2026-04-05
Blog Page 559

Langile gutxiagorekin beste solairu bat irekitzea erabaki dute Eibarko Egogain helduen egoitzan

Egogaineko langileek, urtebeteko borrokaldiari jarraiki, Itxialdia gauzatu zuten atzo lantokiko sarreran. Hain zuzen ere, atzoz geroztik langile gutxiagorekin solairu berri bat irekitzea erabaki dute, lan baldintza eta pertsona helduek merezi duten arreta duinaren kaltean. Aldundiaren jarrera inposatzailea eta langile zein egoiliarrekiko erakutsi duen mespretxua salatzeko burutu zuten atzoko ekintza.

Langileen eurek salatu bezala, "Egogaineko langileok ez gara isildu ia bi urte beteko duen borrokaldi luze honetan, ezta gutxiago ere! Bai ordea bidelagunak galdu, 18 lankidek alde egin behar izan baitute egoerak behartuta, hau da, Aldundiak hartu duen prekarizazio eta esplotaziorantzako norabideagatik".

Langileen hitzetan, "Aldundia zuzentzen duten PNV eta PSEk itxurakeria egiten dute; pertsona helburu, Gipuzkoa orain, Etorkizuna eraikiz… marketing hutsa. Egogain gobernu talde honek zer nolako errealitatea eraikitzen ari den adierazle garbia da; zaintza negozio bihurtzen ari dira, zerbitzu publikoak, azpikontraten esku utziz. Era berean, zaintza feminizatutako sektorea izanik, lanean aritzen garen emakumeak baztertuz. Egogaineko langileok lan eta bizi duinagatik borrokatzen jarraituko dugu, borrokaren eredu izaten jarraituko dugu".
 

 

 

Herritarrentzako informazioa eta langileen segurtasuna bermatzea eskatzen dugu koronobirusaren aurrean

0

Koronabirusaren epidemia hasi zenetik, EAEko eta Espainiako estatuko osasun administrazio ezberdinen informazioa eta ekintzak kontraesankorrak izan dira. Osakidetzaren kasuan, nazioarteko adituen iritzia errepikatzen da, morbilitate- eta hilkortasun-maila handia ez duen birus izurrite baten benetako eraginari buruz, eta, aldi berean, kontrako egoeran izango balitz bezalako neurriak ezartzen dira. Badirudi lehentasuna dela gure osasun-sistema edozein gorabeheratarako prest dagoela frogatzen saiatzea, eta Zaldibarko ingurumen-larrialdian agertutakoarekin zerikusirik ez duen gardentasun informatiboa erakustea.

Birusagatik beragatik baino gehiago, gure kezka euskal administrazioen kudeaketarako gaitasun faltatik sortu da. Gobernu honek dagoeneko erakutsi dizkigu kudeaketa txar baten eta inprobisazioaren ondorioak Zaldibarkoa bezain larria den kasu batean. Eta Osakidetza kudeaketa kaskarragoa duen administrazioetako bat da, LEPetatik hasi eta Euskal Osasun Zerbitzuko langileen egunerokotasunarekin amaituz. Espero bezala, ospitaleetan eta Osakidetzako osasun- zentro eta anbulatorioetan ikusten ari gara argazkia ez dela Sailburuak erakutsi nahi digun bezain perfektua.

Gaitutako protokoloak astero aldatzen dira eta, profesionalen artean hedapen eskasarekin. Lehen mailako arreta, apurka-apurka desegiten joan ondoren, ahultasun-egoera batean ikusten da, eta hori urtero, gripe-garaian, oso argi geratzen da. Eta horri gehitu behar diogu komunikabideek eta sare sozialek sortutako diskurtso alarmista. Hori, eta ez besterik, zalantzan dago OMEk ezarritako "osasun-larrialdi" honen aurrean.

LABek bezala, Osakidetzari ere gogorarazi behar diogu bere betebeharra dela bere lan-taldeko langileek beren lana modu seguruan egin ahal izateko behar beste baliabide jartzea, koronabirusaren, gripe arruntaren edo Zaldibarko zabortegiak kutsatutako airearen aurrean.

Beraz, hau eskatzen diogu Osakidetzari:

• Informazio-kanpaina argia, zehatza eta ez-alarmista komunikabideetan, herritarrei argitzeko nola jokatu susmoen, berrogeialdien eta abarren aurrean.

