2026-01-15
Blog Page 323

Grebara joatea erabaki dugu Bizkaiko metalgintzan, aho batez, hitzarmen duin baten defentsan

LAB sindikatuko Bizkaiko metalgintzako delegatuek batzarra egin dugu asteartean, eta bertan erabaki dugu, aho batez, grebara joatea. Borrokarako prest gaudela berretsi dugu horrela, patronalak eman nahi ez duen hitzarmen duina lortzeko.

Bizkaiko metalgintzako gainontzeko sindikatuok ere grebaren aldeko apustua egin dute, FVEM patronalaren egoitza aurrean gaur egin dugun agerraldi bateratuan azaldu dugun bezala.

Hauxe da sindikatuok egin dugun irakurketa:

Gaur, ekainak 8, asteazkena, Bizkaiko metalgintzako hitzarmena negoziatzeko mahaia osatzen dugun 4 sindikatu nagusiek (ELA, CCOO, LAB, UGT) eta sektoreko gainerako sindikatuek (ESK, USO, CGT, CNT) Bizkaiko metalgintzako patronalaren egoitzaren aurrera deitu dizuegu.

Izan ere, FVEMen egoitzaren aurrean deitu izana ez da kasualitatea. Joan den maiatzaren 26an izan genuen azken negoziazio bilera. Bertan, patronalak ezetz erantzun zien sindikatuek batera planteatutako 17 puntuei. FVEMek mespretxatu egin zuen Bizkaiko metalgintzako langile klasea. Bilera horretan, sindikatuek FVEMi adierazi genion beste proposamenik izanez gero bilera batera deitu behar gintuela. Ez dugu haien berririk izan.

Bada, patronalaren blokeo horren ondorioz, ELA, CCOO, LAB, UGT eta ESK, USO, CGT eta CNT sindikatuek publikoki adierazi nahi dugu:

-3 greba egun deitu ditugu Bizkaiko metalgintzan.
-Greba egunak ekainaren 23an eta 30ean eta uztailaren 1ean izango dira.

Grebak Eusko Jaurlaritzako Lan Sailari jakinarazi zaizkio jada, eta prentsaurreko hau amaitzen denean deialdiak patronalean, FVEMen, erregistratuko ditugu.

Sektorean mobilizazio eta sozializazio dinamika duela aste batzuk hasi zen. Lantokietan mozioak jasotzen ari dira, eta Bizkaiko metalgintzako enpresei zuzendutako idazkiak erregistratzen, enpresak interpelatuz, FVEMekin harremanetan jar daitezen negoziazioa desblokeatu dadin.

Joan den ostiralean, ekainaren 3an, sindikatuetako militanteek hainbat elkarretaratzetan parte hartu genuen patronalaren batzorde exekutiboko kide diren enpresa batzuen aurrean (Tecuni, ITP Aero, Arteche, Astilleros Murueta, Sidenor, Eldu edo Ormazabal). Enpresa horiek FVEMen parte hartzen dute eta blokeoaren erantzule direla salatu genuen. Egun horretan, Patronalak eta Eusko Jaurlaritzako Segurtasun Sailak mobilizazio horiei (baketsuak eta aldez aurretik jakinaraziak) emandako erantzuna pertsona ugari identifikatzea eta isunak eta salaketak jartzeko mehatxua izan zen. Badirudi hori dela gure eskubideen alde mobilizatzea erabaki dugun langileontzat nahi duten errezeta.

Hemendik aurrera, Bizkaiko metalgintzan ordezkaritza duten sindikatuok badakigu oso egun intentsoak geratzen direla greba lantzeko. Ehunka batzar izango dira lantokietan. Sozializazio dinamika desberdinak eskualdeetan. Eta datorren ekainaren 13an, Barakaldoko BECen egingo den Makina Erremintaren Bienala dela eta, manifestazio bat egingo dugu Bizkaiko Metalgintzaren Hitzarmen bat eskatzeko, hobekuntza nabarmenekin.

