Gasteizko Udalak eta Haurreskolen Partzuergoak Gasteizko Txantxangorri haur-eskola ixtea erabaki dute, bertako langile eta familiei jakinarazi zitzaienaren arabera. Itxieraren arrazoiak dira azken urteetako matrikulazioaren beherakada eta, Txantxangorri gabe, auzoko familiek zerbitzua bermatua dutela.
Erabaki horren aurrean, Txantxangorri haur-eskolan gaur egun dauden haurrek inguruko haur-eskoletan lehentasunez matrikula bermatuta izatea eskatzen du LABek, ulertzen baitugu jaiotza tasari eta kontziliazio neurriei erantzuteko plaza publikoen kopuru nahikoa eskaintzen direla Lakua auzoan.
Hala ere, LABetik adierazi nahi dugu, haur-eskola publiko baten itxiera ematen den bitartean, onargaitza dela 0-3 zikloko eskaintza pribatuari diru-laguntza unibertsalak ematen jarraitzea, itxiko den haur-eskola honetatik gertu dagoen zentro pribatuari ematen zaizkion moduan.
Beraz LABek, Hezkuntza akordioaren testuinguruan, Eusko Jaurlaritzari beste behin honakoa eskatzen dio:
-Argitzea zer gertatuko den itundu gabe dagoen 0-3 zikloarekin eta zentro pribatu eta itunduei ematen den diru-laguntza unibertsalekin.
Gaur egun ematen diren diru-laguntza unibertsal hauekin jarraituz gero, segregazioan sakontzen da, eta zentroen arteko matrikulazio-lehia birproduzitzen da. Haurreskolak Partzuergoa nekez berrindartuko da egoera honetan.
Gipuzkoako ehun-merkataritzako hitzarmen kolektiboaren 5. bileran patronalak egindako eskaintza askiezaren aurrean, borrokarako unea dela diogu. Eta halaxe ari gara egiten. Hain zuzen ere, kalera irten gara sektore feminizatu honetan gertatzen den bidegabekeria salatzeko. Beste ekintza batzuen artean, pankarta bat zintzilikatu dugu Usurbilgo Urbil merkataritza gunean eta kartelak jarri ditugu bertako eta Donostiako hiriguneko hainbat saltokitan.
Ehun merkataritzako langileen artean sekulako soldata aldeak daude, eskala hirukoitz bat dago. Horien artean, langile batzuek 13 urte daramatzate soldata eta lan baldintzak izoztuta. Edozein kasutan, inork ere ez ez dauka soldata duinik, are gutxiago baldintza duinik. Hau gutxi balitz, jardun partzial eta prekarizatuak dira gehienak.
Kalera irten gara, Gipuzkoako ehun-merkataritzako langileen lan baldintzen defentsan #FuntsezkoakBeti
LAB sindikatuak argi du langileak antolatzeko unea dela, euren borroka lehen lerrora ekarri eta euren lan baldintzak merezi bezala hobetuko lituzkeen hitzarmen baten alde kalera ateratzekoa.
Egiturazkoak diren baina lanpostuen zerrendetan azaltzen ez diren milaka lanpostu deialdi hauetatik kanpo geldituko dira. Nafarroako Gobernuak egin duen moduan, Eusko Jaurlaritzak ez ditu egonkortze prozesuak langileak finkatzeko behar bezala baliatu, eta kasu askotan negoziazio prozesuak antzerki bihurtu ditu. Eusko Jaurlaritzaren administrazioetan akordioak erdiestea salbuespena bihurtzen ari da, eta iruzurra eta prekaritatea inposatzen jarraitzen du.
Pasa den urte amaieran 20/2021 Legea Madrilen onartu zenetik, administrazio publikoetan egonkortasun prozesuak bultzatzeko epeak aurrera joan dira. Ekainaren 1erako argitaratuta egon behar dira deialdi guztiak; data gainean dugu eta balantzea ona ez dela esan behar dugu. Administrazio gehienek azken orduan aurkeztu dituzte beraien lehen eta azken eskaintzak. Tamalez, Eusko Jaurlaritzaren jokabide honekin ohituta gaude, negoziazio eremua ireki eta egun berean ixtea, alegia. LABek helburu argia jarri dio egonkortasun prozesuen lehen fase honi; egiturazko lanpostu guztiak prozesu hauetan barneratzea, bai lanpostuen zerrendetan jasota daudenak zein ezkutuan diren lanpostuak. Jakin badakigu behin-behineko langileen kopuru handi bat ezkutuan diren lanpostuetan aritzen direla, urte luzez ziurgabetasun egoera batean eta iruzurra betikotzen hain zuzen.
