Kepa del Hoyo presoaren heriotzaren salaketa ozen entzun da Galdakaoko kaleetan. Horrez gain euskal preso guztiak kalera irtetea ahalbidetuko duen bide orri bat adosteko beharra aldarrikatu dute Galdakaora gerturatu diren milaka euskal herritarrek. LAB ere bertan izan da eta Igor Arroyo, Idazkari Nagusiaren ondokoak azpimarratu du “arazo larri honi irtenbidea eman behar diogula sufrimendua gehiago eragin aurretik”.
Arroyoren hitzetan “euskal jendarteak une honetan daukan arazo nagusienaren aurrean gaude”. Alde batetik giza eskubideei dagokionean ikusten ari gara helburu politikoen mesedetan nola Espainiako gobernua giza eskubideak urratzen ari den, hau da, une honetan euskal presoen eta beren senideen eskubideak urratu egiten dira isolamenduaren bidez, sakabanaketaren bidez eta bestelako salbuespeneko politiken bidez.
Bestalde normalizazioaren eta elkarbizitzaren ikuspegitik ere arazo potoloa dela deritzogu. Bake eskenatokia lortzeko urratsak eman dira azken urteetan, borroka armatua amaitu zenetik hainbat urte pasa dira eta urratsak eman dira zenbait alorretan, baina aldi berean Espainiako Gobernuak presoen afera erabiltzen du mendeku gisa, euskal jendartean elkarbizitza eragozteko.
Amaitzeko nabarmen geratu da “euskal jedartearen gehiengo sozial politiko eta sindikal bat badagoela euskal presoen afera konpondu nahi duena”. Lehenik eta behin euskal herriratuz, gaixo daudena kaleratuz eta azkenik preso guztien zein errefuxiatuen eta erbesteratuen askatasuna lortuz. Baina gehiengo horrek gobernu ustel eta antidemokraiko batekin egiten du topo.
LABen iritziz “euskal jendartea ordezkatzen dugun eragileok badugu zer esana eta zer egina afera honetan”. Guztion artean arazo larri honi irtenbidea eman behar diogu sufrimendua gehiago eragin aurretik. Bide orri bat adostu behar dugu preso guztiak kalera irteeta ahalbidetuko duena, baina akordioekin batera mobilizazioetara ere jo beharko dugu.
En los últimos meses, se ha hablado mucho de las Residencias de Bizkaia. De la situación en la que se trabaja, de la escasez de personal en cada turno, de las cargas de trabajo insoportables… y es verdad, todo esto es el pan nuestro de cada día. Pero aquí el problema es muchísimo más profundo y la problemática que se vive en las Residencias de la tercera edad de Bizkaia no va a terminar con una simple subida salarial. LAB considera que hay que cambiar de raíz este modelo de gestión.
Lo que desde LAB venimos reivindicando desde hace mucho tiempo es que lo que tiene que cambiar es el modelo de gestion de estas residencias. Se les “mal llama” residencias privadas, y decimos “mal llama” porque el dinero con el que se gestionan la mayoría de éstas, es dinero público. Dinero de todos nosotros que se les da a entidades y gestores privados para que monten un negocio. Y con negocio queremos decir sacar el máximo beneficio económico a coste de las trabajadoras y sus condiciones.
Llevamos muchos años en una situación penosa en las Residencias y así seguiremos si de verdad no se empieza a tomar el tema en serio y se ponen medidas para un cambio real en la gestión de las residencias.
Desde la Diputación Foral de Bizkaia no se dan más que pasos hacia la privatización de derechos fundamentales y universales de los ciudadanos. La privatización de los servicios sociales se da a pasos agigantados con las políticas del PNV y su fiel colaborador el PSOE. Ellos montan un modelo neoliberal, ellos se montan las empresas que luego gestionan todo este entramado, ellos se montan el negocio y viven en un mundo donde no importa la clase trabajadora; sino que importa su gente, su imagen y el dinero.
Desde LAB queremos decir y llegar a la sociedad con nuestra verdad. Somos trabajadoras y somos de izquierdas. Nos importa este país, nos importan las políticas que se hacen, nos importa la calidad del empleo, nos importa nuestro trabajo y luchamos desde la responsabilidad y desde la solidaridad.
En las Residencias de Bizkaia la lucha viene de muy atrás y es verdad que este último año y medio incluso ha cogido otra dimensión. Algunas trabajadoras afines al sindicato ELA (que es quien tiene un 68% de representación es este sector) están llevando a cabo una huelga que ya se está haciendo muy larga, con costes muy grandes en todos los sentidos. Esto es verdad que ha ayudado a poner en el punto de mira lo que está pasando en las residencias y que la sociedad sepa en qué situación estamos. Esto es innegable.