• Langileen segurtasuna bermatzea, osasun-sistemaren funtzionamendua bermatzeko:

• Haurdunei eta langile sentikorrei arreta berezia ematea, baja medikoen bidez eta egon daitezkeen kasuekin “0” kontaktua bermatzeko.
• Osakidetzako zentro guztietan langileak prestatzeko irizpideak bateratzea.
• Langileei prestakuntza eta informaziorik ezarekin amaitzea, batez ere zenbait kategoriatan.
• Protokoloak eta informazioa langile guztiengana eta kategoria guztietara (kontratak eta
ordezkaritza sindikala barne) erabat iristeko eskakizuna.
• Segurtasun-arauek baimentzen duten heinean, aurrez aurreko prestakuntza, bideoak
sarean zintzilikatzeaz harago.
• Protokoloen %100 betetzea, berauek eguneratzea beharrezkotzat jotzen denean, eta
barneko eta kanpoko informazio eguneratzea.
• Araba ESIko fokoaren kudeaketan egon litezkeen akatsengatik erantzukizunak onartzea (ezin dugulako ulertu zelan den posible lehenengo kasuari buruzko informazioa komunikabideetan jasotzea ostiral arratsaldeko 19.00etan eta protokoloa ez aktibatzea gaueko 22.00ak arte).

• Lan-taldea indartzea beharrezkoa den zerbitzu guztietan (Oinarrizko Prebentzio Unitateak, anbulatorioetako mostradoreak, larrialdiak …) eta langile berri guztiei prestakuntza ematea, lanean hasi aurretik.

Koronabirusa ez da, a priori, osasun publikoko arazo bat bere birulentziagatik, baizik eta, beste behin ere, agerian utz dezakeelako osasun-egiturarik eza ezohiko egoerei aurre egiteko, egunero gutxienekoen pean dauden zerbitzuetan; langileen gabezia endemikoak, murrizketek, prestakuntzarik ezak, behin-behinekotasun onartezinaren tasak eta kudeaketa ilun, ez-eraginkor eta pribatizaziorantz bideratua markatutako zerbitzuetan.
 

 

 

Bost asteko grebari ekin diote EHUko eta Hezkuntza Saileko azpikontratatutako garbitzaileek

0

EHUko eta Hezkuntza Saileko azpikontratatutako garbitzaileek bost asteko grebari ekin diote goizean. Eusko Jaurlaritzako garbiketako langileen soldatekin parekatzea besterik ez dute eskatzen; lan berdina, soldata berdina, alegia.

Grebara joatera behartu dituzte EHUko eta Hezkuntza Saileko azpikontratatutako garbitzaileak, euren egoera jasanezina delako. Gelditzea erabaki dute existitzen direla erakusteko, azpikontratatuak izan arren, Hezkuntza Komunitatearen parte direlako.
 

 

 

Bizkaiko Foru Aldundiaren aurrean salatu dugu helduen egoitzetako dekretua

Dekretuak zerbitzuaren titular publikoen arduragabekeria agerian uzten duela nabarmendu dugu; Bizkaiko kasuan, bertako aldundiarena.

“8 hilabete, 8 arrazoi” lemarekin, LABek kanpaina abiatu zuen 2019ko azaroan Eusko Jaurlaritzaren hirugarren adineko egoitzetako dekretuari ezetz esateko. Ekimen honen barruan, mobilizazioak egiten ari dira hilero, hauetariko bakoitza dekretuari ezetz esateko arrazoi baten inguruan ardazten dutelarik.

Azaroan dekretuak langileen osasuna urratzen dutela salatu zuten. Abenduan, patronalek eta zerbitzu publikoen titularrek langileen gorputzak eta zaintza negozio bihurtzen dutela adierazi zuten. Urtarrilean, dekretua bera hilaren 30eko Greba Orokorrera deitzeko arrazoi bat gehiago dela adierazi zuten.

Gaur, berriz, martxoko protesta egin dute, titulartasun publikoaren ingurukoa, dekretuak berriz ere nabarmentzen duelako zerbitzuaren titular publikoen arduragabekeria. Bizkaian, Aldundiak bermatu luke zerbitzua.