Bizkaiko metalgintzako enpresek oso urte ona izan zuten 2021ean emaitzei dagokienez. 2022 hau ere oparoa izango da. Sektorean lan karga handia dago. Hala ere, patronalak negoziazio mahaian eskaintzen diguna eros ahalmena galtzea da, eta ez du jakin nahi sindikatuek proposatutako beste hobekuntza batzuen berri. FVEMen jarrera arduragabe horren aurrean, gurena denaren alde borrokatzeko garaia dela uste dugu. Bada garaia sortzen den aberastasunaren banaketa justua eskatzeko. Bizkaiko metalgintza grebara joateko ordua da.

Mobilizazioak areagotuko ditugu Gipuzkoako grafikagintzan, benetako negoziazio bat abiatu ezean

Aurreko hitzarmenaren indarraldia amaitu ostean, urte hasieran hasi genituen hitzarmen berri baterako negoziaketak. Baina, Adegik mahai negoziatzailea blokeatu du, herrialdeko hitzarmenaren etorkizuna kolokan jarriz.

Egoera hori salatzeko elkartu gara gaur Adegiren aurrean sektoreko delegatuak.

Mahai negoziatzailean gauden sindikatuok gure lanak egin genituen, plataformak landu eta hauek Adegiren esku utziz. 4 hilabete pasatxotan, Adegi sektoreak bizi duen egoera kaxkarraz bakarrik mintzatu zaigu, langileengan beldurra sartzeko helburuarekin.

Baina, Grafikagintzako langileek ondo ezagutzen dute sektorea eta badakite urtez urte txikituz joan den sektorea izan dela, baina azken urteetan jaitsiera hori geratu dela ikusi dute eta beraien lan kargak pandemia garaian ere nabarmen handitu direla, beraien lan baldintzak prekarizatuz, lan karga handiak sufrituz…

Beraz, argi daukate hitzarmen duin bat nahi eta behar dutela, eta lehenbailehen behar dutela.

Eta Adegik ekarritako azken proposamenarekin grafikagintzako langileei barre egiten ari zaiela dirudi. Energiaren garestitzea eta materiaren garestitzea azpimarratzen dute, eta, bai, langileak kontziente dira guztiaz, izan ere, beraiek ere egunerokotasunean pairatzen baitituzte igoera guzti horiek, beraz: 

Ezin dute beraien eros ahalmena murriztuko duen hitzarmenik onartu eta patronalak ezin du beraiek esandakoa eskaintza moduan saldu soilik legeak dioena bermatzen duenean eta kasu batzuetan legeak berak dioena okertu nahi duenean.

Argi esan nahi diogu Adegiri eta grafikagintzako enpresei, benetan herrialdeko hitzarmen baten aldeko apustua egiten badute (esaten duten moduan) lehenbailehen  deitu dezatela mahai negoziatzailea proposamen duin bat egin eta benetako negoziazio bat hasteko helburuarekin. Sektoreko langileak horren zain daude, baina, eman ezean, epe motzean langile guztien parte hartzea eskatzen duten mobilizazioez hitz egin beharko dugu.

Mobilizazio eta lanuzteei ekin diegu Norbega SLn, honek ez duelako inolako hobekuntzarik eskaintzen langileen soldata eta lan-baldintzetan

Norbegako (Coca Cola bezala ezagunagoa) hitzarmen kolektiboaren negoziazioaren aurrean, LABek enpresaren jarrera salatzen du, ez baitu inolako hobekuntzarik eskaintzen langileen soldata- eta lan-baldintzetan. Adibide batzuk jartzearren, soldata-eskaintzak erosteko ahalmenaren galera argia dakarkie langileei, plantilla osatzeko hamar kontratu finko baino ez egitea proposatzen du, eta bigarren baja eta ondorengoetan ordainsaria osatzeari utzi nahi dio.

Hau hitz bakar batekin bakarrik azaldu daiteke, berekoikeria, 2020. urteko datu ekonomikoen arabera (urte txarra, enpresaren arabera) mozkinen eta dibidenduen artean 80 milioi euro sortzen dituen enpresa baten aurrean gaudelarik. Ikusten dugu enpresak gutxienez hilabete luzatzen duela bilera batetik hurrengora arterako tartea. Nork uste du horrela akordiorik sinatu daitekeenik? Ze borondate dago bi aldeentzat onuragarria izango den akordio bat sinatzeko? Bestalde, bileretan enpresak larderia handia erakusten du; izan ere, sindikatuen puntuetan horietako batzuetaz ez du hitz egiten, eta lasai esaten du ez dituela sinatuko eztabaidatu gabe ere.

