2026-07-18
Blog Page 399

Petronorreko kontratetan lortutako akordioaren balorazio positiboa egiten dugu #LortuDugu

Gaur, Petronorreko kontratetako “Enpleguaren egonkortasunerako itunaren” eraginpean dauden langileen batzarrak, asteartean sindikatuek eta greba-batzordeak sinatutako aurreakordioa berretsi du bozketa bidez.

LABek oso positibotzat jo du lortutako akordioa, ezinezkoa izango litzatekeena egindako borrokarik eta grebarik gabe; izan ere, agerian geratu da kontratetako langilerik gabe Petronorrek ez duela funtzionatzen. Halaber, balio handia ematen dio gatazka osoan izandako batasun sindikalari, zalantzarik gabe kolektibo osoa indartu baitu.

Akordioaren edukiari dagokionez, oso hobekuntza garrantzitsuak eman dira aurreko Itunarekiko, eta gainera, hasieratik ezarri genituen lehentasunezko helburuak lortu dira. Funtsezko helburu horiek kolektibo osoaren lan- baldintzen hobekuntza bermatzen dute, nahiz eta kontrata bakoitzak egoera desberdinak izan:

1.- Kontratu guztietako langile guztiak lotzen dituen akordioa, bai findegian etengabe lanean ari direnak, bai geldialdira bakarrik datozenak, baita Estatuko beste leku batzuetakoak ere.

2.- Petronorren etengabe lan egiten duten pertsona guztien subrogazioa bermatzen da, bai kontratu irekiekin, bai kontratu puntual eta jarraituekin (900 langile inguru).

3.- Bizkaiko sektoreko hitzarmenen gutxieneko baldintzak bermatzen diraa, bai alderdi ekonomikoei dagokienez, bai bestelakoei dagokienez ere. Bazen garaia, batez ere, kanpoko hitzarmenekin datozenek, beti baldintza eskasagoetan, hemen lan egiten badute hemen ezarritako baldintzak aplikatzeko eskubidea izan zezaten.

4.- Bermatzen da geldialdiagatiko plusaren balioa handitzea eta plus hori kobratzen ez zuten eta geldialdietan lan-karga handitzen zaien kolektiboetara zabaltzea. Petronorrek historikoki ikusezin bihurtu dituenak eta ia guztiak emakumez osatuak daudenak.

5.- Laneko segurtasuna eta osasuna zentroan jartzeko konpromisoa. Gogor egingo dugu lan Petronorreko Segurtasun eta Osasuneko Kontratuen arteko Batzordean. Gure osasunarekin ez du inork jolastuko.

Azken batean, ituna ez da besterik gabeko akordio bat, akordio on bat da, kolektibo horrek egunero pairatzen duen prekaritatearen eta desberdintasunen aurkako borrokan aurrera egiten duena, eta are gehiago Petronorren programatutako geldialdietan, 2.000 langile inguruk pairatzen dituztenak.

Gipuzkoako eta Nafarroako helduen egoitzetako langileek beste greba egun bat egin dute hitzarmen duin baten alde

Borrokan dira Hego Euskal Herriko helduen egoitzetako langileak. Bada, greba eguna izan dute Gipuzkoan eta Nafarroan, hitzarmen duin baten defentsan. Bizkaian eta Araban ere daude borrokan.

Gipuzkoako kasuan, Lan Harremanen Kontseiluan elkarretaratzea egin dugu sindikatuok Donostian, eta, bertan, orain arte erantzunik jaso ez duen bilera eskaera berri bat erregistratu dugu, apirilaren 5erako oraingoan, Adegi, Lares, Matia eta Garen patronalei eta Aldundiari zuzenduta.

Nafarroan, berriz, elkarretaratze zaratatsua egin dugu Iruñean, Lares patronalaren egoitza aurrean.

Arabako metalgintzako langileak kalera atera dira, mahai negoziatzailearen bezperan

Mobilizazio berriak egin ditugu Arabako metalgintzan, hitzarmen duin baten defentsan, azken asteetan egindako protesten dinamikari segida emateko; oraingoan, ostiraleko mahai negoziatzailearen bezperan.

Auto karabanak, elkarretaratzeak, propaganda banaketa enpresetan eta poligonoetan… denetarik egiten ari gara, modu bateratuan, LAB, ELA, CCOO, USO, ESK eta CGT sindikatuak. Manifestazio jendetsu bat ere egin genuen Gasteizen, non 1.500 pertsona inguru bildu ziren metalaren hitzarmen duin baten alde, lan-baldintza duinen alde.