Pero quien habla de un cambio real de la situación y de las condiciones laborales e incluso de vida de las trabajadoras, tiene que hablar de un cambio en el modelo de gestión y de red de los servicios sociales. Sino, dentro de cuatro años estaremos otra vez en el mismo punto y con la misma problemática que no se ha solucionado re raíz.
Nosotras no estamos en la huelga. No estamos porque no compartimos con ELA la estrategia y el desarrollo del proceso de la lucha. No estamos de acuerdo en ir firmando convenios empresa por empresa en este sector. Entendemos que somos muchas residencias y que la situación es complicada, pero que o lo hacemos todas juntas y para todo el sector, o esto va a terminar con pequeños arreglos para unas pocas trabajadoras que tengan fuerza en alguna residencia y nada de nada para todas las demás, que entendemos aparte que son las que en peores condiciones están. El convenio sectorial tiene que ser bueno y lo tiene que ser para todas.
Lo que hace falta es que las fuerzas políticas se impliquen de verdad y que quieran solucionar esto, nada más. Marcar un proceso donde las trabajadoras de las residencias nos equiparemos a las condiciones de trabajo de la residencias públicas de Bizkaia, y que poco a poco las residencias también empiecen a ser de gestión pública. Porque esto y solo esto es lo que de verdad va a cambiar la calidad del servicio en la Residencias.
Ahora parece que en septiembre se quieren hacer públicos los pliegos de concertación para las residencias. Pues desde LAB exigimos al PNV y al PSOE que en estos pliegos de concertación pongan las medidas que hagan falta para que se empiece a solucionar esta situación, que dicho sea de paso, son ellos la que la han creado.
Pedimos que en los pliegos de concertación se recojan entre otras cuestiones: • 1592 horas de trabajo • Clausulas sociales • Limitar la ganancia empresarial a un máximo de un 2% • Eliminar o penalizar la subcontratación (y más privatización) dentro de las residencias: hay en centros de trabajo que las trabajadoras estamos divididas incluso por cuatro convenios colectivos de aplicación distintos • Que se respete el convenio en todos los centros
Para terminar decir que las trabajadoras de LAB venimos haciendo también un gran trabajo aunque no se nos quiera ver tanto y que tenemos la intención firme de seguir en ello.
También nos preguntamos si no es hora ya de abrir el debate del modelo de servicios sociales que existe en Bizkaia y dar pasos entre todos para que este derecho universal sea de verdad público y de calidad.
Desde el pasado 24 de julio, la Asamblea de Usuarios por la Sanidad Pública de el Bierzo y Laciana están llevando a cabo un encierro indefinido en el Hospital del Bierzo, en defensa de la sanidad pública de la zona, contra la privatización y por la mejora de la calidad asistencial. Desde LAB Osakidetza nos solidarizamos con su lucha, que es también la nuestra, en la apuesta por una verdadera sanidad pública de calidad.
Datuek langabeziak behera egin duela dioten arren ezin gara azaleko irakurketetara mugatu. Hain zuzen ere badakigu zerbitzuei lotutako kontratuen bultzadaren ondiori dela murrizketa. Hau da prekarietatearen kontu egin dela eta ez enplegu politika eraginkor batek eraginez.
Hego Euskal Herrian 202 langabe gutxiago daude, orotara, 167.005 langabe daude. Gipuzkoan eta Araban jeitsi arren, langabezia erregistratuak gora egin du Bizkaia eta Nafarroan. Kontratuen 93,1 % aldibaterakoa eta ia erdiak hilabetetik beherakoak dira. Honek erakusten digu laneko behin behinekotasunak hartu duen tamaina.
Langile asko gainera ez daude INEMen edo lanbiden erregistratuak, beraz esan dezakegu datuek ez dutela errealitatea bere osotasunean erakusten.
Aurreko urtearekin alderatuz, uda honetan kontratazioetan ez da gorakada nabarmenik izan, honek esan nahi du prekarietatea egiturazkoa dela eta urte osoan zehar ematen dela.
Hainbeste aipatzen de errekuperazio ekonomikoa kalitate txarreko enpleguan oinarritzen ari da eta honen ondorioz, populazio aktiboaren ehuneko gero eta handiagoa da langabezia aldi edo epe luzeko langabeziarekin tartekatutako lan ezegonkorraren ondorioak pairatzen dituena. Azpimarratu behar dugu ere langabezia egoeraren aurrean dagoen babes maila baxua.