 

 

 

Ambazonia, nazioarteko isiltasuna Afrikaren bihotzean

0

LABetik Ambazonian ematen ari diren giza eskubideen urraketak salatzeko dei bat egiten dugu. Eskubideen urraketa hori salatzeaz gain, Ambazoniako herriak kanpoko inolako esku-sartzerik gabe bere lurraldearen gaineko burujabetza gauzatzeko eta bere etorkizun politikoa bakean eta demokrazian erabaki ahal izateko herritarren gehiengoak egindako eskaerari babesa ematea gure eginbeharra da. Ambazoniako herriaren borondate demokratikoaren errespetuak izan behar du Afrikako herrialdean gatazka politikoa konpontzeko muga bakarra.

Ambazonia, Amba Land bezala ere ezaguna, Kamerungo zati anglofonoak bere lurralde bezala aldarrikatzen dituen herrialde bat da; lurraldea, aurretik, hegoaldeko Kameruna hartzen zuen. Hegoaldeko Kameruna, lehenago, hegoaldeko Kamerungo Nazio Batuen fideikomiso lurraldea zen, Erresuma Batuaren administraziopean (1922-1961), 1961ean Erresuma Batuaren independentziaren alde bozkatu zuena Kamerungo frantses hizkuntzako Errepublikarekin federatuz.

2017an, Kamerungo Hegoaldeko Ambazonia Partzuergoko (SCACUF) Fronte Batuak alde bakarrez deklaratu zuen Ambazoniaren independentzia; Kamerungo gobernuak, berriz, adierazpenak legezko pisurik ez duela esan zuen. Ambazonia Nazio eta Herri Ez Ordezkatuen Erakundean onartua da.

Ambazonia Alemaniar Inperioaren protektoratua izan zen I. Mundu Gerraren amaierara arte, 1919ko Versaillesko Ituna sinatu ondoren Alemaniak bere jabego kolonial guztiak Afrikan galdu zituen eta frantziar eta ingeles inperioek kontinentea berriro banatu zuten. Kasu honetan, Kamerungo kolonia alemaniarra Nazioen Elkartearen abalarekin 1922an. Lurraldea britainiar inperiotik independizatu zen 1961ean, eta erreferendumean Kamerunekin batzea bozkatu zuen – Bi aukera baino ez zituzten, edo Nigeriarekin edo Kamerunekin elkartzea, eta inoiz ez zuen nazio independente berri bat eratzeko aukerarik izan –.

1961 eta 1990 artean, Kamerun Meriodionalaren abandonu eta marjinazio sentimenduak, protesta mugimendu eta dinamika ezberdinei bide eman zien. 1982an anglofonoak Kamerungo Mugimendu Anglofonora batu ziren, 1995ean Hegoaldeko Kamerunaren Mugimendu Nazionala sortu zen, kasua NBEra eraman zuena, anexioaren aurkako alegatu bat aurkeztuz eta 1961eko egoerara itzultzea eskatuz, britainiarrengandik independizatu zenean. 2017ko urriaren 1ean hainbat talde independentista anglofonok independentzia aldarrikatu zuten, munduaren aurrean estatu independente berri baten sorrera aldarrikatuz: Ambazoniako Errepublika Federala.

Kamerungo 22 milioi biztanleen bosten bat anglofonoa da, elite gehienak frankofonoak diren arren. Baztertuta sentitzen dira, enplegu publikoetatik baztertuta eta erakundeen tramiteetan frantsesa hitz egitera behartuta, nahiz eta haien hizkuntza, ingelesa, ofiziala ere izan. Baina Yaoundeko Gobernu zentralak handiena ukatu du: historikoki arazo anglofono baten existentzia ukatu egiten du. Erabat jakobinoa den posizio batetik, uko egin dio sistema federal baterantz eboluzionatzea, Kamerun Meriodionalaren sezesioaren aurrekaritzat hartzen baita.

Ambazoniako ordezkaritza baten bisita
Ambazoniako Gobernu Kontseiluko ordezkariak Garbiñe Aranburu eta Koldo Saenz LABeko idazkari nagusi eta nazioarteko harremanetarako idazkariarekin bildu ziren iaz, hurrenez hurren.

