2026-01-18
Blog Page 820

Arabako Eraikinen eta Lokalen Garbiketako Hitzarmena sinatzea aukera galdua izan da kolektibo honen lan-baldintzak hobetzeko

0
Pasa den urtarrilean UGT eta CCOO sindikatuek, eta APEL eta ASPEL sektoreko patronalek 4 urtetako iraunaldia (2016- 2019) izango duen Arabako Eraikinen eta Lokalen Garbiketako Hitzarmena sinatu zuten. Akordio on baten aurrean egongo bagina, langile guztientzako berri ona izango litzateke. Baina tamalez, akordioaren edukiek ez dute aurrerapausorik suposatzen emakumez osatutako sektore honen lan baldintzetan.

Akordioaren emaitza aztertzeko orduan, LABek beharrezkotzat jotzen du Hitzarmen hau nondik datorren bergogoratzea: 3 urteko soldaten izoztetik (2013-2015). Gainera sindikatu guztion hasierako aldarrikapen nagusietariko bat, aipatu urte horietan galdutako eros ahalmena berreskuratzea zela kontuan hartu behar da.

Lortutako akordioak ez du aipatu aldian galdutakoa berreskuratzea soilik baztertzen, baizik eta soldatak 2 urte gehiagoz igoerarik gabe mantentzea suposatzen du, 2016 eta 2017an alegia. Beste alde batetik, 2018 eta 2019rako adostutako igoerek ez dute KPIarekin loturarik, sindikatu guztiok mantentzen genuen beste aldarrikapena. Horrenbestez, garbiketan diharduten langileak eros ahalmena berriro galtzeko arriskuan daude.

LABek uste du kolektibo honen lana duintzeko ahaleginetan galdutako aukera berri baten aurrean gaudela. Gehiengo osoz emakumeek egiten dituzten bestelako lan asko bezala, merezi duten onarpenik ez duena.

 

 

 

Gure lanak balioa du, nuestros trabajos cuentan. Emakumeok* planto! #GrebaFeministarantz

0

Planto egiteko 7.680 arrazoi baino gehiago
Emakume eta gizonen arteko soldata ezberdintasunei buruzko datuak irakurtzean, soldata arrakala deritzona, pertsona asko harritu egiten da, “lan berdina, soldata berdina” printzipioa betetzen ez dela ikusten dutenean. Gaur egun, ezberdintasun handia dago ordea, lan bati ematen zaion balioA lan hori nork egiten duenaren arabera neurtzen baita, eta ondorioz, horrek ezberdintasunak dakartza soldatetan, aitortza sozialean eta ardura (edota ardura faltan) sozial eta instituzionalean; lan ba-tzuek jendarteari egiten dioten ekarpena gutxietsiz (adibidez, zaintza lanak).

Soldata arrakala, sistema kapitalistak emakumeok egindako lanak bigarren mailan kokatzeko tresna garrantzitsua da, nahiz eta bakarra ez izan. Datu garrantzitsu honek, argi uzten du, gure lana ez dagoela dagokion bezala baloratua, ez aitortua, ezta berdin ordaindua ere nahiz eta gizon batek egiten duen lan bera egin. Horrela, argi utzi nahi digute, gure presentzia lan munduan eta produkzioan ez dela gustukoa, bigarren mailakoak garela. Eta gure espazioa pribatua dela, zaintza lanak egin behar ditugula eta doanik gainera.

Beraz, soldata arrakala ez da kasualitatea eta helburu argia dauka: gure lana gutxiestea eta lan produktiboaren balioa indartzea; eta noski, zaintza lanak ikusezin, ezkutuko eta eremu pribatuko bihurtuz.

Guzti honekin, gure lana ez dela garrantzitsua eta beharrezkoa azalarazi nahi dute, gure etsipena nahi dute, zaintza lanetara bueltatzea nahi dute eta gure lana mespretxatu nahi dute.

Azpimarragarria da, aitortza gutxien duten lan horiek direla sistemari gutxien interesatzen zaizkionak baina, era berean, beharrezkoenak dira pertsonon ongizaterako eta bizirauterako.

