2026-01-28
Blog Page 3

LABek, sektorean % 50eko ordezkaritza duenak, aurreakordioa lortu du Nafarroako biltegien hitzarmenean

Negoziazioak hasi eta ia urtebetera, sektorean %50eko ordezkaritza duen LAB sindikatuak aurreakordioa lortu du Nafarroako elikagaien biltegien hitzarmen kolektiboa sinatzeko, eta UGT eta CCOO sindikatuek bat egin dute horrekin. Horrela, negoziazio-mahaiko kide guztiek sinatu dute aurreakordioa.

Aurreakordioak hiru urteko indarraldia izango du, 2025-2027 epeari dagokiona, eta soldata-igoerak jasotzen ditu, Nafarroako KPIari %1 gehituz hitzarmena indarrean egongo den urte bakoitzeko, ordainsari-kontzeptu guztieei aplikatuko zaienak ere.

Lanaldia lau orduz murriztuko da, 2027. urtean gehienez ere 1.726 orduko lanaldira iritsi arte. Era berean, asteburu osoen librantza ere hobetuko da, sei izatetik zortzi izatera pasako baita.

Eskorga-gidariaren plusaren aplikazioa zabaltzen du aurreakordioak ere. Orain arte, lanaldiaren %75 baino gehiago erabiltzen zuten langileek bakarrik zuten kobratzeko eskubidea. Aurreakordio honen bidez, lanaldiaren %25 eta %50 bitartean orga erabiltzen duten langileek plusaren %50 jasoko dute, eta %50 baino gehiago erabiltzen dutenek, berriz, plus osoa.

Akordioak gutxieneko kontratazio baldintzak ere hobetzen ditu, enpresaren jarduerarekin lotutako lanpostuetan astean 12 ordutik 20ra pasatuz. Enpleguaren hobekuntzari dagokionez, ordu osagarriak finkatzeko sitema aldatu da; horrela, urte natural batean egindako orduen %50 kontsolidatuko da, elkarren segidako hilabeteetan egin diren edo ez kontuan hartu gabe.

Oporrei dagokienez, ezartzen da jaiegunak ez direla opor-egun gisa zenbatuko enpresak opor-egun horiek finkatzen dituenean. Gainera, enpresak oporretarako betoa ezartzen badu, langileak 21 opor-egun aukeratu ahal izango ditu, aurreko hitzarmenak jasotzen zuen 15 egunen aldean. Ordaindutako lizentzien barruan, mediku-kontsultetara joateko urtean 18 orduko muga ere kenduko da.

Bestalde, aurreakordioak bermeak indartzen ditu hitzarmena ez aplikatzearen aurrean, eta hemendik aurrera, hitzarmena aplikatu nahi ez duen edozein enpresak langileen adostasuna izan beharko duela ezartzen du.

Testuak, gainera, hitzarmen kolektiboa hobetuko duten eduki berriak jasotzen ditu. Urtean gehienez lanegun topea ezarri da, 2026rako 250ekoa izanik eta 2027rako 248. Bestalde, neurri espezifikoak sartu dira autosalmentako eta kobrantzetako arriskuen arloan. Horrenbestez, enpresek aseguru bat kontratatu behar dute, banaketako kamioi eta furgoneta guztietan datafonoak izan behar dituzte eta bezeroen artean ordainketa elektronikoen erabilera sustatu behar dute.

Lizentzia ordainduetan ere hobekuntzak ezartzen dira, lehen mailako senideei tratamendu onkologikoetan laguntzeko behar bezain beste orduak emango dira, baita ILZ lortu edo berritzeko. Era berean, soldatarik gabeko lizentziak arautu dira: bi urtean behin hilabeteko lizentzia ezarri da, eta binkulogramaren figura sartu da; figura horren bidez, pertsona bat bigarren mailako senide izenda daiteke, ahaidetasun-maila horri lotutako lizentziak hartzeari begira.

LABen arabera, lehen aldiz sektoreko sindikatu nagusia izateak eta langileek hitzarmen duin bat lortzeko egindako mobilizazioek ahalbidetu dute hitzarmenaren negoziazioan aurrera egitea eta aurreakordioa lortzea.

Horregatik guztiagatik, LAB sindikatuak oso balorazio positiboa egin du lortutako akordioen inguruan eta azpimarratu du ā€œhau guztia ez litzatekeela posible izango langileen konpromisorik gabe. Borrokak merezi duenaren adibide dira, ekintza sindikalaren bidez helburu handiak lor daitezkeelaren erakusleā€.

