Hauteskunde sindikalen aldi trinkoan jarraitzen dugu, eta duela lau urte lortutako emaitzak hobetzea lortu dugu hainbat lan zentrotan.
Taulan, emaitza hauen lagin bat jaso dugu.
Blog Page 250
Argitxu Dufau: “Erretreten erreformaren kontra, mobilizazioetatik ekintzetara pasatzen ari gara”
Hamaika TBn elkarrizketatu dute gaur Argitxu Dufau LABeko Ipar Euskal Herriko bozeramailea, Parisen erretreten erreforma bozketagai duten egunean. Puri-purian dago erreformaren kontrako borroka, horren lekuko gaurko 9. greba eguna. Grebalariek Pariserako AHTa blokeatu dute Hendaiako geltokian eta gaur goizeko ekintzan ere parte hartu du Dufauk.
“Bada haserre bat karrikan, eta haserre hori indar bat bihurtu da”, adierazi du LABeko ordezkariak. Gaineratu du, gaurko botazioen emaitzak gorabehera, “mobilizazio zikloa ez dela bozkaketa honekin amaituko” eta “badagoela erreforma hau atzera botatzeko aukera”. Zorrotz gaineratu du: “Ez dugu amore emanen. Prest gara mobilizatzeko erretreten erreforma kendu arte”
Erretreten erreformaren kontrako borroka honetan, askotarikoak izan dira baliatutako moldeak, grebak, mobilizazioak edo blokatzeak. Horrela, “mobilizazioetatik ekintzetara” pasatzen ari direla adierazi du Dufauk: “doinua igo nahi dugu, atzo izan ginen Mugerren pleita blokatzen, gaur Hendaian AHTaren irteera oztopatzen eta zaborra ere bota dugu Baionan, Azpi Prefekturaren aitzinean”.
Erreformak dakarrenaren inguruan ere mintzatu da LABeko ordezkaria, gogor: “Horrelako erreformek lanean hiltzera kondenatzen gaituzte asko. Langileei ahaleginak eskatzen dizkiete, baina noiz arte, lanean hil arte? Ondasuna ez banatzea ez dugu onartzen eta ez dugu onartuko”.
Emakumeak bereziki kaltetuko ditu erreformak: “Erreforma antifeminista da, adin luzatzearekin. Emakume langileok ditugun karrerekin, askoz gehiago lan egin beharko dugu pentsio txikiago bat jasotzeko”.
Borroka ziklo honek izandako bertuteak ere azpimarratu ditu: “Belaunaldi ezberdinak mobilizatu dira, gazteak, langileak eta erretretadunak. Horrelako mugimendu batek erakusten du langileria egon badagoela, klase-borroka badagoela, eta borrokarako prest eta antolatuta dagoena. Erakutsi dugu klase moduan antolatzeko gai izan garela”.
Hego Euskal Herriko pentsio duinen aldeko borroka ere aipatu du, itxialdian eta baraualdian dauden Euskal Herriko Pentsionisten Mugimenduaren borroka sustengatu eta larunbatean, martxoaren 18an egingo dute manifestazioan parte hartzeko deia eginez. Izan ere, martxoaren 14an Bilbon izan zen, pentsionisten itxialdian, mahai inguru batean parte hartuz.
Hemen ikus dezakezue elkarrizketa.
Pentsio publiko duinen aldeko mobilizaziora deitu dugu
Gobernuaren eta CCOO eta UGT sindikatuen arteko akordioa urriegia da, ez baitu pentsio publiko duinik bermatzen gaur egunerako, eta are gutxiago etorkizunerako.
Euskal Herriko pentsiodunei eragiten dieten erabakiak haien iritzia kontuan hartu gabe hartzen dira:
> Europako Batzordearekin aldez aurretik adostutako erreforma da, eta horrek erakusten du Bruselak egikaritzen duen tutoretza maila
> Helburu nagusitzat gutxieneko pentsioa aldarrikatzea duelarik, Euskal Herriko pentsiodunen mugimendua baraualdia – itxialdia egiten ari den astean itxi da akordioa. Beraz, aldarrikapen horiei bizkarra emanez itxi da akordioa.
> Euskal Herriko gehiengo sindikala ez dago ordezkatuta Estatuko elkarrizketa sozialeko mahaian.
