2026-04-28
Blog Page 345

Nafarroako Suhiltzaileen Zerbitzua berrantolatu eta indartzeko eskatu dugu, eta Barne zuzendariaren dimisioa baso suteetarako aurreikuspen, alerta-gaitasun eta prebentzio-neurri faltagatik

LABek Nafarroako Suhiltzaileetan duen atal sindikalak bat egin du Nafarroako Gobernuak baso suteekin izandako aurreikuspen, alerta-gaitasun eta prebentzio neurrien faltaren kritika orokorrarekin, eta Barne zuzendari nagusi Amparo Lopezen dimisioa eskatu du, Barne Departamentuak bere gain hartu beharko lituzkeen erantzukizunen ondorio logiko gisa. LAB sindikatuaren ustez, premiazkoa da Nafarroako Suhiltzaileen zerbitzua berrantolatzea eta, batez ere, indartzea.

Gaur Iruñean prentsaurrekoan agertu diren LABeko sail sindikaleko suhiltzaileen iritziz, berdin dio egoera 0. mailakoa den edo 4. mailakoa, Suhiltzaileen Zerbitzuak eskura dituen giza baliabideak eta baliabide materialak beti berberak baitira. “Gutxieneko zerbitzua da”, azaldu du Urko Araizek sailaren izenean. “Larrialdi-egoera bat aktibatu ala ez, guardiako suhiltzaileen kopurua gutxieneko zerbitzuena da. Adibidez, Leireko sutea piztu zen gauean, parte hartu zuten lehenbizikoak Zangozako parkeko hiru suhiltzaileak baino ez ziren izan, txandan zeudenak, hau da, ezarritako gutxienekoa, eta praktikan eguneroko maximoa dena”.

Suhiltzaileek beren elkartasuna adierazi nahi izan dute suteen ondorioak jasan dituzten pertsonekin. Era berean, egun horietan suteak itzaltzen lagundu zuten pertsona, entitate eta zerbitzuen lana eskertu dute. “Haien laguntzarik gabe, Nafarroako suhiltzaileok nekez egin geniezaieke aurre suteei”, nabarmendu du Araizek. “Suhiltzaileen Zerbitzuari berari dagokionez, plantillaren erantzuna nabarmendu eta eskertu nahi genuke. Izan ere, beste behin ere, ekimen propio eta borondatezkotasun horretatik erantzun dio egoera horri, zerbitzuaren eta zuzendaritzaren gabezia eta ezintasuna salbatuz, ez baitu gaitasunik eta baliabideak antolatzeko eta mobilizatzeko mekanismorik horrelako egoeretan edo egoera txikiagoetan”.

Zerbitzuaren gabeziak

LABek Nafarroako Suhiltzaileetan duen sail sindikalak urteak daramatza zerbitzuaren gabeziak salatzen; eta egun hauetan bizi izan den egoeraren ondoren, inoiz baino nabarmenago gelditu dira gabezia horiek. LABen iritziz, Nafarroako Suhiltzaileetan falta dira egitura, langileak eta oihanetako suteen berariazko talde bat.

“Agintariei dagokienez, egitura operatiboa oso kaskarra zen legegintzaldiaren hasieran, eta oraindik okerragoa da orain”, azaldu du Araizek. “Barne Zuzendaritza Nagusiak epe laburreko konponbideak baino ez ditu bilatu 2020-23 Plan Estrategikoan atzemandako akatsak zuzentzeko. Adibidez, gaur egun, buruzagitza operatiboen %50 aldi baterako okupatuta daude”.

Langile faltari dagokionez, azken urteotako plazen deialdiak gorabehera, LABek salatu nahi du gutxienekoen zerbitzua izaten jarraitzen dela: “Orain dela 20 urteko plantilla bera mantentzen da, gutxienez hiru suhiltzaile parke bakoitzeko, eta hori, zalantzarik gabe, ez da nahikoa egun ditugun zerbitzu guztiei erantzuteko, eta ez du parte-hartzaileen segurtasuna bermatzen”.

