Indarrean dagoen hitzarmenaren defentsak eraman gaitu gaurko mobilizazio eta salaketa egitera. Gaur HEDATZEN Patronalarekin bilera genuenez, kontzentrazioa burutu dugu Gipuzkoako Esku Hartze Sozialeko langileok dagozkigun soldata igoerak jaso gabe jarraitzen dugula salatzeko.
Lan Hitzarmen Kolektiboan 2021eko KPIaren araberako igoera adostu zen 2022. urterako; hau da, %6,3ko igoera urtarrilaren 1etik aurrera. Salbuespenak salbuespen, otsailaren 22an gaude eta patronalak ez ditu oraindik soldata igoerak aplikatu denborak aurrera jarraitzen duen bitartean.
HEDATZENek Lan Hitzarmen Kolektiboa betetzeko eta soldata igoerak aplikatzeko konpromisoan berretsi den arren; behin eta berriro adierazi du Administrazio Publikoaren partetik dirurik jaso ezean, elkarte gehienek ezingo diotela soldata igoerei aurre egin. Gainera, urte bukaera arte soldata igoerarik ez aplikatzea proposatzera ere ausartu zen.
Gizarte Zerbitzuen pribatizazioak langileen egoera prekarizatzeaz gain (gastu soziala gutxitzea bilatzen da, etekinak pribatizatuz) zerbitzuen kalitatea okertzea dakar berekin; bazterkeria egoeran aurkitzen diren herritarren kalterako.
Gipuzkoar guztion eskubidea da Kalitatezko Gizarte Zerbitzu Publikoak izatea, horregatik, guztion betebeharra da Gizarte Zerbitzu hauek aurrera ateratzen dituzten langileen lan baldintzak defendatzea. Hau ez delako langileen eta patronalaren arteko lan gatazka soil bat, Gipuzkoako jendarteari zuzenean eragiten dion auzi soziala baizik.
Beraz, LAB eta CCOO Sindikatuetatik datozen hilabeteetan zehar egon daitezkeen mobilizazioetan parte hartzeko deia luzatu nahi diegu sektoreko langileei eta Gipuzkoako herritarrei.
Bestalde, Gizarte Zerbitzuak aurrera ateratzen dituzten langileen lan baldintzak eta eros-ahalmena bermatzeko exigitzen diogu Administrazio Publikoari, bai eta Patronalari sinatu zuten Lan Hitzarmena betetzeko haien zerbitzuak Patronalari exijitzen diogu ahalik eta lasterren ordain dezatela hitzarturikoa. Bete dezatela hitzarmena, sinaturikoa. Utz dezatela gure ogiarekin jolasteari.
LAB, ELA eta ESK sindikatuok grebara deitu dugu otsailaren 22, 23, 24 eta 25erako, hitzarmenaren negoziazioaren blokeoa dela eta. Lehen greba egunak %80ko jarraipena izan du.
2021eko maiatzaz geroztik, sektorearen hitzarmen kolektiboa negoziatzen ari dira EULEN enpresarekin, zerbitzuaren egungo arduradunarekin. Hainbat bileraren ondoren, negoziaketaren egoera erabateko blokeora iritsi da. EULEN enpresak argi utzi du negoziazio-mahaian ez duela inolako borondaterik langileei erosmen ahalmena ziurtatzeko. EULENek KPIarekin inolako loturarik ez duten planteamenduak egiten ditu, eta hau sindikatuontzat onartezina da.
Gaurko EAEko Gobernu Kontseiluak bere menpe dauden langile publikoen eros-ahalmena beste % 4,5 jaistea erabaki du. Horren aurrean LABek honakoa jakinarazi nahi du:
-Iragarritako %2aren soldata igoera oso urrun gelditzen dela iaz KPIak izandako % 6,5eko igoeratik. Hau da, langile publikooi aurretik murriztutako eros-ahalmenari beste % 4,5eko mozketa bat egiten zaigu.
-2010ean Zapaterok eta Lopezek langile publikooi egindako % 5eko murrizketa sonatu hartatik gaurdaino ez da eros-ahalmena berreskuratzeko inolako borondaterik erakutsi Eusko Jaurlaritzaren aldetik. Kontran, dagoeneko esplizituki onartu du langileok diru hori galduta dugula, eta ez duela halako zorrik duenik onartuko. Jaurlaritzak bere langileekin urte hauetan metatu duen zuzeneko zorra, Itzarri BGAEri zeharkako soldata ekarpenak alde batera utzita, % 9koa da dagoeneko.