Herrialde afrikarraren ordezkaritzarekin egin ahal izan genuen bisitan eta bileran, Kamerungo Estatuak modu basatian lurraldea erreprimitzen ari zela azaldu ziguten, milaka hildako eta iheslari eta kanporatutakorekin. Etxeak erretzen dizkiete, eta lehen mailako krisi humanitarioa pairatzen dute, milaka pertsona desplazatuta daude gaur egun.

Bisita Ambazoniako ordezkaritzak Euskal Herrian zehar egindako bira baten parte izan zen. Bertan, jasaten duten egoera azaldu zuten eta gatazka nazioartera zabaltzeko eta Ambazonia herrialde independente gisa aitortzeko deia egin zuten.

Sarraski berri bat, zoritxarrez zerrenda luze batean
Duela astebete Ambazonian gertatutako sarraski berri baten albistea iritsi zitzaigun, Ambazoniako ordezkaritzak Euskal Herria bisitatu eta LAB sindikatuarekin bildu zenean irekitako bidearen bitartez. Esan dugun bezala, oso gutxi ezagutzen den herrialdea da, eta pertsonen gehiengo batek nekez koka dezake mapan. Afrikako bisagran dagoen lurralde batez ari gara, kontinentearen mendebaldeko ekuatoreaz. Baina gatazka politikoaren dimentsioak eta etorkizuneko gerra zibil suntsitzaileenetako bat bihurtzeko potentzialak han gertatzen ari denari begirada gelditzera behartzen gaitu.

Kamerungo Errepublikako soldaduek, zehazki AEBk eta Israelek Boko Harami aurre egiteko entrenatutako eliteko kideek, 35 zibil hil zituzten Ngarbuh herrixkan, tartean 14 haur. Milioi erdi desplazatu, 40.000 errefuxiatu Nigerian eta ia 3.000 hildako utzi dituen gatazkaren azken adibidea da. Sarraskiak, su hartutako herrixkak, mundutik isolatutako eta Interneterako konexiorik gabeko herrialde oso bat gatazka politiko mingots baten errealitatea dira, bere sustraiak herentzia kolonialean hondoratzen dituena, pixkanaka gerra ireki baterantz lerratzen dena eta Gineako Golko osoa ezegonkortu dezakeena.

 

 

 

Kapitalismoak gure bizitzak erasotzen dituela salatuko dugu Martxoaren 8an

0


Gure bizitzen erasotzailea, ametsen hiltzailea, energia eta ilusioen lapurra, poztasunen erailea, miseriara eta bizi prekarietatera kondenatzailea, horixe da kapitalismo heteropatriarkala. Gaur, Euskal Herrian, eskuineko gobernuek gure bizitzen inguruan erabakitzen dute eta, egiten dituzten politika neoliberalekin, pertsonen ongizatea ez bilatzeaz gain, gure ondoez eta premiekin egiten dute negozioa. Zaintza honen adibide argia da.  


Gure herri eta hirietako kale eta plazak urtez urte aldarrikapen feministez bete ondoren, azken bi urteetako Martxoaren 8etan, bizitzak erdigunera ekartzeko garrantzia aldarrikatzeko, greba feminista erraldoi eta jendetsuak egin ostean, Jaurlaritzak eta Nafarroako Gobernuak erabaki dute zaintzekin negozio egiten jarraituko dutela. Euren erantzuna honezkero eman digute: kapitalarekin lerrokatu dira eta garbi utzi digute gure aldarrikapenek bost ardura diela. Euren helburu bakarra: zaintzak pribatizatzea, prekarizatzea eta ikustezin egitea. Eta ondo betetzen ari dira, gainera. Adibideak, egunez egun, begi-bistakoak dauzkagu: egoitzetako langileak, etxeko langileak, garbiketa edo jantokietako langileak… Zaintzak ezin dira negozioa izan!

Berdintasun politikak egiten omen dituzte. Itxurakeria hutsak. Zerbait egiten dutelakoa egin, zertarako eta emaitza mediatikoak lortze hutserako. Berdintasun plan handiak iragartzen dituzte, baina hauek ez dira gerora inon betetzen, ez enpresetan, ez udaletan, ez aldundietan, ez eta gobernuan ere. Hau da, ezta agintzen duten eta ardura zuzena daukaten tokietan ere. Berdintasun politikek hondoa eta behea jo dute. Politika feministak aldarrikatzen ditugu guk. Berdintasuna iruzur bilakatu da!