Era berean, LABek nabarmendu du gaur egun baso-suhiltzaileen plantillan dagoen langile falta. “Salatu nahi dugu kanpainetarako bakarrik gutxieneko plantilla bat kontratatzen jarraitzen dutela, eta hori ez dela nahikoa frogatu dela. Era berean, salatu nahi dugu egonkortze-prozesuan deitutako baso-suhiltzaileen plazak ez direla nahikoak”.

Hain zuzen ere, LABek urteak daramatza oihanetako suteak itzaltzeko eta prebenitzeko lanetan arituko den talde espezialista bat sortzeko eskatzen, uretako erreskateko talde espezialista dagoen bezala. Baina talde espezialista hori sortzea falta da, eta, gainera, aurten langile gutxiago daude Brigadari Helitransportatuari esleituak, erantzuteko gaitasuna murriztuz. “Eta egitura, langile eta antolakuntza gabeziei, babes- eta segurtasun-ekipamenduetan, parkeetan, ibilgailuetan eta ordainsarietan egindako inbertsioa hobetzeko beharra gehitu nahi diegu, 2002. urtetik aurrera suhiltzaileen kasuan gelditu egin baitira”, gaineratu du Araizek.

Azkenik, baso-kudeaketa Nafarroako suhiltzaileen eskumenekoa ez den arren, LABeko sail sindikalak uste du beharrezkoa dela INFONA (Nafarroako Baso Suteetarako Larrialdi Plana, 1999. urtekoa) eguneratzea eta mendien eta natur ingurunearen kudeaketa, mantentzea, aprobetxamendua, etab. birplanteatzea.

Laburbilduz, Barne zuzendari nagusiaren dimisioaz gain, LABek Nafarroako Gobernuari eskatzen dio:

  1. Zerbitzua egoki antolatu eta dimentsionatzea egitura eta logistika mailan.
  2. Gutxieneko operatiboa handitzea parke guztietan, halako moldez non parkeek ez baitute lau suhiltzaile baino gutxiago izanen txanda bakoitzean.
  3. Baso-suhiltzaileen kopurua eta kontratazio aldia handitzea.
  4. Oihanetako Suteen Talde Espezialista sortzea.
  5. INFONA eta natur ingurunearen erabilera eta ustiapen politika osoa berrikusi eta eguneratzea.

[IRITZIA] Euskal osasun publikoa suntsitzen ari dira ESIak

LAB Osakidetzako kide Raul Castillok eta Ana Fran Astigarragak osasungintza publikoaren egoera larriari buruz idatzi dute, eta igandeko manifestaziorako deia egin dute (Bilbo, 12:00):

Osakidetzako administrazio-kontseiluak 2010eko abenduaren 13an sortu zuen EAEko lehenengo osasun erakunde integratua, Bidasoko ESIa hain zuzen ere. Osasun antolakuntza modu berri horrek arreta espezializatuaren eta lehen mailako arretaren arteko koordinazioa hobetuko zuela iragarri zuten Osakidetzako buruek. Ordutik aurrera EAE osoan ezarri ziren aipaturiko osasun zerbitzu horiek. Orduan sistema horren ontasunei buruzko zalantza handiak izan arren, osasun zerbitzuen antolaketa berri hori ez zen negoziatu sindikatuekin. Osakidetzak, berriz ere, bere kabuz hartutako erabakia izan zen.

Eta geroztik, Osakidetzaren hondamendia. Ospitale zentrismoa nagusitu egin da eta Lehen Arreta bakarrik eta abandonatuta utzi dute. Ikusi dugu ESI sistema horrek ez dituela benetan herritarren zein langileen beharrak bermatzen. Begiratu besterik ez dago azken bolada honetan biderkatu egin direla herritarrek zein Osakidetzako langileek egindako mobilizazioak EAE osoan, anbulatorioen aurrean edo ospitaleetan, grebak barne.