-Langile publikoon soldatak eta egonkortasuna termino duinetara ez eramateko jartzen duen aitzakia legeen muga izan da beti. LABen iritziz, EAJ eta PSE Madrilen hartzen diren erabakien atzean ezkutatzen dira erantzukizunak gainetik kentzeko. Beste estrategia alderdikoien eta enpresarialen aurrean irmotasun handiagoa erakusten dute, sektore publikoa indartzea baino. Alderdi horientzat estrategikoa da sektore publikoa ahultzea pribatuaren mesedean.
-Lan erreformaren dekretuaren eztabaidan EAJk bertako negoziazio kolektiboa sutsu babestu badu ere, koherentzia noraino iristen zaion argi uzten du urtero Mahai Orokorraren negoziazioetan: birjartze tasak eta soldata igoerak Madrilek agintzen dituenak eta kito. Ez da inondik ere bere lehentasuna, txalo eta «eskerrik asko» huts batzuk eskaintzeaz gain.
Beraz, Euskal Herriko osasun, hezkuntza, zaintza, administrazio publikoak… babestu eta indartuko badira, langileok egin beharko dugu pandemian frogatu izan dugun bezala, agintarien utzikeriaren gainetik. Bide honetan LABek langileria eta jendarte osoa deitzen du hain zuzen etengabe antolatzen ari diren mobilizazioetan parte hartzera. Euskal Herrian zerbitzu publikoak publiko eta indartsu nahi ditugulako.
KPIaren, Eusko Jaurlaritzak agindutako soldata igoerak eta eros-ahalmenaren bilakaera, 2010eko % 5aren murrizketa eman zenetik. Madril zein Gasteizko gobernuetan zeuden gobernuko alderdiak ere aipatzen dira.
“Hainbat modutan bereizten eta zatitzen da langilegoa. Lehen banaketa handia lan produktibo eta erreproduktiboen artekoa da; lan guztiei ez zaie aitortza bera egiten. Enpleguaren eremuan beste mailakatze handi bat ematen da, sexuen araberako lan banaketarekin, eta honek soldata arrakala eta lan baldintza kaskarragoak eragiten ditu. Sinestarazi nahi zaigu lan batzuk egokiagoak direla emakumeok egiteko, lan femeninoak eta lan maskulinoak existitzen direla naturalizatuz”.
Garbiñe Aranburu idazkari nagusiaren hitzak dira hauek, soldata arrakalaren aurkako egunean Bilbon eta Iruñean egin ditugun ekimenen harira egindakoak. Hain zuzen ere, bi hiriburu horietan mobilizatu gara, CONFEBASK eta CEN patronalen aurrean, eta soldata arrakalarik gabeko hitzarmen duinak aldarrikatu ditugu bertan. Soldata arrakala eta negoziazio kolektiboaren arteko lotura bistaratu nahi izan dugu horrela; alegia, negoziazio kolektiboan ere ematen den arrakala salatu dugu.
Bilbon izan da Garbiñe Aranburu, Eusko Jaurlaritzaren eta CONFEBASK patronalaren egoitza lotu dituen mobilizazioan. Patronalak eremu feminizatuetako 20 bat hitzarmen blokeatuta dituela jakinarazi du. Kaltetutako sektore horietako batzuk irudikatu ditugu ekimenean: helduen egoitzak, etxez etxeko laguntza zerbitzua, jangelak, garbiketa, merkataritza eta etxeko langileak, besteak beste.
Idazkari nagusiaren hitzetan, “negoziazio kolektiboan ere arrakala ematen da hitzarmen maskulinizatu eta feminizatuen artean. Patronala eta instituzioentzat, emakume hauek bigarren mailako langile dira. Beraz, hitzarmen hauek bigarren mailako hitzarmenak direla dirudi, eta LAB ez dago egoera hau ontzat emateko prest”.
Azken urteetan, prekaritatearen kontrako borroken hauspotze bat eman da, baita blokeo egoeran egon diren hitzarmenak berritzeko borrokena ere. Patronalak ez du ezer oparitzen eta langileak greba eta mobilizazioak egin ahala berritu dira hitzarmenak; borrokaldi gogorren ondoren, kasu batzuetan. Honela gauzak, lan baldintzak eguneratuak dituzten langileen kopurua igo egin da. Baina, premisa hau ez dela berdin betetzen, sektore maskulinizatu eta feminizatuetan premisa hau ez dela modu berean bete ohartarazi du Garbiñe Aranburuk: “Sektore maskulinizatuetan hainbat hitzarmen eguneratu dira, akordio duinak lortu dira metalgintza, grafikagintza, papergintzn edota kale garbiketa bezalako sektoreetan. Eta zer gertatzen da sektore sektore feminizatuetan? Borroka eredugarriak aurrera eramaten ari dira, baina hitzarmenak hemen ez dira eguneratzen”.
