UGT eta CCOO sindikatuek eskatuta, Nafarroako Metalaren Hitzarmenaren negoziazio mahaia asteartean osatu zuten, indarrean dagoen hitzarmena bukatu baino bi hilabete lehenago. LABen ustez, aurrerapen hori justifikatzeko erabilitako argudioak ez dira nahikoak, eta bi sindikatuek mahaian duten gehiengoari eusteko balizko saiakera bati erantzuten dio.
Azpimarratzekoa da mahaiaren eraketa, sindikatuaren hainbat interpretazio eskaerari hitzarmenaren batzorde paritarioak erantzunik eman gabe zazpi hilabete baino gehiago igaro ondoren egin dela, eta baita ere, joan den maiatzean egindako negoziazio baten ondoren, zeinak behin-behineko langileen prekarietatea areagotzea ekarri baitzuen.
UGT eta CCOOk hitzarmen horren negoziazioak historikoki luzatu direla argudiatu dute, eta egoera ekonomiko orokorrari heldu diote aurrerapena justifikatzeko. LABen, ordea, zalantzan jartzen ditugu bi argudio horiek. Nafarroako Metalgintzako Hitzarmena da akordio bat azkarren lortzen den sektoreko hitzarmenetako bat, eta horrek edukien aldetik galera nabarmena ekarri du. Halaber, ezegonkortasun ekonomikoak urteak daramatzala azpimarratzen dugu, eta aurretik ez dela horrelako argudiorik erabili beste negoziazio mahai batzuen eraketa aurreratzeko.
Mahaian ordezkaritza sindikalak izan duen bilakaerarekin lotzen dugu erabakia. UGT eta CCOO 2022ko negoziazio mahaian ordezkaritzaren % 51,88 izatetik aurtengo abuztuan % 50,71 izatera igaro ziren, eta ehuneko horrekin osatu da mahai berria.
Testuinguru horretan, LABen uste dugu UGTk eta CCOOk negoziazio mahaian gehiengo osoa lortzeko egindako ahaleginari erantzun diezaiokeela aurrerapen horrek, ordezkaritza sindikalaren balizko aldaketa batek hori arriskuan jarri baino lehen. LABen iritziz, gehiengo horren aldaketak nabarmen aldatuko luke hitzarmenak historikoki izan duen negoziazio dinamika.
Negoziazio berriari begira, iragarri dugi Nafarroako industria siderometalurgikoaren sektoreko langileen lan baldintzak duintzean zentratuko garela, duela asko erreferente izateari utzi zion hitzarmen bati edukiz hornituz, eta gure aldarrikapenak defendatuko ditugula bai negoziazio mahaian, baita kalean ere.
Euskal gehiengo sindikala eta etxebizitza sindikatuak elkarrekin mobilizatuko garaEtxebizitza eskubidea bermatzeko, espekulazioari ez! Contra el empobrecimiento, subida de salarios lelopean
LAB, ELA, ESK, Steilas, Etxalde, Hiru, Euskal Herriko Etxebizitza Sindikatuen Sarea eta Etxebizitza Sindikatu Sozialistak azaroaren 11rako deitu dugun greba orokorrerako adostu dituzten aldarrikapenak eta mobilizazioak publiko egin ditugu gaur, Bilbon eta Iruñean egindako agerraldi banatan. Azpimarratzekoa da greba orokor honetan Euskal Herriko markoa babestu eta defendatu nahi dugula, hau da, Euskal Herrian adostutako aldarrikapenak zabaldu eta hemengo instituzioak interpelatu. Etxebizitza eskubide bermatua izan dadila eta espekulazioarekin amaitu beharra dagoela azpimarratu dugu. Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparruan sakontzeko unea dela uste dute deitzaileek.