Beraz, aipatu ez arren, eta kuantifikatzeko borondaterik ere ez egon arren, dagoen soldata arrakala handiena soldata truke lan egiten duenaren eta aitortzarik ez duelako lana doanik egin behar dutenen artekoa da. Edota, gure artean, emakumeon artean dauden soldata bereizketak adinaren, egoera administratiboaren, jatorriaren, klase sozialaren edota aniztasun funtzionalaren arabera. 
Nazkatuta gaude! Gure lanek balioA dute eta, horregatik, planto egingo dugu: 

Soldata arrakalak, jazarpen sexuala, gure lanen aitortza (soldatapekoak izan edo ez), gure esplotazio eta prekarizazioa onar-tzen duten politika instituzional neoliberalak, soldatapeko lanetatik urruntzen gaituzten kontziliazio neurri iruzurtiak, ardura partekaturako politika erreal falta, jaiotza sustatzeko politika atzerakoiak eta, gainera, zaintza lanetarako erantzukizun sozialarekin loturarik gabekoa, soldatapeko lanari zuzenean loturiko eskubideak, lanaren banaketan dagoen bidegabekeria eta ondoriozko prekarizazioa eta gure egoera administratibo edo jatorriagatik herritartasun edo naziotasun aitortza falta, soldatapeko lana eduki behar izana sistemak inposatutako baldintza negargarrietan eskubideak aitortuak izateko… 

Martxoaren 8an kalera aterako gara mugimendu feministaren deialdiarekin bat eginez, eta salatuko ditugu:

Zaintza lanen eta lan horien banaketa ez justuaren arduragabekeria soziala, etxeko langileen lan eskubide gabezia, sexuaren eta etniaren araberako lan banaketa, zaintza lanetara “derrigortzen” gaituzten murrizketak: osasun zerbitzuetan, hezkun-tzan, gizarte eta dependentzia zerbitzuetan, kristalezko sabai eta paretak edota soldatapeko lanetan ditugun baldintza okerragoak: kontratuen behin behinekotasuna, lanaldi partzialak, baldintza prekarioak, kontratatzailearen arabera “lan berdinagatik, soldata ezberdinak”… Eta guzti horrek gure soldatetan duen eragina, gure ibilbide profesionalean sortutako mugak, osasunean, pentsioetan, eta finean, gure bizi baldintzetan. 

Arrazoi hauengatik eta beste askogatik, martxoaren 8an planto! 
Kalera aterako gara, gure arteko ezberdintasunak errespetatuz, sistema kapitalista heteropatriarkal honen aurka borrokatzeko!


Más de 7.680 razones para parar
Cuando leemos los datos de las diferencias de sueldo entre mujeres y hombres, la llamada brecha salarial, hay quien se sorprende porque piensa que el principio de “a igual trabajo, igual salario” se estaba ya cumpliendo en nuestras sociedades. Sin embargo, esto no es así. A día de hoy sigue habiendo una notable diferencia en el valor que se otorga a un trabajo o a otro en función de quién lo haga y que se traduce en un sueldo diferenciado, en un reconocimiento social distinto y en una responsabilidad (o falta de ella) social e institucional o sobre lo que aportan estos trabajos (por ejemplo, los trabajos de cuidado).

La brecha salarial es uno, pero no el único, de los múltiples instrumentos que utiliza el sistema capitalista para mantener las actividades realizadas por mujeres en un segundo plano. Es un dato suficientemente significativo porque da cuenta de que nuestro trabajo no es valorado, ni reconocido, ni siquiera igual pagado aunque sea el mismo que está realizando un hombre; es una manera de recordarnos y dejar constancia que nuestra presencia en el mundo laboral y productivo no es bienvenida, es secundaria…para así mandarnos al llamado ámbito privado para llevar a cabo todas las labores de cuidado de manera gratuita…

Digamos entonces, que la existencia de la brecha salarial no es casual y responde a algo, a la desvalorización de nuestro trabajo frente a la sobrevaloración del trabajo productivo, así como a la invisibilización de los trabajos de cuidado.

Tras esto, se esconde la no consideración de nuestro trabajo como importante y necesario, provocar que lo abandonemos para fomentar nuestra vuelta a los cuidados, el desprecio a nuestras labores…

Resulta imprescindible constatar que los menos reconocidos son los trabajos más necesarios para la supervivencia y el bienestar de las personas, precisamente los que menos le interesan a este sistema.

