2026-01-19
Blog Page 366

Bat egiten dugu Harro Topaguneak plazaratutako aldarrikapenekin

LABek bat egiten du gaur goizean Harro Topaguneak Hezkuntza Akordioari begira plazaratutako aldarrikapenekin, hala nola, eskola publikoa hezkuntza sistemaren erdigunean kokatzea, kontzertazio unibertsalaren politikarekin amaitzea, segregazioa gainditzeko neurri tinko eta eraginkorrak ezartzea edota euskalduntzen ez duen hizkuntza- ereduak finantzatzeari uztea.

Hala izanda ere, Hezkuntza Akordioari dagokionez, LABek badauka bere proposamena: urtarrilaren 24an aurkeztutako Dekalogoa, non hezkuntza sistema antolatzeko proposamen integrala eta eremu laboralari loturikoak biltzen dituen. LABek Euskal Eskola Publiko Komunitarioa sortzea proposatzen du, titularitate publikoko eta hezkuntza komunitatearen parte hartzean oinarritutako hezkuntza sare bakar eta burujabea.

Norabide horretan, egungo eredu dualetik sare bakarrerako konfluentziarako proposamena egiten dugu. Eta horretarako, Harrok plazaratutako aldarrikapenez gain, bestelako eskaera batzuk ere jasotzen ditugu; hala nola, tokian tokiko hezkuntza antolaketa publikoa, non planifikazio eta eskolaratze batzorde bateratuek matrikulazioaren eta diru publikoaren kontrola egingo duten, edota diru publikoa jasotzen duten ikastetxeen titularitatean parte hartze publikoa bermatzea.

Gauzak honela, Hezkuntza Akordioari begira LABek Dekalogoan bildutako bere proposamena landuko badu ere, gaur Harro Topaguneak azaldutako aldarrikapenekin bat egiten du eta Harro Topagunean parte hartzen jarraituko du.

Otsailaren 16an eta martxoaren 24an greba egingo dugu Gipuzkoako helduen egoitzetan

LAB sindikatutik Gipuzkoako helduen egoitzetako langileei otsailaren 16ko eta martxoak 24ko greba egunetara batzeko deia luzatzen diegu, bai eta Gipuzkoako jendarteari langileen aldarrikapenak babestu eta elkartasuna adierazteko eskatu ere.

Urriaren 28ko greba ygunean bilera-eskaera formal eta publikoa egin genion Gipuzkoako Foru Aldundiari helduen egoitzetako egoeraz hitz egin eta irtenbideak bilatzen hasteko asmoz. Azaroaren 12an, ordea, erantzunik jaso ez genuenez, beste greba egun bat burutu genuen; oraingoan, Gipuzkoako Foru Aldundiko ateak itxi zizkiguten muturren aurrean.

Abenduaren 17an, bilera egun baten zain jarraitzen genuenez, Gizarte Politiketako egoitza okupatu genuen. Maite Peñak hitzordu bat emateko konpromisoa hartu zuen arren, gaur gaurkoz ez da sektoreko langileokin harremanetan jarri. Langileok, ordea, ez gara Markel Olano edota Maite Peñaren borondatearen zain geldituko.

Osasun larrialdia dela eta, jadanik larria zen egoera jasanezina bihurtu da Gipuzkoako helduen egoitza gehienetan; gehiegizko lan-kargak eta egoiliarrei behar duten atentzioa eskaintzeko denbora falta, soldata-arrakalak egoitza berean edota lan berbera egiten duten sektoreko langileen artean, egutegietan egiten diren etengabeko aldaketak, ordu sindikalak hartzeko oztopoak, lanpostuen egonkortze eza edo justifikaziorik gabeko kaleratzeak, balorazio psikosozialik ez egitea, protokoloen eta segurtasun-irizpideen etengabeko aldaketak…

Argi diogu hau ez dela langile eta patronalaren arteko lan gatazka soil bat, Gipuzkoako jendarteari eragiten dion auzi soziala baizik. Kalitatezko zaintza zerbitzuak jasotzeko eskubidea edota zaintza lanak baldintzarik duinenetan eskaintzekoa urratua izaten ari da eta ezin dugu beste alde batera begiratu.

Zaintza negozio bihurtu dute eta diru publikoz finantzatutako zerbitzu publikoak kudeatzen dituzten enpresa pribatuak izugarrizko irabazi ekonomikoak izaten ari dira gure aiton-amonen zainketa lanaz eta helduen egoitzetako langileen esplotazioaz baliatuz. Hau ez da, beraz, langileon eta patronalaren arteko lan gatazka soil bat. Guztion eskubidea delako kalitatezko zaintza zerbitzuak jaso edota zaintza lanak baldintzarik duinenetan eskaintzea.