Negoziazioan 3 urte baino gehiago eman ondoren, azken bileran SEA patronalak bere benetako aurpegia erakutsi zuen: lehen baino igoera makurragoak eta KPIarekin loturarik gabe, lanaldia jaisteaz ezer ez, ezta subrogazioaz ere, ez dute prekaritatearekin, ABLEen gehiegizko erabilpenarekin eta behin-behinekotasunarekin amaitu nahi, ez dute benetako berdintasunerako neurri eraginkorrik jasotzen, ezta lanean gure osasuna bermatzeko ere, Formazio Duala eta praktikak duintzeko hobekuntzarik ez, errelebo-kontratua ere ez dute onartzen…

Baina Arabako metalgintzako langileek argi diote: Aski da! Nahikoa da! Patronalaren immobilismoaren aurrean, bide bakarra geratzen zaigu: borroka. Borrokatu behar dugu gure helburuak lortzeko:

  • Soldata duinak, orain bizitzaren kostua igotzen zaigunean.
  • Lanaldia jaistea.
  • Azpikontratetan subrogazioa.
  • Kontratazioan prekaritatearekin amaitzea.
  • Emakumeen diskriminazioa ezabatzea.
  • Gure laneko osasuna bermatzea.
  • Errelebo-kontratua, erretiro duina errazteko, plantilak be- rrituz.
  • Kontziliazioaeta erantzunkidetasunabultzatzea.
  • Formazio Duala eta praktikakduintzea.

Azken batean, Arabako metalgintzan lan-baldintza duinen alde borrokatu behar dugu. Argi izan behar dugu soilik gure aktibazioarekin mugiaraziko ditugula enpresaburuak. Arabako metalgintza borrokan dago: Gasteizko kaleetan zehar mobilizatu gara, baina borroka areagotu egingo da. 

Mobilizazioekin jarraituko dugu, aktibazioarekin, enpresetan, poligonoetan, kaleetan, baita ezer alda ez dadin negoziazioa bahitzen dutenengana ere. Eta noski, grebak egingo ditugu, patronala mugituko da presioa egiten badiogu eta greba funtsezkoa izango da: metalgintzako enpresak geldituko ditugu gure eskubideak aktibatzeko.

Gure esku dago: aukera historikoa dugu Arabako metalgintzan lan-baldintza duinak lortzeko. Sei sindikatu gara, dozenaka batzorde eta ordezkari sindikal, milaka langile… lortuko dugu!

Garbiñe Aranburu: “Bakarrik ezkerrak eskaini ahal ditzake alternatibak eta ziurtasunak”

Eraldaketa prozesuak Europan. Horixe izango dugu hizpide ostegunean, egun osoz, Euskalduna Jauregian, LAB sindikatuak antolatutako sindikatu subiranisten topaketetan. Hain zuzen ere, Katalunia, Galiza, Aragoi, Asturies, Valentzia, Kanariak, Kortsika, Sardinia, Aosta, Kanakia, Irlanda eta Eskoziatik etorritako sindikatuetako ordezkariak bildu dira Bilbon, LABen gidaritzapean. Beste euskal sindikatu batzuk ere hurbildu dira, gonbidatu gisa.

Garbiñe Aranbururen hitzartzearekin ekin diegu topaketei. Idazkari nagusiaren hitzetan, “bakarrik ezkerrak eskaini ahal ditzake alternatibak eta ziurtasunak”.

LABeko arduradunaren agerraldiaren ostean, sindikatu bakoitza bere herrialdearen egoerari buruz hitz egiten hasi da. Hori amaituta, nazioarteko testuingurua izango dugu hizpide guztiok, sindikalismo subiranista eraldaketarako alternatiba gisa hartuta. Ondorioen txanda arratsaldean etorriko da, eta, ondoren, 17:30ak aldera, amaiera ekitaldia egingo da. Topaketetan lortutako adostasunak aurkeztuko ditugu bertan.

Saretzearen garrantzia

Europako testuinguruko sindikatu eta sindikalisten topaketan honekin saretzearen garrantzia nabarmendu nahi dugu, sindikatu subiranistok elite ekonomikoen eta estatuen Europa eraldatzeko tresnak baititugu.