Pero aunque no se nombre y quizás, ni siquiera se cuantifique, la mayor brecha salarial es la que existe entre quien cobra por trabajar y quien trabaja gratis porque su trabajo no se reconoce como tal. O las múltiples brechas salariales entre nosotras mismas en función de nuestra edad, situación administrativa, procedencia, clase social, diversidad funcional…

Estamos hartas! Nuestros trabajos cuentan y nosotras nos plantamos ante:

Las brechas salariales, el acoso sexual, la falta de reconocimiento de nuestros trabajos (remunerados o no), las políticas institucionales neoliberales que permiten nuestra explotación y precarización, las trampas de las medidas de conciliación que nos alejan del trabajo retribuido, la falta de políticas reales de corresponsabilidad, las políticas retrógradas de fomento de la natalidad sin su correspondencia en la responsabilidad social de los cuidados, la vinculación de los derechos a tener un empleo, la arbitrariedad a la hora de repartir el empleo que nos condena a muchas a la precariedad y falta de ciudadanía en función de nuestra situación administrativa y origen, la obligatoriedad de trabajar para poder tener derechos en las pésimas condiciones impuestas por este sistema…

El 8 de marzo saldremos a la calle siguiendo el llamamiento del movimiento feminista para denunciar:
La falta de responsabilidad social sobre los trabajos de cuidados y su injusto reparto, la falta de derechos laborales de las trabajadoras de hogar, la división sexual y étnica del trabajo, los recortes en sanidad, educación, servicios sociales y dependencia que nos “obligan” a cuidar, los techos y paredes de cristal, la peores condiciones en el empleo que tenemos las mujeres: temporalidad en los contratos, jornada parciales, condiciones precarias, diferente remuneración por el mismo trabajo según quién nos contrate… más todas las consecuencias que esto conlleva en nuestros salarios, carreras profesionales, salud, pensiones, en resumen, en nuestras condiciones de vida….

Por estas razones y muchas más, el 8 nos plantamos!
Salimos a las calles juntas luchando desde nuestras diferencias contra un sistema capitalista heteropatriarcal que nos prefiere muertas, esclavas o parte del sistema!

[EUSKARRIAK]
 KARTELA [PDF]
ESKUORRIA [PDF]

 

 

Hitzarmen duin bat eta kalitatezko enplegua aldarrikatuko ditugu Bizkaiko metalgintzaren mahaian

0

Berriro eratu da Bizkaiko metalgintzaren hitzarmena negoziatzeko mahaia. Aukera berri honen aurrean, LAB gertu dago negoziazio horri ekiteko, baina aitzitik, ez dugu onartuko lan baldintzak kaskartzea eta sektoreko beharginen eskubideak galtzea.

Bizkaiko metalgintzaren mahaia eratzeko deialdiaren harira, LABek ondorengoa adierazi gura du:

LABek sektoreko negoziazio esparruari sektoreko behargin guztion lan eskubideak arautzeko gutxieneko arlo deritza. Horrengatik, 2013ko ekainean nahiz 2014ko maiatzean LABek hitzarmenaren negoziazioa askatuko luketen hainbat proposamen ekarri zituen. Tamalez, patronalak erabaki zuen, bi abagunetan, negoziazioa eten behar zuela; hori eginez hitzarmena betetzen zela eta hura enpresa mailan beteko zela bermatuko lukeen hitzarmena sinatzeko gogorik ez zuela erakutsi zuen; azken finean, ez zion uko egin lan erreformak ematen zion aukerari sektoreko beharginen lan baldintzak okertzeko enpresetan.

Otsailak 7 dituen honetan, berriro eratu da hitzarmena negoziatuko duen mahaia. Aukera berri honen aurrean, LAB gertu dago negoziazio horri ekiteko, baina aitzitik, ez dugu onartuko lan baldintzak kaskartzea eta sektoreko beharginen eskubideak galtzea, ez ditugu lan erreformaren edukiak onartuko, egun arte patronalaren asmoa hori izan bada ere, aldiz, eskubide eta baldintza horiek babestuko ditugu, enpresa guztietan betetzen direla bermatuz, berezko hitzarmena eduki edota ez edukita ere. Azken urteotan galdu dugun eros ahalmena, gutxi gorabehera %6koa, berreskuratu nahi dugu.

