34 urteko ibilbidearen ostean, ekainak 4 eta 5ean, Asturiaseko CSIak (Corriente Sindical d´izquierda) VII. Biltzar nagusia ospatu dute. Kongresu honetan Nacho Fuster izendatu dute hurrengo urtetarako Idazkari Nagusi bertan ziren 200 ordezkariren sostenguarekin. LABeko zuzendaritzako Bea Martxueta eta Edurne Larrañaga ere bertan izan ziren.
Maiatzaren 28an Bilbon egindako “Langileok bideak batuz, Euskal Herria contra la precariedad” manifestazioan eta ondoren federazioz federazio burututako Borroka Astean, prekarietatearen milaka aurpegi agerian utzi eta alternatibak badirela aldarrikatu dugu. Gaur, pairatzen dugun egoerari aurre egiteko proposamena aurkeztu dugu: Lan Harremanak eta Babes Sozialerako Euskal Eredurako proposamena. Gaurkoa EAEri begirakoa izan da. Nafarroakoa martxoan aurkeztu genuen.
Pairatzen dugun prekarietatea politika jakin batzuen ondorioa da, beraz, beste norabide bat hartzea borondate kontua da. Gaur egungo egoerak badu alternatiba eta horretarako proposamen zehatzak egiten ditu LABek: negoziazio kolektiboaren estatalizazioaren aurrean marko propioa aldarrikatzen dugu; enplegua sortu, banatu eta duintzeko 1.200 euroko gutxieneko soldata eta 35 orduko lan-astea exijitzen ditugu, baita neurri hauek emakumeengana iristea bermatzea ere; eta, hori guztia posible izan dadin, Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako euskal eredua izatea ezinbestekotzat jotzen dugu.
Ainhoa Etxaide LABeko Idazkari Nagusiak azpimarratu du kurtso honetan LABen asmoa “konfrontazio garai berri bat sortzea” izan dela; proposamen honekin “konfrontazioaren azken aldagaia” jartzen dugu mahai gainean. Patronalaren erabakiek eraman gaituzte konfrontazioaren bidera, egindako proposamen guztiei ezezkoa eman dielako, gaur egungo blokeo egoera inposatuz. Etxaidek argi adierazi du: “behartuta gaude konfrontazioaren bidea hartzera”. LABen iritziz, borroka honek euskal esparruan negoziazio kolektiboa berreskuratzeko eta horren gainean eredu propio bat eraikitzeko bidea zabaltzeko balio behar du.
Horretarako ibilbide orri bat dugu esku artean. Lehenik eta behin “langileen aktibazioa bultzatzea” lantokiz lantoki ekintza sindikala indartuz eta lantokietatik kanpo prekarietatearen kontrako mobilizazio soziala sustatuz. Bestetik, akordio intersindikala berreskuratzea. Etxaideren arabera, “negoziazio kolektiboa berreskuratuko badugu eta euskal esparrua eredu berri baten gainean berreraikiko badugu guk uste dugu derrigorrezkoa dela akordio sindikalak egitea euskal sindikatuen artean”. Eta amaitzeko, bide hori jorratzeko konpromisoa bereganatzen duen esparru politiko instituzionalarekin “elkarlana bilatzea” planteatzen da. Gaur aurkeztu dugun proposamena nagusiki hirugarren urrats horri begirakoa da. Parlamentuari zein Eusko Jaurlaritzari egiten diogun elkarlanerako eskaintza bat da, alternatiba berri baten gainean.
CEOE eskatzen ari den erreforma berrien aurrean, baita Confebaskek ezarri nahi duen ereduarekiko justu kontrako norabidean doa LABek defendatzen duen eredua. “Alternatiba bat da prekarietatea eta pobrezia ekartzen duen ereduaren aurrean” aldarrikatu du Etxaidek. Eredu sozial berri baten ardatza izatea da LABen asmoa, “ezin baita Euskal Herriaren etorkizuna zuzendu pobrezia eta prekarietatera kondenatzen gaituen eredu batekin”.
Bide hau hartzea posible da borondate politikoa egonez gero, baina ez daukagu lan legediarik eta negoziazio kolektiboa estatalizatzen ari dira. Lan harremanetarako eredu propio bat eraikitzeko “ezinbesteko diren bi baldintzak” dira horiek. Horretaz hitz egin gabe estatus politiko batez hitz egitea “iruzurra” dela adierazi dute LABeko bozemaleek. Hori horrela izanik ere, gaurko eskumenetatik abiatuz prekarietateari aurre egiten hastea posible dela defendatu dute, beraz “horiek arakatu behar dira eta falta zaizkigunak eskuratu”.
LABen argi dugu. Proposamen honekin emaitza desberdina izango litzateke, baita ibilbidea bera ere. Inposaketa baztertu eta akordioetan oinarritzen den eredu bat eraikitzeko proposamena da. Lan munduan ematen diren interes ezberdinen gatazkan gehiengoaren interesak babesten ditu. Hau da, Confebask edo langileen protagonismoarekin eraikitzen da lan eredua? “Hor erabakigarria izango da zer egiten duen Jaurlaritza berriak”, Etxaideren hitzetan. Jaurlaritza berriak lan eredu berri bat eraikitzeko konpromisoa bereganatu behar du. Hori izan behar da bere erronka bizi dugun egoera sozialaren aurrean aldaketa bultzatuko baditugu.