Etxebizitza langileria pobretzeko eta berau zeharkatzen duten arrakala matxista eta arrazistak sakontzeko arrazoi nagusietako bat bihurtu da. Zentzu horretan, etxebizitzak bermatutako eskubidea izan beharko luke, publikoa, osasungintza eta hezkuntza diren neurri berean. Langileen pobretzearen aurka eta soldatak igotzearen alde eta denon eskubideak bermatuko dituzten kalitatezko zerbitzu publiko unibertsalen defentsa ere egin dugu sindikatuok gaurko egunean.
Hiru aldarrikapen nagusiak
Kalitatezko etxebizitza bermatze aldera erroko hiru transformazio bultzatu behar direla defendatu dugu sindikatu guztiok: batetik, espekulatzaileen espropiazioa, bestetik, jardun espekulatiboaren debekua eta, azkenik, etxebizitzen eta bitartekoen antolaketa justua, langileriaren beharren arabera antolatua. Egiturazko eraldaketa hauek lortu ezean, espekulazioak eta errentismoak bere horretan jarraituko dute.
Erroko hiru aldarrikapen horietaz gain, langileentzat aringarriak izan daitezkeen beste neurri batzuk defendatu ditugu, hala nola etxegabetzeekin bukatzea edota etxebizitzaren prezioaren jaitsiera.
Instituzioen ardura
PSOEk gidaturiko gobernua zuzenean kritikatu dugu, azken 8 urteetan ez baitu inolako neurririk hartu egoera egituraz aldatzeko. Hala ere, maila guztietako ardurak seinalatu ditugu, bereziki Eusko Jaurlaritzarena eta Nafarroako Gobernuarena. Etxebizitzaren esparruan eskumen zabalak izan arren, negozioa indartzen duten politikak babesteko erabili dituzte. Alderdi guztietako udalen ardura ere seinalatu dugu, alternatibarik gabeko etxegabetzeak egin baitira horietako batzuetan.
Confebask eta CEN patronalak ere interpelatuak izan dira. Patronal hauek dira prekarizazioa betikotzen jarraitzen dutenak eta, gainera, uko egin diote hemengo errealitatera egokitutako gutxieneko soldata propioa ezartzeari.
Azaroaren 11rako greba orokorra deitu dugun sindikatuok ez dugu onartuko alderdiek etxebizitzaren auzia euren interesetarako erabil dezatela, konponbide errealik planteatu gabe. Hori dela eta, aipatutako erroko aldaketak ahalbidetu behar direla defendatu dute; espekulatzaileen espropiazioa, jardun espekulatiboarekin amaitu eta etxebizitzen eta bitartekoen antolaketa, langileriaren beharren arabera.
Era berean, etxebizitzaren bidez ez ezik, soldaten debaluazioaren bidez langileriak bizi duen pobretzea salatu dugu deitzaileok, eta Hego Euskal Herrian azaroaren 11ko greba orokorraren aldarrikapen nagusietako bat soldatak duintzea izango dela gogorarazi dugu.
Ildo horretan, bertako errealitatera egokitutako gutxieneko soldata propioa premiazko neurria da. Ez dira 8 hilabete 1.500 euroko gutxieneko soldata propioaren aldeko greba orokorra egin genuela. Horregatik, kaleak hartu eta erroko eraldaketak bultzatzeko unea dela defendatu dugu bertaratutako sindikatuok.
Euskal Herritik Euskal Herrirako greba orokorra izango da, bertako patronalei eta instituzioei pobretzearen eta errentismoaren kontrako neurriak eskatzeko.
Etxebizitzarekin negozioa egitea da kapitalaren estrategia. Soldatak debaluatuz eta pribatizazio politiketan sakonduz egiten den moduan, etxebizitzarekin espekulatuz aberastasuna gero eta esku gutxiagotan pilatzen da. Etxebizitza langileak pobretzeko eta prekarizatzeko arrazoi nagusia bilakatu da, baita aberastasunaren banaketa bidegabea areagotzeko modua eta arrakala sozialetan sakontzekoa ere. Izan ere, soldatekin eta prekaritatearekin gertatzen den moduan, etxebizitza krisiak ez die langile guztiei berdin eragiten.