Madrilen onartutako legearen helburua behin-behinekotasun maila % 8an kokatzea da, eta, Eusko Jaurlaritzak argitaratzen ari dituen deialdiak ikusita, ezinezkoa izango da helburu hori 2024 urte amaierarako betetzea. Kasu gehienetan negoziazio falta ikaragarria izan da, hala nola Osakidetzako sektore mahaian izandako prozesua. Osakidetzan gaur egun 29.000 langile inguruko egiturazko plantila onartuta dago, eta gaur egun 16.000 langile inguru dira plaza baten jabe. Horrek esan nahi du 13.000 egiturazko lanpostu behin-behineko langileen bidez betetzen direla. Hori gutxi balitz, Osakidetzako zuzendaritzak berak egiturazko plantilan 3.000 lanpostu gehitzea proposatu izan du, gaur egun ezkutuan egon daitezkeen horietakoak hain zuzen. Egonkortze deialdirako 3.700 plaza planteatu dituzte, agerikoa beraz deialdi honen ez-nahikotasuna. Ildo beretik doa hezkuntzako sektore mahaian egiten ari den negoziazio prozesua. Eskoletan egiturazko lanpostuak zehaztu eta hauek egonkortasun deialdian barneratzeko borroka abiatu behar izan dugu sindikatuok, Hezkuntza Sailaren eskaintza baldintzatzeko. Bilboko udal gobernuak ere 114 lanpostu egonkortasun deialdietatik at utzi ditu, sindikatuon eskaerari muzin eginez.
Negoziazio eremu batzuetan ikusi dugun utzikeria eta aldebakartasuna dela eta, egonkortasun deialdi hauetan ekinbide juridikoa ez dugu baztertzen. Beharrezkoa den informazioa bildu, langileekin partekatu eta deialdi hauek epaitegietara eramango ditugu tokian toki sakon aztertu ondoren. Era berean, langileen eta jendartearen hizkuntz eskubideak kalean eta epaitegietan borrokatzen jarraituko dugu. Norbanakoen erreklamazioei dagokionez ere, LABek jurisprudentziak ematen dituen aukerak baliatuko ditu, orain arte egin duen moduan.
Bukatzeko, kontsolidazio prozesuen maratoia bukatu ez dela esan nahi dugu. Urte amaiera arte oinarrien negoziazioetan tematu beharko gara, kasu batzuetan dagoeneko aurreratuak diren negoziazioak, hain zuzen. LABek negoziazio hauetan helburu argi bat du; urte luzez iruzurrean lanean aritu diren langile guztiak beraien lanpostuetan kontsolidatzea. Horretara bideratuko ditugu gure indar guztiak.
Gaur osteguna, maiatzaren 26an, Bizkaiko metalaren hitzarmena negoziatzeko mahaiaren zortzigarren bilera egin da. Bizkaiko metalgintzako patronalak maiatzaren 16an sektoreko sindikatu guztiek aurkeztutako plataforma bateratuari erantzuteko eguna zen gaur. Plataforma bateratu bat, mahaia desblokeatzeko eta negoziazioari aukera bat emateko asmoz aurkeztu zena. Zoritxarrez, betiko egoerarekin aurkitu gara, edo are okerragoa. Gure eskaera guzti-guztiei modu negatiboan erantzuteaz gain, 3 urteko indarraldia eskatzen du (orain arte 2), KPIaren oso azpitik dauden igoera oso baxu batzuekin jarraitzen du (% 2,75, % 2,5 eta % 2, hurrenez hurren, 2022, 2023 eta 2024 urteetarako). Gainera, patronalak gutxieneko bermearen artikulua kendu nahi du. Artikulu horrek bakarrik bermatzen die soldata igoera bat izatea Bizkaiko metalgintzako gutxieneko soldata tauletan ezarritakoa baino soldata altuagoak dituzten milaka langileei, baina negoziazio kolektiborako ahalmenik ez dutenak (beraietako asko enpresa txikietakoak), malgutasuna are gehiago handitu nahi du, 160 ordutan kokatuz, bajen ordainketa okertzea, eta abar. Guzti hori, esaten dutena esaten dutela ona izango dela iragarri duten urte batean, FVEMek jendaurrean hainbat alditan adierazi duen moduan.