Horrenbestez, pandemia osteko fasean eta Ukrainako inbasioak kolpatutako testuinguru honetan, sindikatu subiranistok ditugun erronkei buruz gogoeta egiten ari gara, herri langilearen defentsan.

CCOO eta UGT patronalaren zerbitzura jokatzen ari dira, gehiengo sindikalak errespetatu gabe

Kartel batzuen bidez LAB sindikatuak “patronalaren morroitzat” jo ditu UGT eta CCOO, azken hilabeteotan Nafarroan praktika antisindikala garatzen ari baitira. Hala, enpresaburuen zerbitzura, sindikatu horiek gutxiengoan ari dira akordioak sinatzen, langileek demokratikoki aukeratutako gehiengo eta ordezkaritza sindikalak errespetatu gabe.

2015ean UGT eta CCOO sindikatuek, UPNri eta PSNri plano politiko-instituzionalean gertatu zitzaien gisa berean, Nafarroa Garaiko ordezkaritza sindikalaren gehiengoa galdu zuten. Aldaketa garrantzitsu hura ez zen anekdotikoa izan, gaurko egunean ere bi sindikatu horien ordezkaritzaren batura ez baita %49ra ailegatzen. Hala ere, badirudi CCOO eta UGT sindikatuek ezer aldatu ez balitz bezala jokatzen jarraituko dutela, enpresaburuen eskakizunen zerbitzura eta Nafarroako milaka langilek hauteskunde sindikaletan demokratikoki adierazitako borondatea alde batera utzita.

Horrela, azken hilabeteetan, CCOO eta UGT sindikatuak, jarrera antisindikal argian, gutxiengoan akordioak lortzen ari dira hainbat enpresatan, plantillek demokratikoki aukeratutako gehiengo sindikalak errespetatu gabe. Eraginkortasun mugatutako akordioak izaten dira, langile guztiei aplikatzekoak ez direnak. Horrela, xantaia egiten zaie langileei, banaka sina dezaten, “ dena ala ezer ez” presiopean. Bestela esanda, enpresaburuek akordio horiek erabiltzen dituzte langileen legezko ordezkaritza baztertzeko, borroka sindikalak desaktibatzeko eta lan-baldintzak beherantz sinatzeko.

Adibidez, bai Tasubinsan, bai Caprabo-Eroskin, CCOO eta UGTk enpresetako zuzendaritzekin akordioak sinatu dituzte, gutxiengoan egonik ere, langileek demokratikoki aukeratutako ordezkaritza sindikala errespetatu gabe. Era berean, Nafarroako langile gehienak ordezkatzen ez dituen sinadura batekin PPren lan erreforma ez indargabetzea erabaki zuten; aitzitik, erreforma hori finkatu dute urteetan agindutakoaren aurka eginez.

Bestalde, FCCn (Iruñeko kaleak garbitzen dituen enpresan), UGTk eta CCOOk ordura arte arrakasta izan zuen borroka bateratua bertan behera uztea erabaki zuten, eta, gainera, LABeko ordezkariak Enpresa Batzordeko idazkari eta lan-osasuneko ordezkari postuetatik kendu zituzten. Sektore horretan berean, hilabete batzuk lehenago, CCOOk eta UGTk, greba-egunaren bezperan eta ordezkaritzaren %50era iritsi gabe, berriz hautsi zuten sindikatu batasuna, eta bost urterako hitzarmen bat sinatu zuten. Erabat ez nahikoak diren soldata igoerak jasotzen ditu hitzarmen horrek.

LAB sindikatuak badaki azken hamarkadetan enpresaburuek, UGT eta CCOO sindikatuek, gobernuen babesarekin batera, bat egin dutela beraien interesen defentsan. Hala ere, garai horiek igaro dira (edo igaro beharko ziren) eta gehiengoak aldatu egin dira. Ondorioz, beren jarrera antisindikalak alde batera uzteko eta Nafarroako plantillek demokratikoki aukeratutako ordezkaritza sindikalen errespeturantz igarotzeko exijitzen diegu UGT eta CCOO sindikatuei.

Osakidetzak osasun-sistema prekarizatzen jarraituko du eta milaka plaza egonkortu gabe utziko ditu

Mahai sektorialean ez dago elkarrizketarik, ezta egoerari buelta emateko borondaterik ere. Horren froga da Osakidetza ez dela aurkeztu Lan Harremanen Kontseiluan sindikatuek deitutako bilerara, eta bien bitartean Sagardui sailburuak Legebiltzarrean adierazi du zenbat plaza sartuko diren egonkortze-prozesuan.

