2026-10-02
HomeEmakumeakMartxoak 8Gure lanak balioa du, nuestros trabajos cuentan. Emakumeok* planto! #GrebaFeministarantz

Gure lanak balioa du, nuestros trabajos cuentan. Emakumeok* planto! #GrebaFeministarantz

Planto egiteko 7.680 arrazoi baino gehiago
Emakume eta gizonen arteko soldata ezberdintasunei buruzko datuak irakurtzean, soldata arrakala deritzona, pertsona asko harritu egiten da, “lan berdina, soldata berdina” printzipioa betetzen ez dela ikusten dutenean. Gaur egun, ezberdintasun handia dago ordea, lan bati ematen zaion balioA lan hori nork egiten duenaren arabera neurtzen baita, eta ondorioz, horrek ezberdintasunak dakartza soldatetan, aitortza sozialean eta ardura (edota ardura faltan) sozial eta instituzionalean; lan ba-tzuek jendarteari egiten dioten ekarpena gutxietsiz (adibidez, zaintza lanak).

Soldata arrakala, sistema kapitalistak emakumeok egindako lanak bigarren mailan kokatzeko tresna garrantzitsua da, nahiz eta bakarra ez izan. Datu garrantzitsu honek, argi uzten du, gure lana ez dagoela dagokion bezala baloratua, ez aitortua, ezta berdin ordaindua ere nahiz eta gizon batek egiten duen lan bera egin. Horrela, argi utzi nahi digute, gure presentzia lan munduan eta produkzioan ez dela gustukoa, bigarren mailakoak garela. Eta gure espazioa pribatua dela, zaintza lanak egin behar ditugula eta doanik gainera.

Beraz, soldata arrakala ez da kasualitatea eta helburu argia dauka: gure lana gutxiestea eta lan produktiboaren balioa indartzea; eta noski, zaintza lanak ikusezin, ezkutuko eta eremu pribatuko bihurtuz.

Guzti honekin, gure lana ez dela garrantzitsua eta beharrezkoa azalarazi nahi dute, gure etsipena nahi dute, zaintza lanetara bueltatzea nahi dute eta gure lana mespretxatu nahi dute.

Azpimarragarria da, aitortza gutxien duten lan horiek direla sistemari gutxien interesatzen zaizkionak baina, era berean, beharrezkoenak dira pertsonon ongizaterako eta bizirauterako.

Beraz, aipatu ez arren, eta kuantifikatzeko borondaterik ere ez egon arren, dagoen soldata arrakala handiena soldata truke lan egiten duenaren eta aitortzarik ez duelako lana doanik egin behar dutenen artekoa da. Edota, gure artean, emakumeon artean dauden soldata bereizketak adinaren, egoera administratiboaren, jatorriaren, klase sozialaren edota aniztasun funtzionalaren arabera. 
Nazkatuta gaude! Gure lanek balioA dute eta, horregatik, planto egingo dugu: 

Soldata arrakalak, jazarpen sexuala, gure lanen aitortza (soldatapekoak izan edo ez), gure esplotazio eta prekarizazioa onar-tzen duten politika instituzional neoliberalak, soldatapeko lanetatik urruntzen gaituzten kontziliazio neurri iruzurtiak, ardura partekaturako politika erreal falta, jaiotza sustatzeko politika atzerakoiak eta, gainera, zaintza lanetarako erantzukizun sozialarekin loturarik gabekoa, soldatapeko lanari zuzenean loturiko eskubideak, lanaren banaketan dagoen bidegabekeria eta ondoriozko prekarizazioa eta gure egoera administratibo edo jatorriagatik herritartasun edo naziotasun aitortza falta, soldatapeko lana eduki behar izana sistemak inposatutako baldintza negargarrietan eskubideak aitortuak izateko… 

Martxoaren 8an kalera aterako gara mugimendu feministaren deialdiarekin bat eginez, eta salatuko ditugu:

Zaintza lanen eta lan horien banaketa ez justuaren arduragabekeria soziala, etxeko langileen lan eskubide gabezia, sexuaren eta etniaren araberako lan banaketa, zaintza lanetara “derrigortzen” gaituzten murrizketak: osasun zerbitzuetan, hezkun-tzan, gizarte eta dependentzia zerbitzuetan, kristalezko sabai eta paretak edota soldatapeko lanetan ditugun baldintza okerragoak: kontratuen behin behinekotasuna, lanaldi partzialak, baldintza prekarioak, kontratatzailearen arabera “lan berdinagatik, soldata ezberdinak”… Eta guzti horrek gure soldatetan duen eragina, gure ibilbide profesionalean sortutako mugak, osasunean, pentsioetan, eta finean, gure bizi baldintzetan. 

Arrazoi hauengatik eta beste askogatik, martxoaren 8an planto! 
Kalera aterako gara, gure arteko ezberdintasunak errespetatuz, sistema kapitalista heteropatriarkal honen aurka borrokatzeko!