Azken asteetan etxebizitza eskubidearen aldeko mobilizazioak indartu, eta horrek greba orokorrerako baldintzak sortu ditu. LAB erantzun ahalik eta zabalena, indartsuena eta bateratuena emateko lanean aritu da, eta asmo horrekin egin du greba orokorrerako deia. Hain zuzen, gaur dei hori berretsi du sindikatuak, Bilbon egindako agerraldian.
Pobretzearen eta errentismoaren aurka, Euskal Herrian etxebizitza eta soldata duinak behar direla aldarrikatuko du LABek greba orokorrean. Egun berean izango da greba Espainiako Estatuan eta estaturik gabeko nazioetan, baita Euskal Herrian ere, baina, hala izan arren, Euskal Herritik Euskal Herrirako greba izan dadin lanean ari da LAB. Honako helburuak ezarri dizkio sindikatuak grebari: Euskal Herriko marko propioa indartzea; soldata eta etxebizitzaren eremuan, bertako patronal eta instituzioak egiturazko neurriak har ditzaten behartzea; eta LABek etxebizitzaren gaiarekin irekiak dituen gatazkei aterabidea emateko.
Helburu horiei lotuta, honako lau ideia hauek nabarmendu ditu LABek gaurko agerraldian:
1. Greba gure herrian egiten ari garen ibilbidearen baitan kokatzen da
Kapitalaren eta bizitzaren arteko talkaren aurpegi gordina da etxebizitzarekin gertatzen ari dena, eta hori langileen eta kapitalaren agenda erreakzionarioaren arteko talkaren erakusle da. Horregatik, LABek uste du eskuin muturraren eta faxismoaren aurrean, langileen bizi baldintza duinen eta politika birbanatzaileen alde borrokatzea dela oldarraldi erreakzionarioari aurre egiteko bidea, eta euskal langileek hori ulertu dutela.
Izan ere, Euskal Herrian sindikalismoa bizirik dagoela erakusten dute azken urteek. 2020tik hona egiten den bosgarren greba edo lanuzte orokorra izango da azaroaren 11koa.
2. Euskal Esparruaren aitortza eta defentsa oinarrizko printzipioa da
Indarrak biltzearen aldeko hautua egin du LABek. CCOOk eta UGTk greba egun berean egingo badute ere, LABek ez du aukerarik ikusi gutxieneko bestelako adostasunetarako. Izan ere, bi sindikatu horiek ez zuten martxoaren 17ko greba orokorrean parte hartu, eta, gainera, euskal esparruaren kontrako jarrera izan zuten, gutxieneko soldata propio baterako eskumenak eskuratzearen kontra eginez.
Oraingo greba honetan, Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua aintzat hartzeko prest daudeneko gutxieneko adostasunak eraikitzen saiatzen ari da LAB. Aste honetan greba erregistro bateratua egin dute eragile horiek, gehiengo sindikaleko sindikatuek eta etxebizitza sindikatuek. Greba egunaren diseinua adosten jarraitzen dute.
3. Bertako patronalak interpelatuko ditu greba orokorrak
Confebask eta CEN patronalei soldaten erosahalmena bermatzeko eskatuko zaie greban, bizitzaren garestitzeari aurre egiteko, eta baita gutxieneko soldata propio baterako negoziazioa irekitzeko ere, euskal langile orok gutxienez 1.500 euroko diru sarrera bermatua izan dezan. Higiezin patronalei eta putre funtsei etxebizitzarekin negoziorik ez egiteko eskatuko zaie greba orokorrean, eta gurean ez direla ongi etorriak gogoraraziko zaie.
4. EAEko eta Nafarroako gobernuak interpelatuko ditu greba orokorrak
Batetik, Lanbidearteko Gutxieneko Soldata ezartzeko eskumenak eskuratu eta, bien bitartean, patronala mahaian eser dadin presionatu dezaten. Bestetik, etxebizitza politika ausartagoak egin ditzaten.
Etxebizitza larrialdiari erantzuteko, egiturazko neurriak behar dira:
Instituzio desberdinei dagokie neurri horiek hartzea, estatu mailatik maila lokaleraino.