Gipuzkoan bizi dugun egoera, gainera, ez da salbuespen bat eta modu sistematikoan errepikatzen ari da Euskal Herriko beste herrialdeetan ere; greba deialdiak egin dituzte Bizkaiko eta Nafarroako langileek, eta Araban, bestalde, ez dago herrialdeko lan hitzarmenik.

Azkenik, Gipuzkoako Foru Aldundiaren eta patronalaren erantzukizun osoa azpimarratu nahi dugu, irtenbideak bilatzetik urrun, urgentziazko egoera hau betikotzen ari direlako. Elite ekonomikoaren irabaziak handitzea edota gastu sozialaren gutxitzea lehenesten dituzte, langileen lan baldintza duinak edota egoiliarren kalitatezko zaintza zerbitzuak bermatzetik urrun; bestela, nola uler daiteke diru publikoz finantzatutako enpresa pribatuek adinduen zaintza lanak baliatuz dirua egiten jarraitzea?

LAB sindikatutik behin eta berriz azpimarratu dugu egoera hau, zerbitzu publikoen pribatizazioaren, lan prekaritatearen eta sektore feminizatuek duten errekonozimendu sozial eta ekonomiko ezaren ondorio dela. Horregatik, zaintzaren eta Gizarte Zerbitzuen egiturazko eredu aldaketaren beharra mahai gainean jarri nahi dugu, kalitatezko zaintza sistema publiko-komunitario baten bidean.

Bitartean, Gipuzkoako helduen egoitzetako Lan Hitzarmen Kolektiboa eta ratioak zehazten dituen katalogoa egungo egoerara egokitzea izango dira gatazka honi amaiera emateko behin behineko baldintza nagusiak.

Negoziazio kolektiboa berraktibatu eta gatazka hau desblokeatzeko momentua da, Osasun Larrialdian zehar langileek egindako esfortzu eta sakrifizioa mahai gainean jarri eta Administrazio Publikoari zein patronalari langileek merezi duten errekonozimendu sozial eta ekonomikoa exigitzeko momentua da. Jendartea sentsibilizatzen jarraitu eta borroka sindikalaren bitartez presio soziala biderkatzeko momentua da.

Egoera hau betikotzeak edo gatazka honi irtenbide emateak jendarte osoaren etorkizuna baldintzatuko duelako, ezinbestekoa izango da sektore guztien inplikazio eta elkarlana, batasun sindikaletik hasi eta egoiliarren senideen elkarteen zein mugimendu sozial ezberdinen artean aliantzak eraikitzeraino.

Langileen, egoiliarren eta interes kolektiboaren defentsan, LAB sindikatuak bi greba egunetara deitzen dugu, otsailaren 16 eta martxoaren 24rako. Egun horietan antolatuko diren mobilizazio eta ekimen ezberdinetan parte hartzeko deia ere zabaldu nahi dugu; ezinbestekoa izango da guztion inplikazioa egoera irauli nahi badugu.

Mobilizazioen deialdiak:

-Otsailak 11: Kontzentrazioak (Gipuzkoako Erresidentzia guztietan)

-Otsailak 14: 10:00etan, auto karabana (Domus VI Erresidentziatik)

-Otsailak 16: 11:00etan, manifestazioa Bulebarretik

Bizkaiko Metalgintzaren patronalak uko egin dio aberastasunaren bidezko banaketari eta lan baldintzak duintzeari

Bizkaiko metalaren negoziazio-mahaiaren hirugarren bilera izan da gaur. Bilera honetan FVEM patronalak bere plataforma aurkeztu du. LABek uste du aurkeztutako proposamena sektoreko langileentzako iraina dela.

%2ko soldata-igoerak planteatzen ditu, KPIaren inolako erreferentziarik gabe. KPIa bermatuta ez dagoenez, agerikoa da langileek erosteko ahalmena galtzen dutela. FVEMek enpresen aberastasuna eta etekinak banatzeari uko egiteaz gain, sektoreko langileek lanera joateagatik dirua galtzea nahi du. Hitzarmena artikulutik kentzea proposatu du, hitzarmeneko taulen gainetik dauden soldatak dituzten langileei soldata-igoerak ekarriko baitizkie, eta hori atzerapen nabarmena da.