Más de 7.680 razones para parar
Cuando leemos los datos de las diferencias de sueldo entre mujeres y hombres, la llamada brecha salarial, hay quien se sorprende porque piensa que el principio de “a igual trabajo, igual salario” se estaba ya cumpliendo en nuestras sociedades. Sin embargo, esto no es así. A día de hoy sigue habiendo una notable diferencia en el valor que se otorga a un trabajo o a otro en función de quién lo haga y que se traduce en un sueldo diferenciado, en un reconocimiento social distinto y en una responsabilidad (o falta de ella) social e institucional o sobre lo que aportan estos trabajos (por ejemplo, los trabajos de cuidado).

La brecha salarial es uno, pero no el único, de los múltiples instrumentos que utiliza el sistema capitalista para mantener las actividades realizadas por mujeres en un segundo plano. Es un dato suficientemente significativo porque da cuenta de que nuestro trabajo no es valorado, ni reconocido, ni siquiera igual pagado aunque sea el mismo que está realizando un hombre; es una manera de recordarnos y dejar constancia que nuestra presencia en el mundo laboral y productivo no es bienvenida, es secundaria…para así mandarnos al llamado ámbito privado para llevar a cabo todas las labores de cuidado de manera gratuita…

Digamos entonces, que la existencia de la brecha salarial no es casual y responde a algo, a la desvalorización de nuestro trabajo frente a la sobrevaloración del trabajo productivo, así como a la invisibilización de los trabajos de cuidado.

Tras esto, se esconde la no consideración de nuestro trabajo como importante y necesario, provocar que lo abandonemos para fomentar nuestra vuelta a los cuidados, el desprecio a nuestras labores…

Resulta imprescindible constatar que los menos reconocidos son los trabajos más necesarios para la supervivencia y el bienestar de las personas, precisamente los que menos le interesan a este sistema.

Pero aunque no se nombre y quizás, ni siquiera se cuantifique, la mayor brecha salarial es la que existe entre quien cobra por trabajar y quien trabaja gratis porque su trabajo no se reconoce como tal. O las múltiples brechas salariales entre nosotras mismas en función de nuestra edad, situación administrativa, procedencia, clase social, diversidad funcional…

Estamos hartas! Nuestros trabajos cuentan y nosotras nos plantamos ante:

Las brechas salariales, el acoso sexual, la falta de reconocimiento de nuestros trabajos (remunerados o no), las políticas institucionales neoliberales que permiten nuestra explotación y precarización, las trampas de las medidas de conciliación que nos alejan del trabajo retribuido, la falta de políticas reales de corresponsabilidad, las políticas retrógradas de fomento de la natalidad sin su correspondencia en la responsabilidad social de los cuidados, la vinculación de los derechos a tener un empleo, la arbitrariedad a la hora de repartir el empleo que nos condena a muchas a la precariedad y falta de ciudadanía en función de nuestra situación administrativa y origen, la obligatoriedad de trabajar para poder tener derechos en las pésimas condiciones impuestas por este sistema…

El 8 de marzo saldremos a la calle siguiendo el llamamiento del movimiento feminista para denunciar:
La falta de responsabilidad social sobre los trabajos de cuidados y su injusto reparto, la falta de derechos laborales de las trabajadoras de hogar, la división sexual y étnica del trabajo, los recortes en sanidad, educación, servicios sociales y dependencia que nos “obligan” a cuidar, los techos y paredes de cristal, la peores condiciones en el empleo que tenemos las mujeres: temporalidad en los contratos, jornada parciales, condiciones precarias, diferente remuneración por el mismo trabajo según quién nos contrate… más todas las consecuencias que esto conlleva en nuestros salarios, carreras profesionales, salud, pensiones, en resumen, en nuestras condiciones de vida….

Por estas razones y muchas más, el 8 nos plantamos!
Salimos a las calles juntas luchando desde nuestras diferencias contra un sistema capitalista heteropatriarcal que nos prefiere muertas, esclavas o parte del sistema!

[EUSKARRIAK]
– KARTELA [PDF]
– ESKUORRIA [PDF]

 

 

AZKEN ALBISTEAK | ÚLTIMAS NOTICIAS

Funts putreen esku dauden etxeak desjabetu ditzan eskatzen diogu LABetik Nafar Gobernuari

Testa funts Putrearen esku dauden etxebizitzei irtenbide iraunkorra emateko beharra azalarazi du sindikatuak, etxebizitzaren negozioari aurre egiteko egiturazko neurriekin batera. Larunbat honetan eta urriaren 17an borrokan diren maizterrekin batera mobilizatzera deitu dugu LABetik.