Ez gara egoera honetatik aterako neurri urjenteak hartzen ez badira. Inbertsio ekoizpen publiko eta pribatua, inbertsioa zerbitzu publiko eta enpleguaren sorreran, Europako Karta Sozialaren araberakoa izango den lanbidearteko gutxieneko soldata, lanaldia murriztea eta enpleguaren sorrera sektore publiko zein pribatuan eta 1.080 eurotako gutxieneko soldata soziala.
Espainiako Energia ministro Alvaro Nadalek gaur eguerdian adierazi duenez Garoña ez dute berriz zabalduko. Euskal Herriko eragile sozial zein sindikalek urte luzez egin dugu borroka zentral nuklearren eta egungo eredu energetikoaren aurka. Hala, Lemoizko zentrala ez irekitzea lortu genuen lehenik eta neurri handi batean Euskal Herriko eragile sindikal eta sozialek egindako borrokaren ondorio ere bada Garoña berriro ez irekitzeko erabaki hau.
Borrokak bere fruitua eman du, baina, ezin dugu ahaztu Espainiar Estatuko Energia ministro Alvaro Nadalek aipatu moduan, “nuklearren aurkako oposizio zabalaz” gain, “bideragarritasun ekonomiko eza” ere badagoela erabaki honen atzean. Beti bezala, elite ekonomikoen interesak.
Horrela bada, ozen diogu ezin dugula elite ekonomikoen interesen arabera antolatzen den Estatu baten menpe segi. LABek burujabetzaren bidea jorratu behar dugula dio berriro ere; burujabetza arlo guztietan eta nola ez, baita burujabetza energetikoa ere.
Garoñaren behin betiko itxiera aprobetxatu nahi dugu Euskal Herriak ere bere energia eredu propioa landu behar duela aldarrikatzeko. Energia nuklearrari ezezko irmoa eman diogu behin eta berriro, baina, energia burujabetzaren bidean, ezinbesteko dugu energia fosilen eredutik urrundu eta energia berriztagarriei bide ematea. Trantsizio ekosozialistaren logikan, energia berriztagarriei lehentasuna emanez, besteak beste instalazio sakabanatuak zabaldu eta eraginkortasun energetikoaren inguruko lanketak indartu behar dira.
LABn ustez eredu energetiko berriak garbia eta demokratikoa izan behar du. Pertsonok bizitzeko behar beharrezko dugu eta, arrazoia edozein dela ere, Euskal herritar bakarra ere ezin da energiarik gabe gelditu. Honenbestez, proposatzen dugun eredu berriaren zutabe, energiaren jabetza zein kontrolak publikoa izan behar dute.
Garoña ixtea lortuta urrats bat egin dugu aurrera eta aurrerantzean ere, gainerako eragile sozial zein sindikalekin batera, elkarlanean jarraituko dugu energia burujabetzaren bidean.
Hitzarmenaren negoziazioan 20 hilabete baino gehiago eman ostean, uztailaren 14an sinatu egin zen INDESAko hitzarmenerako aurre akordia. Negoziazio luze eta astuna izan da, eta LABeko delegatuek lan handia egin dute guzti hau lortzeko. Betaslade azpimarratu behar dugu akordio hau ez zela posible izango, negoziazioan zehar egin diren mobilizaziorik gabe.
Dagoeneko aplikazioan dagoena da 2017. urterako dagoen %1aren igoera, bai soldata zein osagarrietan, gainera 2017ko urtarrilaren 1etik aplikatzen denez, orain arteko hilabeteen igoera ere kobratuko da. Honetaz gain badaude beste hobekuntza batzuk: orain arteko evaluación de desempeño-ko tresna ordainsarietatik banatzen da, bajak hobetu egin dira, jardunaldia murriztu da eta langileek ordaindutako bi egun libre gehiago izango dituzte. Gainera, hobekuntza sozialak ere lortu egin dira batez ere, baimenetan, familiarrak laguntzeko lizentzietan eta kontziliazio familiarrerako neurrietan.
En enero del 2017 comenzamos las negociaciones del II Convenio de Intervención Social de Álava. Desde un principio presentamos una plataforma conjunta entre todos los sindicatos, una plataforma muy ambiciosa que tenía como referencias al IFBS y al Convenio de Intervención Social de Guipúzcoa. El preacuerdo se ha centrado en los artículos económicos de nuestra plataforma: vigencia, jornada y salario, y deja para septiembre la negociación del resto de articulos.