Uko egin dio 2003tik berdina den lanaldi-orduak murrizteari, eta, gainera, malgutasun- orduak gehitzea proposatu du, beste atzerapen argi bat. Neurri horiek lanpostuak sortzea eragozten dute, eta, bestetik, lan-baldintzak are gehiago prekarizatzea dakarte.

Urte honetan 6 pertsona hil dira beren lanpostuetan, eta 2021ean 62 izan ziren Euskal Herrian. Datu hauekin, patronala ausartu da bere plataforman lan-istripuagatiko bajetan osagarriak mugatzea proposatzera, bere ustez, lan-istripua zer den zehaztuz. Hala ere, hitzarmenean eskuratutako eskubideak kentzeaz gain, ez du proposamen bakar bat ere egiten sektoreko langile guztien osasuna eta bizitza bermatzeko prebentzio-neurrietan.

Patronalaren proposamenarekin argi geratzen da inporta zaion gauza bakarra etekinak handitzea dela, ez dute sektoreko lan-baldintzak duintzeko inolako asmorik, bestela planteatutako plataforma ez da azaltzen, atzerapenak besterik ez baititu jasotzen.

LABek berretsi egiten du aurkeztutako gure plataforma. Plataforma horrek enplegua sortzeko neurriak, aberastasuna modu bidezkoan banatzeko neurriak (KPIari lotutako igoerak eta soldata errealen igoerak), neurri feministak, prekarioenen enplegua duintzeko neurriak (gazteak eta dibertsitate funtzionala duten pertsonak), laneko osasuna eta segurtasuna zaintzeko neurriak, lan-erreformaren aurkako neurriak… biltzen ditu.

Gaurko proposamenarekin argi dago patronalak ez digula ezer emango, ez digula erraz jarriko; horregatik, argi dago Bizkaiko metaleko langileek behar duten hitzarmena lortzeko bide bakarra sektore osoaren aktibazioa eta sektore osoaren borroka dela, ahalik eta batasun sindikal eta sozial zabalenetik.

Laser Goiken enpresako langileek greba mugagabera joko dute kaleratutakoak berronartzen ez badituzte

Laser Goikenen aurrean mobilizatu gara, eskualdeko langileekin batera, enpresak askatasun sindikala errespeta dezala eta lau kaleratzeak atzera bota ditzala eskatzeko.

Hain zuzen ere, LABek Laser Ken Taldeko Olaberrian kokatuta dagoen eta 70 langile dituen Laser Goiken enpresan gertatutakoa salatzen du: hauteskunde sindikalak egin nahi izateagatik 4 langile kaleratu ditu enpresak. Oinarrizko eskubidea da hauteskunde sindikalak egitea eta hala erabaki zuten langileek. Enpresak, aldiz, ez du begi onez ikusi langileek hartutako erabakitakoa, eta 4 langile jazarri, presionatu eta kaleratu ditu zigor moduan, langileak antolatzea eragozteko.

Langileek batzarra egin zuten astelehenean, eta ondorengo erantzuna adostu zuten. Batetik, gaur, Olaberriako Herribaso poligonoan manifestazioa egitea. Bestetik, hiru greba egun egitea, otsailaren 10ean, 15ean eta 17an. Enpresak atzera egiten ez badu, greba mugagabean hasiko dira.

Jazarpen sindikal kasu argi honek argi eta garbi uzten du diskurtso politen atzean hainbat enpresetan bizi den benetako egoera. LABetik exijitzen diogu Laser Ken Taldeari eta ADEGIri horrelako jarrerak alboratu eta kaleratutako langileak berehala lanera buelta daitezela.

Garbialdiko aldi baterako lan-erregulazioa baliogabetzat jotzea lortu dugu Tubacexeko lantokietan #LortuDugu

Gasteizko Lan Arloko 3. zenbakiko epaitegiak baliogabetzat jo du Garbialdi enpresak Tubacexek Laudion eta Amurrion dituen lantokietan 2021ean zituen lan-kontratuak eteteko eta lanaldia murrizteko lan-erregulazioko espedientea.

LABek oso positibotzat jotzen du aldi baterako lan-erregulazioaren deuseztasun- deklarazioa, epaitegiak arrazoia ematen baitigu jarritako demandan, eta frogatuta geratzen da langileek defentsa-gabezia nabarmena izan zutela. Epaian ondorioztatzen denez, LABeko ordezkari eta langileen ordezkari bakarrari ez zitzaion behar adina informazio eman aldi baterako lan-erregulazioaren kontsulta-aldiari berme osoz ekin ahal izateko. Gainera, epaitegiak uste du aldi baterako lan-erregulazioa ez dagoela justifikatuta, eta horrek berresten du Garbialdik nahi izan duela langileek ordaintea Tubacexen alde bakarreko ezarpenaren ondorioak.