Egoera horretan, enpresan dauden sindikatuok elkarrekin lan egin beharko genukeela uste dugu. Abiapuntu horretatik, ELA eta LAB sindikatuok nobilizazioen dinamika bati ekingo diogu, ekainaren 7an eta 9an lan- ordutegitik kanpoko kontzentrazioak eginez, eta ekainaren 14an eta 16an bi orduko lanuzteekin jarraitzeko. Espero dezagun mobilizazio horiek enpresa negoziazio serio eta errealetara eramango dutela. Enpresak sei hilabete izan ditu langileekin akordio batera iristeko, eta nahiago izan du soka tenkatzea egungo egoerara iritsi arte.

LAB sindikatuak argi utzi nahi du eduki justuak dituen akordio batera iristeko prest gaudela, baina argi utzi nahi dugu gure borrokarako grina langileen eskubideen alde borrokatzeko. Norbegako langileak bidezkoa dena soilik eskatzen ari dira, beren soldatak eta baldintzak hobetzea enpresaren etekin handien neurri berean.

Aniztasun funtzionalaren sektoreko enpresak ukatu egin dira Bizkairako hitzarmen sektoriala negoziatzera

Aniztasun funtzionalaren sektorea Bizkaian aniztasun funtzionala duten pertsonak zaintzen dituzten langileek osatzen dute. Zerbitzu publikoa ematen du, Bizkaiko Foru Aldundiaren titulartasunekoa. Hala ere, ez dira langile publikoak. Aldundiak pribatizatu egin du zerbitzu publiko hau, hainbat enpresa-elkarterekin hitzartuta.

Gaur, GORABIDE, APNABI, ASPACE, FUTUBIDE eta GAUDE enpresek osatzen duten FEVAS elkartea ukatu egin da langileekin esertzera aniztasun funtzionaleko Bizkaiko hitzarmen kolektibo bat egiteari ekiteko.

LABek enpresa horien negoziatzeko borondate eza salatzen du eta Bizkaian sektore horretan lan egiten duten 2.000 langile baino gehiagoren lan-baldintzak arautuko dituen hitzarmen bat lortzeko beharrezko urratsak ematen jarraituko duela iragartzen du.

Aniztasun funtzionaleko langileek jasaten duten prekaritatearen eta desberdintasunaren aurka borrokatzeko beharra azpimarratzen dugu. Gehienbat emakumez osatutako kolektibo bat osatzen dute langileek, pandemian zehar lehen lerroan egon dena eta orain, patronalak eurekin eseri ere ez du egin nahi.

Sektorean asko dira prekarietate-guneak asko dira; horregatik, hitzarmen sektorialaren negoziazio honetan honako eduki hauek defendatuko ditu LABek, besteak beste:

  • –  Sektoreko langile guztientzat erosteko ahalmena berreskuratzea, KPItik gorako soldata-igoerekin.
  • –  Lanaldi partzialak mugatzea, lanaldi partzialak dituzten langileen baldintzak hobetuz.
  • –  1.592 ordutako urteko lanaldia.
  • –  Kontratazio mugagabea sustatzea, % 30etik gorako behin-behinekotasun-tasa onartezinei aurre egiteko.
  • –  Langileei azken lan-etapa duina ziurtatuko dieten neurriak, hala nola erretiro partziala edo ordaindutako murrizketak.
  • –  Bajak lehen egunetik ordezkatzea eta % 100ean osatzea.

Sektoreko langileek, LAB eta ESKk deituta, manifestazioa egingo dute gaur asteartea ekainaren 6an, 18:00etan, Deustuko San Pio X plazatik Aldundiak Gran Viako 25.ean duen egoitzaraino. Enpresei eta Bizkaiko Foru Aldundiari exijituko diote funtsezko lana egiten duen sektore baten aldarrikapenak entzun ditzatela. Funtsezko langileak dira eta mobilizatzen jarraituko dute, bidezkoa iruditzen zaiena lortu arte, inork zalantzarik izan ez dezan.

LABek aurpegia ematea eskatzen die enpresei eta Bizkaiko aniztasun funtzionaleko lehen hitzarmen sektorialaren negoziazioari aurre egiteko.