A principios del mes de julio la Patronal propuso la firma de un preacuerdo, con el objetivo de que se contemplase en los presupuestos de las Administraciones. Por ese motivo, el preacuerdo se ha centrado en los artículos económicos de nuestra plataforma: vigencia, jornada y salario. Debido al interés de la Patronal en firmar este acuerdo, la decisión de firmarlo o no se tomó en asambleas de trabajadores del Sector, que en una amplia mayoría decidieron que se firmase.
El preacuerdo se firmó el pasado 28 de julio, y como ya hemos dicho, tres son los artículos que quedan firmados: el primero la vigencia de cuatro años, desde el 2017 hasta el 2020. Con respecto a la bajada de horas se reducirán 8 horas en los años 2018 y 2019 quedando en 1662 y 1650 horas respectivamente, en el año 2020 la jornada se reducirá en 12 horas llegando a las 1638. Con respeto al salio y los plus-es estos tendrán un incremento del 2% en el 2018, 2,5% en 2019 y un 3% en el 2020.
El resto de los artículos del convenio se negociarán a partir de septiembre. También, hay que subrayar que la viabilidad de este acuerdo está sujeta a la aplicación de la ley de Desindexación. Hace poco hemos tenido constancia de la aplicación de esta ley por parte de la Diputación, sin embargo su capacidad de condicionar este y otros convenio no podrá esclarecer hasta septiembre.
Ezker Abertzaleak agerraldia egin du gaur Donostian Kepa del Hoyo Hernandez preso politikoaren heriotza salatu eta bere senide, lagun eta ezker abertzalearen familia osoari doluminak emateko. Kepa oroitu eta egungo espetxe politika salatzeko mobilizazio ezberdinak iragarri ditugu datozen egunetarako: bihar Euskal Herriko herri guztietan elkarretaratzeak arratsaldeko 19:00etan, iluntzean lehen harrera Galdakaon eta manifestazio eta ekitaldi nazionala abuztuaren 5ean, larunbata, Galdakaon arratsaldeko 18:00etan Udaletxeko plazatik.
AGERRALDIA "Beste ezer baino lehen, doluminak eskaini nahi dizkiogu Kepa del Hoyoren senideei, lagunei, ingurukoei eta ezker abertzalearen familia osoari. Esan nahi diegu ez dugula etsiko euskal preso politiko guztiak kalera atera arte, eta ez dugula etsiko herri honen askatasuna eta bakea lortu arte. Agintzen dizuegu.
Kepa del Hoyo galdakaoztarra zen, 20 urte egin ditu dagoeneko espetxean eta 20 urte horietan urrunduta, dispertsioan eta isolatuta izan dute. Gauza jakina da egoera horrek ze ondorio dituen; estresa, gaixotasuna eta, zoritxarrez gaurkoan bezala, behin baino gehiagotan heriotza. Legedi arrunta aplikatu balitzaio, Kepa del Hoyo kalean egon zatekeen jadanik, honezkero bere kondenaren bi herenak beteta baitzituen. Baldintzapeko askatasunean izan beharko luke beraz eta hala izan balitz, akaso, une honetan ez ginatekeen bere heriotzaz hizketan arituko.
Heriotza honen atzean, beraz, salbuespen legedia dago, egun indarrean dagoen espetxe politika. Urrunketa, dispertsioa… Eta legedi horrekin amaitu beharra dago. Beranduegi da dagoeneko, beranduegi legedia horrek konfrontazio eta gerra logika bati erantzuten diolako, eta herri honek, euskal gizarteak, aspaldidanik bakea nahi duelako, konponbidea nahi duelako.
Behin baino gehiagotan esan dugu eta ez gara behin eta berriz esateaz nekatuko. Bake justu eta iraunkor batek eskatzen du dispertsioaren amaiera, bake justu eta iraunkor batek eskatzen du gaixorik diren preso guztien berehalako askatasuna eta bake justu eta iraunkor batek eskatzen du euskal preso politiko guztiak kalera ateratzea eta iheslari eta deportatuak etxeratzea. Ez dagoelako normaltasun politikorik, ez dago elkarbizitza eraikitzerik espetxeetan ehunka preso politiko diren artean, erbestean errefuxiatuak eta deportatuak diren artean.
Egoera honekin amaitu beharra dago, esan bezala, beranduegi delako. Ezin zaio guztiok dugun ardurari izkin egin, ez da zilegia. Galdera da, norbaitek uste du Euskal Herrian bertako eragile politiko, sindikal, sozial eta instituzionalek gure esku dagoen guztia egingo bagenu, espainiar estatua gai litzatekeela, minutu bakar batez ere, egoera honi eusten jarraitzeko? Norbaitek pentsatzen du?