Horrek agerian uzten du LABek aurretik erreklamatu eta salatu genuena. Izan ere, Amurrioko eta Laudioko Tubacex zentroetako aldi baterako lan-erregulazioko espedienteetan eta greba mugagabean, garbitzaileek ez zuten zor zitzaien begirunerik izan, ez Garbialdiko zuzendaritzaren aldetik, ezta Tubacexeko zuzendaritzaren aldetik ere.

Amaitzeko, epaiari men egiteko eta errekurtsorik ez aurkezteko eskatzen diogu Garbialdiri.

LABek lanean jarraituko du Tubacexen lantokietan eta garbiketaren sektorean langileen eskubideak defendatu eta errespeta daitezen.

Arcelor Olaberriako emakume langile bat hil egin da, lantegiaren aurrean izandako harrapatze baten ondorioz

Atzo, otsailaren 1ean, 21:30ean, emakume langile bat larriki zauritu zuten autoz harrapatuta, Arcelor Olaberriako bere lanpostutik ateratzean. Gaur goizean, zaurien larritasunen ondorioz hil dela jakin dugu.

Lehenik eta behin, gure elkartasuna adierazi nahi genieke senide, lankide eta gertukoei une latz hauetan. Lanak sorturiko aurtengo seigarren lan heriotza da Euskal Herrian. Odol isuriak ez du etenik.

Lantokiko delegatu eta afiliatuei esker lortu dugu informazioa. Izan ere, ez Osalanek ez patronalak ere ez du inongo informaziorik eskaini. Gure iturrien arabera, langilea bere postutik parkinera zihoan oinez, lanetik atera berritan, eta errepidea zeharkatzen duen zebrabidean izan zen larriki harrapatua.

Arcelor Olaberriako langileek parking publiko bat erabiltzen dute autoa uzteko, eta handik lantokira joateko autobide azpian espreski eginiko oinezkoen pasabidea erabiltzen dute lanpostura sartzeko.

Patronalak iradoki duen “in-itinere” istripu mota ezin dugu inolaz ere onartu, nahiz eta eremu publikoan gertatu den, egunero errepikatzen den ohiko ibilbidea delako, aparkalekua enpresarena izango balitz bezala. Honi erantsi behar zaio langilegoak ezagutzen dituela zebrabide horren arriskuak eta argiztapen eza. Honela, Arcelorrek bai arrisku ebaluaketan eta bai mugikortasun planean ere, arrisku horiek identifikatuta eduki behar ditu dagokion arrisku altuko balorazioarekin eta neurri prebentiboak aplikatu behar ditu eremu horretan, diputazio eta udalarekin koordinatuz, bere lantokiko eremua balitz bezala.

Modu honetan, administrazio publikoari eskatzen diogu istripu hau lan istripu bezala ikertu dezala eta ez “in itinere” bezala. Izan ere, azken hauek ez dira lan istripuak bezala kudeatzen, beharrezkoak diren neurriak hartuz.

Datuak oso gogorrak dira, eta zifra bakoitzaren atzetik izenak, familiak eta lagunak daude. Lanetik etxera itzultzen ez diren langileez ari gara.

Azkenik, dei egiten dugu hurrengo orduetan langileen segurtasuna eta osasuna defendatzea aldarrikatuz dei daitezkeen mobilizazioetan parte hartzera.

“Borroka sindikal eta sozialak abian jartzen jarraituko dugu, lan erreforma hau aplikatu ez dadin”

Euskal gehiengo sindikalarekin batera kalera aterako gara berriro, lan erreforma honen aurka eta lan harremanetarako euskal esparruaren alde. Lan erreforma bera Espainiako Kongresuan bozkatu bezperan egin ditugu mobilizazioak, lantoki zein herrietan. Bilboko Moyua plazan egindako elkarretaratzean izan da Garbiñe Aranburu idazkari nagusia, eta bertan adierazi du, ostegunean gertatzen dena gertatzen dela ere, bide propio bat elikatzen jarraituko dugula, “praktika subiranista bat garatzen, lan harremanetarako eta babes sozialerako marko propio bat erdietsi arte, burujabetza eta ahalmen legegile osoa izango duena”.