LABek bat egiten du Kolonbian izan den sexu langileen nazioarteko lehen goi-bileran ateratako manifestuarekin

LABeko Idazkaritza Feministako bi kidek parte hartu zuten abenduan Kolonbiako Pereira hirian egindako bilkura historikoan. Lehen aldiz, Kolonbiako Berdintasun eta Ekitate Ministerioak antolatuta, hainbat herrialdetako sexu langileak eta sindikalistak elkartu ziren nazioarteko elkargune batean. Bertan, diagnostiko kolektibo bat osatzeaz gain, subjetu politiko gisa artikulatzeko estrategien inguruan eta sindikalizazio moduen inguruan gogoetatu zuten.

Sexu langileek, borroka-agente eta gaitasun politikoa duten subjektu gisa, eta sindikatu aliatuek manifestu hau egin zuten Sexu Langileen Eskubideen aldeko Nazioarteko Gailurrean, Kolonbiako Pereira hirian, 2025eko abenduaren 16an, 17an eta 18an, Sexu Langileen aurkako Indarkeria Amaitzeko Nazioarteko Egunarekin batera, zeina abenduaren 17an ospatzen baita.

Manifestu hau erresistentzia eta aitortza ariketa bat da, sexu langileen eta haien antolakundeen aurkako eraso eta kriminalizazio kanpaina sistematikoen aurrea. Sexu langileen mugimenduak maila internazionalean izandako garaipen edo urrats garrantzitsu gisa ulertzen du LABek.

Bertan bildutako kide eta eragileek, zein manifestuari atxikimendua eman diotenek, honakoa exijitzen dute:

1. Sexu-lana lan gisa aitortzea.

2. Kriminalizazio eta estigmatizazio instituzional oro berehala etetea.

3. Pertsona migratzaileen deskriminalizatzea eta eskubide guztien aitortza.

4. Sexu langileen familiak kustodiak kentzearen bidez suntsitzeari uztea.

5. Osasun integralerako sarbidea.

6. Era guztietako langileei bermatzen zaien gizarte-babesa.

Manifestu osoa irakurtzeko, hemen:

https://www.minigualdadyequidad.gov.co/documents/d/guest/manifiesto-en-el-marco-de-la-primera-cumbre-internacional-por-los-derechos-de-las-personas-trabajadoras-sexuales-pdf

LABek, goi-bilera honetatik harago, eskubideen, duintasunaren eta bizitzaren defentsa zurrunean modu artikulatuan aurrera egiteko borondatea adierazi nahi du. Sexu langileen arteko aliantzei, borrokei eta beharrezko ekintzei denboran eustea beharrezkoa da, aldarrikatzen direnak benetako eraldaketa iraunkor eta itzulezinak izan daitezen, unean uneko baldintza, gobernu eta legediaz gaindi. Euskal Herritik borroka horretan bere ekarpena egiten jarraitzeko konpromsioa hartzen du LABek.

Martxoaren 17ko Greba Orokorra erregistratu dute sindikatuek

Gaur, ELA, LAB, STEILAS, HIRU eta ETXALDE sindikatuek martxoaren 17rako Greba Orokorraren deialdia erregistratu dute ofizialki. Deialdia ā€œGutxieneko soldata hemen erabaki. LGS 1500€. Soldatak hobetu aberastasuna banatzekoā€ lelopean egin dute, lan-baldintzen okertzearen eta bizi-kostuaren etengabeko igoeraren aurrean erantzun kolektiboa emateko helburuarekin.

Sindikatuek salatu dute azken urteotan soldatek ez dutela bizi-kostuaren igoerari erantzuteko adinako hazkunderik izan, eta horrek langileen bizi-baldintzak nabarmen kaskartu dituela. Testuinguru horretan, gutxieneko soldata duin baten beharra premiazkoa dela azpimarratu dute, eta horregatik aldarrikatu dute 1.500 euroko gutxieneko soldata propioa, hemen erabakitakoa eta bertako errealitate sozioekonomikora egokitua. Proposamen honek zuzenean 167.000 langileren egoera hobetuko luke Hego Euskal Herrian. Eta LGS altuago batek negoziazio kolektiboa baldintzatzen du soldata igoera handiagoak adostu daitezen.

Era berean, sindikatuek gogorarazi dute gutxieneko soldataren inguruko erabakiak Euskal Herritik urrun hartzen direla gaur egun, langileen eguneroko beharretatik eta gure herriaren ezaugarrietatik aldenduta. Horren aurrean, erabakitzeko ahalmena hemen izatea funtsezkoa dela defendatu dute, lan-harremanetan burujabetzaren bidean urratsak emateko helburuz.