Hau guztia ez dela kasualitatez gertatzen azaldu du Bilbon, CONFEBASK-en aurrean: “Erabaki politiko bat da, patronalaren erabaki politikoa. CONFEBASKeko buru den Zubiaurrek, inolako lotsarik gabe, askotan esan ohi du balio erantsi gutxiago omen dutela sektore feminizatuetako lan horiek. Horrek justifikatzen omen du soldata baxuagoak, soldata arrakala eta lan baldintza kaskarragoak izatea”.
Bada, LABeko ordezkariak azpimarratu bezala, bizitza sostengatzeko ezinbesteko lanak dira emakumeek gauzatzen dituztenak, eta inolako aitortzarik gabe egiten dituzte.
Ildo honetan, hitzarmenak berritzeko borrokarekin eta patronala presionatzen jarraituko dugula adierazi du idazkari nagusiak: “Ez dugu amore emango, patronala negoziazio mahaietan eseri araziko dugu eta hitzarmen duinak lortuko ditugu”.
Era berean, sektorez sektore eta enpresaz enpresa bultzatzen ditugun borrokez gain, beharrezkoa da sektorearteko akordio bat lortzea beharrezkoa dela esan du, langile guztiei gutxieneko zoru bat eskaintzeko: “Sektorearteko akordio bat egitea proposatu dugu, gutxieneko soldata, soldata arrakala, lanaldi partzial inposatuak eta lanaldi murrizketa gisako gaien aurrean neurriak jasotzeko. Nagusiki, sexuen araberako lan banaketak eragindako sektore feminizatu eta prekarizatuetako langileak izango lirateke onuradunak, baita gazteak eta langile migratu eta arrazializatuak ere”.
Instituzioei deia
Instituzioei dagokienez, hauekin ere kritiko azaldu da Garbiñe Aranburu: “Ez ikusiarena egiten dute edota konplize zuzenak dira. Lan baldintzak eguneratu gabe dituzten langile hauetako asko zerbitzu publikoa eskaintzen duten azpikontratatako langileak dira eta emakumeen prekaritatea eta soldata arrakala ontzat ematen ari dira. Gainera, langileen grebarako eskubidea zapuzten dute, langileei protestarako eskubidea ukatzen zaie, greba kasuetan abusuzko gutxieneko zerbitzuak ezarriz. Funtsezkoak dira eta ezin diote lan egiteari utzi, baina egin dezatela miseriazko soldatak kobratuz”.
Hala, instituzioei dagokien erantzunkizuna bereganatu dezaten eskatzen diegu, soldata arrakala gisako gaiak agenda politikoan koka ditzaten. “Nahikoa da horrekin? Argi eta garbi ez. Instituzioei eta eragile politikoei ere dei zuzena egiten diegu. Ez da nahikoa soldata arrakala agendan kokatzearekin, ez ditugu mahai inguruak behar, politika publiko ausartak eta patronala interpelatzea behar dugu. Jendartearen erdia osatzen dugun emakumeak eskubideetan bigarren mailako herritar egin nahi dituen sistema honen aurrean, instituzioek ezin dute beste aldera begiratzen jarraitu. Bustitzeko garaia da”, erantsi du.
Garbiketako langileek eta sindikatuko kideok egindako kontzentrazioan adierazi dugu azpikontratek egindako iruzurra milioi erdi euro ingurukoa dela. “Azpikontraten gaineko erabateko kontrolik eza erakusten duten kopuru eskandalagarriak dira horiek”, LABeko ordezkarien hitzetan.
Pleguak ez betetzearen inguruko polemika onartu zuten 82.000 €-ko partida baten ondorioz sortu zen. Partida hori ikastetxeetako kristalak eta lurzoruak garbitzera bideratuta zegoen, eta enpresek baldintza-agirietan behartuta zeuden hori egitera baina urteak zeramatzaten egin gabe. Horren ondorioz, LAB sindikatuak salaketa jarri zuen kontratazio organoaren aurrean; ondoren, Iruñeko Udalaren oposizioak salatu zuen kasua Batzordean.