Alokairu mugagabeak ezarri eta etxebizitza prezioak jaisteko esku hartzea.
Etxegabetze guztiak gelditzeko konpromisoa.
Putre funtsen esku dauden etxebizitzak berreskuratzeko neurriak, eta funtsok gure lurraldetik kanporatzekoak.
Errentismoa elikatzen duten politika publikoak amaitzea, banketxeen esku amaitzen duten diru laguntzarik ez ematea eta politika fiskal progresiboa ezartzea.
Etxebizitza parke publikoa handitzea eta parke publiko indartsua eratzea.
Eskaera argia EAJri
Madrilen jokatzen ari den partidari dagokionez, kaleko presio sozialak eraginda, eskubide batzuk eskuratzea ekarriko luketen bi dekretu aurkeztu zituen Pedro Sanchezen gobernuak Espainiako Kongresuan. LABentzat neurriok ez dira nahikoa, adabakiak dira, baina sindikatuak argi du, larrialdi egoeran, maizterren egonkortasuna eta bizi baldintzak hobetzeko neurriak beharrezkoak direla.
Alokairu mugagabea ezartzeko dekretuaren kontra eginez, kapitalarekin lerrokatu zen EAJ ere. Etxebizitza dekretuak aurrera ateratzeko aukerak zabalik jarraitzen du. Azaroaren 10ean bozkatuko dira berriro ere Batzorde Iraunkorrean eta EAJri eskaera argia egiten dio LABek: bi dekretuen alde bozkatu dezala.
Edozein kasutan ere, partida nagusia Euskal Herria jokatzen da. EAEko eta Nafarroako gobernuek etxebizitzaren eremuan eskumen zabalak dituzte eta ardura nagusiena beraiena da. Bada garaia autogobernua langileen interesekoak diren politikak egiteko baliatzeko eta autogobernu maila zabaltzeko, Lan harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua eratuz; baita etxebizitza politikan ere, alokairuak osoki bertan arautzeko bidea eginez. Bada garaia Madrilen posible ez diren aldaketak Euskal Herrian posible egiteko.
LABek alor honetan dituen proposamenak helarazteko, datozen egunetarako bilerak eskaerak egin ditu Denis Itxaso Eusko Jaurlaritzako Etxebizitza eta Hiri Agendako sailburuarekin eta Begoña Alfaro Nafarroako Gobernuko Etxebizitza, Gazteria eta Migrazio Politika kontseilariarekin.
Era berean, larunbat honetan, urriak 17, LABek manifestazioa egingo du Iruñean, hainbat auzotako maizterrekin batera, babes ofizialeko babesa izan zuten 500 etxebizitza funts putreen espekulaziorako baliatu daitezen eragozteko.
Espekulazioaren aurrean, langileak pobretzen dituzten politiken aurrean, LABen hautua argia da: antolakuntza eta borroka sindikala. Zentzu horretan, urriaren 17an Iruñeko kaleak betetzera eta azaroaren 11n Euskal Herria geratzera dei egin die LABek euskal langileei.
Gaur, urriak 21, hiru orduko lanuztea egin dugu Bizkaiko Foru Aldundian eta GUFEn, Langileen Batzordeak eta Enpresa Batzordeak deituta. Bertan, 2018tik blokeatuta dagoen akordioa/hitzarmena benetan negoziatzeko eskatu diogu aldundiari.
500 pertsona inguruk parte hartu dute eguerdian Bilboko kaleetan zehar egindako manifestazioan. Bizkaiko Foru Aldundiak eskaintzen dituen zerbitzu publikoetan nabaritu da lanuztea, eta horietako batzuk itxi egin dira.
