Diru Sarrerak Bermatzeko Errenta eta jendarte inklusiorako lege-proposamenaren tramitazio parlamentarioa irailera atzeratzea erabaki dute EAJ-k eta PSE-EE-k Legebiltzarrean. Erabaki honen aurrean LABetik honakoa exijitzen dugu:
1.) EAJ-k eta PSE-k aurkeztutako lege-proposamena atzeratzea ez baino bertan behera uztea. Lege proposamen murriztailea delako, eta ez duelako inongo bokaziorik herritar guztiei bizitza duin bat bermatzeko. EAJ eta PSEk lege proposamen horrekin egungo politika publikoen norabidea aldatzeko inolako borondaterik ez dute.
Proposatzen dituzten aldaketek prestazioak eskuratzeko modua gogortzen dute kasu gehienetan, noiz eta orain, azken urteetan bazterketa soziala eta pobrezia maila Hego Euskal Herrian handitzen ari denean. Egoera kezkagarria da: 2008 eta 2016 bitartean artatutako pertsona kopurua %62 gehitu da hona pobrezia errealeko arriskuan dagoen eta arretarik jaso ez duen pertsona kopurua %25 hazi denean.
2.) Lege-proposamen honen ibilbidea amaitu eta beste lege-proposamen baterako eztabaida ireki behar da. DSBEren erreformarako eztabaida erreal eta eraginkorra abiatzea eskatzen dugu. Egun Diru Sarrerak Bermatzeko errentaren kopurua guztiz askieza da. Etengabeko murrizketak egin zaizkio eta 2008ko legeak hasieran jasotzen zituen aurreikuspenetatik %13,5 murrizketa izan du. Ondorioz, 2009 eta 2017 urte bitartean %11,9ko eros- ahalmenaren galera nozitu du.
Eztabaida horrek jaso beharko luke:
Aurreko puntuetan aipatu bezala, desberdintasun sozialak gero eta handiagoak diren honetan, kolektibo batzuk bereziki kaltetuak daude: emakume pentsiodunak, gazteak eta etorkinak, besteak beste. Herri Ekimen Legegilearen bidez egungo gizarte babesa aldatzea, hobetzea da helburu, bereziki kaltetuenak diren kolektibo horien mesedetan. Horretarako beharrezkoa izango da.
Herri Ekimen Legegileak aurrera egin dezan sinadura bilketa fase bete-betean gaude orain. Euskal langileei eta jendarteari orohar dei egiten diegu, Herri Ekimen Legegileari bultzada emateko sinatu dezaten.
Euskal Herrian, 2018ko ekainaren 29an
SANITAS LORAMENDIKO LANGILEEN OHARRA
Hilabeteak daramatzagu egoitzan mobilizatzen enpresak ezezkoaren erantzuten baitie gure eskariei.
Loramendiko langileok hilabeteko greba daramagu gure enpleguen kalitatea hobetu eta zaintzeko eta gure erabiltzaileen bizitza-kalitatea ziurtatzeko.
Gure eskariak onargarriak dira eta baldintza onetan zaintzea dute helburu moduan. 15 urte daramatzagu kategorien arteko diskriminazio argiarekin lanaldiei dagokienez.
13 langile daude lanaldi partzialekin, denak emakumeak. Egoitza zabaldu zenetik modu ikaragarrian egin dute gora garbiketa, garbitegi eta sukaldeko ekipoetako atazek, baina ez euren lanaldiek.
Zuzendaritzari ekipo hauen lanaldiak %100era igotzea eskatzen diogu, guztiz beharrezkoa baita.
Eskari hau ez da berria, duela 10 urtetik hona ari gara egiten eta beti ukatu izan zaigu, baina ezinezkoa da gehiago jasatea.
Ekipo hauetako langileak hautsita daude interbentzio kirurgiko eta arazo muskulo-eskeletikoekin.
Guzti hau gainkarga eta lan honen gehiegikerietan oinarrituta dago.