Hala, gaur, LABek eta langileek salatu dute “lotsagarria dela Udalak enpresa horiei halako bi ordaintzea, langileak lanaldi murriztuekin mantentzen dituen bitartean”. Elkarretaratzeko parte-hartzaileek billeteak bota dituzte, teknikariek eta Gobernu taldeak atzeman ez duten iruzurra irudikatzeko.
Azkenik eskatu dute, zerbitzuak publifikatzen ez diren bitartean, aurreko legegitzaldian iruzurrari aurre egiteko abian jarritako azpi-kontratazioaren jarraipena egiteko foroa sindikatuei berriro irekitzea.
LAB sindikatuaren ISN-Volkswagen sail sindikaleko langileek elkarretaratzea egin dute gaur Landabenen, Iruñeko fabrikako atean, ISN enpresari eskatzeko 2019an sinatutako enpresa-itunean adostutako KPIaren igoera ordain diezaien.
LAB sindikatuak gehiengoa du ISN-VWko Enpresa Batzordean, eta otsailaren 1az geroztik bildu da enpresarekin igoera hori ordaintzeko moduari buruzko akordioa bilatzeko. Enpresak uko egiten dio akordioari, nahiz eta enpresa-itunean jasota egon.
LABeko sail sindikalak hainbat proposamen egin ondoren, atzo negoziazio-mahaitik altxatu zen, akordioa lortzea ezinezkoa zela-eta, horregatik egin dute gaurko kontzentrazioa. LABek espero du enpresak lehenbailehen erantzutea. Bertzenaz, langileek borrokarekin jarraitu beharko dute eta, segur aski, grebarako deia egin beharko dute, ez baitute onartzen blokeoa eta plantillarekiko konpromiso falta.
LOSU (Ley Orgánica del Sistema Universitario) legea onartuko omen da hurrengo hilabeteetan Estatu espainiarreko Kongresuan. Lege honek Estatu espainiarreko unibertsitateen izaera eta funtzionamendua arautuko ditu urte batzuetarako, tartean Hego Euskal Herriko unibertsitateenak ere eta, jakina, bertan lan egin nahiz ikasten duten pertsona guztiengan izango du eragina.
Hori dela eta, LAB sindikatuak bere irakurketa plazaratu nahi du lege honen inguruan, oraindik behin-behinekoa den legeproiektuaren testuan oinarrituta.
Ez da gure legea. Ez da behar dugun legea
Euskal Herriak bere esparru unibertsitario propioa behar du, Euskal Herritik garatua eta euskal herritarren beharrei erantzutera bideratua. Irakaslego propioaren aldeko borroka luze baten ondoren, 2004tik EAEn dagoen Euskal Unibertsitate-legeak eskumen batzuk jasotzen baditu ere, Estatuko legearen menpe dago guztiz, Euskal Herriak behar duen unibertsitate-eredua garatzea eragotziz. Nafarroa Garaian egoera are okerragoa da, bertan NUPeko sorrera legea baino ez baitute unibertsitateesparruari dagokionez. Zentzu honetan, LOSUk ez du aldaketarik ekarriko eta, alderdi batzuetan, atzerapausoa suposatuko du. Legearen testuaren sarreran ukitu aurrerakoi batzuk antzematen badira ere, lege honek zentralista izaten jarraituko du, Euskal Herriaren zein beste nazioen herri izaera eta errealitate berezituaren gainetik pasatuz.
Era berean, unibertsitateko langileen lan-baldintzak Euskal Herrian arautu behar ditugu, gure lan-esparru propioa aldarrikatuz eta eraikiz.
LOSUk bide laborala baztertzen jarraituko du
Madrilek guztiz bereganatuta daukan eredu funtzionarial zentralistaren aurrean, LABetik lan harremanen arautegi propioa izatea defendatu izan dugu historikoki. Bide honetan, azken bi hamarkadetan EHUn figura laboralak garatzea eta alderdi askotan funtzionarioekiko parekatzea lortu bada ere, diskriminazio batzuk mantendu egiten dira oraindik. NUPen, EHUn ez bezala, plantilla egonkortzea ahalbidetuko lukeen berezko figura laboral iraunkorrik ez da garatu, eta LABetik jorratu beharreko bidea dela pentsatzen dugu. Egoera honetan LOSUren behin-behineko testuak jasotzen duen funtzionarioen ehunekoa %51tik %55era igotzeak EHUn irekitako bide laborala kaltetuko du, Estatu espainiarreko funtzionario bihurtzeko presioa areagotuko baita, NUPerako aurrerapausorik ez dakarren bitartean. Era berean, Errektoretzarako hautagai izateko aukera ukatzen zaie laboralei, nahiz eta kargu horretarako funtzionarioei eskatutako merituak izan, irakasle laboralekiko diskriminazioa bere horretan mantenduz. LOSUk indefinizio larrian uzten du figura laboralen etorkizuna, bide hori aukeratu nahi duten irakasle-ikertzaileen ibilbidea eta promozio aukerak zalantzaz beteta utziz.