Erreformaz erreforma eskubideak murriztu dira, eta erretiroa hartzeko baldintzak gogortu. Pentsioen sistema publikoa ahulduz joan da sistemaren jasangarritasunaren izenean.
LABek beti defendatu izan du sistemaren bideragarritasuna diru-sarrerak handituz eta murrizketarik egin gabe bermatu behar dela:
> Soldatak hobetuta. Hala, diru gehiago biltzen da kotizazioen bitartez eta, gainera, etorkizunean langileek pentsio hobeak izango dituzte.
> Gehieneko kotizazio-oinarriei topea kenduta.
> Eta beharrezkoa balitz, aurrekontuen bidez. Izan ere, pentsioak Estatuak bermatu beharreko oinarrizko eskubidea dira.
Bene-benetan uste dugu pentsio duinak ezin direla bermatu azken erreformetan ezarritako murrizketak lehengoratu gabe; besteak beste, honako hauek: erretiro-adina 67 urtera atzeratzea, kotizaziopeko pentsioa eskuratzeko gutxieneko kotizazio-aldia handitzea eta pentsioaren zenbatekoa kalkulatzeko epea handitzea.
Era berean, genero-arrakalarekin eta miseria-pentsioekin amaitzeko neurriak eskatzen ditugu, hala nola lan egin duten baina kotizatu ez duten emakumeei zor patriarkala aitortzea eta 1080 euroko gutxieneko pentsioa berehala ezartzea, pixkanaka 1260 euroraino igotzeko.
Eta zein da Jaurlaritzak eta CCOO eta UGT sindikatuek lortutako akordioari buruz LABek egiten duen balorazioa? Bada, erreforma ez dela nahikoa, hiru arrazoi nagusirengatik:
> Ez da aurreko erreformetan ezarritako neurriak lehengoratzeko egiturazko erreforma bat.
> Pentsioa kalkulatzeko zenbatutako urteei dagokienez, positiboa da pentsioa kalkulatzeko beharrezko diren urteen zenbaketa 30era handitzeko hasierako proposamena kendu izana. Sistema dual bat ezarri da, eta, bertan, etorkizuneko pentsiodunek bi aukera izango dituzte: kalkulua egiteko 25 urteak baliatzea edo, bestela, kotizatutako 29 urteen baitako 27 onenak aukeratzea. Neurri hori neutroa balitz bezala saldu nahi dute, baina ez da horrela, 2040tik aurrera ezin izango baita aukeratu. Eta frogatuta dago pentsioa kalkulatzeko urte gehigarri bakoitzeko pentsioaren zenbatekoa murrizten dela. Neurri horrek pentsioa kalkulatzeko zenbaketa-urteak luzatzea dakar, eta etorkizuneko pentsiodunek kaltea jasan dezakete.
> Gainera, erreforma hiru urteko ebaluazio-txosten baten mende jarri da, egiturazko neurrien beharra agerian geratzen delarik eta erreforma berriei atea zabalik uzten zaielarik.
> Diru-sarrerak handitzeko neurriak proposatzen dira. Fokua neurri horietan jartzea bide egokia da, baina neurri horiek ez dira nahikoak:
> Soldatak hobetzeko beharra ez da aipatzen
> Kotizazio bidezko diru-sarrerak handitzeko planteatutako neurriak, hala nola gehieneko kotizazio-oinarriei topea kentzea, belaunaldien arteko ekitate-mekanismoa eta elkartasun-kotizazio gehigarria, ez dira nahikoak, eta denborari dagokionez atzerapena dakarte.
> Ez du bermatzen 1080 euroko gutxieneko pentsioa.
> Beste behin ere, emakumeak dira kaltetuenak. Pentsioen arteko aldea murrizteko planteatzen diren neurriak oso urrun geratzen dira emakumeek doan egin dituzten zainketa-lanek behar duten aintzatespen eta konpentsazio ekonomikotik.
Iruditzen zaigu azken bi puntu horiek oso kontuan hartzekoak direla; izan ere, pentsiodunen % 34,7k 1.000 €-tik beherako pentsioa kobratzen dute, eta emakumeen kasuan, berriz, %66,7ra arte iristen da kopuru hori. Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimenduak, gehiengo sindikalak eta Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartak planteatzen dituzten parametroei jarraikiz, gutxieneko pentsio bat ezartzea ezinbestekoa da pentsiodunei bizitza duina bermatzeko.