Laburbilduz, Bizkaiko metalgintza hitzarmen duina gura dugu, zeinak enplegua sortuko duen, baina beti ere, kalitatezkoa, non sektoreko behargin guztiei bizi baldintza duinak izaten lagako dien, patronal berak jendartean onartzen duelako Bizkaiko metalgintzako enpresetan aberastasun handia sortzen ari dela.

Badakigu patronalak ez digula ezertxo ere oparituko, horrengatik gertu gaude beharginak antolatzera eta piztera, helburu horiek lortzearren borrokatzeko.

 

 

 

Eraldaketa soziala behar beharrezkoa dugu langileok eta ez dago eraldaketa sozialik erabakitzeko eskubiderik gabe

0
Estatus politiko berriaz hitz egiten dugunean, askatu beharreko korapilo nagusia erabakitzeko eskubidearena da gure ustez. Estatuarekin menpekoak izango diren harremanak edota herri burujabea izan da jokoan dagoena.

Azken egunotan, autogobernu ponentziarako alderdi politiko desberdinen proposamenak ezagutzen hasi gara eta LABek ondorengoa adierazi nahi du:

Herritar eta langile moduan gure eguneroko bizitzan eragin handia izan dezakeen eztabaida dugu honakoa, eta horregatik, ezinbestekoa iruditzen zaigu legebiltzarraren lau paretetara mugatuko ez den eztabaida izatea. Autogobernua berritzeko ariketak eragile sindikal eta sozialen parte hartzea ziurtatzea eskatzen du. Marko berriari buruzko erabakia EAEko herritarren esku egon behar da.

Egoera ekonomiko eta sozialari dagokionez, bizitzaren esparru guztietara hedatu da prekarietatea, desberdintasun sozialak areagotuz. LABentzat lehentasunezko borroka da langilegoari bizitza duina bermatuko dion eredu ekonomiko eta sozial berri baten aldeko urratsak ematea. Eraldaketa soziala behar beharrezkoa dugu langileok eta ez dago eraldaketa sozialik erabakitzeko eskubiderik gabe.

Estatus politiko berriaz hitz egiten dugunean, askatu beharreko korapilo nagusia erabakitzeko eskubidearena da gure ustez. Estatuarekin menpekoak izango diren harremanak edota herri burujabea izan da jokoan dagoena. Erabakitzeko eskubidearen eztabaida, ezin da muga legaletan ito. Euskal jendartearen, kasu honetan, Araba, Bizkaia eta Gizpuzkoako herritarren gehiengoaren borondatea da onartu dezakegun muga bakarra.

PSE eta PP oso argi azaldu dira erabakitzeko eskubidearen aurka eta guretzat bateraezina da erabakitzeko eskubidea defendatzen dela esan, eta bi alderdi hauekin akordioak mantentzea. EAJk ez du erabakitzeko eskubidearen defentsa argirik egiten, eta gure ustez hau ez da estatuarekin aurrez aurre jartzeko ausardia politiko ezagatik, baizik eta bat egiten dutela estatutik eratortzen diren politika ekonomiko eta sozialak eta bere egiten dituztela.

Marko estatalaren menpe egotea egokiagoa da patronalaren klase proiektuarentzat. Guk aldiz, politika neoliberalak gainditu eta langileon behar izanak kontuan hartzeko nahi dugu erabakitzeko eskubidea.

Herritar guztioi bizitza duina bermatzea izan behar du estatus politiko berriaren funtsak. Estatutu politiko berriak EAEko biztanleon erabaki ahalmen osoa ziurtatu behar du, edozein jendarte eredu eraikitzeko oinarrizkoak diren lan harremanetan eta babes sozial gaietan.

Ezin da autogobernuaz hitz egin edo autogobernu maila ez da nahikoa lanarekin eta babes sozialarekin zerikusia duen guztia bertako instituzioetatik kanpo erabakitzen bada.

• Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua, esparru sozioekonomiko propioa ekarri behar du marko berriak, edozein autogobernuren ardatza den neurrian.

• Bertako instituzioek ziurtatu behar dute lan harremanetan erabakitzeko eskubide aitortzen eta errespetatzen dela, inolako injerentziarik gabe. Hau horrela ez bada, 35 orduko lan astearekin gertatu dena errepikatu daiteke. Bertako eragileen arteko akordioak ezin dira Madriletik bertan behera utzi.