Bizkaiko Foru Aldundiak blokeo egoeran jarraitzen du hitzarmenaren negoziazioetan. Ez du azken urteetan galdutako eros-ahalmena berreskuratzeko neurririk eskaintzen, ez du lanaldia murrizten, ez du euskararen normalizazioaren aldeko neurri positiborik eskaintzen, ez du gizarte- eta zaintza-zerbitzuak hobetzearen aldeko neurririk eskaintzen, ez du telelanaren plan berri bat eskaintzen…
Euskal Herriko beste administrazio publiko batzuetan akordio ezberdinak negoziatzen ari diren bitartean, Bizkaiko Foru Aldundiak negoziazio batean aurrera egiteari uko egiten dio, akordio/hitzarmeneko gai garrantzitsuak blokeatuz.
LABek lanuztean parte hartu duten langileak zoriondu nahi ditu eta, bide batez, langileak animatu nahi ditugu datorren azaroaren 11n etxebizitza eskubidearen eta soldata duinen alde deituriko grebarekin bat egitera, Bizkaiko Foru Aldundiari mezu argi bat bidaltzen jarraitzeko: BFAko eta GUFEko langileok gure lan-baldintzen benetako negoziazioa eskatzen dugu, eta ez gaude prest inposaketa gehiago jasateko.
Administrazio Konkurtsoak jakinarazi du salmenta-prozesuaren hurrengo faserako hautatutako bost eskaintzen egileek langileen ordezkariekin bilerak egiteko aukera izango dutela. LABetik bilera horiek baliatuko ditugu bakoitzak zer industria-proiektu proposatzen duen eta Tubos Reunidosentzat, lantegi guztientzat, jarduera osoarentzat eta langileentzat zer etorkizun eskaintzen duen galdetzeko.
Gaur egun, oso gutxi dakigu eskaintza bakoitzak planteatzen duenari buruz. Dakiguna da bostek aurreikusten dituztela plantilla-murrizketak eta lan-baldintzen aldaketak. Baina oraindik ez dakigu neurri horiek zenbaterainokoak izatea proposatzen duten eta, batez ere, eskaintza bakoitzaren atzean zer industria-proiektu dagoen.
LABentzat, hori da garrantzitsuena: lehenik eta behin, zer industria-proiektu proposatzen den jakin behar da, eta, ondoren, zer neurri behar dituen eta zergatik aztertu. Ez ditugu murrizketak ontzat emango, besterik gabe, eskaintza batean agertzen direlako. Eskaintzaren batek murrizketak aurkezten baditu, zergatik proposatzen dituen azaldu beharko du, datuak eman eta zer beste aukera aztertu dituen argitu.
Bileretan, eskaintza bakoitzaren egileak lantegi bakoitzean zer jarduera mantendu nahi duen galdetuko dugu, zer inbertsio aurreikusten dituen, zer ekoizpen-gaitasun proposatzen duen eta zer merkatu eta eskaera dituen. Era berean, zer enplegu mantendu nahi duen, zenbat lanpostu ezabatzea aurreikusten duen eta lan-baldintzetan zer aldaketa egin nahi dituen jakin nahi dugu. Proposamenak xehetasunez ezagutu behar ditugu, behar bezala baloratu ahal izateko.
Kontua ez da lehenengo datorrena edo mahai gainean diru gehien jartzen duena aukeratzea. Kontua da Tubos Reunidosen etorkizunerako berme gehien eskaintzen dituen proiektua aukeratzea, lantegi guztietan industria-jarduerari eutsiko diona eta ahalik eta enplegu gehien defendatuko duena.
Eusko Jaurlaritzak ere aurrerapauso bat eman behar du. Otsailean adierazi zuen Tubos Reunidosentzat industria-proiektu sendoa bermatuko zuten inbertitzaile pribatuei laguntzeko prest zegoela. Orain, bost eskaintza hautatuta daudela, konpromiso hori zehaztea eta etorkizuna izango duen proiektu bat aurrera ateratzeko zer egiteko prest dagoen azaltzea nahi dugu.