Herritarrei gertatzen zaien bezala, langileak ere erreta daude. Lan kargak onartezinak dira zerbitzu batzuetan; Lehen Mailako Arretako langileek, udaran, kontziliazio arazoak dituzte arreta ordutegien murrizketak direla eta; Osakidetzak ez die langileei ordaintzen haiekin duen zorra; hautaketa eta mugikortasun prozesuak bukaezinak dira; langileen ordezkariekin negoziazio falta dago; mediku kategoria batzuetako EPE prozesuetan iruzurra izan da eta horiek geldiarazi dira…

EAEko beste administrazioetan negoziazioa egin da sindikatuekin. Zaila izan den arren, aurrerapausoak eman dira, baina azken bolada honetan Osakidetzako zuzendaritza bere baitan itxi da, eta hartutako erabaki guztiak bere kabuz hartu izan ditu sindikatuekin kontrastatu gabe. Gaur egun ez dago negoziaziorik Osakidetzako buruekin; tartean, kontsolidazio prozesua dago, hain garrantzitsua dena erakunde honetan lanpostuak finkatzeko eta behin-behinekotasun tasa altuak bukatzeko. Bestalde, garapen profesionala oraindik ordaindu gabe dago, nahiz eta pasa den urtetik sindikatuekin sinatuta egon. Mugikortasun eta azken EPE prozesuak ere amaitu gabe daude eta, azkenik, Mahai sektoriala, negoziatzeko gure esparru naturala, edukirik gabe utzi dute.

Eta kezkagarriena izan daitekeena, sindikatuok ez dugu ezta zirrikitu bat ere aurreikusten negoziazio prozesu serio eta sakon bat hasteko edo jarraitzeko. Kontuan hartu behar dugu Osakidetzako langileen lan baldintzak arautzen dituen akordioa 2009. urtean iraungi zela. Oraindik, krisiaren aitzakiarekin, 2012-2013 urteetan aplikatu ziren murrizketa batzuk ez ditugu berreskuratu gaur egun. Osakidetzako plantilla zahartuta dago, eta ez da aurreikusten hainbeste jubilaziori aurre egiteko planik, ezta plantilla gaztetzeko planik ere. Gaur egun, tamalez, sindikatuok ez daukagu negoziatzeko aukerarik. Osakidetzako buruek temati jarraitzen dute, haurrek bezala, baina oraina ere tematia da, eta gogoratu behar dugu atzeko atetik kargugabetuta ateratzen diren zuzendariek, Darpon jaunak kasu, osasun pribatuan amaitzen dutela. Kasualitatea?

Arazo horien guztien ondorioak honakoak dira: osasun zerbitzuen narriadura eta horrek dakarrena, erabiltzaile eta pazienteak kaltetuta, itxarote zerrenda bukaezinak, etengabeko arretako guneen itxiera, larrialdi zerbitzuen gainezkatzea eta, azkena, pandemiaren kudeaketa penagarria.

Hori guztia gutxi izango balitz bezala, Osasun sailburuaren pasa den asteko adierazpenak ditugu, azken finean denok ezagutzen genuena adierazten dutenak: Lehen Mailako Arretaren desagerpena edo suntsiketa, batez ere landa eremuetan. Sagardui andrea! Osasun publikoari egingo zeniokeen mesederik handiena zure kargua uztea izango litzateke.

Hori guztia ez da kasualitatea: osasun publikoa pixkanaka desegiteko aldez aurretik diseinatutako plan baten parte da, EAJ-PSOEk burutu nahi duena, Arabako Unibertsitate Ospitalea egitasmoarekin gertatu zen bezala. Protesten aurrean bertan behera utzi zuten, baina berriro ekin diote, eta horren adibide garbia da Santiago ospitaleko larrialdi zerbitzuaren erdi-itxiera. Logika neoliberalaren ikuspuntutik, kalitatezko Lehen Mailako Arreta mantetzea eta hornitzea ez da errentagarria; makro-ospitaleak edota ospitale multzoak, ordea, bai. Hortik datoz eraikuntza erraldoiak, mantentze lanen kanporatzea (azpikontratatzea), zerbitzu batzuen pribatizazioa (garbiketa, kafetegiak), anbulantziak gaur egun pribatuak izatea, kontzertazio eta autokontzertazioa… Azken finean, denon osasuna negozio bihurtu dute eta bitartean osasun pribatua aberasten ari da, inoiz baino aseguru pribatu gehiago egiten ari dira EAEko biztanleak.