Soldata arrakalaren kontrako ustezko borroka ez da ezein egoera aldatzen ari, zeren eta, jakina, ezin baititugu gure lagun enpresarioak haserretu, eurak baitira boterean egoten laguntzen gaituztenak, gure poltsikoak betetzen dituztenak langileriaren kontura. Errazagoa da ezertara behartzen ez duten kanpainen atzean gordetzea, errazagoa da emakumeok soldata arrakalaz erruduntzea, ikasketak aukeratzen ez omen dakigulako, eta diskurtso horien atzean ezkutatzea. Zor patriarkala daukate gurekin, emakumeokin!

Gure bizitzen prekarizazioa eguneroko ogia daukagu: pobrezia energetikoa, indarkeria matxista, esplotazio laborala, zerbitzu publikoen pribatizazioa, herritarron osasunari eta langileon bizitzei negozioa gailentzen diete…

Guk, honen aurrean, argi daukagu zer egin: antolakuntza, autodefentsa feminista eta ezberdinen arteko aliantzak. Zerbitzu publikoen eta zaintzen pribatizazioaren aurrean, hauen publifikazioa aldarrikatzen dugu. Ez diegu utziko zaintzekin negozioa egiten jarraitzen, agintari horien lagun enpresario batzuk aberastu daitezen, herri honetako milaka eta milaka emakumeren lanaren eta esplotazioaren kontura, emakume hauek baldintza negargarrietan zaintzera beharturik dauden bitartean.

Feminismoak eusten, aurre egiten eta denon artean eraikitzen irakatsi digu. "Bizitza erdigunean" aldarrikapenak bete testuinguru batera eraman gaitu gu guztiok, pertsonak eta hauen premiak erdigunean jartzera eta merkatua zein ekoizpena bazterretara botatzera ekarri gaitu.

Borroka sindikala inoiz baino garrantzitsuagoa da orain. Eta sindikalismo feminista ezinbestekoa da denon artean egoerari buelta eman diezaiogun. Zaintza lanen berrantolaketa eta banaketa justua. Zaintzen euskal sistema publikoa. Indarkerietatik aske dauden bizitzak: etxeetan, kaleetan, lanean eta ohean. Lanaren banaketa sexuala deuseztatu eta lanak balioetsiak izan daitezela bizitzaren iraunkortasunerako daukaten garrantziaren arabera, kapitalismoarentzat daukaten interesaren arabera egin beharrean. Emakume bakar bat ere ez esplotaturik, pertsona bat bera ere ez egoera irregularrean. Paperak denontzat eta eskubideak guztiontzat. Jardunaldiak, soldatak, lanei eta enpleguei ematen zaien balio sozial eta ekonomikoa… hori gutzia zalantzan jarri eta birpentsatu behar da. Publiko/pribatu, produktibo/erreproduktibo dikotomiekin apurtu egin behar da eta kapital-bizitza kontraesanaren aurrean, beti-beti bizitzaren alde egin.

Borroka feminista lantoki guztien azken txokoraino eramateko konpromisoan berresten gara eta emakume langile guztion batasunaren alde egiten dugu.

Norberak babak eltzetik atera ditzala ahal duen modura eta irten dadila onik ahal baldin badu. Horixe bultzatzen dute. Baina guk ez dugu horrelako politikarik onartuko. Onik irten nahi dugu, bai, baina denok, elkarrekin eta eskutik helduta eta, honetarako, sistema kapitalista heteropatriarkal arrazista eta kolonialista akabatzea baino ez dugu. Elkarrekin, saretuta, aliaturik eta konplize, geldiezinak gara.
 

 

 

Lana eta familia kontziliatzea eskubidea dela aldarrikatu dugu Gurutzetako ospitalean

0

LABek kontzentrazioa egin du Gurutzetako ospitalean, lana eta familia kontziliatzeko eskubidearen defentsan. Mobilizazioan, familia eta lana kontziliatzerako orduan Osakidetzarik aldetik oztopoak izan dituzten zenbait langileren kasuen berri eman dugu.