Borrokan jarraitzea dagokigu, eta Podemosi, EAJri eta EHBilduri azken minutura arte negoziatzen jarrai dezaten eskatzen diegu, akordio honetan jaso ez diren alderdiak hobetzen saiatzeko. Gainera, uste dugu Euskal Herrian posible egin behar dugula Madrilen egin ezin daitekeena.
EAEko eta Nafarroako Gobernuek pentsioen gaineko eskumen esklusiboa eskatu beharko lukete, eta transferentzia hori egiten ez den bitartean, euskal pentsiodunen gutxieneko pentsioa 1.080 eurora arte osatu beharko lukete, 1.260 euroko gutxieneko pentsio baterantz, Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimenduak aldarrikatuko duen bezala.
Oso garrantzitsua da kalera ateratzea, egungo eta etorkizuneko pentsiodunok pentsio publiko duinak jasotzeko eskubidea defendatzen jarraitu behar dugu kalean mobilizatuz. Horregatik, bat egiten dugu Bilbon larunbat honetarako Pentsiodunen Mugimenduak deitutako manifestazioarekin, eta parte hartzeko deia luzatu dugu.
Bi asteko greba deitu dugu berriro ere Osakidetzako garbiketa zerbitzuan
Osakidetzak azpikontratatutako garbiketa-zerbitzuko langileok 5 urte daramatzagu hitzarmenik gabe, eta enpresekin hamaika bilera burutu ditugun arren (berrogeita hamar inguru), esan dezakegu hasieran bezalaxe gaudela. Hori dela eta, LAB-UGT-CCOO-ESK intersindikalak greba deitu du martxoaren 20an hasi eta apirilaren 2ra arte.
Gure hitzarmenak, gure lan-baldintzak Osakidetzako langileei homologatzea helburu bezala ditu. Horixe izan da, hain zuzen ere, bere garaian inplikatutako hiru aldeok (enpresak, langileak eta Osakidetza) onartu genuen joku-araua, eta horren arabera jardun dugu urteetan eta urteetan.
2018an abiatu genuen hitzarmen berriaren negoziazio prozesua, negoziazio erraza izango zelakoan; izan ere, Osakidetzako langileekin homologatuta egoteak, Osakidetzan adostutako gai jakin batzuk egokitu eta eguneratu besterik ez zirela behar esan nahi zuen. Baina hamaika bilera egin ondoren, negoziazioaren erabateko blokeoa agerikoa da.
Ikusten ari gara enpresek eta bezeroak (Osakidetza) ez dutela homologazioprintzipioa betetzen, uko egiten baitiote Osakidetzako langileei aplikatutako gaiak egokitzeari eta aplikatzeari.
Ez gara homologaziotik haratago doazen gaiak aldarrikatzen ari, ez! Besterik gabe, Osakidetzako langileei aplikatzen zaizkien baldintza berberak aplikatzea aldarrikatzen ari gara, homologazio-printzipioan oinarrituta: garapen profesionalaren deialdi ezberdinetara sarbidea izatea, lanpostu hutsak betetzeko sistema bidezkoagoa, txanda-kontratuari lotutako erretiro partziala hartzeko eskubidea izatea, Osakidetzako langileek aitortuta dituzten baimenak eta lizentziak, etab.
Enpresa esleipendunak jarrera erosoan kokatu dira, eta erantzukizuna Osakidetzako Zuzendaritzari zuzendu diote. Modu horretan ez dute sindikatuekin edozein gai adostu nahi, Osakidetzako Zuzendaritzaren aldez aurreko oniritziarekin ez bada.
Zentzu horretan, ordezkaritza sindikal bezala askotan zuzendu gara Osakidetzako zuzendaritzara egoera desblokeatzen saiatzeko; bi urte daramagu Osakidetzaren atea jotzen, baina salatu behar dugu erakunde publiko honek ez duela guri erantzuteko begirunerik ez edukaziorik erakutsi.
Duela hilabete gutxi, blokeo-egoeraren aurrean, gure hitzarmenak jasotzen duen bitartekaritza-prozedura ireki genuen. Baina Osakidetzak izendatutako bitartekariak mezulari soil gisa helarazi digu proposamen pobre, zehaztugabe eta labur bat, eskasa iruditzen zaiguna eta gai asko airean uzten dituena. Gainera, ia hilabete pasa da haren berririk ez dugula.