FVEMek 10 egun izan ditu gure plataforma aztertzeko eta Euskal Herriko eremu pribatuko hitzarmen garrantzitsuenaren negoziazioan aurrerapausoak emateko proposamen bat ekartzeko. Hitzarmen honek 50.000 langile baino gehiagori eragiten die. Sindikatuen plataformari emandako erantzunarekin, patronalak, aurrera egin beharrean, akordiorako edozein aukera dinamitatzea erabaki du, sektoreko langileei gerra deklaratuz. Horrela bakarrik uler daiteke tamaina horretako zentzugabekeria hau. Behartsuagoak eta eskubide gutxiagorekin nahi gaituzte.
LABek argi dauka sektoreko sindikatu eta langile guztien fronte bateratuaren aldeko apustua egiten jarraitzen dugula. Mahaian ukatzen digutena enpresetatik eta kaletik lortuko dugu. Konpromisoarekin, antolaketarekin eta borrokarekin. Ez ditugu sektoreko milaka langileak beren kasa utziko. Negoziatu nahi badute, negoziatu egingo dugu, eta gatazkara bultzatu nahi bagaituzte, erantzun egingo dugu. 2019an egin genuen, eta orain berriro egingo dugu.
Hurrengo asteetan mobilizatzen jarraituko dugu, gatazka enpresaz enpresa aktibatzen, eta blokeo horren benetako eta zuzeneko arduradunak apuntatzen.
Bizkaiko metalgintzarako bidezko hitzarmen baten alde.
Nafarroako Gobernuak 2021-2025 urteetarako aurkeztutako Industria Planari egindako ekarpenak erregistratu ditugu gaur, Parlamentuan, bertako talde parlamentarioek jaso dezaten. Bertan, aipatutako planak dituen gabeziak azaltzeaz gain, Nafarroako industriaren eta bertako langileen behar eta etorkizunari erantzuten dizkieten ekarpenak egin ditugu. Sindikatuaren ustez langileen eta ordezkaritza sindikalaren parte hartzerik gabeko emaitza bat baino ez da plana, bakarrik patronalaren interesei erantzuten diona.
Hona hemen LABek planaren inguruan egin dituen hausnarketetako batzuk:
Hasteko, esanguratsua da 2021-2025 urteetarako den plan bat 2022aren erdialdean aurkeztu izana eta, hori garatzerako orduan, sektoreko langileekin eta bertan ordezkatuta gauden sindikatuekin inongo harremanik ez egin izana.
Automozioarekiko eta multinazionalekiko dependentzian sakontzen du planak, herrialde mailan geroz eta desorekatuagoa den banaketa industrial batekin.
Hurrengo urteetan sakoneko erronka izanen den digitalizazio prozesuaren inguruan ez da planteamendu zehatzik egiten eta are gutxiago prozesu hau langileen lanpostuen defentsaren ikuspegitik nola landuko den.
Diru publikoa enpresa pribatu eta multinazionalen eskuetara bideratzen segituko da, inongo enplegu berme edo errotze konpromisorik gabe. Hauek ezin bertzeko konpromiso batzuk dira, gehien bat azken egunetan Siemens Gamesaren inguruan aditu den guztiarekin eta honek suposatzen ahal duen arriskuarekin, adibidez. Agoizko lantegiarekin gertatu zena bertzerik ez dugu oroitu behar.
Amaitzeko, eskandaluzkoa da plan guztian lan osasunari inongo aipamenik ez egitea, are gehiago bizitzen ari garen egoera larri honetan. Alor honen inguruan instituzioek duten ardura zuzena da, eta planean ez agertzea beraien utzikeriaren adibide bat baino ez da.
Urteetako lanketaren ostean, gaur, maiatzak 26, berritu da EAEko irakaskuntzako lan-hitzarmenaren horniketa atala. 2017ko greba dinamikak abiarazi zuen akordiorako bidea, eta ordutik ezarritako mugarriek (2018ko aurreakordioak, 2020ko iraileko hezkuntzako greba edota 2021en zerbitzu publikoetan buruturiko grebak) ahalbidetu dute gaur erdietsitako agertoki berria. Ibilbide horren emaitza da LABek ratioen eta eskolako baliabideen inguruko akordioa izenpetu izana Hezkuntza Sailarekin.