Gutxieneko soldata propioa lortzeko bidean, sindikatuek bi bide landu dituzte: Batetik, bertako eskumenen baitan, patronalekin negoziazio-mahaia irekitzeko saiakera eginez. Bestetik, eskumen berriak lortzeko bidean, sindikatuek herri ekimen legegilea bultzatu dute, eta horren alde 138.495 sinadura jaso zituzten, besteak beste, Euskal Autonomia Erkidegoan eta Nafarroan Lanbidearteko Gutxieneko Soldata propioa ezarri ahal izateko. Bi bideak blokeatu dituzte patronalak eta euren mesedera lerrokatu diren alderdi politikoek. Era berean, sindikatuen iritziz hirugarren bide bat ireki beharra dago, eta ezinbestekoa da gutxieneko soldataren afera EAEn zein Nafarroan estatus juridiko-politikoaren berrikuntzan ezinbesteko aldarrikapen gisa kokatzea.

Horren aurrean, sindikatuek argi adierazi dute patronalak eta bai Nafarroako Gobernuak zein EAEko Gobernuak erantzukizun zuzena dutela gaur egungo egoeran. Ezin da soldaten galera orokortuaren aurrean neutralitatea mantendu, ezta lan-baldintzen okertzearen aurrean albo batera begiratu ere. Gutxieneko soldata duin baten aldeko neurriak hartzea borondate politiko kontua dela azpimarratu dute.

Martxoaren 17ko greba orokorraren bidez soldatak hobetzea eta aberastasunaren banaketa bidezkoagoa exijituko dituzte sindikatuek, azken urteetan enpresen eta kapitalaren irabaziak handitu diren bitartean langileek galera izan dutela salatuz. Grebak, halaber, lan-harremanen esparruan erabakitzeko ahalmena hemen izateko beharra mahai gainean jarriko du. Eta greba honek ere herritarren parte-hartze demokratikoaren alde jotzen du, pentsiodunen herri-ekimen legegilearekin batera hilabete gutxi batzuetan ia 300.000 pertsonen nahiari muzin egin eta eztabaida irekitzeari uko egin dieten alderdi politikoen autoritarismoa salatzeko.

Greba Orokorra tresna kolektibo eta legitimoa da patronala eta instituzioak interpelatzeko, eta langile guztiei dei egiten diete mobilizazioarekin bat egitera. Datozen asteetan, grebaren arrazoiak eta helburuak azaltzen eta lantzen jarraituko dute, lan zentroz lan zentro eta auzo eta herrietan antolatuko dituzten ekimen eta batzarren bidez. 

[IRITZIA]: Sinadura batek eragindako mina

Nire izena Laura Molina Azanza da. 27 urte daramatzat garraio publikoan lanean, LABeko delegatu sindikala naiz, eta Enpresa Batzordeko kidea. Lerro hauek tristuraz beterik, amorruari eutsiz eta makillatu ezin den minetik abiatuta idazten ditut. Izan ere, 2025eko otsailetik abendura bitartean bizitakoa ez da lan-gatazka huts bat izan; gertatu denak zauri sakona eragin du maila kolektiboan; baita maila pertsonalean ere.

Moventis TCCko greba indartsu, garbi eta aho batez hasi zen. Langile guztiok bat eginik, Batzordeko sindikatu guztiok bat eginik. Aldarri bateratu bat gure benetako beharrei erantzuteko gai ez den hitzarmen zaharkitu eta bidegabe bati aurre egiteko. Argi genuen ez ginela soldatengatik edo lanaldiengatik bakarrik borrokatzen, baizik eta duintasunagatik, bizitza higatuko ez diguten lan-baldintzengatik, errespetuagatik.

Erreferenduma ausardia kolektiboko ekintza bat izan zen. Sendoago atera ginen handik. Harro sentitu ginen langile klase antolatua osatzeagatik. Beldurra eta ziurgabetasuna gorabehera, borrokan jarraitzeari baietz esan genion. Bai borrokari. Bai batasunari.

Eta hilabete luzeak iritsi ziren. Bilera amaigabeak, asanblada bizi-biziak, prentsaurrekoak, eztabaida gogorrak Batzordearen barruan. Talka uneak, ideologia kontrajarriak, benetako tentsioak. Baina gauza guztien gainetik, zera nagusitzen zen beti: elkarrekin joan beharra. Bagenekielako bananduta joanez gero ez genuela ezer irabaziko.