Zergatik Euskal Administrazioa sektore maskulinizatutako gatazketan (Bizkaiko metalaren kasuan) inplikatzen da, eta bizkarra ematen du lan-gatazkaren protagonistak emakumeak garenean?, 3. mailako langileak al gara? Ez al daki Eusko Jaurlaritzak bere jarrerak emakumeoi erabateko prekarietatera kondenatzen gaituen sexuagatiko diskriminazioa erreproduzitu eta kronifikatu besterik ez duela egiten? Mespretxu horren ondorioz, aurreko astean M8a bezalako data garrantzitsuetan entzun genituen adierazpen instituzionalak, hitz hutsalak bihurtzen dira gure belarrietan; marketin hutsa gure begien aurrean.
Bestalde, duela bi aste Gurutzetako ospitalean langileen aurka izandako karga polizialaren irudiak ditugu oraindik gogoan. Baita grebako aste hartan jasan genuen presio polizial itogarria ere. Gaizkileek bezala tratatu gintuzten, dagokiguna aldarrikatzen ari garen langileak garenean. Hori al da Osakidetzak eta Eusko Jaurlaritzak proposatzen jarraituko duten irtenbidea?
Azkenik, ezarriko dizkiguten gutxieneko zerbitzuen berri oraindik eman ez diguten arren, badirudi Lan Sailak handitu egingo dituela aurretik agindutakoak, Osakidetzak hala eskatu baitu. Igoera hori baieztatzen bada, salatu egingo dugu, ezartzen ari zaizkigun gehiegizko eta neurriz kanpoko gutxieneko zerbitzuek grebarako oinarrizko eskubidea urratzen baitute.
Enpresa esleipendunak eta Osakidetzako zuzendaritza ez daitezela okertu; erakundeen inplikazio ezaren gainetik, borrak eta mehatxuak gorabehera, eta gutxieneko gehiegizko zerbitzuen gainetik, Osakidetzako garbiketa-zerbitzuko langileok dagokiguna defendatzeko erabakia dugu; Osakidetzako langileekiko lanbaldintzak homologatzea.
Zentzu horretan, sektorean beste greba-deialdi bat e g i t e n dugula jendaurrean iragarri nahi dugu. Zehazki, 2 asteko lanuztea izango da, martxoaren 20tik apirilaren 2ra. Argi eta garbi adieraziko diegu bai enpresei, bai Osakidetzako zuzendaritzari, homologazioa ez dela ukitzen! Ziur gaude mobilizazioaren eta borrokaren bidez lortuko dugula.
Hilaren 23an hezkuntza euskaldunaren aldeko mobilizazioan parte hartzeko deia luzatu dugu
Gazte Euskaltzaleen Sareak Ikamarekin eta unibertsitateko euskara taldeekin batera deituta, manifestazioak egingo dira hilabete barru Bilbon, Gasteizen, Iruñean eta Donostian, Euskal Herrian hezkuntza euskalduna aldarrikatzeko asmoz. Bada, LAB sindikatuak deialdiarekin bat egin du, eta gaur atxikimendu hori erakutsi dugu beste hainbat eragilerekin batera egindako agerraldian.
Agerraldian nabarmendu nahi izan duten bezala, euskaraz bizi, ikasteko eta lan egiteko eskubidea erasotua izaten ari da behin eta berriz. Horren adibide da, esaterako, Uliazpi fundazioko hizkuntza eskakizunekin lotuta berriki emandako epai euskarafoboa.
Gurea sindikatu euskalduna eta euskaltzalea da. Horregatik, gure ildo soziopolitikoak eta ekintza sindikalekoak jendartearen eta lan munduaren euskalduntzearen aldeko borrokatzeko konpromisoa dauka. Horregatik, eta hezkuntzak euskalduntzean zeregin garrantzitsua duelako, gure afiliazioari dei egiten diogu martxoaren 23ko hitzorduetan parte hartzera.
Kasu gehiago agertzeak baieztatzen du Osasunbidean esklusibotasunaren praxi txarra orokortuta dagoela eta Ustelkeriaren Aurkako Bulegoak berehala ekin behar diola
Otsailean salatu genuen Osasunbideko profesional batek esklusibotasun-osagarria (800-1.100 €) kobratu eta, hala ere, klinika pribatuetan lan egiten zuela. Gaur berriz prentsaurrekoa eman dugu Iruñeko egoitzan, salatzeko balitekeela egoera berean gutxienez hamar fakultatibo gehiago egotea. Kopuru handi horrek Osasunbideko egitura osoari eraginen lioke. Uste dugu kasu horietan interes gatazka dagoela arlo publikoaren eta ekimen pribatuaren artean, praktika txarrez lagundurik, eta dei egiten dugu osasungintza publikoaren alde eta langile guztiontzako baldintza duinen alde mobilizatzera.