Gure aldarrikapenek ez dute zerikusirik alde ekonomikoarekin. Bestalde, Sanitas-ek kendu egin dizkigu gozatzen genituen hobekuntza gutxietatik batzuk, aurreko itunetan lortu genituenak. Era berean, Sanitas-i eskatzen diogu oporretan kontratatzeko politika izan dezala, bermatuko duena langileak neurri handiagoan atera ahal izatea aldi honetan, horrela laneko eta familiako bizitza hobetu eta uztartu ahal izateko.
Enpresak eskari hauek baztertzeak, bere prepotentzia erakutsi du eta tratu sumingarria ematen die bere langileei, eta guk, horrela sentitzen dugu.
Pertsonekin lan egiten dugu eta zerbitzu ona merezi dute. Eta guk, gure osasuna eta gure bizitza bermatuko duten lan-baldintza duinak merezi ditugu.
Bestalde, erabiltzaileen senitartekoei eskertu nahiko genieke gure aldarrikapenei ematen ari diren babesa.
Gure erantzukizuna da erabiltzaileen bizi-kalitatearen alde egitea. Ez dugu amore emango gure duintasuna eta osasunaren defentsan hain beharrezkoa den lanaldiak handitzea lortu arte."
Gaur, ekainaren, 29an egin da Bilbon Bizkaiko Metalgintzako Hitzarmen Kolektiboaren mahai negoziatzailea. Bilera honetan, LABek mahai negoziatzailean parte-hartzea “etetea” erabaki du.
LABetik Bizkaiko metalgintzako hitzarmenaren aldeko apustu argia egiten dugu, baina ez edozein hitzarmen. Sektoreko langile guztien lan-baldintzak arautu behar dituen gutxieneko markoa da hitzarmen sektoriala, eta horregatik, guztiz beharrezkoa da sektorearen arazo nagusiei aurre egingo dieten neurriak jasoko dituen hitzarmena. Neurriok, LAB sindikatuak aste honetan FVEMen eta Lan Harremanen Kontseiluan erregistratatutako dokumentuan dauden jasota: soldatak berreskuratzea, KPIren gaineko soldata igoerak, aldi-baterakotasuna eta ABLEen bidezko kontratazioa, subrogazioa azpikontratetako langileentzat, emakumeak kontratatu eta soldata- arrakala murrizteko neurriak, lan-erreformaren aurrean babestuko gaituzten neurriak…
LABek gaur egindako mugimenduaren aurrean, patronalak jarrera immobilista eta blokeoaren aldekoarekin jarraitu du eta ez du proposamenik ekarri eta horregatik, LABek berriro iniziatiba hartu eta mahaian bere parte- hartzea etetea erabaki du, patronalaren aldetik, sektoreko langileek lan eta bizi-baldintza duinak izan ditzaten beharrezko bezala aldarrikatzen ditugun puntuetan aurrerapen edo edukin duinak aurkeztu arte.
Sektoreko langileengana jotzeko eteten dugu mahaiko gure parte-hartzea, hauek baitira hitzarmen hau benetan nahi eta behar dutenak eta lan-baldintzak hobetuz, lan zentruetan bizi duten prekarietatearekin amaitu nahi dutenak. Sektoreko langileak antolatzera goaz eurekin batera hitzarmen honen alde batera egin dezagun borrokan, lan zentruetan zein kaleetan. Zentzu honetan, mobilizazioa egingo dugu Sestaon datorren astean. Espero dugu bide honetan langile guztientzako sektoreko hitzarmenaren aldeko apustua egiten dutenekin elkar topatzea, eragin orokorrekoa izango den hitzarmena eta estatalizazioari mugak jarriko dizkiona.
Eta patronalari, mezu bat bidaltzen diogu. Egungoa bezalako egoeran, irabaziak eta produktibitatea gora doazenean eta testuinguru ekonomikoa aldekoa denean, aitzakiak amaitu dira. LAB prest dago mahaian berriro esertzeko benetako negoziazioa dagoenean, funtsezko aurrerapenak suposatuko dituena. Eta patronalak ez badu hau gogo onez egiten, sektoreko langile guztien borrokaren ondorioz egin beharko du. Horretara behartuko ditugu.