Erabakitzeko eskubidea jasotzen ez duen eta Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua eta euskal esparru sozioekonomikoa garatzeko aukerarik ematen ez duen estatutua, iruzurra izango litzateke langileontzat. Hori horrela izan ez dadin, eraldaketa sozialerako burujabetza prozesuaren alde gauden eragileon arteko aliantzak sustatzen jarraituko du LABek.
 

 

 

Modu positiboan baloratzen dugu, otsailaren 22an, Bizkaiko Eraikin eta Lokalen garbiketako hitzarmenaren aurreakordioa sinatzeko aukera

0
LABek orain arte erakutsitako konpromisoa eskertu nahi die langileei. Eta gaineratu oraindik badirela egin beharreko borrokak, datozen negoziazioetan lortzera konprometitzen garenak. Baina ordura arte kalean eta lan-zentroetan topatuko gaituzte, egunik egun, enpresarien aldetiko gutxieneko gehiegikeria salatu eta gure eskubide denak errespetatuak izango direla bermatzeko.

LABek adierazten du disposizioa duela datorren otsailaren 22an aurreakordioa sinatzeko, patronalak bere azken proposameneko alderdi guztiei eusten badie.

Iraunaldiari dagokionez, 2020. urterarte luzatuko litzateke eta, azkenik, KPIra (EAE) lotutako soldata igoerak barneratuko lituzke. Letra txikirik gabeko KPIa.

2018. urte honetarako aurreikusten den soldata igoera %3koa izango da: portzentaje hau 2015, 2016 eta 2017ko urteen KPIen batura da (%0,3, %1,6 eta %1,1a, hurrenez hurren).

2019 eta 2020 urteen soldata igoera KPIak zehazten duen portzentaje bera izango da, toperik ezarri gabe. Era berean, antzinatasun osagarria, taula eguneratuen arabera kalkulatu egingo da, horrela, eros-ahalmenaren galera ezkutua ekidingo delarik.

Aplikazio-ezaren klausula moldatu egin da eta oraingoan lan-erreformaren aurrean babestuago egongo dira langileak; hau da, enpresek zailtasun gehiago topatuko lituzkete hitzarmenaren inaplikazioa ahalbidetzen duten mekanismo legalak martxan jarri nahi izanez gero.

Azkenik, ultraaktibitatea 36 hilabetetakoa izango da, aurreko hitzarmenak 24 hilabete eskaintzen zituen bitartean.

EZ DA NEGOZIAZIO ERRAZA IZAN. Aurreko hitzarmenak aurreikusten zituen soldata igoerak huskeria hutsa ziren (%1,8ko soldata igoera 5 urtetan) eta, gainera, 2017ko urtarrilaren 1etik hitzarmena indargabetuta zegoen.

Testuinguru horretan, patronalaren aldetik mehatxuak jasan zituzten langileek, egiten zituen proposamenak -nahiz eta erabat pobreak izan-mahai gainetik kenduko zituela etengabe ohartaraziz. Usteko adituen partetik ere, jasan izan dituzte presioak, KPIari erreferentzia egiten zion soldata igoeraz ahazteko eta enpresek egiten zizkiguten proposamen mugatuak baloratzeko iradokitzen zigutelarik.

Baina irmo mantendu ziren langileak. 2014tik soldatak izoztuta baziren ere eutsi egin dute eta eusteko borondatea erakutsi.
 

 

 

Nafarroan ere erregistratu dugu martxoaren 8ko greba feministaren deialdia

0

LAB, ELA, STEILAS, ESK eta HIRU sindikatuetako ordezkariak Nafarroako Lan Departamentuaren bulegoetara hurbildu gara gaur, martxoaren 8ko lanuzteak erregistratzeko. Gauza bera egin genuen atzo Bilbon; Eusko Jaurlaritzaren bulegoetan, astearteko kasuan.

Hain zuzen ere, gehiengo sindikalak bat egin du Euskal Herriko mugimendu feministak egin duen deialdiarekin. Martxoaren 8an lau orduko lanuzteak egiteko deia luzatu dute, goizez zein arratsaldez; 11:00etatik 15:00etara eta 18:00etatik 22:00etara. Herrialdeko hiriburuetan mobilizazioak egingo dituzte egun horretan; 12:00etan eta 20:00etan, hain justu.
 