Lehen iruzurraren berri izan ondoren, ohartarazi genuen bertze anitzen artean lehena izan zitekeela iruzurrezko praktika orokor eta normalizatu baten barnean, Nafarroako Sindikatu Medikoak ordezkatutako profesional mediko batzuek osasun publikoa ahultzen baitute. Gutxienez hamar kasu gehiago agertzeak hipotesi hori berresten du. Kasu horiek burutza eta espezialitate askori eragiten diete, baita Iruñea, Lizarra eta Tuterako eremuetan. Hau da, Osasunbidearen egitura osoari.
Alde horretatik, deigarria da nola praktika txar hau bereziki Nafarroako Ospitale Unibertsitarioko Obstetrizia eta Ginekologia zerbitzuan gertatzen den. Hain zuzen ere, itxarote-zerrenda gehien duen zerbitzuetako bat da, bereziki delikatuak diren gaietan, hala nola emakumeen ginekologian eta bikoteen ugalkortasunean.
Atzemandako lehenbiziko kasuaren ondoren, eta gertaeren larritasuna ikusita, Nafarroako Gobernuari eskatu genion, luze gabe, ikuskapen orokor eta sakona egin zezala, kasu kopuru zehatza argitzeko eta, diru eta zerbitzu publikoaren kontura, praktika txarra den ala ez zehazteko, eta izan litezkeen erantzukizunak argitzeko. Hala ere, hilabete baino gehiago iragan ondoren, Nafarroako Gobernuak ez du bere ardura bete, eta ez du mediku batzuen praxi txar hau kontrolatu.
Nafarroako Gobernuak bere eginkizunak utzi dituenez, guk geuk atzeman eta berretsi behar izan ditugu kasu berri horiek. Kasu horiei buruzko informazioa Jardunbide Egokien eta Ustelkeriaren Aurkako Bulegoaren esku jarri dugu; izan ere, arlo publikoaren eta ekimen pribatuaren artean interes-gatazka dago, eta praktika txarrak daude. Hori izanen da, beraz, interes publikoa zaindu behar duen bulego honen lehen kasu handia.
Eskaturikoaren kontrako noranzkoan, hil honetan, Nafarroako Gobernuak akordioa egin du Sindikatu Medikokontserbadore eta erreakzionarioarekin, eta, horren ondorioz, Osasunbideko plantillaren zati bati bakarrik lagunduko dio diruz. Gainera, nahiz eta, oraingoz, esklusibotasuna egun dagoen bezala mantentzen den, akordioak geroagoko negoziazio-mahai bat jasotzen du, fakultatiboen esklusibotasuna kentzeko, ordainsari-galerarik gabe.
Gure iritziz, osasun publikoa bidegurutze batean dago. Alde batetik, urrats bakoitzean ahuldu nahi dutenak daude, gure osasuna eta osasun publikoa beren interes ekonomikoak asetzeko eta negozio pribatuak bultzatzeko daudela defendatzen dutenak, kontsulta pribatuetara zerbitzuak deribatuz eta azpikontratatuz: ClĂnica Estudio MĂ©dico Navarro, ClĂnica San Miguel, MĂ©dicis… Eta, bertzetik, gehiengo soziala dago, gure osasuna eta langileak zaintzea pentsatzen dugunak. Zerbitzu publikoak indartu behar dira, gure bizitzak jarri behar dira erdian.
Azken finean, gure mobilizazio sozialak, grebak eta borroka sindikalak taldean zaintzeko eta lorpenak lortzeko moduak dira. Beraz, Nafarroako langileei eta gehiengo sozialari dei egin diegu larunbat honetan, 17:30ean, Golemetik abiatuko den manifestazioan parte har dezaten, osasun publikoaren alde eta guztiontzako lan-baldintza duinetan.