Hogei urte pasa dira soldaduz jantzitako emakume batzuk Irungo alardeko konpainia ezberdinen filetan sartzen saiatu zirenetik. Helburua: emakume irundar gisa euren herriko alardean parte hartzea; emakumeok ere, jaietako protagonistak izatea.
Ekintza honek pauso bat gehiago suposatu zuen emakumeon eskubideen aldeko borroka feministan. Ekintza zinez iraultzailea, balore tradizional eta matxistetan finkatutako irundar jendartea irauli nahi zuena. Orain 20 urte Irungo emakumeek sinbolikoak duen garrantzia argi ikusi zuten, argi izan zuten emakumeok parte hartze librerik gabe jaiak ez direla ez parekideak ezta askeak ere. Argi izan zuten kaleak emakumeonak ere badirela eta emakumeok jaietan eta egunero LIBREAk izan nahi dugula gure herrietan.
Baina bultzada iraultzaile orok badu bere antitesia den erantzuna, eta ekintza honek ere izan zuen berea. Herriko sektore atzerakoiek emakumeon eskubideak praktikara eraman ez zitezen antolatuz gogor erantzun zuten, urteetan zehar luzatuz gatazka. 20 urtez ukazioa, gatazka, biolentzia, irain eta ezegite politikoa ezagutu ditugu, baita gure alkate den Santano jaunaren aldetik ere, herria zatitzen duen gatazkari irtenbidea emateaz baino, hauteskunde kalkuluekin kezkatuago.
Egia da oraindik ere ez dela Irunen gatazka gainditu, eta egia da ere sistema kapitalista heteropatriarkalean bizitzen jarraitzen dugula, dominazioa, esplotazio eta prekarietatearen sisteman, urtero milaka emakume erailtzen dituena, bigarren mailako herritartzat gaituena…
Baina egia da ere, 20 urte hauetan borrokan egon diren emakume hauei esker, bai eta emakume langilearen askatasunaren alde lanean egon diren emakume guzti horiei esker, testuinguru politiko zein sozialean aldaketarako aukerak begibistan jarri dituztela. Mugimendu feminista eraldaketaren ikono bilakatu da. Martxoaren 8ko plantoan ikusi genuen nola milaka emakume langilek Euskal Herriko kaleak bete zituzten, baita Irunen ere. Indar hau geldiezina da, borroka eta mobilizazioaren zilegitasuna erakutsi digu, kontzientziak astindu ditu, eta, beraz, eraldaketa soziala gauzagarri bilakatu du borroka feministak.
Denetik bizi izan da 20 urte hauetan, pozak eta tristurak, irainak eta txaloak…. guri, emakume hauei eskerrak ematea baino ez zaigu gelditzen, zuen adorearengatik, zuen konbentzimenduengatik, zuen borrokarengatik, zuei esker Euskal Herriko emakumeok libreagoak garelako. Horregatik, ekainaren 30ean emakume horien lana goraipatzera deitzen dugu langile klasea, desfilean nahiz espaloian txaloka, atera daitezela kalera alarde publikoarekin bat egitera.
Gora Alarde Publikoa! Gora borroka feminista!
Irunen, 2018ko ekainaren 29an
Barakaldoko Udalaren menpe dagoen USOA S.A.ren enpresa komitetik pasa den astean, hitzarmenaren aplikazioa salatzen zuten eskuorri informatiboak banatzen ari ziren enpresaren langileak identifikatu izana salatu du.
USOAKO Enpresa-Komitearen oharra
Enpresa komiteak, EAJren esku dagoen alkatetzak Udaltzaingoari eskuorri informatiboak banatzen ari ziren langileen identifikazioa agindu izana zentsuratzen du, adierazpen askatasuna dagokigun eskubide baita. Era berean, Amaia del Campo alkateari identifikatutako pertsonen kontrako espediente zigortzailea geraraztea galdegiten diogu.