Aitor eta Arkaitzen epaiketa bertan behera utzi eta langileen grebarako eskubidea babestea eskatu dio Jaurlaritzari Salatutako langileen plataformak

Gaur epaitu dituzte Aitor eta Arkaitz Bizkaiko metalgintzako langileak, herrialdeko hitzarmenaren aldeko grebetan parte hartzeagatik. Fiskalak 12 hilabetetako kartzela zigorra eskatzen du eurentzat eta Eusko Jaurlaritzak, 23 hilabekoa.

Salatutako langileen plataformak mobilizazioa egin du epaiketaren aurretik Bilbon, Barroeta Aldamarreko epaitegien aurrean eta metalgintzako hamarnaka langilek hartu dute parte bertan. Plataforma honek lan-gatazketan errepresioaren jomuga izan diren hainbat langilek osatzen dute.

Zigor Azpiolea plataformako bozeramaileak adierazi du epaitutako bi langileak atxilotu zituzten egunean grebaren jarraipena masiboa izaten ari zela eta egindako mobilizazioak oso arrakastatsuak izan zirela. “Antza, hau ez zen patronalaren eta Eusko Jaurlaritzaren gustukoa. Eguna lehertzea erabaki zuten eta horretarako, Ertzaintza bidali zuten eta ondorioak gaur ari gara ikusten, Bilboko Justizia Jauregi honen aurrean. Badakigu honelako borroka agertokiek desoroso jartzen dituztela patronala eta Jaurlaritza, suposatzen dutelako aitortzea merezi duela lan-baldintza duinen alde borroka egiteak. Horren ondorio izan baitzen ondoren hitzarmena sinatzea”.

“Bi lankide hauei gure babesa eskaintzeaz gain, etorri gara Eusko Jaurlaritzari exijitzera epaiketa hau bertan behera utz dezala eta behingoz, horrelako jarduerak bertan behera utz ditzala. Eusko Jaurlaritzaren erantzukizuna da langileen grebarako eskubidea babestea, horrelako egoerak ez probokatu ez sustatzea. Honek argi erakusten du patronala zein Eusko Jaurlaritzak estrategia berdina jarraitzen dutela, eta Ertzaintzaren ondorengo jarduerek erabaki politiko bati erantzuten diotela. Azken honi dagokionez, nabarmendu beharrekoa da oso bortitzak izaten direla eta honen ondorioz, epaiketan ez da soilik landuko bi langileen kontrako kasua. Epaituak izango diren langileek ere demanda jarri zioten Ertzaintzari, atxiloketak oso bortitzak izan zirelako eta biek ere ospitalean artatu behar izan zituztelako”.

“Ikusmiran” txostenaren arabera, 2011tik hona 6.165 euro galdu ditu langile bakoitzak bataz beste

Ipar Hegoak, LAB sindikatuaren ikasketa sindikaletako fundazioak, “Ikusmiran Egoeraren Azterketa, 2022ko udaberria” txostena kaleratu berri du. Euskal Herriaren ezaugarri sozioekonomikoen azterketa egin ondoren, honako ondorio nagusia atera dugu: 2008tik hona ezagutu ditugun krisiek ezaugarri espezifikoak izan badituzte ere (finantza krisia, eredu globalistaren krisia edota lehia gerra inperialistaren eremuan kokatzearen ondorioz sortzen den krisia), kapitalismoaren berezko ezaugarriek eragindako krisiak dira, sistemak berak sorturiko krisiak. Kapitala bidegabeki metatzen jarraitzeko helburuarekin mahai gaineratu diren ustezko irtenbideak langile klasea kaltetzen dute; izan ere, langileak pobretu zein prekarizatzen duen ereduan sakontzeko neurriak izan dira.

Krisi berri batean sartu gaituzte, ez da ausazko gertaera isolatua, erabaki gune nagusietan daudenek harturiko erabakien ondorio zuzena baizik. Orain, aldiz, herritarroi ustezko sakrifizioak eskatu dizkigute, erosahalmena murriztuz. Sektore zaurgarrienen eta langileen pobretze prozesuak ez du etenik.