Batasun horrek, askotan, gogobetetzen ez gintuzten akordioak ā€œirentsiā€ beharra ekarri zuen. Norberaren jarrerei uko egitea. Adostasun deserosoak onartzea. Baina hala egin genuen helburuak merezi zuela uste genuelako. Plantillak merezi zuen. Nik sinetsi nuen. Erabat.

Galdetu nuen. Abisatu nuen. Beldur nintzen norbaitek batasuna hautsi eta berriz ere bere kabuz sinatuko ote zuen, aspaldi gertatu zen bezala, gainerakoak atzean utzita. Erantzuna argia izan zen, irmoa: ā€œhori ez da berriro gertatukoā€. Eta fidatu nintzen. Emandako hitzaz fidatu nintzen. Oraingoan denok erabakiko genuela espero nuen. Lorpen kolektiboen balioaz fidatu nintzen.

Baina batasuna hautsi egin zen.

Eta horrekin batera, zerbait hautsi zen nire barruan. Ez da frustrazio sindikala bakarrik. Giza mina da. Borroka honetan gure arima, denbora, energia eta bihotza eman ondoren, une batetik bestera dena nola erortzen den ikustearen sentsazioa bizi izan nuen. Konfiantza eraikitzeko, urteak behar dira, baina segundu gutxi batzuetan suntsitu daiteke. Eta hausten denean, ikusten ez den orbain bat uzten du, orbain pisutsua.

Min ematen duena ez da soilik prozesuaren azken emaitza. Bukatzeko moduak ere min ematen du. Borroka komun bati egindako traizioak min ematen du. Min ematen du sentitzeak partekatutako lan guztiak, ordu guztiek, gainditutako eztabaida guztiek ez dutela ezertarako balio izan. Eta horrela sentitzen naiz: hautsia, ez borrokatu izateagatik, sinisteagatik baizik.

Orain porrota onartu beharra dago. Borroka kolektibo baten porrota, sinatutako itunak ekarriko dituen ustezko ā€œhobekuntzetatikā€ haratago. Izan ere, hitzarmenik ez dugu lortu. Aitzitik, inposaketa bat dago. Segregazioa dago eredu hori onartzen ez dugunontzat. Eta umiliazioa dago: paper bati men egin behar izatea, gutxi batzuek denon ordez erabakitzen dutela argi uzten duen sinadura bat jarri beharra.

Inposaketak ez du inoiz justiziarik ekartzen. Adostasunak, ordea, inperfektua izan arren, duintasuna dakar berekin. Adostasuna dagoenean, asmatu izana edo huts egin izana besteekin konpartitzen da. Batasuna sendotzen da. Eta batasunik gabe ez dago benetako indar sindikalik.

Eta hala ere, ez diot uko egiten naizenari, ezta sinesten dudanari ere. Baina ezin naiz isildu gertatutakoaren aurrean. Izan ere, emaitza ez ezik, adostasun kolektiboa kontzienteki hautsi izana da mingarriena niretzat. Mingarria da plantillari galdetu gabe erabaki izana, ahotsa kendu baitzaio hainbat hilabetetako sakrifizioen, grebaren eta higadura pertsonal eta familiarraren ondoren. Mingarria da ikustea batasunaren bandera lau haizeetara aireratzen zuten horiek kontrako norabidea hartu dutela azkenean.

Esaten digute ezin zela beste ezer egin. Hori hartu, edo deus ez. Sinatu egin beharra zegoela. Erantzukizun-egintza bat zela. Eta kontakizun hori, faltsua izateaz gain, guztiz iraingarria da. Beti borrokan jarrai daitekeelako benetan sinesten denean.

Auzi honetan, ez dago ezeren salbatzailerik.

Erabakitzea merezi zuen plantilla antolatu bat zegoen.

Eta aukera hori kendu ziguten.

Behetik sortutako greba bat hautsi zen. Langileen agindu argi bat hautsi zen. Azken hitza guztiona izango zelako konpromisoa zapaldu zen. Eta hori ez da erabaki sindikal bat bakarrik: zauri demokratiko bat da. Sindikalismo borrokalariaren oinarrizko printzipioari egindako traizioa da; jendea ordezkatu beharrean, jendearekin batera ibiltzen den sindikalismoari traizioa.