Propuesta para un Modelo Vasco de Relaciones Laborales y Protección Social
Konfrontazio garai berria irekitzera goaz egoerari buelta emateko. Baditugu alternatibak horretarako: lana eta aberastasuna banatzeko 1.200 euroko soldata eta 35 orduko lanastea aplikatuz, lan osasuna eta euskaraz lan egiteko eskubidea bermatuz eta neurri hauek emakume guztiengana iristeko neurriak hartuz egoera errotik alda daiteke.
Hau haisera baino ez da hau, bidea elkarrekin eginez egoera aldatuko dugu.
Borroka Asteari amaierako puntua jarri diogu gaur. Industriako langileek jasaten duten prekarietatea salatzeko asmoz, LABek Euskal Herriko 16 eskualdeetan mobilizazioak egin ditu. Nabarmena da azken urteetan lan munduan, baita industrian ere, langileak lan baldintzen prekarizazio prozesu sakon bat pairatzen ari garela. Prozesu hori salatu eta aldarrikapenak plazaratu ditugu gaurkoan.
LABek baditu alternatibak langileen prekarietatea gainditzeko:
1- Industria politika erreal baten alde!
Ez dugu benetako politika industrialik ezagutu oraindik, baldintza gabeko subentzio politikak baizik. Alfonbra gorria jarri zaie multinazionalei, gehiengo sozialak herri honentzat aldarrikatzen duen industria erreal propioari kasurik egin gabe. Geroz eta gehiago dira multinazionalen esku dauden bertako enpresak, erabaki gunea kanpoan dutenak, eta irabaziak handitzea bakarrik bilatzen dutenak. Horrek, nahi dutena egiteko aukera ematen dien lan erreformen laguntzaz, enpresa askoren itxierak bai langileen lan baldintzak kaskartzea ekarri du. Unipapel, Arcelor Zumarragako, ACB Sestao, TRW adibide garbiak dira.
2- Kontratazio berrietan diskriminaziorik ez!
Patronal guztiek aurrikusten dute kontratazio berriak egongo direla, baina nahi dutena da kontratu horiek prekarietate egoeran egitea: ETTak, azpikontratazioa, soldata eskala bikoitzak, jardunaldi partzialak, autonomo faltsuak, estatuko hitzarmenak… katalogo amaigabea dute eskura langileak prekarietatera kondenatzeko. Gaurkoan honen inguruko salaketa ekimenak egin ditugu MESA, UTE AUBIDE, VICRILA, GKN, GURIA, CICAUCHO enpresetan.
Administrazio publikoarentzat ari den azpikontrata batean lana eginda ere ez duzu prekarietatetik ihes egingo duzunaren bermerik.
Honekin, etorkizunean, lanesku duina lanesku prekarioagatik ordezkatu nahi dute jubilazio edo kaleratzeen bidez . Hori da etorkizunean eratu nahi duten lan mundua: miseriazko lan baldintzak onartu edo kanpora joan beharra lan bila. Ez dugu onartuko, eta enpresaz enpresa kontratazio berrien diskriminazio egoerak borrokatuko ditugu, CEMOSA eta TECNICHAPAn lortu genuen bezala. Ez dugu inposaketarik onartuko, eta horregatik egin ditugu ekimenak SARRALLEn, TECUNIn, SIBANen
Emakumeek diskriminazio hirukoitza pairatzen dute, industriara lanera sartzeko, kontratazio berriek jasatzen dutena, eta euren lan baldintzak gizonezkoenak baina okerragoak izateagatik.
3- Negoziazio kolektiboa berreskuratu. Hemen lan egin, hemen erabaki!
Patronalak, CCOOk eta UGTk martxan jarria dute negoziazio kolektiboa Madrilera eramateko prozesua. Horregatik hemengo patronalak uko egiten dio hemen negoziatzeari, langileen lan baldintzak prekarizatzeko.
Bada garaia herri honen gehiengoa altxatzeko eta alternatibak planteatzeko.
Negoziazio kolektiboak jatorrizko zentzua izan dezan, langileen aktibazioa eta bertako lan harreman eredua lortzea beharrezkoak dira. LABek ahaleginak egingo ditu horretan.
Prekarietatea arazo politikoa da, erabaki politikoen ondorio, eta hortaz, borrokaren bidez hartzen diren erabakiak aldatzea da helburua. Gehiengo sozial zabalak prekarietatearekin amaitzeko aktibatzeko lehen urratsa izan da LABek azken astean antolatutako mobilizazio multzoa.
Arrazoiak ez dira falta kalera irteteko. Hain zuzen ere langileok gure lanaldiaren barnean eta doan euskara ikasteko, euskaraz lan egiteko eta horretarako beharrezkoak diren baliabideak eskura edukitzeko eta gure artean zein enpresarekin lan harremanak euskaraz edukitzeko eskubidea dugu.