  • 2021.urtean KPI-ak azken urte luzeetako igoerarik handiena izan zuen, % 6,5 inguru, eta 2022ko maiatzean % 8,7ra iritsi da. Igoera honek eguneroko erosketa saskian eragin handia izan du: olio eta koipeak % 32 garestitu dira; irinak eta bestelako zerealak % 14,3; pastaren prezioak % 21,4ko igoera izan du; argindarra % 107,8 garestitu da; eta ibilgailuen erregaia % 40,2a. Herritar guztiok gure poltsikoetan nabaritu arren, etxe xumeetan gehiago nabaritu da, aurrekontuaren %66a baino gehiago erabiltzen baita etxebizitza, ura, elektrizitatea, gasa eta bestelako erregaiak eta elikagaiak zein alkoholik gabeko edariak erosteko. 
  • 2021.urtean KPI-ak azken urte luzeetako igoerarik handiena izan zuen, % 6,5 inguru, eta 2022ko maiatzean % 8,7ra iritsi da. Igoera honek eguneroko erosketa saskian eragin handia izan du: olio eta koipeak % 32 garestitu dira; irinak eta bestelako zerealak % 14,3; pastaren prezioak % 21,4ko igoera izan du; argindarra % 107,8 garestitu da; eta ibilgailuen erregaia % 40,2a. Herritar guztiok gure poltsikoetan nabaritu arren, etxe xumeetan gehiago nabaritu da, aurrekontuaren %66a baino gehiago erabiltzen baita etxebizitza, ura, elektrizitatea, gasa eta bestelako erregaiak eta elikagaiak zein alkoholik gabeko edariak erosteko. 

Ukrainiako gerra ere sistema honen berezko ezaugarrien ondorio politiko bat da. Ondorioak, berriro ere, herritarrok ordaintzen ari gara arestian aipatu bezala.

  • Gastu militarrera bideratzen den dirua maximo historikoetan dago (Espainiako estatuak 2021eko BPG-aren % 1,4a bideratu zuen eta Frantziako estatuak 2020ko BPG-aren % 1,9a) eta epe motzean handitzen jarraituko duela iragarri dute. Argi eta garbi, gastu militarrera bideratuko den dirua ez da herritarron eskubide sozialak bermatzera bideratuko.
  • Ekologikoki iraunkorra ez den ereduak natura bidegabeki ustiatzen jarraitzen duen bitartean, lehengaiak ahitzeraino, uko egin dio Berotegi Efektuko Gasen isurketa prozesu kolektiboen bidez abordatzeari, erantzukizuna norbanakoan zamatuz.

Egoera honen aurrean, Euskal Herria prestatu behar da datorkigunari aurre egiteko (edo datorkigunak hartuko gaitu). Herritarron ongizate osoa lehenetsiko duen herria izan nahi badugu, erabaki politikoak hartu behar dira gaurdanik trantsizio energetikoa gauzatzeko, elikaduraren esparruan ahalik eta burujabeenak izateko, ekonomikoki beharrezkoak ditugun erabakiak hartu ahal izateko… Herri erabakiak hartzeko garaia da, lehentasunak ezarri eta politika publiko ausartak garatzekoa.

Eremu konfinatuetako istripu klasikoa, bata bestearen atzetik

2022ko ekainaren lehen astelehen honetan beste lan heriotz baten berri izan dugu, azken egunetako bigarren istripu hilgarria Nafarroako Garesen. 33. istripu hilgarria Euskal Herrian eta 7.a Nafarroan. Istripu honetan, hildako langilearekin zegoen lankidea larriki zauritua izan da laguntzen saiatu denean.

Lehenik eta behin, une latz hauetan gure gertutasuna adierazi nahi genieke senide, lagun eta lankideei.

45 urteko langilea, Señorio de Sarria upategiko eremu konfinatu baten (ureztatze putzu sakona) lanean ari zela, barrura erori eta oxigeno faltagatik hil da. Istripu hauetan ohikoa izaten den bezala, bertan zegoen lankidea laguntzera gerturatu eta putzura erori ostean, oxigeno gabe denbora asko egon ostean, oso larri dago.