Garbiñe Aranburuk ohartarazi duen bezala, “erreforma honek dagoen moduan aurrera jarraituz gero, patronalak irabazten du eta langileok galtzen dugu, erreformak prekaritatea bertikotzen duelako eta langileontzat eskubide berreskuratzerik ez dagoelako. Okerrena da bere burua ezkertiartzat, progresistatzat, aurrerakoitzat duen gobernu baten oniritziarekin, bermearekin, aterako dela erreforma; langileen eskubideen berreskuratzeaz ari garenean, bere hitza jan duen gobernu baten bermearekin, hain zuzen ere”.

Eremu sindikalari dagokionez, “mobilizazioari uko egin eta elkarrizketa sozialaren xagutegian harrapatuta” dauden CCOO eta UGT sindikatuek erreforma honi “estalki soziala” jarri diotela salatu du.

Idazkari nagusiaren hitzetan, “gertatzen dela gertatzen dela ere, Euskal Herrian Madrilen posible ez den hori posible egiten jarraitu behar dugu. Borroka sindikal eta sozialak abian jartzen jarraituko dugu Euskal Herrian, lan erreforma hau aplikatu ez dadin eta lan duinaren aldeko akordioak lortzeko. Eta jarraituko dugu ere bide propio bat elikatzen, praktika subiranista bat garatzen, lan harremanetarako eta babes sozialerako marko propio bat erdietsi arte, burujabetza eta ahalmen legegile osoa izango duena”.

Mobilizazio dinamika jendetsua

Gaur lantokietan egin bezala, joan den asteburuan Gasteiz, Iruñea, Bilbo eta Donostiako kaleetan mobilizazio jendetsuak egin genituen. Halaber, gehiengo sindikalaren ekimenez bilera-erronda egin dugu hainbat alderdi politikorekin (EHBildu, Podemos-Ahal Dugu, EAJ), eta eskakizun argia helarazi zaie: konbalidazioan, eta beti lan erreformak erabat indargabetzeko bidean, aurretik aipatutako bi gaietan (kaleratzeak eta estatalizazioa) moldaketarik egongo ez bada, ezezko bozka emateko erreformari.

Beharrezkoa da euskal alderdiek euskal langileen ahotsa eta aldarrikapenak Madrilen defendatzea eta langileek beren lan eta bizi baldintzak duintzeko behar dituzten aldaketak bultzatu eta defendatzea. Gaurkoan lantokietan mobilizatuz, bide horretan beste urrats bat egin da.

Langabezia gorantz doan bitartean, langileria arriskuan dago lan erreforma onartuz gero

Urtarrilean langabeziak gorantz egin du. Egun, 14.8761 langile daude langabezian Hego Euskal Herrian, Abenduan baino 1.890 langile gehiago.

Aurreko hilabeteetan behin eta berriz salatu dugu sortzen ari zen enplegua prekarioa zela, zaurgarria, merkatuaren beharren arabera sortu eta desagertzen den enplegua. Eta gaur, esandakoa berretsi besterik ezin dugu. Izan ere, datuak oso argiak dira. Nork galdu du enplegua azken hilabetean? Gazteek eta emakumeek. Eta zein sektoretan? Zerbitzuetan, prekaritatea nagusitzen den sektorean.

Espainiako Estatuko gobernutik helarazten ari diren mezu triunfalisten atzean errealitate iluna besterik ez dago. Hego Euskal Herriko kontratu berri guztien %88 behin-behinekoa izan da. Eta gainerako %12a ere erabili eta botatzeko enplegua izan daiteke, bihar onartzeko asmoa duten lan erreformak ez baitu kaleratze merkea desagertuko. Langileriak estatistikak hobetzeko plan batez harago, lan baldintzak eta lan harremanen eredua benetan aldatuko dituen erreformak behar ditu.

Merkatuaren beharren arabera sortzen da enplegua, eta ez langileon eta jendartearen beharren arabera, eta merkatuaren arabera desagertzen da berriz. Sortzen ari den enplegua prekarioa da, gero eta prekarioagoa. Eta bihar onartu ahal duten lan erreformak sortzen den enplegua prekarioa izaten laguntzen jarraituko du, behin-behinekoa. Izan ere, nahiz eta behin-behinekotasunaren aurkako neurriak hartu praktika behin-behinekoa izango da, kaleratzeak oso merke egin ahal izatea mantentzen baita.