Izan ere, kontsultatu gabe eta gutxiengoa izanik zerbait sinatzen denean, akordio bat inposatzen denean, alternatibarik ez zegoela esaten zaigunean, benetan esaten ari dena da langileek traba egiten dutela, molestatu egiten dutela aurretik hartuta dauden erabaki batzuk baliozkotzen ez dituztenean. Eta horrek min ematen du. Min handia ematen du. Aho-zapore mingotsa uzten duelako, hilabeteetako borroka alferrikakoa izan delako sentsazioa uzten duelako.

Adostasun kolektiboari traizio egiteak azaltzen zaila den hutsune bat uzten du. Amorrua, frustrazioa eta zenbakiekin eta titularrekin sendatzen ez den tristura uzten ditu. Sindikalismoa ez baita soilik baldintza batzuk negoziatzea: konfiantza zaintzea ere bada, emandako hitza errespetatzea, batasunari eustea, are bidea deserosoa bihurtzen denean ere.

Eta hala da, bai: legeak sinadura horiek baimentzen ditu. Baina legezkoa den guztia ez da bidezkoa. Eta legezkotasuna erabiltzen denean kolektiboa apurtzeko, zatitzeko eta inposatzeko, tresna bat izateari uzten dio, eta langile klasearen beraren aurkako arma bihurtzen da.

Gaur, nire mina bene-benetakoa da. Porrotaren sentsazioa ere bai. Ez dut onartzen sinadura hori garaipen gisa saltzea. Ez da garaipen bat. Batasuna azkenera arte mantentzen ez jakitearen edo mantendu nahi ez izatearen porrota da. Jendearen gainetik erabaki izanaren porrota da.

Hala ere, ez dut abandonatu nahi elkarrekin indartsuagoak garelako ustea. Ez diot uko egiten borrokan sinesten duen sindikalismoari, lehenengo zailtasunak aurkitu bezain pronto amore ematen ez duen horri, zeinak ez baitu inolako salbatzailerik behar, bere jendearengan konfiantza duelako. Jarraituko dut pentsatzen akordio justuak ez direla sinatzen plantillari bizkarra emanda eta gehiengoa izan gabe, duintasuna ez dela inposatzen, eta batasuna ez dela eslogan bat, erantzukizun-egintza bat baizik.

Eta orain zera galdetzen diot neure buruari, baita zuei ere:

Zer prezio ordaintzeko prest gaude batasuna hausteagatik?

Kolektibitate izaera galtzen denean, denak balio du?

Konfiantza hausten denean, nori dagokio konfiantza hori berriz eraikitzea?

Inposaketatik eta adostasun-faltatik sortzen den akordio bati garaipena deitzen al diogu?

Gertatutakoaren ondotik, ikasiko al dugu batasunik gabe ez dagoela duintasunik?

Justiziak geldiarazi du Bilboko Portuko amarratzaileei ezarritako funtsezko aldaketa

LAB sindikatutik jakinarazten dugu Epaitegiak aintzat hartu duela Amarradores del Puerto de Bilbao enpresak aurkeztutako kautelazko neurrien eskaera, enpresak alde bakarrez aplikatu nahi zituen lan-baldintzen funtsezko aldaketaren aurrean.

Epaileak, eskatutako kautelazko neurriak onartzeaz gain, argi utzi du bere ebazpenean ez dagoela aldaketa hori justifikatzen duen arrazoirik: «Enpresak alegatutako egoerak ez du zerikusirik lehiakortasunean, produktibitatean edo lanaren antolaketan eragina duten arrazoiekin; aitzitik, enpresaren komenigarritasun hutsean oinarritzen da».

Ondorioz, aldaketa berehala geldiarazi da, eta ezin izango da aplikatu epaiketa egin arte, langileei arrazoia emanez. Egoera honen aurrean, LABek enpresari eskatzen dio planteatutako aldaketari uko egin diezaion.

Gure jarrera argia da: ez dugu inposiziorik onartuko. Ebazpena gure jarrera babesten duen beste urrats bat da, eta uste dugu badaudela aldaketa hori behin betiko atzera botatzeko oinarri sendoak.

Borroka ez da amaitu, nahiz eta ebazpen honek inflexio-puntu garrantzitsua markatzen duen. Enpresaren estrategiak, gezurrean eta manipulazioan oinarrituta, modu interesatuan erabili du absentismoaren argudioa neurri bidegabeak justifikatzeko. Epaia argia eta irmoa da: «ez da behar bezala frogatu egungo lan-antolaketa sistema absentismo-indizeen arrazoia denik; absentismoa handitu bada, beste arrazoi batzuengatik izango da, eta ez hogei urte indarrean daraman lan-antolaketa sistema batengatik».