LAB sindikaturik irmoki salatu nahi dugu istripu berri hau. Eremu konfinatuetan ezagunak diren arriskuen aurrean nola ez dira aplikatzen prebentzio protokoloak? Zergatik ez zegoen babes perimetralik? Prozedura tekniko hauek argiak dira eta hauek ez betetzean ematen dira istripuak, normalean oso larriak edo hilgarriak.

Jakinik arrisku aktibitate espezifiko eta arautua dela, nola ez du NOPLOIek eta inspekzioak jarraipena egiten? Utzikeria horrek eramaten gaitu 2022 urtean oraindik ere istripu ekidingarri hauek pairatzera, emaitza beldurgarriekin.

 Egoera honen atzean arduradun politikoak daude, izan ere patronalari egiten uzten dioten politikariek dute erantzunkizuna. Patronala ez fiskalizatzea, inspekzioak ez egitea, nahikoa baliabide ez jartzea erabaki politikoa dira eta emaitzak langilegoak pairatzen ditugu, azkenik geure bizitzarekin berarekin.

Modu honetan, datozen orduetan deituko diren mobilizazioetan parte hartzera deitu nahi genuke.

Glovoko Nafarroa, Araba eta Gipuzkoako langileen babesgabetasuna salatu dugu

Glovoren ausarkeria eta Lan Ikuskaritzak bere lana ez betetzea egoera dramatikoak sortzen ari dira. Hamarnaka epaiketa ebatzi dira zentzu berean, eta beraz, riderren eta enpresaren lan-harremanari dagokionez zalantzarik ez dagoela ondoriozta dezakegu. Gainera, Auzitegi Gorenak birritan erabaki du jarraitu beharreko doktrina argi eta garbi ezartzea, eta, joan den astean ezagutu genuen bezala, Glovok erabaki du helegiterik ez jartzea EAEko Auzitegi Nagusiak Bizkaiko kasuei buruz emandako epaiari helegiterik ez jartzea.

Bien bitartean, Nafarroa, Araba eta Gipuzkoako ehunka Glovoko langile muturrera egoerara eramaten ari dira, eta erabateko babesgabetasun-egoera pairatzen jarraitzen dute. Nominen ordez fakturak jasotzen jarraitzen dute, hau da, oporretarako eskubiderik gabe jarraitzen dute, amatasun/aitatasun edo Aldi Baterako Ezintasun prestazioak jasotzeko aukerarik gabe, soldata ziurrik edo lanaldi-portzentaje jakin bat gabe, azken batean, lan-eskubiderik gabe. Beste era batera esanda, badaude istripu bat edo seme edo alaba bat izateagatik premia gorriko egoeran dauden langileak.

Alde batetik, bere bereizgarri diren iruzurrezko jokabideekin jarraitzen du enpresak, legearen aurka ari dela jakitun. Bestalde, Lan Ikuskaritzak, nahiz eta LABek behin eta berriz esan langile horiek bertan behera ez uzteko, erabat baztertu ditu bere garaian hasitako espedienteak. Enpresak kotizaziorik ez egiteak kalteak eragin ditu, askotan atzeraezinak, eta gaur egun enpresa eta lan-ikuskaritza dira honen erantzule zuzenak.

Horregatik guztiagatik, epe laburrean neurririk hartzen ez bada, LABek bide juridikoak aztertuko ditu erantzukizunak ebazteko eta eragindako langileei ordaina emateko.

“Jakitun gara etxeko langileen hitzarmenaren sinadura ez dela erraza izango, baina sail sindikala indartsu dago”

Aste hau giltzarri izan daiteke duela hiru urte abiatutako ibilbidean. Hain zuzen ere, EAEko etxeko langileen lehen hitzarmen kolektiboaren negoziazio mahaia osatzeko hitzordua ostegun honetan da, eta Confebask patronala deitu dugu bertara. Zerbitzu Soziokomunitarioen sektoreko kide Ane Escondrillasekin hitz egin dugu, bileraren atarian.

EAEo etxeko langileen lehen hitzarmen kolektiboaren negoziazio mahaia eratzeko eskaera egin duzue. Aurretik, etxeko langileen sail sindikala osatu duzue. Noiz hasi zineten hau guztia mugitzen?