Unibertsitatearen gobernantza-eredua demokratizatu gabe eta menpekotasuna areagotuta
Historikoki mantendu den gobernantza hierarkizatuari bere horretan eutsiko dio LOSUk, irakasle iraunkorrei ordezkaritzaren gehiengoa emanez eta beste kolektibo batzuen ordezkaritza minorizatuz. Klaustroaren eskuduntzek nahiko murriztuta jarraituko lukete, parte-hartzeak oso mugatuta eta aldaketarako aukerak gauzatzeak larriki zailduta. Klaustroa eta Gobernu Kontseilua demokratizatu behar dira, eztabaidatzeko eta parte-hartzeko gune bilakatuz. LOSUn ez da aurrerapausorik izango zentzu horretan. Gizarte Kontseiluak Gobernu Kontseiluan duen ordezkaritza handitu egingo du LOSUk. Gizarte Kontseiluaren osaketa demokratikoagoa bilatu ordez (ordezkari gehienak erkidegoen legebiltzarrek aukeratzen dituzte unibertsitatearen presentzia oso txikia izanik), neurri honek unibertsitateen kanpoko kontrola areagotzeko balioko du eta ez EHUren, NUPen eta jendartearen interesei hobeto erantzuteko.
Irakasle-ikertzaileen baldintzetan zalantzak eta mehatxuak
LOSUk aldi baterako irakasleen kopurua jaisteko neurri desberdinak dakartza baina ez da argi geratzen neurri horien finantziazio iturriak zeintzuk izango diren. Eta aipatu beharrekoa da baita ere, lanpostu finkoa lortzeko eskatzen den kanpoan egin beharreko 9 hilabeteko egonaldia emakumezkoen karrera profesionalean arrakala areagotzeko bide izan daitekeela.
Euskararako hobekuntzarik ez
Euskarak gure unibertsitateetan duen egoera hobetzeko ere ez du balioko lege berri honek. Ez da inon jasotzen irakaskuntza programetarako gutxieneko ehunekorik, ez eta pertsonalarentzako edo oposaketetako epaimahaientzako gutxieneko jakintza mailarik ere.
LABen eskaerak gai honetan erantzukizuna duten eragileei
EHUko eta NUPeko zuzendaritzek erantzukizun handia dute gai honetan. Beste erakunde eta eragileekin dituzten harremanak eta entitate batzuetan (CRUEn kasu) duten parte-hartzea baliatu beharko lukete presioa egiteko. LABetik eskaera hauek zuzentzen dizkiegu EHUko eta NUPeko zuzendaritza taldeei:
• Unibertsitatearen autonomia defendatzeko kanpoko kontrol politikoaren aurrean. • EHUn bide laborala defendatzeko, ezarri nahi duten funtzionarioen portzentajearen kontra eginez eta langile laboralek funtzionarioek baino eskubide gutxiago ez izatea bermatuz. • Nafarroan bertan kudeatuko den kontratupeko figura iraunkor bat sortzeko. • EHUk eta NUPek behar duten finantzaketa publikoa eskatzeko eta lortzeko. • Euskal jendarteak dituen erronka eta beharrei erantzun behar dien euskal esparru unibertsitario zein ikerketa eremu propioa aldarrikatzeko.
Era berean, Madrilen ordezkaritza daukaten euskal alderdi politiko guztiei euskal unibertsitate sistemaren defentsan presioa egiteko eskatzen diegu. Batetik, irakasle-ikertzaile funtzionarioen transferentzia EAEra eta NFKra ekartzeko borrokatzeko eskatzen diegu. Bestetik, bide laborala defendatzeko, LOSUk kaltetu ez dezan, hots, funtzionarioekiko betebehar berdinak izanik, eskubideetan ere berdinduak izan daitezen.
Inposaketen gainetik, Euskal Herriak bere unibertsitate esparrurako unibertsitate-lege propio eta burujabea behar du.