 

 

Garbialdi eta aldundiaren jarrera salatu dute garbitzaileek, kopla bidez

0

Santa Ageda bezpera, otsailaren 4a, kantuz ospatu ohi dute Euskal Herrian. Bada, ohitura horri begi keinua egin diote gaur Bizkaiko Foru Aldundiko egoitzen garbiketaz arduratzen diren langileek, euren lan gatazka ikusgarri egiteko. Hala, aldundiaren aurrean egindako elkarretaratzean, Garbialdi enpresarentzat eta aldundiarentzat berarentzat koplak izan dituzte. “14 zentimoko igoera Garbialdiren ziztrina, Aldundiak belarri gorra du garbitzaileon lehian", adierazi dute kantuan.
 

 

 

Martxoaren 20an greba egun bat egingo dugu EAEko gizarte ekimeneko ikastetxeetan, negoziazioaren blokeoa dela eta

Akordioetara iristeko Kristau Eskola eta AICEren borondate ezak sindikatuoi mobilizazioak indartzea beste biderik ez digute uzten, greba egun bat deituz ikasturtearen bigarren hiruhilabetekorako. Hain zuzen ere, LAB, ELA, STEILAS, CCOO eta UGT sindikatuok egin dugu bat deialdiarekin, eta gaur agerraldi bat egin dugu xehetasunak emateko.

Hauxe da sindikatuok kaleratutako oharra, gaurko agerraldiaren harira:

Gizarte Ekimeneko sektoreak EAEko ikastetxe itunduen %70a hartzen ditu gutxi gora behera eta 9.000 lagunetik gora egiten dugu lan bertan. Hitzarmen berria adosteko negoziazioak azaroan eten ziren eta orduz geroztik mobilizazioak hasi ditugu eta oraingoan, blokeo egoera ikusita, pausu bat gehiago ematearen beharrean ikusten gara eta martxoaren 20rako greba deitu.

Sektoreko langileen lan harremanak Gizarte ekimeneko ikastetxeetarako 2008/09 hitzarmenak arautzen ditu gaur egun arte. Urte hauetan langileok Administrazio publikotik bultzatutako eta patronalengatik babestutako murrizketei aurre egin behar izan diegu, horien artean gure lan baldintzak nabarmen txartzen zituen hitzarmen estatal baten aplikazioari. Ekimen hauen aurrean ehunka gatazka kolektibo eta mobilizazio masiboekin erantzun genuen eta horrek estatuan murrizketarik gabeko hezkuntzako sektore bakarrean bihurtu gintuen.

10 urte beteko dira aurki azken hitzarmena sinatu genuenetik. Horrek esan nahi du sektorean ematen ari diren sakoneko aldaketek ez dutela islarik gure lan baldintzak arautuko dituen marko berri batean. Egoera honek egunerokotasunean eragin handia dauka langileengan eta ikasleengan, ezinbestean hezkuntzaren kalitatean islatzen baita egoera hau. Langileen gain esfortzuak eta ez beste ezerk egin du posible azken urteetan ikastetxeetan zabaldu diren metodo pedagogiko berriak, teknologia berriak edota ingelesaren zabalpena, besteak beste. Hori egin ahal izateko gure ordu osagarriak, beste garai batean lan pertsonalerako, eskolak prestatzeko edota ikasleen jarraipen indibidualizaturako erabiltzen zirenak, etengabeko bilerek, formakuntzek eta proiektuek jan dizkigute.

Orain urte batzuk ikastetxeetan ia ez zeuden figurak, Hezkuntza Laguntzako Espezialistak eta Haur Hezkuntzako lehenengo zikloko irakasleak, gaur oso zabalduta daude eta baldintza prekarioetan lan egiten dute, soldata baxuekin eta ordu osagarririk gabe, lanaldi murriztuak lehenak eta gehiegizkoak bigarrenek, ikastetxeetako benetako beharrizanetatik gora daudenak.

2009ko lansari taulak ditugu oraindik ere gaur egun, INEren datuen arabera %13,6ko eroste ahalmenaren galera eragin digutena eta ondorioz, metatuan, urte oso bateko soldata irabazteari utzi diogu.