Erretreten erreforma bozkatuko duten egunean Pariserako AHTa blokeatu dugu Hendaian
Erretreten erreformaren kontrako borrokak ez dauka etenik. Gaur, Parisen, erretreten erreformaren azken testua bozkatzera daude deituak senatari eta diputatuak eta Hendaiako tren geltokian blokeatu dugu, Pariserako AHTa geldituz, FSU eta Solidaires-eko kideekin batera. Ondoren, elkarretaratzea egingo dugu Baionako Azpi Prefekturan erreformari ezetz esan eta guztiontzat erretreta sistema duina eskatzeko.
Hendaian izan da Argitxu Dufau Ipar Euskal Herriko LABen bozeramailea eta adierazi du “gaur goizean tren bat blokatu dugu. Mobilizazioetatik ekintzetara pasatzen gara. Atzo pleita blokeatu genuen eta dinamika horretan segitzen dugu erretreten erreforma hori kendu arte. Gaur bozkaketa ezberdinak izango dira eta erakutsi nahi dugula determinatuta gaudela erretreta erreforma hori kendu arte”.
Urtarrilaren 10ean Macronen gobernuak erretreta erreforma berria iragarri zuenetik kalean erantzun diegu honen asmoei, greba, mobilizazioa eta blokatzeen bidez. Atzo bertan, Mugerreko pleita blokeatu genuen, Ipar Euskal Herriko garraio logistika zentrorik garrantzitsuena, eta milaka pertsonak hartu zuten parte Baionako manifestazioan.
LABen argi dugu zeintzuk diren erreforma honen helburuak, gehiago lan egin eta denbora luzeagoan, denbora motzagoan eta gutxiago kobratzeko. Erretreta hartzeko legezko adina 62 urtetik 64ra luzatzea aurreikusten da eta kotizazio urte kopurua 43 urtera igotzea hemendik 2027ra. Interes kapitalistei soilik eranzuten dien gobernu liberal baten hautu politikoa da.
Banaketa-sistea ez da arriskuan, soberakinezkoa da. Gainera, defizitarioa balitz ere dirua dagoen tokian hartu beharko genuke eta birbanatu. Horrela, enplegua, zaintza eta aberastasunaren banaketa aldarrikatzen dugu, Programa Sozioekonomikoan jasota dugun bezala.
Itzulitako dibidenduak izugarriak diren unean, enpresarien irabaziak zergapetu behar dira, soldatak eta mekanikoki koitizazioak emendatu behar dira, zerga-iruzurraren aurka borrokatu, emazte eta gizonen arteko soldata-berdintasuna ezarri…
Hauexek dira gure aldarrikapenak:
- 37,5 urteko kotizazioa 60 urteko erretretatarako, eta gutxieneko pentsioa, SMIC bat minimoki.
- Ikasketa urteak kontuan hartzea.
- Patronalari eskainitako opari fiskalen amaiera.
- Soldaten emendaketa.
- Bertako negoziazio eremuak.
Argitxu Dufauri elkarrizketa egingo diote Hamaika TBn
12:30ean, Argitxu Dufau Ipar Euskal Herriko gure bozeramailea elkarrizketatuko dute Hamaika TBn, eta erretreten erreformaren eta honen aurka sortutako hainbat gako emango dizkigu:
ADEGIren jokabideak gatazkara daramatza Gipuzkoako metalgintzako langileak
Gaur 4. negoziaketa bilera izan dute, eta ADEGIk aurrera pauso esanguratsurik ekarri gabe jarraitzen du, LAB sindikatuaren esanetan: “Soldatetan ez du KPIa bermatu nahi, eta ordainsarien tauletan ezartzeko igoerei buruz egin duen proposamena honakoa izan da: 2023an %4,5; 2024an %3; 2025ean %2,5, eta 2026an %1,5, 2026an KPIra arteko ezberdintasuna berrikusiz. Soldata errealetan, berriz, %75eko gutxieneko bermea. Ez dago proposamenik aldi baterako ezintasunagatiko osagarrietan eta lanaldi murrizketaz hitz egin gabe jarraitzen du”.
Berdintasun arloan sexu jazarpenaren aurkako protokolo proposamena aurkeztu du patronalak. Bada, LABen ustez, protokoloa ezinbestekoa izan arren ez da nahikoa benetan sektorean aurrera pausoak eman nahi izanez gero: “Protokoloa jasotzea ezinbestekoa eta oso garrantzitsua da, baina honek bakarrik ez du sektorea irauliko. Diagnostiko bat egitea da benetan aldaketak ekarriko dituzten neurri efektiboak adosteko abiapuntua”.