Bilboko Portuko amarratzaileok gure lan-eskubideak defendatzen jarraituko dugu. Ez dugu onartuko absentismoaren aitzakia erabiltzea egungo antolaketa-sistema enpresaren onurarako baldintzatzeko.

Langileok egindako presioak, eta ebazpen judizialaren eduki argiak, eragin zuzena dute edozein negoziazio-prozesutan. Ezin da negoziatu mehatxutik eta inposaketatik, sei greba-egunetan salatu dugun bezala.

Gure eskubideetan atzera ez egiteko modu bakarra antolakuntza eta borroka direla berresten dugu.

Borrokak merezi du! 

Tolosako eta Elgoibarko anbulantzia medikalizatuetako langileek subrogazioa lortu dute

Tolosako eta Elgoibarko anbulantzia medikalizatutako langileak subrogatu egingo dituzte. Lortutako subrogazioaren akordioaren bitartez, enpleguari eutsi egingo zaio eta langileon lan-eskubideak bermatuta geldituko dira. Garaipen hau prekaritateari aurre egiteko eta publifikazioaren aldeko kolektiboaren mobilizazioen, greba deialdien, batasunaren eta borrokaren irmotasunaren emaitza da.

Beste behin ere, borrokak erakutsi du antolakuntza sindikala dela gure eskubideak defendatzeko tresnarik eraginkorrena.

LABek beti defendatu izan du anbulantziek eskaintzen duten zerbitzu publikoak kudeaketa publikoa behar duela. Anbulantzietako langileak ere publikoak direla defendatu du, eta defendatzen jarraituko du.

LABek adi jarraituko die hurrengo mugimenduei, eta langileak antolatzen jarraituko du, lan baldintza eta zerbitzu duinaren alde eta haren publifikazioaren alde. 

LABek txalotzen du Espainiako Gobernuari Lan Ikuskaritza eta Gizarte Segurantza transferitzeko egindako eskaera, eta Chiviteri gutxieneko soldatarekin gauza bera egiteko eskatu dio

LAB sindikatuak ospatu egin du azkenean Maria Chivite presidenteak Espainiako Gobernuari Lan Ikuskaritzaren eta Gizarte Segurantzaren arloko eskumena transferitzea eskatu izana, LABek Nafarroako Gobernuari urteetan zehar etengabe eskatu dion aldarrikapen sindikala. Hala, LABek eskatzen du transferentzia-prozesua azkar eta oztoporik gabe egin dadila, ez politikoak, ez enpresarialak.

EH Bilduk eskatuta, Nafarroako Gobernuak Tafallako eremuan lan osasunari buruz egindako ikerketa-txosten batek egiaztatzen du LAB sindikatuak urteetan etengabe salatu duena eta 2025eko uztailean zabaldu zuena: Nafarroako enpresen %80k ez dute prebentzio legea betetzen, Gobernuaren eta CENeko enpresarien diskurtsoa hankaz gora jarriz.

Errealitatea, beraz, uste baino larriagoa da, eta Nafarroan pairatzen den ezbehar-tasaren bilakaera negatiboa azaltzen du. Azken urteotan, ehunka langilek galdu dute bizitza lanean edo gaixotu egin dira, enpresarien utzikeriaren ondorioz eta Gobernuaren kontrol faltagatik. Lan Ikuskaritzaren transferentziak kontrol hori egiteko baliabide gehiago izatea ekarriko luke, enpresek eta enpresaburuek Prebentzioari buruzko Legea nahitaez bete behar dutela bermatzeko baliabide eta tresna propioak izateko beharrizanari erantzunez. Kontrakoa, Lan Ikuskaritza propioa izateari uko egiteak, ezer ez egitea suposatzen zuen, beste alde batera begiratzea. Beste era batera esanda, Nafarroan urtero hamarnaka langile hilko direla onartzea, enpresen ez-betetzearen ondorioz.

Eskaera hori, konbentzimenduz, azkar eta oztopo politiko zein enpresarialik gabe egitea eskatzen du LABek. Gainera bat dator Nafarroako gizartearen borondatearekin, gehiengoa eskumen gehiago eta handiagoak eskaintzen dituen eredu baten aldekoa baita, egungo eredua gainditzen duen sentimendua. Hala ere, LAB sindikatuari frustragarria iruditzen zaio Chivite presidenteari eta haren gobernuari urte asko kostatzea gehiengo sozialak babestutako aldarrikapen sindikalei erantzutea, eta, aldiz, oso prest agertzea enpresaburuen eskakizun guzti-guztiei erantzuteko.