LAB sindikatuak izenpetu berri duen akordioak (Steilas, CCOO eta UGTrekin) baldintza hobeetan kokatzen du Euskal Eskola Publikoa. Izan ere, bermeak lortu dira jaiotza kopuruen beherakadaren aurrean, enplegua sortu eta egonkortzeko. Horretaz gain, ratioen beherakadak ahalbidetuko du irakaslegoaren lan-zamen doitzea eta haur eta ikasleei eskaini ahal zaien arretan hobetzea. Azpimarratzekoa da, bestalde, gaur egun funtzionamenduzkoak diren lanpostuak egiturazko bihurtzeko bidea ematen dela.
Aldarrikapen asko dira akordioan jaso direnak, besteak beste, errepikatzaileak edo matrikula bizi bidez gehitutako ikasleak ratioetan kontuan hartzea, %10eko ratio jaitsiera gehigarria Hezkuntza Konplexutasun Indize altuko (HKI) zentroetan, ikasle/gelako ratioa murriztea eta ikasle/irakasle ratioak ezartzea.; adibidez, Haur Hezkuntzako 2 urteko gelanedoBigarrenHezkuntzangelakoikaslekopuruamantenduarren, irakaslekoizangodenikasleratioajaistenda; gainerako etapetan, gelako ikasle kopurua ere baxuagoa da gaur egun dagoena baino.
Ikasle/irakasle ratioa ezarriz, bide emango zaio irakaskuntza partekatuari, tutorizazioaren binakako jarduteari, gelako bikoizketak egiteari edota eskolari esleitutako baliabide gehigarriak bertako hezkuntza proiektuei lotuz definitzeari. Horretaz gain, beste zenbait baliabide gehigarri sortu dira gaur egungo eskolen funtzionamenduari gehituko zaizkionak. Nabarmenak dira horien artean laguntza eta errefortzuko irakasle kopuru handitzea, zuzendaritza taldeen hornidura sendotzea edota hezkuntza premia berezien esleipena zabaltzea. Ildo berean, Bigarren Hezkuntzan tutoretza bikoitzak sortuz edota administrariak eta IKT teknikarientzako 500 lanpostu sortuz.
Azken finean, eskola guztietan egiturazko Irakasle Terapeuten handitzearekin (ikasleen diagnostikoei lotuta egon gabe) eta aholkularien gehikuntzarekin, aurrerapausoa emango da ikasleen aniztasunari erantzuteko baliabideetan. Azpimarratzekoa da eskoletan, berrikuntza eta prestakuntza-proiektuen koordinatzaileak gehituz bidea irekiko dela LABentzat oinarrizkoak diren lau giltzarrietan eragiteko: eraldaketa pedagogikoa, hezkidetza, euskararen normalkuntza eta inklusioa.
Gauzak horrela, gaurko aurrerapausoa etorriko direnen lehena izatea espero du LABek. Izan ere, lan baldintzak zein lizentzia eta baimenak arautzen dituen akordioan ere urratsak emateko garaia dela deritzogu. Gaur gaurkoz, interinoen eta karreradun funtzionarioen artean mantentzen diren desorekek amaiera izan behar dutela iritzita, dei egiten diogu Sailari negoziaketan indarrak biderkatzeko. Bitartean LABek hor jarraituko du, Euskal Eskola Publiko Komunitarioa ipar izanik, langileon eta ikasleen beharrei erantzungo dien erronketan bulkada berriak sortuz.
LAB, SATSE, ELA, CCOO, UGT eta ESK sindikatuon ohar bateratua:
Langileek hainbat kontzentrazio eta greba egin dituzten arren, Osakidetzak jarraitzen du negoziatzeko inolako borondaterik erakutsi gabe eta immobilismoaren eta inposizioaren alde egiten, sindikatuek eskatutako puntuetako bat ere ez sartzeari uko egiten baitio.
Biharko bilerari dagokionez (maiatzak 26, osteguna), euskal erakunde publikoak gai-zerrendan sartu nahi zituzten gaien zerrenda eskatu zien sindikatuei. Sindikatuek behin baino gehiagotan iragarri badute ere zein diren beren aldarrikapenak, negoziazioaren abiapuntu gisa honako hau proposatu zuten:
ā¢ Mahai sektorialaren erabakiak betetzea ā¢ % 4ko parekatzea. Txandakako lanaren osagarria ā¢ Lehen mailako arreta. Ordutegiak berreskuratzea eta EAGak berriro irekitzea ā¢ Gainerako gaien negoziazioaren egutegia
Mahai Sektorialaren gai-zerrenda jaso ondoren, euskal sindikatuek berriro ikusi dute Osakidetzak ez duela eskatutako puntuetako bat ere sartu, bilera horretan aztertu beharreko gaiak ez direla argudiatuta. Are gehiago, gai horiek itxitzat jotzen ditu, eta ez du negoziazio-aukerarik onartzen.