Eusko Jaurlaritzak edo beste erakunde batzuek diru publikoa jarriko badute edo eragiketa horietakoren bat erraztuko badute, laguntza horrek industria-jarduerarekiko, enpleguarekiko, lantegi guztien etorkizunarekiko eta langileekiko konpromiso argiak izan behar ditu atzean. Ezin da dirua jarri eta gero plantillari ondorioak ordaintzen utzi. Bermeek zehatzak izan behar dute, eta bete egiten direla egiaztatzeko modua egon behar da.
Plantillak argi eta garbi erakutsi du Tubos Reunidosekiko konpromisoa. Orain, interesa duten eskaintza-egileei dagokie zer proiektu dakarten azaltzea, eta erakundeei, berriz, dagokien erantzukizuna beren gain hartzea.
LABek ez du edozein irtenbide ontzat emango. Tubos Reunidosen etorkizuna bermatuko duen, haren jarduerari eutsiko dion eta lantegi guztietako enplegua defendatuko duen industria-proiektu sendoa exijituko dugu.
LAB sindikatuak aldarrikatu du sektoreko lan-baldintzak Administrazio publikoko langileenekin parekatzea hitzarmen kolektiboaren negoziazioaren harira, soldata-arrakala murrizteari eta lan-osasuna hobetzeari lehentasuna emanez.
LABek, esku-hartze sozialeko langileekin batera, «Langile publikoak gara» dinamika bultzatzen jarraitzen du Hego Euskal Herri osoan. Ekimen honen bidez, diru publikoarekin finantzatutako lanpostuak publifikatzea aldarrikatzen da, baita horien kudeaketa Administrazio publikoak zuzenean bere gain hartzea ere. Nafarroan, hitzarmen kolektiboaren negoziazioa irekitzeak aldarrikapen horretan aurrera egiteko aukera eskaintzen du.
Iaz sektoreko bigarren hitzarmen kolektiboa sinatu zen. Hitzarmen horri esker, lan-baldintzen parekatzean aurrerapausoak eman ziren, eta LABek proposatutako hainbat hobekuntza jaso ziren; besteak beste, lanaldia pixkanaka murriztea, 2028an urteko 1.592 ordura iritsi arte.
Negoziazio berriari begira, LABen helburu nagusia soldata-arrakala murriztea da. Horretarako, sindikatuak soldata-igoera esanguratsuak proposatu ditu bere aldarrikapen-plataforman.
Era berean, LABek lehentasunezko gaien artean kokatu du lan-osasuna. Sindikatuak salatu duenez, esku-hartze sozialeko langileek ohikoak dituzte erasoak beren lantokietan. Egoera horren aurrean, erakunde bakoitzaren egoera erreala ezagutzeko aukera emango duten hainbat tresna ezartzea proposatu du sindikatuak.
Horrez gain, egoera desberdinen aurrean nola jokatu argi izaten lagunduko dieten protokoloak diseinatu eta martxan jartzea planteatu du. Protokolo horiek prebentzioa izan beharko dute ardatz, laneko segurtasun- eta osasun-baldintzak hobetzeko.
LABek iragarri du lan-baldintzen parekatzearen aldeko borrokak aurrera jarraituko duela, eta mobilizazio berriak egingo direla hitzarmen kolektiboaren negoziazioan aurrerapausoak eskatzeko.
Gutxieneko soldata propioaren aldeko konpromiso argia eskatu dio LABek Eusko Jaurlaritzari, bi norabidetan: Confebask patronala zuzenean interpelatuz, batetik; eta langileentzat ezinbestekoa eta estrategikoa den gai honetan autogobernua zabalduz, bestetik.
LABek eta ELAk, elkarrekin edo bakoitzak bere aldetik, aurretik ere izan dute aukera Eusko Jaurlaritzarekin hitz egiteko soldatak hobetzeko beharraz eta Lanbidearteko Gutxieneko soldata propio baten inguruan. Gaurkoan LABek berriro eskatu die Imanol Pradales lehendakariari eta Mikel Torres lehendakariordeari langileen artean adostasun zabala biltzen duen, justiziazkoa den eta egingarria den proposamen baten aurrean orain arte baino inplikazio maila handiagoa izateko.
