituzten enpresa horietan lanordu jaitsiera handiak egiteaz ari gara. Hori egin ezean, jende asko soberan dagoela esango digute, gu azken belaunaldia izatea lortuko dute, azken saltzaileak, azken kutxazainak eta azken apal-betetzaileak, eta hori ez dugu onartuko.
Amaitzeko, autonomoen eta saltoki txikietan lan egiten duten pertsonen enplegua salbatzeko aukera bat dela uste dugu. Merkatari txikiek aliatu izan behar dute merkataritzan lortu nahi duten monopolioaren aurkako borroka honetan, eta aliantzak ehuntzeko proposamena helarazi nahi diegu hemendik.
Online salmentaren inguruan sortzen diren kategoria eta funtzio berriak arautzea ere ezinbestekoa da, bestela sortzen den enplegu berria miseria eta prekarietate baldintzetan sortuko da eta ez dugu onartuko.
Digitalizazio-eredu sozialagoa eta inklusiboagoa eskatzen dugu. Baldintza hobeak eskatzen ditugu merkataritza-sektoreko langileentzako. Aldarrikapenerako aukera dago, eta horregatik eskatzen dugu gehieneko lanaldia murriztea, enplegu gehiago egon dadin, partzialitatearen hedapenaren aurrean lanaldi oso gehiago, gure osasuna babesteko lan-karga gutxiago eta nola ez, soldata duinak.
Lan munduan inposatzen dizkiguten armairuak apurtu!
Sexu Askapenaren Nazioarteko Eguna da ekainaren 28a. Cisheteroaraua lantokietatik borrokatzeko konpromisoa badugu, apur ditzagun behingoz, lan munduan inposatzen dizkiguten armairuak. Batu gaitezen Euskal Herrian sexu askatasunaren mugimenduak ekainaren 28rako deitu dituen mobilizazioetan.
Faxismoaren eta kapitalaren oldarraldiari langileon arteko elkartasun eta antolakuntzatik erantzutea, bai; ekainaren 28an eta gainontzeko egun guztietan kalean eta lamean askatasunez bizitzeko harreman eredu berriak eraikitzea, ere bai! Lan munduak inposatzen dizkigun armairuak apurtu!
Azken egunetan bizitako erasoak, trans* legeak azalarazitako muga politikoak, faxismoaren gorakada edota kapitalaren oldarraldia eta sistemaren zuriketa arrosa, denak ala denak langileon arteko elkartasun, defentsa sare eta antolakuntzatik erantzuteko unea da.
Horregatik, ekainaren 28a egun esanguratsua dugu kolektiboaren memoria aldarrikatu eta helburu eta borrokan berresteko: sexu aniztasunaren aldeko borroka egunero urratu beharreko bidea bada, LGTBI+ mugimendua eta langileen arteko elkarlanean sutuz izango da.
Cisheteroarautik kanpo bizi garenak ez kalean, ez eskolan ezta lan munduan ere ez gaude salbu. Lan munduan erreproduzitzen diren derrigorrezko heterosexualtiatea, ikusezintasuna, bazterketa, gorrotoa, aitortza eza eta erasoak dira inposatzen zaizkigun armairuak.
LABen jakitun gara, asko dugula egiteko langile klasearen sentsibilizazioan, ikusgarritasunean, elkartasunetik lan munduko diskriminazio eta eraso oro errotik eteteko, zein sexu aniztasunean lan eta bizitzeko eraldaketa sozial eta ekonomikoa sustatzeko.
Zentzu horretan, eta sindikatua sexu-genero zapalkuntzaren aurkako borrokarako tresna eraginkor izateko, urrats berriak emateko garaia dela diogu. Kapital, patronal eta enpresek inposatutako markoak borrokatzeko indarrak batu, tresnak berritu eta lan munduan sexu aniztasunaren aldeko harreman sareak eraikitzeko unea dela diogu.
Riders por Derechos plataformarekin elkarlanean, baliabide guztiak jarriko ditugu sektoreko langileen lan eta bizi baldintzak hobetzeko
Autonomo faltsuak, ziurgabetasuna, epaiketak, sententziak, Riderren legea… Sektorean mugimendu garrantzitsuak ematen ari diren eta emango diren garai hauetan, langileon antolakuntzaren beharra aldarrikatu nahi dugu. Aurreikusten dugu abuztuan kontratuak erregularizatuko direla eta ostean, kaleratzeak zein jardunaldien murrizketak eman ahal direla. Bakarrik antolakuntza eta borrokaz hobetuko ditugu gure lan baldintzak. Bada garaia gure egoera erregulatzeko, gure lan baldintza espezifikoak lan araudian barnebiltzeko. Urgentziazkoa da. Izan ere, bitartean egoera oso prekarioan jarraitzen dugu.
Borroka kolektiboaren ondorioz jada garaipen txikiak lortu ditugu gure soldatapeko langileen izaera frogatzen duten sententziekin. Sententzia hauek hainbat ondorio dituzte jadanik: autonomoen kuoten itzulpenak, lan izaeraren aitortza, berronartzeak… Sententzien erabakiak aplikatzeko beharrezkoa da hainbat mugimendu egitea eta horri erantzuten diote LAB sindikatutik sortutako eman beharreko pausuen azalpen bideoa edo Bizilan plataforman irekitako sarrera. Riders por Derechos Plataformatik eta LAB sindikatutik dei egiten dizuegu pausu hauek ematera. Adibidez, sail sindikaleko bi kidek 3.000 eta 7.000€ko autonomo kuoten itzulera jaso dute.
Hala ere, hau borrokaren hasiera baino ez da. Laster ireki beharko diren hegoaldeko lau herrialdeetako ostalaritzako hitzarmenetan, eta azken boladan egin dugun bezala, hurrengo puntu nagusiak defendatuko ditugu:
- Riderrak hirugarren kategoria edo taldean txertatzea. Honek suposatuko luke, herrialdearen arabera, 18.700€ eta 21.500€ arteko urteko soldata, jornada osoan lan eginez gero, eta 1.723 eta 1.750 ordu arteko urteko lanaldia.
- Subrogazioa txertatzea
- Riderren lan espezifikoari erantzuten dion erregulazioa txertatzea langileon babesa handitzeko
LAB sindikatutik eta Riders por Derechos plataformatik baliabide guztiak jarriko ditugu langileon bizi baldintzak hobetzeko bidean. Azken hilabeteetan Euskal Herrian Riderren egoera erregularizatzeko bideari ekin diogu, eta horretan jarraituko dugu Euskal Herriko errealitateari egokituko diren hitzarmenak garatuz. Aipatu dugun bezala, urgentziazkoa da egoera lehen bai lehen erregularizatzea, bitartean egoera prekarioan lanean jarraitzen baitugu. Bide beretik, antolatzera eta sail sindikalak sortzera animatzen zaituztegu, historiak erakutsi baitigu borrokaren bitartez lortzen direla garaipen sozialak.