ESI osasun erakunde integratuen ezarpenak ez du osasun arreta hobetzea ekarri. Gogoeta sakon bat egin beharko genuke ea zer osasun sistema behar dugun Euskal Herrian, ikuspuntu soziosanitario batetik eta neoliberalak diren tesiak urrunduz. Bitartean, osasun publiko, sendo, unibertsal eta kalitatzkoaren alde borroka egitea besterik ez zaigu geratzen.

Horrexegatik dei egiten diegu langile zein herritar guztiei ekainaren 26an Bilbora, 12:00etan Jesusen Bihotzetik abiatuko den manifestazioan parte hatzera.

Goazen langileok eta herritarrok, elkarrekin, inposatu nahi diguten osasun sistema honi buelta ematera. Goazen argi eta garbi esatera ez dugula pribatizazio gehiago nahi. Goazen eredu neoliberal honetan bizi nahi ez dugula aldarrikatzera. Goazen Euskal Herriak behar duen eredu soziosanitario berri baterantz.

NATO bakearentzat, egonkortasunarentzat eta justizia sozialarentzat mehatxu bat da

Datorren astean, ekainaren 29an eta 30ean, NATO erakundearen goi bilera izango da Madrilen. Horren harira, LAB sindikatuak ohartarazi nahi du NATO bakearentzat, egonkortasunarentzat eta justizia sozialarentzat mehatxu bat dela.

Era berean, Ukrainako Errusiaren inbasioa salatzeaz gain, gerrek herri zein langile klasearentzat dituzten ondorioak salatu nahi ditugu, gerrek eliteen eta estatuen interesei erantzuten dietelako. Zentzu honetan, NATO eta aliantza militar guztien desagertzea eskatzen dugu eta herrien burujabetzaren eta bizitzaren errespetutik eraikiko diren nazioarteko harremanak aldarrikatzen ditugu.

Pentsiodunen bizikleta martxari harrera egin diogu Baionan eta bat egin dugu euren aldarriekin

Aurrera doa pentsiodunen mugimenduak ekainaren 13an abiatutako bizikleta martxa, eta oraingoan Baionan egin diogu harrera ekimenari. Larunbatean amaituko da Donostian, baina aurretik Euskal Herri osoa zeharkatzen ari da. Hala, Lapurdiko hiriburura iritsi da ostegun arratsaldean, eta LAB sindikatuko zenbait ordezkarik harrera egin diogu martxari herriko etxearen ondoan. Hala, LABeko ordezkari Eñaut Aramendik hitza hartu du udaletxearen ondoan egokitutako gunetik.

Bizikleta martxaren hiru aldarriekin egin dugu bat: zerbitzu publikoen defentsa, zaintza lanen banaketa eta 1.080 euroko gutxieneko pentsioa Hego Euskal Herrian. Horretaz gain, Eñaut Aramendik Frantziako Gobernuaren politika salatu du.

Hamaika mobilizazio

Urteetan zehar mugimenduak duen indarra eta konpromisoa agerian utzi dute pentsiodunek, astelehenero milaka izanik herrietako plazak bete eta hamaika mobilizazio propio antolatuz, baita ere beste hamaika borroketan ere haien ekarpena eginez.

Askotan esana dugu. Pentsio duinen aldeko borroka langile guztion borroka da. Parisen zein Madrilen gauzatzen ari diren erreformak sistema publikoaren erauspena eragiten ari dira, eta Gasteiz eta Iruñetik ez dute borondate politikorik kalean etengabe presente dauden aldarrikapenei irtenbide bat eskaintzeko.

Tubacex-eko lan baldintzak prekarizatzea ez da konponbidea

Tubacex-ek atzo argitaratu zuen prentsa oharra aztertu ondoren, bereziki larria iruditzen zaigu burutu nahi duten produkzioaren deslokalizazioa. Asmo hori jada erakutsi ziguten EEEaren aurreko negoziaketetan. Lan baldintzen jaitsiera onartzeko erabili zuten Abu Dabin produkzio lantegiak sortzearen mehatxua. Horren ostean, EEEa aplikatu ziguten taldea barruan txikiagoak bihurtzeko asmoz. Atzo, baieztatu zen da instalazio berriak sortuko dituztela lan baldintzarik ere ez dagoen herrialdeetan.