Sindikatuko azken kongresuan, sindikalizatu gabeko sektore prekarizatuetara heldu eta langileak antolatzeko tresna izateko hautua egin genuen. Orain dela hiru urte hasi genuen ibilbidea, eta, egun, sindikatuan etxeko langileen lehen sail sindikala osatu dugu, sindikaturako bai langileentzako apustu politikoa izan dena.

Nola izan ziren lehen urratsak? Zein helbururekin?

2019an lehen pausoak eman genituen. Etxeko langileen elkarteekin batu ginen Bizkaian, Araban eta Gipuzkoan. Sindikatu bat garen heinean, negoziazio kolektiboaren bitartez sektorerako hitzarmen kolektibo bat borrokatzeko aukera ireki nahi genuen. Elkarteek begi onez baloratu zuten gure proposamena eta bideari ekin genion.

Hitzarmen kolektiboaren beharra eta oinarriak lantzeaz gain, hiru urte hauetan dinamika eta mobilizazio asko egin ditugu. Langileekin harreman sendoak sortu dira eta sindikatuarekiko atxikimendua handia da, hortik sail sindikala osatzeko beharra.

Nola antolatu zarete?

Hilean behin, asteburuetan langileen asanbladak deitzen ditugu Bilbon. 70 langiletako talde bat dugu osatua eta modu egonkorrean eta aktiboki 30 kidek parte hartzen dute hilero burutzen ditugun asanbladetan. 2019tik daramate LABeko markoan antolatuak hogeinaka etxeko langile. Kontuan izan behar dugu etxeko langileen sektorean lanak oso aldakorrak direla; herriz eta hiriz aldatzen dira maiz, askok interna moduan lan egiten dute, orduka, etxe eta herri ezberdinetan… Errealitatea hau izanda ere, asanbladarekiko konpromisoa eta inplikazioa itzela izan da.

Lehen hitzarmen koletiboaren negoziazio mahaia osatzeko hitzordua ostegunean da. Zer espero duzue patronalaren aldetik; Confebask-en aldetik, kasu honetan?

Sektore honetan, non ez dagoen langileen ordezkaritzarik ez patronal zehatzik, argi dugu Confebask-eri dagokiola hitzamenaren negoziazioa. Ostegunean bilatzen dugun eszenatokia mahaia negoziatzailea eratzea eta hitzarmenaren edukietaz hitz egiten hastea da, baina seguruenik hori ez da gertatuko. Confebask negoziazioei ezetz esaten ari da. Horregatik, erronka berri bat dugu aurrean. Bide judizialetik, baina batez ere sektorean ekintza sindikala bultzatuz eta piztuz, aurre egin beharko diogu aurreikusten dugun Confebask-en utzikeriari. Gauden momentura heltzeko bidea luzea izan da. Jakitun izan gara beti etxeko langileen hitzarmenaren sinadura ez dela erraza izango, baina sail sindikala indartsu dago.

Era berean, Eusko Jaurlaritza eta Enplegu Saila interpelatzen ditugu, hitzarmen hau lortzearen aldeko konpromiso politiko eta instituzional argia izan dezaten.

Eta zer espero duzue beste sindikatuen aldetik?

Ordura arte izan ditugun bilerak baikorrak izan dira. Gure aldetik espero dugu, euren ardura sindikaletik, prozesu honetan lanean egon diren langileekin eta sektorearekin konpromisoa hartzea. Denborarekin ikusiko dugu zer norabide hartzen duen intersindikalak. Momentuz, batasun sindikala beharrezkoa dela uste dugu. 

Zeintzuk dira etxeko langileen aldarri nagusiak?

Plataforman jaso ditugun aldarri guztiak garrantzitsuak eta funtsezkoak dira. Erregimen berezi baztertzaile bat izatetik EAE mailako hitzarmen kolektibo bat izatera pasako litzateke. Plataforman langileen funtzioak definitzen dira, kaleratzeak arautzen dira, ordutegia zehazten da eta horrekin aparteko orduen konpentsazioa, atsedenaldiak zehazten dira, prebentzio eta lan osasuneko elementuak jasotzen dira, indarkeria fisiko, sexual eta psikologikoaren aurrean prebentzio neurriak zehazten dira… Hitzarmenaren plataforma langileen asanbladan landu eta osatu dugu, metodologia parte hartzaile baten bitartez.