Duela zenbait hilabetetik hona kezka haundiz ikusten ari gara enpresak pairatzen duen egoera, hitzarmenean jasotzen diren soldata taulak ez dira betetzen, lehen asignatuta zeuzkaten lanak baztertzen dira, aparteko pagatik soldataren zati bat murrizten zaigu…
USOAko langileok aspalditik jasan behar dugun ziurgabetasuna pairatzen ari gara eta gure lan-zentroan gertatzen ari dena salatu eta zabaltzeko kalera ateratzeko erabakia hartu dugu.
Pazientzia haundia izan dugu eta askotan Gerentzia eta EAJri kezkatzen gaituzten gauzen inguruko informazioa eskatu diegu.
Ez dugu eskatutakoari inolako erantzunik jaso edota emandako erantzunek ez dute egoera argitu korapilatzea baizik, beraz, gertatzen ari dena salatzeko kalera ateratzeko erabakia hartu dugu. Eta hitzarmena ez betetzea gutxi balitz, polizia bildaltzen digute identifika gaitzaten.
Duela urte bat baino gutxiago hitzartu eta sinatu duguna galde egiteagatik kriminalizatzeak nazkatzen gaitu: Ez ditugu hitzartutako soldatak kobratzen, nominatik gure diruaren parte bat kentzen digute eta gainera, gertaerak salatzeko kalera ateratzen garenean identifikatu egiten gaituzte.
Argi dago EAJri molestatu egiten diola gu ixilik ez egoteak, baina ez gara ixilduko. Ez diogu instituzio guztietan gure eskubideen urraketak salatzeari utziko.
USOAko langile guztion lan eskubideen bermearen aldeko apostu irmoa egiten dugu, eta ez gara geratuko lortu artean.
Ez dugu USOAko langileon adierazpen askatasuna eta duintasuna lapurtzea onartuko.
Barakaldon, 2018ko ekainaren 29an"
UPV/EHUko LABen sail sindikaletik gogor salatu nahi dugu operazio errepresibo hau eta elkartasuna helarazi atxilotutako ikasleei. Beste behin ere, agerian geratzen da batzuek daukaten iraganekiko nostalgia. Argudiorik ez daukatenean indarkeria baino ez daukate. Euskal Herrian historikoki pairatu dugun errepresioa presente mantentzen da halako erasoekin. Gaueko atxiloketak eta erregistroak gaurkotasuna mantentzen dute. Itxaropen zuhurrerako seinale batzuk antzematen diren aldi honetan, gaur bezalako operazioek, berriro, gogorarazten digute Estatu espainiarraren benetako natura eta Euskal Herriarekiko daukaten benetako proiektua: eskubideen urraketa eta beren kontaketa kolokan jartzen duen pertsona ororen kriminalizazioa, neurrira fabrikatutako uztezko delituekin.
Indar poliziaren presentzia ez da berria UPV/EHUko campusetan. Oraingoan Guardia zibila izan bada ere, behin baino gehiagotan sartu da Ertzaintza bera ere UPV/EHUk kudeatutako eremuetan, baimenarekin ala baimenik gabe. Oraingoan gauekotasunez burutu dute, langile eta ikasleak heldu baino lehen, eta zentroetako zuzendaritza taldeek jakinarazpena jaso gabe. Ikasle gelen erregistroen lekuko bakarrak campusean zeuden zelatariak izan dira.
Ezin dugu onartu indar errepresiboak gure unibertsitatean nahi duten momentuan eta nahi duten moduan sartzea, ezta sartze hutsa ere. Zentzu honetan UPV/EHUko zuzendaritza taldeari unibertsitatearen esparrua, autonomia eta beren ikasleen eskubideak defendatzea eskatzen diogu, halako operazioen kontra jarrera irmoa adieraziz eta indar polizialei gutxienekoak betetzeko exijituz.