2026ko martxoaren 17an, Nafarroan (eta Euskal Autonomia Erkidegoan), LAB sindikatuak, beste sindikatu batzuekin batera, deitutako Greba Orokorra egingo da, hemen soldata propioa (1.500 euro) erabakitzeko, soldatak oro har hobetuko dituena, langileek sortzen duten aberastasuna modu justuan banatzeko eta, horrela, gure lurraldean bizitza duina bermatzeko. Deialdia, CENek, UGTk eta CCOOk, Nafarroako Gobernuaren babesarekin, negoziazio horri ekiteari uko egin diotelako sortu da: ez dute soldata duinik nahi Nafarroan.

Ondorioz, LABek Chiviteri eskatzen dio, Lan Ikuskaritzarekin bezala, gauza bera egin dezala Nafarroako gutxieneko soldatarekin, alegia, Nafarroako Parlamentuaren bidez Espainiako Gorteei eskumen horren habilitazioa eskatzea.

Garbitzaileok axola dugu

LAB sindikatuko garbiketa-sektoreko langileak Gasteizko CRL-LHKren egoitzaren aurrean mobilizatu gara, gaur, urtarrilak 15, Arabako eraikin eta lokalen garbiketa-hitzarmenaren negoziazio-bilerarekin bat eginez, sektorearentzat baldintza duinak aldarrikatzeko.Ā 

Joan den martxotik, zabalik dago Arabako Eraikin eta Lokalen Hitzarmen Kolektiboa negoziatzeko Mahaia. Negoziazio horrek gure lan-baldintzak hobetzeko aukera eman lezake. Hala ere, 9 hilabeteko negoziazioen ondoren, kontuak ez du itxura onik. 

Patronalak, ASPEL eta APEL, eztabaida “absentismoa” deritzonean zentratzen saiatzen ari dira, eta, zentzu horretan, argudio faltsu horren pean, murrizketak planteatzen ari dira Hitzarmenean finkatuta zeuden hainbat gaietan, hala nola ABE osagarrietan. 

Bestalde, soldatei dagokienez, oso igoera epelak proposatzen dituzte berez oso txikiak diren soldatetan, KPIri inolako erreferentziarik egin gabe. Gogoratu behar dugu aurreko hitzarmenean (2020-2024) igoera eskas batzuk sinatu zirela KPIari lotu gabe, eta horrek 5 urteren bueltan % 15eko eros ahalmena galtzea ekarri digu. Ehuneko horrek hilean 150 € gordin gutxiago kobratzea dakar. Patronalen planteamendua onartzeak, gaixo egoteagatik zigortuak izateaz gain, gutxienez beste 5 urtez miseriara kondenatzea ekarriko liguke.

LAB sindikatuan ez gaude prest negoziazioa nola luzatzen den ikusteko, ezta patronalen asmoen aurrean amore emateko ere. Irailean, LABeko ordezkariok negoziazio-mahaian dauden gainerako sindikatuei gutxienekoen proposamen bat adostea eta mobilizazio egutegi bateratua adosteko deia luzatu genien, baina UGTk, ELAk eta CCOOk gonbidapenari ezezkoa eman zioten. 

LAB ez da inoren zain egongo. Abenduaz geroztik, sektorearen egoera kaskarra sozializatzeko kanpaina bat egiten ari gara, “Garbitzaileak inportatu egiten dira” lelopean. Gaur mobilizatzen ari gara baldintza duinak aldarrikatzeko eta gure egoeraren arduradun nagusiak salatzeko. Alegia EULEN, CLECE, ISS FACILITY, SERVEO, SAMSIC, NORTE BRILLANTE,… bezalako enpresak.

Arabako garbitzaileok soldata duinak behar ditugu; zehazki, 1.500 euroko soldata, Europako Gutun Sozialean ezarritakoarekin bat datorrena, eta, hain zuzen ere, horixe da euskal gehiengo sindikalak martxoaren 17rako egindako greba orokorraren deialdiaren aldarrikapen nagusia. Halaber, partzialtasun handiari mugak jarri behar dizkiogu, enpresek absentzia oro % 100ean bete dezaten aldarrikatu, eta errelebo-kontraturako sarbidea ahalbidetu, jarrera behartuen eta mugimendu errepikakorren arrisku faktoreen eraginpean dauden plantillak gaztetu ahal izateko, besteak beste. 