LABek argi dauka bidea, borrokarik gabe ez da hitzarmen duinik egongo. Sindikatuak hasieratik azpimarratu du borrokaren beharra, eta hilabeteak daramatza lanean askotariko dinamika eta ekintzen bidez sektorea aktibatzeko. Ildo horretan, gaurko negoziaketa bileraren aurretik, LABek deituta, mahai intersindikala bildu da eta bertan borroka plangintza bat helarazi diete beste sindikatuei. Datorren astean berriro bilduko dira ekimenak zehazteko.
Mahaiko hurrengo bilera, aldiz, apirilaren 3an izango da.
Soldata, pentsio eta zerbitzu publiko duinak ezarri eta murrizketak lehengoratzeko eskaria egin du Eskubide Sozialen Kartak, 1.260 euroko gutxieneko pentsioa defendatu duelarik
Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartak bat egiten du Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimenduak martxoaren 18rako deitzen duen mobilizazioarekin.
Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimendua itxialdi-baraualdia burutzen ari da Bilbon 1.080 euroko gutxieneko pentsioa eskatzeko eta Nafarroako eta EAEko gobernuei pentsioak kopuru horretaraino osagarritzea eskatzeko. Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartak ekimen honi babesa adierazi nahi dio, eta parte hartzera dei egiten du, bereziki martxoaren 18an, 12:00etan Bilbon egingo den mobilizazioan.
2022ko azaroaren 19an Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimenduak eta Eskubide Sozialen Kartak bat egin zitem Hego Euskal Herriko lau hiriburuetako kaleetan. Lan,pentsio eta zerbitzu publiko duinak. Ante el empobrecimiento reparto de la riqueza izan zen erabilitako leloa, eta egun aldarrikapen horretan berresten gara. Espainiako, EAEko eta Nafarroako gobernuak hartzen ari diren neurriak epe laburrekoak eta urriak dira, egiturazkoak diren eta sakontzen ari diren pobretze prozesuei aurre egin beharrean.
Hala ikusten ari gara Espainiako gobernuak aurkeztu duen pentsio erreformarekin. Oraindik proposamen zehatza ezagutu gabe Eskubide Sozialen Kartak uste du, hobekuntzaren bat proposatzen bada ere, guztiz eznahikoa dela pentsio duinak bermatzeko helburuari begira, eta, besteak beste, honako arrazoi hauek aipatu ditu: ez dira 2011 eta 2013ko pentsio erreformen eragin negatiboak atzera botatzen – hala nola erretiro adina atzeratzea – , pentsioak kalkulatzeko tartea aregehiago luzatzea proposatzen du, 25 urtetik 29 urtera, horrek dakartzan murrizketekin, erreformak ez du konponduko pentsioetan dagoen %28ko arrakala eta gutxieneko pentsioari dagokion planteaturiko igoerak gutiz ez nahikoak dira. Azken honengatik, hain zuzen ere, bat egiten dute Euskal Herriko Pentsiodunen mugimenduak 1.080 euroko gutxieneko pentsioa eta EAE eta Nafarroako gobernuei berehala kopuru honetaraino osagarritzeko eskatzeko antolatu duten ekimenarekin. Era berean, pentsioetan murrizketa guztiak lehengoratu daitezen eskatzen dute.
Kartaren esanetan, guztiontzat bizi baldintza duinak bermatzeko beharrezkoak dira soldata, pentsio eta zerbitzu publiko duinak, eta horregatik eskatzen dituzte honako hauek: gutxienez 1.400 euroko soldata, 1.080 euroko gutxieneko pentsioa orain eta 1.260 eurotara arte handitzea, soldata eta pentsioetan dagoen genero arrakalarekin amaitzeko neurri eraginkorrak, zaintza lanak aitortzeko eta banatzeko politikak zehaztea, prestazio sozial nahikoak bermatzea eta denok ongi bizitzeko ezinbestekoak diren zerbitzu publikoen indartzea eta hedatzea. Azkenik, azpimarra berezia jarri nahi dute Euskal Herrian lan eta bizi garen heinean, hemen erabakitzeko nahian, baita pentsio sistemari buruz ere.
Hala, dei egiten diete herritar guztiei larunbat honetako mobilizazioarekin bat egin dezaten: “Soldata, pentsio eta zerbitzu publiko duinak orain!”