Argi eta garbi, onartezina da hainbat greba eta mobilizazioren ondoren Osakidetzak, alde bakarrez, gai horiek amaitutzat ematea. Argi dago sindikatuek gaiak gai-zerrendan sartzea eskatzen dutenean, helburua gai horiek negoziatzea dela. Osakidetzak, ordea, ezezko borobila eman dio, publikoki kontrakoa uste duen arren.
Langileekiko errespetuagatik, Osakidetzak negoziazio kolektiboaren oinarrizko eskubidea bermatu beharko luke. Beraz, lan-baldintzak aldatzea dakarren edozein erabaki negoziatu beharko luke. Hori gertatzen da Lehen Mailako Arretako Zentroetako ordutegiaren aldaketarekin; izan ere, horrek langileen lan-ordutegiari eragiten dio baita lekualdatzea ere, eta, beraz, lan-baldintzak aldatzea dakar. Osakidetzak, ordea, antolaketa-erabakiz janzten du, eta uste du ez duela ezer negoziatzeko sindikatuekin.
Egia da, Osakidetzak dioen bezala, akordioak betetzeak eta negoziazioaren kronogramak ez luketela tratamendu bereziko gaiak izan behar, baina Osakidetzak behartu egiten du aztertu beharreko gai gisa sartzera, sinatutako akordioak betetzen ez dituelako eta Mahai Sektorialean aztertzeko behin eta berriz bidaltzen diren gaiak jorratzen ez dituelako. Hori horrela da karrera profesionalarekin, 2021eko abenduaren 31n ebatzita egon beharko lukeena, eta behin eta berriz prentsan ordainketa egingo dela iragarri arren, oraindik ez du data zehatzik jakinarazi, eta, horregatik, sindikatuek maiatzaren 18ko azken mahai sektoriala utzi zuten.
Horri gehitu behar zaio udara iristen ari garela, eta, beraz, urte bakoitzeko langile-falta errepikatuko direla. Herritarrei arreta emateko guneak murriztuko dira eta osasun-langileen oporrak bertan behera utziko dira, eta horrek, beste behin ere, eragin negatiboa izango du euskal herritarrei eskaintzen zaien zerbitzuan. Beste uda batez aplikatuko den irtenbidea murrizketa izango da: lan-eskubideen murrizketa, langileentzako lan-gainkarga eta herritarrei eskaintzen zaien zerbitzuaren murrizketa.
Sindikatuek argi utzi nahi dute, beste behin ere, elkarrizketaren eta negoziazioaren alde egiten dutela, langileek merezi dutelako, errespetuagatik eta beren oinarrizko eskubideak bermatzeagatik, baina Osakidetza negoziatzeko prest ez dagoen bitartean, mobilizazioekin jarraituko da eta ez da langileen benetako arazoei aurre egiten ez dieten mahai sektorialetara joko.
LAB sindikatuak elkarretaratzea egin du gaur goizean IruƱean, Nafarroako Jauregiaren aurrean, Hezkuntza kontseilaria den Carlos Gimenoren dimisioa eskatzeko, legealdiko hiru urteetan izan duen bere Departamentuaren kudeaketa kaskarra dela eta. Kudeaketa hori inposizioan oinarrituta egon da, kontseilariak ez baitu inorekin ezer negoziatu nahi izan, ez eta kontuan hartu beharko lituzkeen hezkuntza-eragileak informatu ere. Navarra Suma koalizio eskuindarrean aurkitu du Gimenok bere aliatua bere erabaki aldebakarrak inposatu ahal izateko, prezioa zein ote zen galdetu ere egin gabe.
LABen iritziz, Carlos Gimenok berehala utzi beharko luke bere kargua, dagoeneko han eta hemen eragin duen kaltea are handiagoa izan ez dadin. Gimenoren alderdiak, PSNk, gauzak benetan ongi egin nahi baditu, badu oraindik urtebete beste modu batez jokatzeko, eskuinarekin binomioa egin beharrean, beste gehiengo aurrerakoi batzuk lortuz eta sindikatuokin beharrezkoa den negoziazioa eginez.