Martxoaren 18an sailburuak egindako agerraldiari esker, bi gauza egiaztatu ahal izan ditugu:

1.- Osakidetzak ez du kontuan hartzen koiunturazko izendapena duten milaka lanpos- tuen egonkortzea. Prozesu horretan 1.200 lanpostu sartuko direla adierazi du, LABek erreklamatzen dituen 3.000 lanpostutik gorako zifretatik oso urrun. 2019. urtean, LABek kontratazio-txosten bat argitaratu zuen, Osakidetzako kontratazioaren egoera salatuz. Txosten horretan, Osakidetzako kontratazioan iruzur masiboa eta protokoliza- tua salatu zuen, hitzarmenak ezartzen dituen betebeharrak ekidin eta 3.000 lanpostu baino gehiago egonkortzea saihestea helburu duen iruzurra. Osakidetzak egiturazkot- zat hartzen dituen lanpostuen zifrak ikusita, egoera horri eusteko arrazoi bakarra osa- sun publikoa apurka apurka desmantelatu nahia da. Egia da 2019an, gure txostena argitaratu eta gutxira, Osakidetzak plantilla handitzeko bi espediente egin zituela, eta plantilla 1.000 lanpostutan handitu zela, baina geroztik ospitale eta zerbitzu irekierak egin dira, hala nola Eibarko Ospitalea, Arabako ESIko zerbitzu orokorren eraikina ireki da, etabar. Zerbitzu berri hauen irekierak plantilla handitzeko espediente horren eragi- na leundu egin du, eta gainerako zentroetako beharrak bete gabe geratu dira.

2.- Seguruenik, Osakidetzak propaganda helburua besterik ez duen mahai sektorial bat deituko du berriz ere, sailburuak argitaratu duen informazioa helarazteko: 2.800 lanposturen egonkortzea, bitarteko funtzionarioen 1.600 lanpostu eta 1.200 lanpostu berri. Ez dago elkarrizketarik, ez dago negoziaziorik, erabakia eta kopuruak eramango dituzte, mahai gainean jarriko dituzte eta plantillaren ordezkariei ez digute utziko ezer negoziatzerik. Erakundearen funtzionamendu erabat antidemokratikoa eta herritarren interesen aurkako maniobrak salatzea besterik ezingo dugu egin.

LABek ozen eta argi esan nahi du Osakidetzako egungo zuzendaritza ez dela gai egonkortze-prozesu bat aurrera eramateko, osasun-egitura indartuko duen egonkortze-prozesua, eta behin-behinekotasuna eta prekaritatearekin amaituko duena.

38.000 pertsonako plantilla batean (horietatik finkoak 20.000 baino gutxiago dira), 2.800 lanpostu kontsolidatuz % 8ko behin-behinekotasuna lortuko dugula sinestarazi nahi digute. Zenbakiek berez hitz egiten dute, kalkulagailua eskutan hiruko erregela bat egitea baino ez da behar. Horrez gain, urtero 1.000 langile baino gehiago erretiratuko direla kontuan hartu behar da. Egonkortze prozesu serio batek gutxienik 5.000 lanposturen egonkortzea ekarri beharko luke.

Denbora daramagu Osakidetzan gehiegizko behin-behinekotasuna (zenbaitzutan %58ra iritsi eta %50etik inoiz jaisten ez dena) salatzen, izan ere, egoera honek zerbi- tzuaren kalitatea nabarmenki jartzen du arriskuan. Egituraren ahultze horri esker, Osa- kidetzak murrizketak aplika ditzake nahi duen tokian plantilla estrukturala ikutu gabe. Estrategia horrek irtenbiderik gabeko kalezulo batean jartzen du euskal osasun publi- koa, eta EAJk eta PSOEk, aldebakarreko ekintzen politika honek sorturiko egoera baliatuz, konplexurik gabeko pribatizazioa planteatuko dute, “lankidetza publiko-pribatua” bezalako hitzak erabiliz. Kontratazio koiunturaletan iruzur protokolizatua egiteak osasun-egitura publikoa nahita ahultzea dakar.

Osakidetzak konpromiso argia hartua du gure osasunaren pribatizazio eta merkantilizazioarekin, erabiltzaileen osasuna eta profesionalen lan-baldintza duinak zaintzeko konpromisoaren gainetik. Gaur egungo eta etorkizuneko belaunaldien osasuna hipo- tekatzen duten politikak aplikatzen ari direnei gizarte eta langile moduan erantzun irmoa emateko ordua da.