Gero eta gauza gehiago entzuten ditugu, hala nola osasuna humanizatzeko kontzeptua, familia kontziliatzeko neurri berriak edo emakumeen eta gizonen berdintasun eraginkorra. Osakidetzan hori hori guztiori esparru kontzeptual baten barruan baino ez dago. Kontzeptuzko esparru horretatik kontzeptuak baino ez dira hartzen, publizitate-esloganak sortzeko ideiak, Eusko Jaurlaritzaren jardun ona saltzen duen propaganda.

Errealitatea kontzeptu bat izatetik oso urrun dago, errealitate bat gertatzen dena baino besterik ez da. Osakidetzan osasunaren humanizazioa propagandan dago, laneko arriskuen prebentzioa karpetetan dago eta gizon eta emakumeen arteko berdintasuna ez dakigu non geratzen den.

Hurrengo 2020/02/28 eguneko kontzentrazioarekin Ezkerraldea-Enkarterri-Gurutzeta ESIan gertatutako bi kontu salatu nahi ditugu. Egun ESI horren arazo bat izan da, baina Osakidetzan egunero ematen den arazo endemikoa da. Osakidetza “bezero” berriak sortzeaz, familia kontziliazioa sustatzeaz baino kezkatuago dago, langileen osasunari kalte egiten baitio saihestu egin ahal diren arrisku psikosozialeko faktoreekin.

Bi kasuek erlazionatuta daude 12 urtetik beherako adingabea zaintzeagatiko lanaldi-murrizketarekin, eskubideen urratzearekin eta urratzeak langileen osasunean eragindako ondorioekin. Ez dugu gehiegi pentsatu egin behar, bi pertsona hauek emakumeak direla jakiteko.

Lehengo kasuari ukatu egin zaio zaintza-egunak erabaki ahal izatea, eta modu onartezinez tratatu dute gertuko nagusiek eta haien gainetik dauden buruzagiek. Familia-kontziliazioa "enpresaren" beharretara egokitzea inposatu nahi izan diote eta errefusatu diote ukazio hori idatziz emateari, araudiak jasotzen duen bezala. EAEko enpresarik handiena den Osakidetza oso feminizatuta dago. Osasungintza enpresa izanez, berak batez ere prebentzioan, enpatian eta asertibitatean oinarrituta babestu beharko luke langileen osasuna. Baina kasu horretan zentzugabekeria etengabearekin topatu gara. Askotan, honelako egoeretan, enpresaren presioen aurrean, langilea izan da amore eman duena.

Bigarren kasuan, ama ospitaleratzeagatik beste langile bati dagokion egunen zati bat ukatu diote, langileak lanaldi murriztua duela justifikazioaz. Kasuistika hori dagoeneko judizializatu da, justiziak arrazoia eman zion beste langile bati, esanez senidea ospitaleratzeagatiko lizentzia hori ezin dela lanaldiaren ehunekoaren mende egon. Hala ere, ESI honetan, ez dute irizpidez aldatzeko asmorik, Osakidetzak lehen aipatutako ebazpen judizialak arrazoitutako instrukzio bat atera arte.

ESI horrek, araudia ez betetzeaz gain, langileak erruduntzat jotzen ditu beren eskubidea baliatzeagatik, eta zerbitzuaren antolamenduaren ardura haien gain botatzen du. Antolakuntza nahiz eta Osakidetzaren ardura izan, bera kudeatzeko ezintasuna erakusten ari da.

LAB sindikatutik salatu nahi dugu bi egoera horiek martxoaren 1eko 6/2019 Errege Lege Dekretuaren, enpleguan eta okupazioan emakumeen eta gizonen arteko tratu- eta aukera-berdintasuna bermatzeko premiazko neurriei buruzkoaren, Laneko Arriskuen Prebentzioari buruzko azaroaren 8ko 31/1995 Legearen, Osakidetzako Lan Baldintzen Akordioaren eta etika sinpleenaren aurkakoak direla. Argitu nahi dugu, halaber, ESI honetako bitarteko agintari batek langile bati tratu desegokia ematearen arazoa, ez dela soilik nagusi horrekin duen arazo bat; arazo horren erantzukizuna Erizaintzako zuzendariak, pertsonaleko zuzendariak, kudeatzaileak eta Osasuneko sailburuak dute.