Atzokoa ez zen albiste on bat izan LABentzat, ezta euskal gizarte osoarentzat ere. Gu plan honen aurka agertu ginen, eta horren aurka borrokatu genuen. Zoritxarrez, enpresa komiteak onartu egin zuen hitzarmenean adostutako baldintzak ez betetzea eta lan orduak gehitu zizkiguten.

Orain, Eusko Jaurlaritzari dagokio zerbait esatea, enpresari enpleguaren suntsiketan babesa eman zioten, lan baldintzen prekarizazioan, lanaldia handiagotzen eta soldata izozten.

Ezin izango dugu inoiz prekarizazioa borrokatu sortuko dituzten lantegi berri hauen aurrean. LABen beti izan dugu argi; orain, zuzendaritzaren mezuak modu akritikoan errepikatzen zituztenek jakitea falta da.

Bizkaiko eta Gipuzkoako merkataritzako langileek greba egin dute, lan hitzarmen duinen defentsan

Greba eta mobilizazio eguna dugu Bizkaiko eta Gipuzkoako merkataritzan, lan hitzarmen duinen defentsan. Bizkaitarren kasuan, aurreko asteetako protestei eman diete jarraipena, eta merkataritza orokorra, ehun merkataritza eta larru-merkataritza eta oinetako dendei eragin die grebak. Gipuzkoarrei dagokienez, ehun-merkataritza sektorean egin dute greba.

Bizkaiko metalgintzako langileek lantokiak hustu eta kaleak bete dituzte

Gaur, ekainaren 23an, Bizkaiko metalgintzako langileek lantokiak hustu eta kaleak bete dituzte. Zailtasun guztien aurrean, patronalaren eta poliziaren mehatxu eta presioen aurrean elkartasuna eta konpromisoa gailendu dira. Gaur horrek bakarrik izan behar du albiste: grebak jarraipen zabala izan du eta hitzarmen duinaren aldeko borrokan urrats garrantzitsua eman dugu. Zorionak kalera atera zareten langile guztiei.

Egon dira greba eguna desitxuratzeko saiakerak: besteak beste gure kideei emandako kolpeak eta identifikazioak salatu nahi ditugu. Patronalarekin, ordea, beste era batean jokatu du Ertzaintzak: Sidenorreko greba batzordeari ez dio Sidenor barrura sartzen, greba eskubidea era larrian urratuz. Esandakoa, kolpeka ez dute kaleak langilez beteta egon izana estaliko.

2019an bezala 10 greba egun edo gehiago egin beharko ditugun ez dakigu, baina FVEM patronalak gatazkaren aldeko apustua hartu duela argi dago: lan baldintzak okertu, irabazi geroz eta handiagoak metatzeko.

Sindikatuok aurkeztutako proposamenak sektorea bidezkoagoa egingo luke, aberastasunaren banaketa justuago bat egongo litzatekeelako. LABek ez dio horri uko egingo, justiziazkoa delako.

FVEM patronalari bere jarrera aldatzeko exijitzen diogu. Gainontzean, gainontzeko sektoreetako langileak egiten ari diren bezala, borrokan jarraituko dugula jakinarazten dugu. Hurrengo urratsa, jadanik deituta dauden bi greba egunak izango dira.

Hamaika sektore, borroka bakarra.

Bizkaiko metalgintzako langileak, eutsi borrokari, jo ta ke irabazi arte!

Cementos Rezolako 6 langile auzipetuak babesteko eskatu diogu Donostiako Udalari

Cementos Rezolak 6 langile auzitara sartu ditu, “greba eskubidearen gehiegizko erabilera” argudiatuta, eta uztailaren 7an epaituko dituzte. Egoera honen aurrean, LABeko ordezkaritza bat gaur Donostiako Udaleko osoko-bilkuran egon da eta langileok babesteko eskatu dio Udalari, instituzioak gaiaren inguruko presaz aztertzeko interpelazio zuzena ez lantzea erabaki arren, EAJ, PSE eta PPren botoekin.