Nafarroan bizi dugun egoerak ere mobilizatzea eskatzen du. Euskarak erabaki ausartak eskatzen ditu bere erabilera murrizten dituen legeak aldatzeko eta Euskaldunon eskubideak bermatzea funtsezkoa da jendartean elkarbizitza eta justizia soziala sendotzeko. Horrez gain Nafarroako euskalgintzaren lana orain arte garrantzisua izan da eta aurrera begira are premiazkoagoa izanen da.
Honengatik guztiagatik, LABek bere atxikimendua adierazi nahi du Kontseiluak deitu duen manifestazioarekin. Aldi berean, dei egiten du legealdi honetan gaur egun euskara eta euskaldunak gutxiesten dituen “Vascuenceren Legea” deusezteko eta dinamika herritar eta iraunkorraren bitartez, euskaldunon eskubideak eta gure hizkuntzak merezi duen estatusa, marko legal berri baten sorrera bultzatzeko.
En su momento denunciamos estos hechos públicamente recalcando el sobrecoste en ganancias que obtenían dichas empresas, sobre todo en nuestra contratación. Además mostramos nuestra preocupación por las consecuencias que todo esto iba a tener sobre nuestro colectivo, servicio y familias.
Pues bien, no vamos a decir aquello de “ya lo avisamos” pero desgraciadamente se ha cumplido. No ha acabado el curso y ya hemos sufrido la primera oleada de recortes en el servicio.
La empresas de Comedores Escolares escudándose en una orden del Departamento de Educación han decidido reducir la jornada a decenas de monitores y monitoras y precarizar aún más el servicio de comedor.
Después de tantos años regalando dinero a las empresas de catering, el Gobierno Vasco decide rentabilizar recursos a cuenta de las trabajadoras y de la calidad del servicio. Y a su vez, las empresas después de llevarse tanto dinero, modifican los horarios a las monitoras, reduciendo en algunos casos hasta un 40% de la jornada. Todo esto sin respetar los tiempos de comunicación y de una forma verbal.
Con lo cual queremos denunciar que dichos recortes, no solo afectan al horario del comedor, sino también el espacio que ocupa cada comensal. Precisamente, nos han informado que se ha medido cada mesa para intentar reducir el horario al máximo a un solo turno y amontonar, aún más si cabe, a niños y niñas. Nos reiteramos en lo dicho: los comedores son en realidad comederos de patos.
Como trabajadoras nos perjudica económicamente, pero como profesionales nos preocupa aun más constatar que para el departamento de "EDUCACIÓN" ahorrar en detrimento de la calidad del servicio sea algo natural. Hay que recordar además que las cuotas abonadas por las familias son las mismas durante todo el curso.
Nos preocupa que la administración pública tan laxa y generosa a la hora de pagar sobre costes a las empresas gastronómicas durante años vea como única vía la aplicación de unos recortes que perjudican a las familias en los meses de jornadas intensivas, que parecen una invitación a prescindir del comedor y que modifican negativamente condiciones laborales de las trabajadoras.
Desde el sindicato LAB hacemos una denuncia rotunda ante este modelo de comedor escolar.
Sección sindical del LAB en el Ayuntamiento de Donostia
"Hay varios aspectos que se interrelacionan en el desalojo de ayer y el de hoy, con detenciones incluídas, de los miembros de Gipuzkoa Zutik acampados en la plaza de Gipuzkoa.
El PNV del Gobierno de Gasteiz ha enviado a la Ertzaintza y el PNV del Ayuntamiento de Donostia a la Guardia Municipal, para reprimir a quienes se movilizan pacíficamente haciendo visibles a la ciudadanía los argumentos en contra de la incineradora.
Dar la orden de desalojo es una decisión política que está muy lejos del respeto a la libre expresión de los ciudadanos y de la democracia. Son llamativas la diligencia y rapidez con la que tal expresión popular ha sido reprimida. Queda en evidencia el miedo que tienen a que los ciudadanos sean conocedores de todos los puntos de vista en torno a la incineradora.
¿Qué intereses “ocultos” tiene el PNV en llevar a cabo el proyecto de la incineradora, con amplios sectores de la sociedad en contra (profesionales de la salud incluídos)? ¿Qué ganan? Nos quieren hipotecar la salud, además del bolsillo.
LAB considera que el ejecutivo de Lakua utiliza a la Ertzantza con actitud y vocación represoras. Pero la Guardia Municipal es, o debería ser, un colectivo de trabajadores municipales con las funciones y tareas de protección y ayuda a la ciudadanía, y no un cuerpo policial con funciones represoras. En este sentido llamamos al actual alcalde a que no utilice a estos trabajadores y trabajadoras municipales para acallar protestas como estas, con tan amplio respaldo popular.
Como ya lo hiciera Odón Elorza, ahora es Eneko Goia quién, incapaz de solucionar un problema social de manera democrática, no duda en utilizar a la Guardia Municipal para que le resuelva sus urgencias políticas. ¡Qué torpeza!
Las imágenes de estos desalojos, y de otras actuaciones de la Guardia Municipal, son fiel reflejo del modelo de sociedad que el Gobierno Municipal (PNV-PSE) quiere para Donostia."