Langileen aldeko politikak egin beharko lituzke edozein gobernuk. Horixe da bizi dugun atzeraldi erreakzionarioari aurre egiteko bidea: politika birbanatzaileak egitea, zerbitzu publiko sendoak ziurtatzea eta langile guztiei etxebizitzarako sarbidea bermatzea. Herri honetan badago nahikoa aberastasun horretarako, eta hartu beharreko neurrien artean garrantzia berezia du Lanbidearteko Gutxieneko Soldata propioak. Horrela adierazi zuten milaka eta milaka langilek martxoaren 17an egindako greba orokor arrakastatsuan.
Osagarriak diren bi bideetatik ari da LAB saiatzen LGS propioa lortzen, baina biak itxi nahi zaizkio. Bi bide horiek zabalik mantentzeko lidergoa eskatu die Pradalesi eta Torresi. Batetik, Confebask patronala presionatu behar dute soldatak hobetzeko eta gutxieneko soldataz eztabaidatzeko negoziazio mahai bat irekitzeko. Confebaskek prekaritatera kondenatu nahi ditu langileak, haien esplotazioaren bidez aberasten jarraitu nahi du, eta negoziatzeko duen betebeharrari muzin eginez, orain arte uko egin dio sektorearteko negoziatzeko mahai bat irekitzeari. Horretarako babes politikoa duela ulertzen duelako mantentzen du jarrera hori, eta babes hori bukatu egin behar da. LAB oso kritikoa da patronalak eta sindikatuak parekatzearekin. Gai honetan ezin da ekidistantziarik mantendu. Bi aldeak negoziatzera animatu eta negoziatzeko autonomia dutela esateak ez du balio. Gutxieneko soldata propio baterako negoziaziorik ezak erantzule bat eta bakarra du, eta hori Confebask da, eta Eusko Jaurlaritzak ezin du jarrera hori ontzat ematen jarraitu. Patronala presionatu behar du bere jarrera aldatu dezan, eta sindikatuekin elkarrizketa mahaia ireki dezala eskatu behar dio.
Bestetik, Espainiako Estatukoa baina altuagoa izango den gutxieneko soldata propio bat ezartzeko eskumena eskuratzeko lan egin dezan eskatu dio LABek, eta jarrera argiagoa izateko langileentzat erabat ezinbestekoa eta estrategikoa den eta autogobernu maila zabaltzea ekarriko lukeen neurri baten alde. Ez da onargarria euskal langileentzat hain garrantzitsua den gai batean Jaurlaritzak duen jarrera politikoa. Imanol Pradalesek eta Mikel Torresek jarrera argia hartu eta iniziatiba zehatzak bultzatu beharko lituzkete gutxieneko soldata bertan erabaki ahal izateko.
Lehenago edo beranduago gaiari heldu beharko zaio. LABek presio egiten jarraituko du, patronala eta gobernua interpelatuz. Borroka hau negoziazio kolektibora ere eramango du LABek.
Astelehenean izan zen Mahai Sektorialaren bileran egiaztatu genuen Osakidetzak ez duela aurrerapauso handirik egin nahi sindikatuok aldarrikatzen ditugun hainbat gaitan (euskalduntzea, erretiroa, lanaldia, egutegia, oporraldiak…). Gainera, soldatak hobetzeko proposamenik egin gabe jarraitzen du.
LAB, SATSE, ELA, CCOO eta UGT sindikatuok agerraldiak egin ditugu Osakidetzaren lan-zentro guztietan, goizeko 11etan ospitaleetan eta eguerdiko ordubatean Lehen Arretakoetan. Osakidetzako gehiengo sindikalak langileei dei egin die urriaren 30erako deitu den lehen greba egunean parte har dezaten. Izan ere, Osakidetzaren zuzendaritza estutzeko unea iritsi baita kategoria profesional guztietarako benetako hobekuntzak gauza ditzan, zerbitzua egunero ematerakoan kolektibo guztiak baitira ezinbestekoak. Halaber, sindikatuok herri-mugimendu eta -eragileei ere dei egiten diegu mobilizazioekin bat egin dezaten. OPA Herri Plataformak- Plataformas Ciudadanas en defensa de la Sanidad Pública dagoeneko prest agertu dira deitutako mobilizazio eta grebei babesa emateko.