Gimenok ikaragarri gaizki egindakoen zerrendari dagokionez, lehenik eta behin, LABek uste du Hezkuntza kontseilariak pandemiaren kudeaketa ezin zen okerrago egin zuela: COVID-19ren aurrean ezohiko neurriak hartu behar ziren, ados gaude, baina bai jardunaldia ezartzean, bai eskolaz kanpoko jarduerekin… aldebakarrez hartu zituen erabaki guztiak eta, hori gutxi balitz bezala, modu kaotikoan, erratikoan, langileak, ikasleak zein familiak berak ere erotuz.
Langileez ari garelarik, galde diezaietela adinagatik lanaldia murriztuta izan beharko luketen irakasle askori zergatik Gimenoren Departamentuak ukatu egin dien edo, oro har, edozein irakasleri, zer dela eta egin behar dioten aurre lan zama gero eta handiago bati, baliabide gutxiagorekin. Izan ere, Nafarroako Irakaskuntza Publikoaren Kalitatea Hobetzeko Ituna iraungitzear dagoenean (abuztuan bukatuko baita) bertan jasotako akordioetako asko bete gabe baitaude oraindik.
Ez ditzagun ahaztu hau jada laugarren greba astea daukaten haur eskolak, lan-baldintza duinen alde eta, orain, LABen laguntzaz, sektoreko lehen hitzarmen kolektiboaren borrokan dihardutenak. Beharrezkoa izan dute greba mugagabeari ekitea Gimenok beraiekin esertzea onartzeko.
Zer esanik ez kontseilariaren ingelesarekiko atxikimenduaz -euskarafobiaren alderantziz proportzionalean, esan liteke-? Jakina denez, PAI (Atzerriko Hizkuntzetako programak) betikotzea lortu du, horretarako foru-lege bat asmatuta, orain arteko irakaskuntzako funtziora sarbidea arautzen zuen legeriaren gainetik pasatu eta sindikatuon eta Gobernuko zein oposizioko gainontzeko alderdien iritziari entzungor eginda. Gainera, ezohiko egonkortze-prozesuan Hezkuntzak atera dituen lanpostuen ia erdia PAIra bideratu ditu, modu horretan irakasle asko eta asko diskriminatuta. Eta Lanbide Heziketan atzerriko hizkuntzetako feverrak jarraitzen du, gero eta ziklo gehiago elebiz eskaintzen dira, modu bikoiztuan, inolako irizpide akademikorik gabe, eta ez ikasleen, ez irakasleen iritzia entzun gabe.
Hori guztia egin du PSNk euskarafobian murgilduta D ereduaren kontra jotzen zuten bitartean: D ereduko lerro berriak zabaltzeko trabak jarri dituzte (Mendigorrian, adibidez), D ereduan matrikulazioa bultzatzeko kanpaina desagerrarazi duteā¦ eta PAItik atera nahi zituztenei āCastejongo Dos de Mayo ikastetxekoei, besteak besteātrabak besterik ez dizkiete jarri.
Egonkortze-prozesua aipatu dugularik, ez dugu ulertzen zergatik ezohiko lehiaketa hauetara atera dituen horrenbeste lanpostu gutxi… Zergatik ez dituzte egiturazko-plaza batzuk atera ālanpostu ez-osoak elkartu eta horrela eskaintzea bazuten, beste toki batzuetan egin duten bezalaā? Hemen, beste askotan bezala, galdera ikurrarekin geratuko gara, inork ez baitigu erantzuten. Eta ez dezagun alboratu, halaber, egonkortze-prozesuan euskaraz eskainiko dituzten lanpostuak %15 baino ez direla izango.
Ikastolak eta Itunpeko Irakaskuntzarekin ere Gimenok behin eta berriro uko egiten dio negoziatzeari; Hiruko Mahaia deuseztatu zuen legealdia hasi zuenean eta, LAB eta beste sindikatuetatik hala eskatu badiogu ere, uko egiten dio berriz osatzeari eta patronalekin baino ez da eseri, langileen baldintzak asetzen ez dituen oinarrizko akordioa sinatuz.
Adierazitako honengatik guztiarengatik, Gimeno jauna, eskatu behar dugu zuk lehenbailehen Nafarroako Hezkuntzaren ardura uztea, eragindako kaltea handiagoa ez izateko. PSNk, gauzak benetan ongi egingo baditu, badu oraindik urtebete beste modu batez jokatzeko, eskuinarekin binomioa egin beharrean, beste gehiengo aurrerakoi batzuk lortuz eta sindikatuokin beharrezkoa den negoziazioa eginez.