Beste lan-istripu hilgarri bat deitoratu eta salatu behar dugu, kasu honetan Bilbon, urteko 9. hildakoa lan istripuan hain zuzen. 47 urteko eraikuntzako langilea aldamiotik erori zen larunabatean, 6. solairuko altueratik. Aurtengo 4. hildakoa altueratatik erorita Euskal Herrian. LAB sindikatutik gure elkartasuna adierazi nahi diegu langilearen familiari, gertukoei eta langileei.
Zailtasunak ditugu istripuaren inguruko informazio teknikoa edukitzen izan ere, orain bi egun gertatu arren, OSALAN-ek ez digu inongo txostenik iritsarazi.
Zalantza handiak sortzen zaizkigu dena den, aldamioen araudia aldatu zenetik babes perimetrala duten aldamioak erabili behar direlako eta hala ere, altuerako erorketak behin eta berriz ematen ari dira. Honela, “errekurtso prebentiboaren” ardura guztiz desitxuratu du patronalak Lan Ikuskaritza eta Osalanen utzikeriari esker eta errealitatean, inork ez du ikuskatzen obretan lanak behar bezala egiten direnik segurtasun ikuspegitik. Errealitate honek sortzen ditu emaitza beldurgarri hauek, esan bezala urtea hasi denetik 4 langile hil dira altueretatik erorita.
Beste datu esanguratsua da istripua larunbatean eman zela. Jakina da gehiegizko ordu eta lan karga ere arrisku faktore direla. Kontrolatzen al du administrazioak lan orduak errespetatzen diren? Identifikaturik al daude arrisku gehigarri horiek enpresaren segurtasun planean?
Egoera horren aurrean, norbaitek sinets al dezake kasualitatea edo zorte txarraren aurrean gaudenik? Administrazioei, lanistripuen eta lanbide-gaixotasunen gaitz horri aurre egiteko azalpenak eta berehalako neurriak, kontrol handiagoa eta politika zehatzak eskatzen dizkiegu.
Erakundeei azalpenak eskatzen dizkiegu, bereziki eraikuntzan inspekzio eta jarraipenak areagotu ditzaten segurtasun arauak integratuaraziz. Modu honetan beharrezko neurriak har daitezen eta benetako prebentzio-politikak egin ditzaten. Tamalez badakigu praktikan, laneko ikuskaritza eta Osalan ez direla inon ageri. Bestalde, sektoreak eta langileek ezin dute egoera hau normaltzat eman ezta honetara ohitu ere.
Azkenik, dei egiten dugu asteazken hontan, otsailak 23, Deustuko Botika Viejako 17.ean goizeko 11:30ean gehiengo sindikalak antolatu duen mobilizazioan parte hartzea.
Bada, hobetu daitekeena hobetu beharrean, bikaina zena okerragotzen ari dira. Egoitza pribatu eta itunduetako ratioak ez dira handitzen. Ez dute ezarri Europako gainerako herrialdeekin bat datorren ratiorik, Egoitzei buruzko Dekretu berrian. Ez dira laguntzen ari sektoreko hitzarmen bat negoziatzen, bertan lan egiten duten pertsonen lana duintze aldera. Ez dute helburutzat kudeaketa publikoaren eredukoak berdintzea edo hobetzea. Ez dute Nafarroako Egoitza Publikoen Sarerik sortu nahi. Justu kontrakoa egiten ari dira. Arlo publikoan jarri dute jomuga, eta Nafarroako Gobernuaren hiru egoitza publiko bakarrak desegiten ari dira.
Erretiroa hartzen duen langilearen plaza amortizatzen den plaza da. Lehendabizi, aldi baterako ezintasunak, ordu sindikalak edo oporrak ordeztu gabe uzten hasten dira, plaza baztergarriak direla erakusteko.
Lotsagarria da funtzionatzen duen zerbait ukitzea, zertarako eta langileen borondate onaren eta bokazioaren kontura kostuak aurreztu nahi dituen eredu bihurtzeko. Eredu horrek lan-kargak handitzen ditu, eta langileen osasuna arriskuan jartzen du. Ordutegiak eta lanaldiak aldatzen ari dira, eta horrek ez du ahalbidetzen familia eta lana ongi uztartzea. Lan-baldintzak gero eta gehiago okertzeko mehatxua egiten ere ari dira. Maila baxuko langileek beren mailari ez dagozkion erantzukizunak hartu behar izaten dituzte. Azken batean, publikoa dena hondatzen ari dira.
Eraisketa hori gelditzeko eskatzen dugu. Kalitatezko eredu publiko baten alde.