2020ko urtarrilaz geroztik, Cementos Rezola enpresako langileak eta zuzendaritza Hitzarmenaren negoziaketan dabiltza. Langileek salatu izan dutenez, ordutik hona lanpostuak suntsitzen ari da enpresa, aldi bakarreko kontratazioak eginez eta azpikontratazioa erabiliz lanpostu horiek betetzeko.

Egoera honen aurrean, enpresa batzordeak hainbat greba egun deitu ditu . Cementos Rezolan 24 orduz egiten da lan, hiru txandatan eta honela, greba orduak txandetan banatu dituzte; lanera joan nahi zuena nahiz azpikontratetako langileak lantokira sartzeko inolako eragozpenik sortu gabe. Hala ere, berriki enpresako zuzendaritzak greba batzordea osatzen duten LAB sindikatuko 6 pertsona auzitara sartu ditu, “greba eskubidearen gehiegizko erabilera” argudiatuz eta uztailaren 7an epaituko dituzte.

Guzti hau oso larria da eta Rezola izanda udalerriko lantegi garrantzitsuetako bat, ezinbesteko iruditzen zitzaigun herritarron borondatea ordezkatzen duen estamentu batek, Donostiako Udalak kasu honetan, horren inguruko posizio argi bat azaltzea.

Osakidetzako garbitzaile azpikontratatuek mobilizazioekin jarraitzen dute

Osakidetzako zentroen garbiketa-zerbitzuaren enpresa emakidadunetako langileek mobilizazio berriak burutuko dituzte haien hitzarmen kolektiboaren defentsan.

Osakidetzako garbiketa zerbitzuko langileok 4 urte baino gehiago daramatzagu hitzarmenik gabe. Denbora horretan, ezin konta ahala aldiz bildu gara enpresa esleipendunekin, baina enpresa horiek ez dute inolako borondaterik erakutsi akordio batera iristeko.

Gure hitzarmena Osakidetzako langileen baldintzekin benetan homologatzea aldarrikatzen ari gara. Hor sartzen dira, besteak beste, karrera profesionalerako sarbidea eta txanda-kontratuari lotutako erretiro partziala. Gogorarazi behar dugu gure hitzarmenak berez Osakidetzako langileen baldintzekin homologatuta gaudela adierazten duela, baina praktikan ikusten ari gara enpresak homologazio hori indargabetzen ari direla, Osakidetzako langileek azken urteotan izan dituzten hobekuntzak aplikatzeari uko egiten diotenean.

Are gehiago, azken hamarkada hauetan arautu zaigun homologazio-printzipioa akabatzeko aitortu gabeko asmoa dagoela uste dugu. Zentzu horretan, homologazioa arriskuan dagoela uste dugu. Enpresek zurrun eta irmo jokatzen dute, eta badirudi Osakidetzak egungo blokeoa babesten duela, azken horren zuzendaritzak ez baitio erantzuten egin dizkiogun bilera-eskaera ezberdinei.

Horregatik, sektoreko langileok gure hitzarmenaren defentsan mobilizatzera behartuta gaude. Ziur gaude borrokaren bidez bakarrik lortuko dugula guri aldarriei kasu egin diezaioten.

LAB, UGT, CCOO eta ESK sindikatuok adostu dugun mobilizazio-egutegiari jarraituz, atzo gutun erraldoi bat utzi genuen Gasteizen, Osakidetzaren egoitza nagusian, bilera bat eskatzeko eta zuzendaritzak behingoz kasu egin diezaigun. Gainera, herrialdeetan mobilizazioak burutuko ditugu, eta kanpaldi bat Gasteizko Txagorritxu Ospitalearen aurrean, eta San Juan gaua igaroko dugu bertan.

Gaur asteazkena, Barakaldon egin dugu protesta, Gurutzetako ospitalean, bezperan Gasteizen mobilizatu ondoren, Osakidetzaren egoitza nagusian, non eskutitz erraldoi baten bidez bilera bat eskatu genuen.

Bihar osteguna, ekainaren 23an, mobilizazioak egingo ditugu Donostian (10:30ean ospitalean) eta Gasteizen (10:15ean Txagorritxuko ospitalean, eta gauean kanpaldia).