Jaurlaritzak aurre-erretiro txanda murriztuta eta akordiorik gabe inposatu du aurten ere administrazioetan

LABek errelebistak finko egiteko proposamenak eramango ditu administrazioetara eta enpresa publikoetara. LABek salatzen du gutxiengoarekin adostua, murritza eta Madrilen menpekoa dela Eusko Jaurlaritzako Gobernu Kontseiluak onartu duen Euskadiko Administrazio Publikoko lan-kontratuko langile finkoen erretiro partzialerako Plana. Jaurlaritzari eta sindikatu sinatzaileei eskatzen diegu Euskal Herriko zerbitzu publikoen eta bere langileen baldintzak hemen negoziatzeko eta adosteko nahia benetan defendatzeko, argazki hutsak saihestuz. • Administrazio publikoetako langile guztiei zabalik zegoen akordioa urratuta gelditu da aurten ere. Jaurlaritzak murrizketa inposatu zuenetik, LABek urtero eskatu izan du planak langile funtzionarioei, estatutarioei eta behin-behinekoei ere eragitea. • Sinatuta dagoen akordio bat ez da zertan urtero berretsi. Testuak, paradoxikoki, hala jasotzen du, eta propaganda hutsaren kutsua du. • Uztaileko Mahai Orokorreko bileran, Jaurlaritzak ez zuen proposamenak eztabaidatzeko aukerarik eman. Soilik presioaren ondoren onartu zuen sindikatuen ekarpenak jasotzeko astebeteko epe bat zabaltzea. Eztabaidarik ez da izan, eta ez da LABen eskakizunik jaso. Sindikatuak medioen bidez jakin du Jaurlaritzaren erabakia. • Jaurlaritzak erabakia dagoeneko otsaileko bileran hartu zuen, eta bere plana onartu egin zuten CCOOk eta UGTk. Sindikatu bat beraren sinadurarik gabe ere har zezakeen, inposatu zezakeen, erabakia Jaurlaritzak. Badirudi leialtasunak saritu nahi izan dituela, eta jokabide sindikala baldintzatu. • Lakuako gobernuak Madrilen menpe jarraitzen du. Plana otsailean onartu zuenetik gaurdaino, Madrilekin kontu teknikoak zuzentzen baino ez da aritu. Are, bere oharraren arabera, ez du plana langile funtzionario eta behin-behineko guztiei irekitzeko eskaerarik egin. Mahai Orokorrean eta gainerako negoziazio mahaietan bere aldarrikapenak eramaten jarraituko du LABek, eta legeak eta prozedurak aztertu ondoren aukera hauek ikusten ditu: 1. Lehen aukera LABek exijitzen du Hego Euskal Herriko administrazioek legeak baimentzen dituen EPE espezifikoak egin ditzaten, horretarako dagoen birjartze tasa espezifikoa erabiliz. Horrela, errelebista langile finkoa izango litzateke. Prozesu hauek luzatu daitezkeenez, beste bi modalitate egiteko aukera dago: 2. Bigarren aukera Errelebistari ordezkapen kontratu bat egitea. Kontratu hau bukatuko da errelebo kontratua egiteko egin den EPEa bukatzen denean. Kasu honetan, LABek defendatuko du errelebistaren kontratu hori ordezkapen zerrendetatik egitea, eta zerrendarik ez balego, administrazioak lan poltsa sortzearen alde borrokatuko du. 3. Azken bidea 2024ko apirilaren 1etik aurrera egindako kontratu laboral finko batekin binkula daiteke errelebo kontratua. Gerta daiteke errelebistaren kontratu hori erretiro partziala hartuko duen langile kategoria berekoa ez izatea. LABek eskatzen die Hego Euskal Herriko administrazio guztiei aurrerapauso bat emateko eta, legeak ahalbidetzen duen bezala, langileak errelebista finko egingo dituen EPEak martxan jartzeko. Eta, bitartean, erabili ditzatela dituzten lan-poltsa eta ordezkapen zerrendak erretiro partziala lortu dezaketen langileei eskaintzeko. LABek arazoa gure administrazioetan behingoz konpontzeko borondatea eskatzen die Jaurlaritzari eta sindikatu sinatzaileei, eta aukera langile guztiei berriz zabaltzeko borrokan jarraituko du.

LABek eta ESK-k Arabako Esku-Hartze Sozialeko IV. Hitzarmena baztertu dugu eta Aldundiari ekiparazioaren bidean benetako aurrerapausoak exijitu dizkiogu

Gaur, urriaren 1ean, LAB eta ESK sindikatuok Arabako Foru Aldundiaren aurrean elkarretaratzea egin dugu, sektorearen finantzatzaile nagusia baita, esku-hartze sozialeko langileek IV. Hitzarmen Kolektiboaren sinaduraren aurrean duten jarrera argi adierazteko. Sinadura gaur goizeko 12:30ean egitekoa da, ELA, CCOO eta AISA patronalaren artean. LAB ez da negoziazio-mahaira joango eta ez du hitzarmen hau sinatuko; bi sindikatuok erabat baztertzen dugu akordioa.