Igor Arroyo: ā€œEzezko bikoitza eman digute; kostu handiaz mintzo dira, baina emandako argudioak iruzurtiak diraā€

ETBko Egun on saioan elkarrizketa egin diote gaur goizean Igor Arroyo koordinatzaile orokorrari. Gutxieneko soldata propioari buruz eta hau aldarrikatzeko gehiengo sindikalak martxoaren 17rako deitutako greba orokorraz aritu da, beste gai batzuen artean.

Gutxieneko soldata propioaren aldarrikapenaren inguruan, patronalaren jarrera ā€œgogorraā€ eta langileon aldarrikapenekiko ā€œguztiz mespretxuzkoaā€ dela adierazi du. ā€œIkusi dugu pandemiaren ostean nola bizitza erabat garestitu egin den, nola etxebizitzaren eta elikagaien prezioa handitu egin den eta patronalak planteatu izan digu hitzarmenez hitzarmen ez zegoela prest KPIren araberako soldata igoerak egiteko, are gutxiago bestelako hobekuntza batzuetarako. Planteatu izan ditugunean borrokak sektorez sektore eta enpresaz enpresa, greba eta mobilizazio ugari egin behar izan ditugu hitzarmenak berreskuratzeko eta berritzeko, eta hitzarmenen estaldura, zorionez, zabaltzea lortu duguā€, nabarmendu du. Baina gaineratu du horrekin ā€œez dela nahikoa, langile asko geratzen direlako bertako hitzarmenetatik kanpo. Beharrezkoak dira neurri orokorrak, hau da, langile guztiontzako zoru minimo bat finkatu beharra dagoela. Hor kokatu dugu gutxieneko soldata propioa ezartzeko proposamenaā€.

Gogoratu du 160.000 langile daudela 1.500 eurotik beherako soldata gordinarekin eta azpimarratu du ā€œlangile hauei kopuru horretako soldata bermatzea bideragarria da, bai negoziazio kolektiboaren bidez, horretarako eskatu dugu negoziazio mahai bat sortzea, bai lege aldaketa baten bidez, Jaurlaritzak eta Nafarroako Gobernuak izan dezaten aukera gutxieneko soldata propio bat ezartzeko estatu mailan ezarritakoaren gainetikā€. Erantzunari dagokionez, adierazi du ā€œezezko bikoitzaā€ jaso dutela, patronala zein Jaurlaritza eta Nafarroako Gobernuaren aldetik. ā€œIraingarritzatā€ jo du erantzuna, ā€œplanteatu zaigulako patronalaren aldetik koste handiaā€ duela. Sindikatuaren kalkuluak aipatuz, 500 milioi eurotan kokatu du gutxieneko soldata 1.500 euroraino igotzearen kostea, baina salatu du soldaten pisua BPGrekiko 1.500 milioitan gutxitu dela 2008tik. ā€œKantitate horren herena soilik litzateke beharrezkoa neurri hori bermatzekoā€, ondorioztatu du.

Era berean, salatu du badagoela intentzioa ā€œsindikalismoaren eragin eremua murriztekoā€. ā€œBeraiek nahi dute sindikalismo integratu bat, mugatzen dena aholkularitza laboral lan bat egitera eta ez dituena planteatzen langileen mesederako neurri eta proposamenakā€, adierazi du. ā€œGuretzat hori ere auzitan dago, sindikalismoak Euskal Herrian zer nolako papera izango duen. Horregatik iruditu zaigu ezinbestekoa greba orokorra deitzea eta gainera uste dugu, greba arrakastatsua izateko baldintzak badaudelaā€, gaineratu du.

1.500 eurotik beherako soldata kobratzen duten langile gehienak emakumeak* direla nabarmendu du. ā€œDeigarria egiten zaigu instituzioen aldetik soldata arrakalaren kontrako propaganda egiten denean eta gero, emakumeek* pairatzen duten soldata arrakala murrizteko gakoa litzatekeen neurri hau planteatzen dugunean, patronala eta instituzioek mespretxatzeaā€, azpimarratu du.

Gaineratu du 2008tik hona oinarrizko beharrak gero eta garestiago daudela eta soldatak ez direla neurri berean igotzen ari. ā€œEtekin enpresarialak izugarriak dira eta hemen ez da aberastasuna behar bezala banatzen. Gutxieneko soldata altxatzea ezinbesteko neurria da soldaten debaluazioari aurre egitekoā€, gaineratu du.