Josu Erkorekaren gaurko prentsa agerraldian, Gobernuak gurasotasun baimena guraso bientzat berdintzea proposatu du; 18 asteetan, hain zuzen. Estatuan gurasotasun baimena berdintzea erabaki da aste honetan; amatasun baimenak kontutan hartzen zituen16 asteak beste gurasoari aitortzea, hain zuzen. Eusko Jaurlaritzak, beraz, ez du ezer berririk asmatu. Estatutik datorkigun araua aplikatu besterik ez du egin.

EAEko administrazioetan 18 asteko amatasun baimena jasota dago lan hitzarmenean; baimen berri bat martxan jarri nahi badu Gobernuak, 18 aste horietan izan beharko du abiapuntua. Kopuru horretatik behera egon daitekeen bestelako edozein aldaketa atzera pauso nabaria izango litzateke, kontziliazio neurrien atalean.

Pasa den martxoak 8rako planteatua zegoen greba deialdiaren testuinguruan, gogor salatu genuen Eusko Jaurlaritzak berdintasun politikak propaganda eta aurpegi zuriketarako erabiltzen dituela. Gaurkoan enegarren kapitulua jasan behar izan dugu prentsaren bidez. Gobernuak negoziazio mahaira eraman nahi dituen proposamenak lehenago komunikabideen bidez jakinarazten ditu. Guretzat horrelako jokabideak negoziazio borondate eskasa adierazten dute. Aipatu nahiko genuke, momentuz, ez dagoela Mahai Orokorrerako inongo deialdirik eginda.

LABen ustez, gurasoen baimenak parekideak eta intransferibleak izan behar dira zalantzarik gabe. Gure ustez, Eusko Jaurlaritzak zaintzari behar duen garrantzia eman nahi badio, baimen hauen luzapena planteatu beharko luke, gaur egun dauden 18 asteak baina harago. Jaurlaritzaren bozeramailearen hitzetatik ondorioztatzen duguna da ez dagoela zentzu horretan berrikuntza nabarmenik, Estatuan bezala, hemen ere guraso bientzat baimena berdinduko dela ez bada. Bidaia horretarako ez ditu sindikatuak behar.

LABek, orain arte bezala, klausula feministak barneratu daitezen proposatzen jarraituko du. Guretzat berdintasun politikak ez dira hauteskunde garaian erabili daitezken hitz politak. Lan asko egiteko dago eremu honetan, eta ez dugu orain arte Gobernua jarrera baikorrarekin ikusi. Estatutik etortzen diren neurriak ez badira bere ekimenez, ez ditu proposamenak ez egiten, ezta egiten zaizkionak kontutan hartzen ere. Beste gaietan bezala, berdintasuna egia bihurtu dezaketen kontziliazio neurriak negoziatzea eta adostea ezinbestekoa jotzen dugu. Inposizioa eta aldebakartasuna alde batera utzi eta negoziazioa beharrezkoa dela uste dugu.