Joan den asteleheneko Mahai Sektorialaren bileran egiaztatu genuen Osakidetzak ez duela benetan borondaterik langileen baldintzak hobetzeko, sakoneko hobekuntzarik ez duela egin nahi, alegia.
Osakidetzaren asmoa da Akordio Arautzailea prozesu ia burokratikoa izan dadin; sindikatuei eskatzen die egin ditzatela alegazioak Akordioaren tituluei; ondoren, Mahai Sektorialeko bileran sindikatu bakoitzak egin dituenak aipatzen ditu, eta azkenik alde bakarreko erabakiz, negoziatzeko inolako aukerarik eman gabe, haietako batzuek hautatzen ditu. Beraz, praktikan egiten den gauza bakarra da idazketa hobetu edota azken urteetan garatutako araubidearen baitan testuak eguneratu.
Zehazki, aste honetako bileran garrantzi handiko gaiak aztertu dira: euskalduntzea, erretiroa, ohiko lanaldia eta lanaldi osagarria (guardiak), egutegia, oporraldiak… Sindikatuek salatu dute puntu batean ere ez dagoela aldaketa edo hobekuntza esanguratsurik. 17 urte igaro direnean agerian geratu da Osakidetzak egungo markoari eta kudeatzeko moduari eutsi nahi diola.
Hori gutxi ez, eta aurretik jasotako eskubideak ezabatzen ari dira, hala nola erretiro aurreratuko primak. Gainera, sindikatuok salatzen dugu Osasun Sailak ordainsariak hobetzeko proposamenik ez duela egin. Honi buruzko aipamenik ez du egin. Ez da onargarria Osakidetzak Akordio berri baterako zirriborroa mahai gainean jartzea egungo errealitateari egokitzeko hobekuntzarik gabe, soldatetan, antolakuntzan, lizentzia eta baimenetan… Zein unetan, eta Eusko Jaurlaritzak aste gutxi barru itxiko dituenean 2027rako aurrekontuak eta, honenbestez, baita osasungintza publikora bideratuko diren baliabideak ere.
Testuinguru honetan, greba eta mobilizazioa inoiz baino premia handiagoa ditugu, benetako hobekuntzak, sakonak, izango badira. Argi dago langileen baldintzen araberakoa dela eskaintzen den zerbitzuaren kalitatea. Lan-baldintzak zinez hobetzeak borondate politikoa eskatzen du, baina orain arte Osakidetzak ez du halakorik erakutsi.
46 urteko langilea hil da Bilboko portuan Bergé enpresak azpikontratatutako Euromaster enpresarentzat lanean ari zela. Langilea, aldatzen ari zen neurri handiko gurpilaren leherketak bete betean harrapatu du, bertan hil duelarik.
Neurri prebentiboen gabeziak eragin du istripu hilgarri berri hau. Ekoizpena mantendu behar izateak presazko lan bilakatzen du prozesu oro. Eskenatoki horretan prebentziorako ez dago tokirik. Horiek dira langileen heriotzen atzean dauden arrazoiak, eta arrazoi horien atzean arduradunak daude, enpresariak hain zuzen.
Urteroko kopuru beldurgarriak errepikatzen doan patronal zein gobernuek absentismoaz hitz egiten diguten bitartean. Hego Euskal Herrian 100,000 inguru lan istripu traumatiko erregistratzen dira ofizialki, urtez urte 70 lan heriotzen muga gainditzen dugularik.
Aurten, dagoeneko 62 dira lanean hildakoak, LABen kontagailuari erreparatuz gero. Prebentzio araudia urratzen du patronalak inpunitate osoz, gobernuen konplizitate nabarmenarekin. Unea da enpresei lan osasunerako araudia irmo betearazteko.