Sindikatu subiranistok Europako testuinguruaren eraldaketa prozesuan dugun papera hizpide izango dugu Euskalduna Jauregian

Eraldaketa prozesuak Europan. Horixe izango dugu hizpide ostegunean, Bilboko Euskalduna Jauregian, LAB sindikatuak antolatutako sindikatu subiranisten topaketetan. Hain zuzen ere, goiz eta arratsaldez, Katalunia, Galiza, Aragoi, Asturies, Valentzia, Kanariak, Kortsika, Sardinia, Aosta, Kanakia, Irlanda eta Eskoziatik etorritako sindikatuetako ordezkariak ariko dira, LABen gidaritzapean. Beste euskal sindikatu batzuk ere egongo dira, gonbidatu gisa.

Europako testuinguruko sindikatu eta sindikalisten topaketan honekin saretzearen garrantzia nabarmendu nahi dugu, sindikatu subiranistok elite ekonomikoen eta estatuen Europa eraldatzeko tresnak baititugu.

Horrenbestez, pandemia osteko fasean eta Ukrainako inbasioak kolpatutako testuinguru honetan, sindikatu subiranistok ditugun erronkei buruz gogoeta egingo dugu, herri langilearen defentsan.

Eguna 9:00etan abiatuko da, LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranbururen ongi etorri eta kokapen hitzartzearekin. Ondoren, sindikatu bakoitzak bere herrialdearen egoerari buruz hitz egingo du. Hori amaituta, nazioarteko testuingurua izango dugu hizpide guztiok, sindikalismo subiranista eraldaketarako alternatiba gisa hartuta. Ondorioen txanda arratsaldean etorriko da, eta, ondoren, 17:30ak aldera, amaiera ekitaldia egingo da. Topaketetan lortutako adostasunak aurkeztuko ditugu bertan.

Lan istripuak ez direla kasualitatearen ondorio salatu dugu Zegaman eta Lakuntzan

Azken bi lan heriotzak salatu ditugu horiek gertatu ziren enpresetan bertan. Hain zuzen ere, elkarretaratzea egin dugu Zegamako Goi Laser enpresan, euskal gehiengo sindikalak deituta; eta protesta egin dugu Lakuntzako Sakana Kooperatiban, LABek ordezkaritza osoa duen enpresa batzordearen izenean.

Aurten, gutxienez, 13 langile hil dira Euskal Herrian. Odolusteak aurrera egiten duen bitartean, Administrazioak beste alde batera begiratzen jarraitzen duela salatu dugu.

Gipuzkoako helduen egoitzetan greba egingo dugu martxoaren 24an, langileen, egoiliarren eta interes kolektiboaren defentsan

LAB sindikatutik Gipuzkoako helduen egoitzetako langileei martxoak 24ko greba egunera batzeko deia luzatzen diegu, bai eta Gipuzkoako jendarteari langileen aldarrikapenak babestu eta elkartasuna adierazteko eskatu ere.

Urriaren 28ko greba egunean bilera-eskaera formal eta publikoa egin genion Gipuzkoako Foru Aldundiari helduen egoitzetako egoeraz hitz egin eta irtenbideak bilatzen hasteko asmoz.

Azaroaren 12an ordea, erantzunik jaso ez genuenez beste greba egun bat burutu genuen; oraingoan, Gipuzkoako Foru Aldundiko ateak itxi zizkiguten muturren aurrean.

Abenduaren 17an, bilera egun baten zain jarraitzen genuenez, Gizarte Politiketako egoitza okupatu genuen.

Maite Peñak hitzordu bat emateko konpromisoa hartu zuen arren, gaur gaurkoz ez da sektoreko langileokin harremanetan jarri. Langileok ordea ez gara Markel Olano edota Maite Peñaren borondatearen zain geldituko.

Otsailaren 16ko greba egunean aldiz, 60 mugimendu sozialek babesa eman zioten sindikatuek egindako bilera eskaera eta aldarrikapenei; mugimendu feministak, mugimendu pentsionistak, auzo elkarteak,… Gero eta jende gehiago da egoera honi irtenbide bat eman behar zaiola exigitzen dugunok, baina Administrazio Publikoak entzungor egiten jarraitzen du.