 

 

 

Dei egiten diegu hiritarrei larunbatean euskaraz ikasteko eskubidearen aldeko manifestazioan parte hartzera

Jendarte osoa animatu nahi dugu larunbat honetan, hilak 29, arratsaldeko 17:00etan Golem zinemetatik abiatuko den manifestazioan parte hartzera. Nafarroan euskaraz bizitzeko nahia geldiarazi ezin den olatua dela argi utzi behar dugu.

Ezagunak zaizkigu Navarra Suma, hainbat kasutan PSNren laguntzaz, gidatzen ari den saiakera euskarafoboak gure artean izan dituen azken ondorioak.

Mendigorrian, bertako gurasoek eskaera egin arren, Haur eta Lehen Hezkuntzako eskolan euskarazko lerroa sortzeari jarri dizkion oztopoak, Iruñeko haur eskoletan euskarazko eskaintza hutsaren hurrenera mugatzeko saiakerak, unibertsitatean euskaraz ikasteko zailtasun kronikoak… hainbat eta hainbat dira egoera hau onartezina dela ondorioztatzera garamatzaten adibideak.
 

 

 

Lan-poltsarako oinarri berriak eskatu dizkiogu Dbusi, egungo baldintza baztertzaileen aurrean

0
Pasa den otsailaren 16an, Dbus enpresak Lan poltsa sortzeko deialdia eta hautaketa prozesua arautzen dituen baldintza orokorrak publikatu zituen. Hauen II Eranskinean, honako baldintzak zehatzten dira besteak beste: Garaiera: Honako tarte hauetatik kanpo dagoen garaierarik ez da onartuko: 155 – 200 cm. Hala ere, kasu bakoitza aztertuko da. Oro har, obesitatea (GMI 30etik gorako GMI edo Gorputz Masa Indizea). Beste parametro batzuekin batera aztertuko da, baloratzeko”. LABen baldintza erabat baztertzaileak direla uste dugu. Jakinaren gainean jarri nahi dugu enpresak jarri dituen baldintza hauek interes ekonomiko hutsean oinarritzen direla.

Sindikatuko kideok urte oso bat daramagu autobusen eserlekuen altuera salatzen. Eserlekuak ez dira nahikoa jaisten ezta nahiko igotzen ere. Garaiera altua edo baxua duten langileek arazoak dituzte modu eroso batean gidatu ahal izateko. Fabrikaziotik datorren arazo bat izaki, enpresa eroslea (Dbus) eta enpresa ekoizleekin bildu gara arazoaren berri eman eta konponbideak jarri ditzaten. Baina arrazoia ematen badigute ere, ez dute ezer egiten. Orain, konponbidea aurkitu dute antza, gidarien altuerak mugatzea. Erabat lotsagarria iruditzen zaigu.

Bestetik, gidariek duten GMIa mugatzen duen neurriarekin ez gaude ados. GMI altua izan dezakeen gidari batek ez du zertan osasun arazo bat izan behar. Ez dugu neurri honen zioa ulertzen.

Azkenik, Dbus enpresak deialdi honetarako kanpaina berezi bat jarri du martxan, sektorean emakumeek duten presentzia handitzeko helburuarekin. Hautaketa prozesuan parte hartzera animatzen ditu. Publizitate kanpaina bat besterik ez da. Ez dute emakumeen presentzia handitzeko inolako neurri efektiborik ezarri. LABetik honakoa eskatu diogu enpresari: lan poltsa honetarako emakumeek gordeta izango dituzten lanpostuak deialdiaren %60a izan behar dute. Hau da, beteko diren plaza guztien %60a emakumeek beteko dituztela. Baina ez hori bakarrik, enpresak, instituzio publikoen laguntzarekin, emakumeak formatzeko plan oso bat jarri behar dute martxan, hauen presentzia bermatuko badugu. Hau egiten ez bada, dena itxurakeria besterik ez dela deritzogu.

Dbus-ek azken deialdi honekin inoiz baino baztertzaileagoa dela erakutsi digu. LAB sindikatutik oinarri berriak atera ditzala eskatzen diogu, aurretik aipartutako baldintzak kenduz eta berdintasuna benetan sustatuko duten neurriak barnebiltzen dituela.