Jaiotza tasaren jaitsieraren ondorioak pairatzen hasi gara, ikasgelen itxierarekin eta kaleratzeekin Haur Hezkuntzako lehenengo mailetan. Adierazle guztiek esaten digute joera hau areagotu egingo dela hurrengo urteetan eta, ondorioz, sektoreak enpleguaren mantentzerako plan bat behar du, erretiro partzialak mantentzeko mesedegarria izango dena.

2010ean hasi ziren KE eta AICErekin izandako negoziazioak eta 36 Hitzarmen Mahai egin ditugu denbora honetan, zeinetan patronalen aldetik erabateko borondate falta sumatu ahal izan dugun akordioetara iristeko. Gure aldarrikapenei ez diete erantzunik eman eta, are gehiago, beraien soldaten inguruko proposamenean ez dute sartu ordainketa eskuordetuaren tauletan tartean emandako finantziazio igoera ere. Jarrera horren aurrean, sindikatuoi mobilizazioa ez den beste biderik ez zaigu gelditzen, patronalak akordioa ahalbidetuko duten posizioetara mugiarazteko, sektoreko hezkuntzaren eta bertan lan egiten dugunon baldintzen hobekuntza lortzeko helburuarekin.

Iazko azaroko mahai negoziatzailearen hausturatik, asanbladak egin ditugu ia ikastetxe guztietan eta mobilizazioaren aldeko mezu argia jaso dugu. Momentu honetara arte hainbat kontzentrazio gauzatu ditugu, ehunaka langileren parte hartzearekin eta mobilizazio horiek biderkatuko ditugu iraunkorki egiten herri eta auzoetan. Gaurko egunean manifestazioa deitzen dugu otsailaren 22rako Bilbon. Arratsaldeko19,00tan Eskolapios ikastetxearen aurretik abiatuko gara (Erekalde Zumarkalea) EAE osoko langileok. Era berean, martxoaren 20an ikastetxeak gelditzeko deia egiten dugu, greba deialdi bat eginez gure hitzarmena aplikatzen duten ikastetxe guztietan.

Azkenik, patronalak negoziatzera gonbidatu nahi ditugu. Sindikatuok negoziatu nahi dugu eta prest gaude horretarako, beti ere eduki mamitsuen inguruan baldin bada. Horrela ez izatekotan, martxoaren 20tik aurrera mobilizazioen intentsitatea areagotzea beste biderik ez dugu izango.
 

 

 

Lan heriotzak salatzeko manifestaziora deitu dugu ostegunerako

Euskal gehiengo sindikalak deituta, Zamudioko teknologia parkean elkartu gara gaur, Euskaltel enpresaren egoitzaren aurrean. Hain zuzen ere, Euskaltelek sustatutako obra batean galdu zuten bizia bi langilek, joan den astean, Loiun, eta, egun berean, beste bi langile hil ziren lan istripuz Bizkaian; Galdakaon, kasu honetan. Prekarietateak dakarren odoluste hau ikusita, euskal gehiengo sindikaletik bertatik manifestazio batera deitu dugu ostegunerako Bilbon.

Hain zuzen ere, ostegunean Bilbon egingo dugu protesta, 19:00etan, Eusko Jaurkaritzaren egoitzatik abiatuta (Gran Via, 85), "Prekarietatea hiltzailea, lan istripu gehiagorik ez!" leloarekin. Joan den astean, egun berean, lau langile hil zirela salatuko dugu, baita aurten jada zortzi langilek bizia galdu dutela ere.

Era berean, ostegun arratsaldeko manifestazioaren aurretik, goizean, Bizkaiko eskualde buruetan mobilizazioak egingo ditugu. Hauxek dira aurreikusitako ekimenak:

-Barakaldon, 10.30ean, Osalan aurrean elkarretaratzea
-Durangon, 12.00etan, giza katea Andra Maritik
-Gernikan, 11:30ean, auto karabana Astratik
-Usansolon, 10:00etan, auto karabana biribilgunetik
-Bilbon, propaganda banaketa Metro sarreretan

Munduko Sindikatuen Federazioaren mezua
126 herrialde desberdinetako 92 milioi langileen ahotsa da Munduko Sindikatuen Federazioa (MSF). Bada, ohar baten bitartez, elkartasuna adierazi die joan den astean hildako langileen senideei eta gogor salatu ditu lan heriotza horiek. Era berean, lan istripuak saihesteko neurriak exijitu ditu.

 WFTU in solidarity with the workers in the Basque Country