Osasun larrialdia dela eta, jadanik larria zen egoera jasanezina bihurtu da Gipuzkoako helduen egoitza gehienetan; gehiegizko lan-kargak eta egoiliarrei behar duten atentzioa eskaintzeko denbora falta, soldata- arrakalak egoitza berean edota lan berbera egiten duten sektoreko langileen artean, egutegietan egiten diren etengabeko aldaketak, ordu sindikalak hartzeko oztopoak, lanpostuen egonkortze eza edo justifikaziorik gabeko kaleratzeak, balorazio psikosozialik ez egitea, protokoloen eta segurtasun-irizpideen etengabeko aldaketak, …

Argi diogu hau ez dela langile eta patronalaren arteko lan gatazka soil bat, Gipuzkoako jendarteari eragiten dion auzi soziala baizik. Kalitatezko zaintza zerbitzuak jasotzeko eskubidea edota zaintza lanak baldintzarik duinenetan eskaintzekoa urratua izaten ari da eta ezin dugu beste alde batera begiratu.

Zaintza negozio bihurtu dute eta diru publikoz finantzatutako zerbitzu publikoak kudeatzen dituzten enpresa pribatuak izugarrizko irabazi ekonomikoak izaten ari dira gure aiton-amonen zainketa lanaz eta helduen egoitzetako langileen esplotazioaz baliatuz. Hau ez da beraz, langileon eta patronalaren arteko lan gatazka soil bat; Gipuzkoako jendarte osoari eragiten dion auzi soziala baizik. Guztion eskubidea delako kalitatezko zaintza zerbitzuak jaso edota zaintza lanak baldintzarik duinenetan eskaintzea.

Gipuzkoan bizi dugun egoera gainera, ez da salbuespen bat eta modu sistematikoan errepikatzen ari da Euskal Herriko beste herrialdeetan ere; greba deialdiak egin dituzte Bizkaiko eta Nafarroako langileek, eta Araban bestalde, ez dago herrialdeko lan hitzarmenik.

Azkenik, Gipuzkoako Foru Aldundiaren eta Patronalaren erantzukizun osoa azpimarratu nahi dugu, irtenbideak bilatzetik urrun, urgentziazko egoera hau betikotzen ari direlako. Elite ekonomikoaren irabaziak handitzea edota gastu sozialaren gutxitzea lehenesten dituzte, langileen lan baldintza duinak edota egoiliarren kalitatezko zaintza zerbitzuak bermatzetik urrun; bestela nola uler daiteke diru publikoz finantzatutako enpresa pribatuek adinduen zaintza lanak baliatuz dirua egiten jarraitzea?

LAB sindikatutik behin eta berriz azpimarratu dugu egoera hau, zerbitzu publikoen pribatizazioaren, lan prekarietatearen eta sektore feminizatuek duten errekonozimendu sozial eta ekonomiko ezaren ondorio dela. Horregatik, zaintzaren eta Gizarte Zerbitzuen egiturazko eredu aldaketaren beharra mahai gainean jarri nahi dugu, kalitatezko zaintza sistema publiko-komunitario baten bidean. Bitartean, Gipuzkoako Helduen Egoitzetako Lan Hitzarmen Kolektiboa eta ratioak zehazten dituen katalogoa egungo egoerara egokitzea izango dira gatazka honi amaiera emateko behin behineko baldintza nagusiak.

Negoziazio kolektiboa berraktibatu eta gatazka hau desblokeatzeko momentua da, osasun larrialdian zehar langileek egindako esfortzu eta sakrifizioa mahai gainean jarri eta administrazio publikoari zein patronalari langileek merezi duten errekonozimendu sozial eta ekonomikoa exijitzeko momentua da. Jendartea sentsibilizatzen jarraitu eta borroka sindikalaren bitartez presio soziala biderkatzeko momentua da. Egoera hau betikotzeak edo gatazka honi irtenbide emateak jendarte osoaren etorkizuna baldintzatuko duelako, ezinbestekoa izango da sektore guztien inplikazio eta elkarlana, batasun sindikaletik hasi eta egoiliarren senideen elkarteen zein mugimendu sozial ezberdinen artean aliantzak eraikitzeraino.

Langileen, egoiliarren eta interes kolektiboaren defentsan, LAB sindikatutik martxoaren 24ko greba eguneko mobilizazioan parte hartzera deitzen dugu; ezinbestekoa baita guztion inplikazioa egoera irauli nahi badugu. Goizeko 11:00etan izango da, Donostiako Lan Harremanen Kontseiluan.