Bihar onartuko den lan erreformak Raxoiren Gobernuaren lan erreforma betikotuko du. Bukatu dira lan erreformaren aurkako borrokak Estatuan, ezkerraren izenean lan erreforma baliozkotuko baitute onura txiki batzuen truke. Gogoan izan behar dugu orain dela 40 urte izan zela lehen lan erreforma sakona eta ordutik hona lan erreformaz lan erreforma ibili garela, eta denetan urrats berriak eman dituztela prekaritatean sakontzeko.

Azken lan erreformak, 2013koak, lan harremanen izugarrizko eraldaketa suposatu zuen, eta behin eta berriz aipatu izan ditugun ondorioak ekarri zituen: pobrezia areagotu zuen, langileen arteko arrakala, langileen arteko atomizazioa azkartu, kaleratzeak erraztu, kaleratze kolektiboetan kontrol administratiboa gutxitu… hau da, desarautze izugarria ekarri zuen. Bihar onartuko den lan erreformak ez dio egiturari berari inolaz ere eragiten, patronalak berak esan izan duen moduan.

Gaur euskal gehiengo sindikalarekin batera lantegietan eta kalean mobilizatzen ari gara lan erreformaren aurkakotasuna adierazteko, lan erreforma honek langileon arazoak ez dituela konponduko salatzeko eta bertako lan harremanetarako esparrua aldarrikatzeko, alternatibak bertatik etorriko baitira, argi geratzen ari den bezala, eta ez Madriletik.

Epaile batek langile bat hizkuntza eskakizuneko baldintzatik salbuetsi izana, euskaldunon komunitatearen aurkako erabakia da

Bere lanposturako ezinbesteko baldintza zen hizkuntza eskakizuna ez betetzeagatik kaleratutako langile batek epaitegietara jo du Laudioko Udalean. Langileak hirugarren hizkuntza eskakizuna behar zuen bere lanpostuan aritzeko eta kontratatuta egon zen bitartean, zortzi urteetan zehar, soilik lehenengo hizkuntza eskakizuna aurkeztu zuen. Gure harridurarako, Ana MarĂ­a Martinez Navas epaileak, Administrazioarekiko Auzien Gasteizko 3. Epaitegiko epaileak, langilea berriro kontratatzera behartu du Udala.

Harridura baino, haserrea eragin digu epailearen argudioa: euskara oso zaila dela. Hain zuzen ere, munduko bostgarren hizkuntzarik zailena. Ikerketa ondorio horretara heltzeko, oraindik ere sumingarriagoa da; interneten inongo fidagarritasunik duten baieztapen batzuen kopia-pega egin ditu epaileak bere teoria sustatzeko. Hitzez hitz.

Udal langileek euskara ikas dezaten aukera guztiak eman zaizkienean, epaile honek esan duena esatea, ezin da ulertu ez bada euskararen aurkako berezko gorrotoa duelako. Admistrazioaren bete beharra da koofizialtasuna bermatzea eta langile elebidunak dira bete behar hori bermatzeko gai diren bakarrak.

Baina honen atzetik arazo larriagoa eta estrukturalagoa dago. Euskararen normalkuntzarako lege hura onartu zenetik, 40 urte pasa dira, eta etsigarria da oraindik ere, 2022an horrelako erasoak jasatea.

Euskarak ez du inongo blindaje legalik eta, kasu honetan bezala, edozein ebazpen judizialak, edozein interes partikularrak lurretik botatzen du Udal batek eta Udal horretako langile publikoek herritarrek duten hizkuntza erabiltzeko eskubidea bermatzeko eta zerbitzu publiko duina emateko egin duten lana.

Euskararen kontrako neurria baino gehiago da, euskaraz bizi nahi dugun euskaldunon komunitatearen aurkako erabakia da, udalen autonomiaren aurkako erasoa da, injerentzia da, elkarbizitzaren kontrako sententzia da, komunitate ezberdinen berdintasunaren aurkako erabakia delako.

Inboluzio Legalaren aurrean gaude. Legeriaren interpretazioa gero eta estuagoa eta euskararen kontrakoagoa da. Azken berrogei urteetan Legezkoa izan dena, orain debekatzen da. Blindaje legala behar dugu, akordio zabalak eta lege propio bat hori bermatzen duena. Lortu arte, gure hizkuntzan aritzeko eskubidearen kontrako eraso hauek jarraituko dugu pairatzen.

Dakigunez, Laudioko Udalak helegitea jarri dio epaiari. Espero dugu ebazpen honek ibilbide juridiko gehiagorik ez izatea.

LABetik, euskal Langileak ordezkatzen ditugun heinean, erabaki hauen aurrean tinko azalduko gara esku artean ditugun salatzeko tresna guztiak erabiliz.