Garaia da mahai baten bueltan eseri eta bide orri bat adosteko, esan bezala, eragile politiko, sindikal, sozial eta instituzionalak. Bide orri bat dispetsioarekin amaitzeko, bide orri bat gaixorik diren presoak berehala askatzeko eta bide orri bat, berandu baino lehen, preso politiko guztiak kalera ateratzeko.
Esperantza mezu bat ere igorri nahi dugu gaurkoan. Estatuak boteretsuak dira bai, behin baino gehiagotan frogatu dute hori, eta zoritxarrez gaurkoan berriro ere konstatatzen ari gara. Baina, ez dira garaiezinak, ziur gaude herri honetako eragile politiko, sindikal, sozial eta instituzionalek eskuz-esku jarduten badugu, gai izango garela gai honetan ere estatuen borondatea behartzeko behingoz afera honi ere irtenbide justu eta iraunkor bat emateko.
Bukatzeko deialdi batzuk luzatu nahi ditugu. Bihar arratsaldeko 19:00etan herri guztietan konzentrazioak deitzen ditu ezker abertzaleak. Bestetik, bihar ere, iluntzean, lehen harrera egingo zaio Kepa del Hoyoren gorpuari Galdakaon. Azkenik, datorren larunbatean, hilak 5, manifestazio nazionala deitzen dugu arratsaldeko 18:00etan Galdakaoko udaletxeko plazatik hasita."
Bost egunez greban egon ondoren, Arabako kirol jardueretako langileek amaiera ipini diete lan uzteei helburua lortu dutelako. Hain zuzen ere, sindikatu, patronal eta udalaren arteko bilera egin zuten atzo, eta, lan baldintzen hobekuntza aurreikusten duen eskaintza bat mahai gainean jarri zutela ikusirik, protesta amaitutzat eman dute.
Greba uztailaren 31 arte zegoen deituta. Langileen eskakizunak kontutan hartu dituztela ikuista, kirol instalakuntza guztiak zabalik egongo dira, erabiltzaile guztien erabil ditzaten. “Herritarren aldetik jaso dugun babesa eta pazientzia eskertu nahi dugu”, adierazi dute grebalariek. Langileon borrokak merezi duela begibistan geratu da berriro.
Langileen lorpen nagusienen artean hiru urteko lan hitzarmen berria lortu izana dago. Era berean, talde guztiek soldata igoera izango dute, salbuespenik gabe; zaintza lanetan aritzen direnek, esaterako, %45eko soldata igoera izango dute 2017ko urritik hasita.
Ausardia, antolakuntza eta borrokari esker Gasteizko Udaleko ordezkariek, enpresen ordezkariek, eta langileen ordezkariok batera atzo izan genuen bilera luze eta tirabiratsuaren ondoren akordio batera heldu ginen, Arabako hirugarrenentzat kirol jardueren sektoreko Hitzarmena berritzeko. Ondoren burutu zen langileen asanbladan, aho batez akordioa berritsi zen, eta hortaz igandetik deituta zegoen greba, bertan behera geratu da.
LAB sindikatuak akordioaren nondik norakoak oso garrantzitsuak direla aitortu arren, langileek azken aste hauetan erakutsi duten adorea eta indarra azpimarratu nahiko genuke batez ere. Lan toki ezberdinetan lan egin, kategoria ezberdinak eta lan baldintza zeharo desberdinak dituzten langileen artean sortu den elkartasuna nabarmentzekoa da. Azken aste honetan goiz, arratsaldez eta gauez lanean aritu dira greba aurrera ateratzeko, eta helburua lortzea ere, lortu dute.
Gatazka honetatik atera dezakegun ondorioa hurrengoa da: Ausardiaz, antolakuntzaz eta borrokaz, langileriak markatzen dituen helburuak lortu ditzakeela.
Beste alde batetik, instituzioei mezua helarazi nahi diegu ere: frogatu da borondatea egotekotan, langileen eta administrazioaren azpikontraten artean sortzen diren gatazketan, instituzioak inplikatu daitezkeela. Administrazioak ezin du beste alde batera begiratu gatazka hauek sortzen direnean. Ez da egia politikarien aldetik askotan entzun dugun mezua: “kontraten eta langileen arteko gatazkak, haien artean konpondu behar dituzte”. Atzo, Gasteizko Kirol Udal Sailaren egoitzan, hiruko bileran jazo zenak erabat gezurtatzen du mezu hori.
LAB sindikatuak sektore honetan lan egiten dituzten langileak zoriondu nahi ditu aurrera eraman duten borroka eredugarriagatik.