Atxilotuak askatu!
Indar errepresiboak UPV/EHUtik at!
Ez ditugu nahi. Ez ditugu behar.
UPV/EHUko LABen sail sindikala
LABek ez du ulertzen nola den posible erabaki hau aurrera eraman nahi izatea langileak kontutan hartu gabe eta euren iritzia ezagutu gabe neurria ahalik eta egokien gauzatzeko, erabakia joan den urtarrileko udalbatzan hartu zutenean; hortaz, sei hilabete izan dituztenean gaia langileekin eztabaidatzeko. Tokian toki, auzoz auzo, egunero lanean ari garenak gu garela esan ohi du Alfonso Gilek, baina hitz horiek ez ditu bete.
Udalaren aldetik, kezkagarria da oraindik interesa agertu ez izana Bilbobuseko emakume langileen egoerarekin. Izan ere, langile hauek euren kezka azaldu izan dute komunikabideetan, eta enpresa batzordetik ere pairatzen dituzten arrisku egoeren berri eman dugu: komunera joate hutsa, esaterako, arazo dute; kasu honetan, Gautxori G1, Moyua plazan bakarrik egon beharrean, gaueko orduetan plaza Zirkularrean gainontzekoekin egotea eskatu izan da. Langileen aurkako erasoen inguruko kezka ere hor dago, eta prebentzioaren beharra aipatu izan da, eraso bat gertatzen denean bakarrik egiten baitituzte kanpainak. Hauek adibide batzuk besterik ez dira.
Udalak dominak jartzeko baliatu nahi du erdibideko geltokien zerbitzu hau, eta hori ezin da onartu, gai sentsible bati buruz hitz egiten ari garelako. Eta gaia garrantzitsua delako, uste dugu lankidetza bat beharrezkoa dela gaueko zerbitzuan parte hartzen duten langileekin; hots, Bilbobuseko langileekin. Bada, gaur gaurkoz, lan hori ez da egin.
Gasteiz eta Donostian proba pilotoak egin dituzte, ezinbestekoak direnak neurria behar bezala martxan jartzeko. Erabiltzaileei eskuorriak banatu zaizkie ere. Bilbon, berriz, prentsa ohar eta barne komunikazio bana argitaratzearekin nahikoa dela ikusi dute.
Bestalde, LABek argi du neurri honen egokitzapenak ezin dituela langileen lan baldintzak okertu. Hortaz, zerbitzu hauen denborak aztertu beharko dituzte, ordutegiak betetzeko orduan estres egoerak saihesteko.
Mota honetako geltokientzako ere beharrezkoak dira araudi edo protokolo batzuk finkatzea, baldintzak eta erabilerak zehazteko.
Udalak jakitun izan behar du neurri honen gauzatzeak inbertsio gehiago ekarriko duela, langile gehiago beharko direlako kaleko ikuskaritza egiteko auto elektrikoen bitartez edo ordezkapenak egiteko denborak eta atsedenak bermatze aldera, besteak beste.
Neurri hauek informazio eta sentsibilizazio kanpaina indartsuak behar dituzte izan. Indarkeria sexistaren aurka eragitea da helburu nagusia, eta argi utzi behar da neurri hauek jendartearen onerako direla.
Bilboko Udalari premiazko bilera bat eskatzen diogu, neurriari buruz behar bezala hitz egiteko eta sakoneko gogoeta bat gauzatzeko. LABek konpromisoa hartzen du proposamen teknikoak egiteko, baita segurtasunarekin lotutakoak ere, beti ere erabiltzaile, langile eta herriaren mugikortasunaren onerako.
Hau guztia esanda, aipatutako neurria gelditzeko eskatzen dugu, erabakia eragiten dien pertsonekin hitz egin arte eta hauek behar bezalako formazioa jaso arte. Beste aukera bat da uztailaren 1etik aurrera proba piloto bat egitea, linea guztietan egokitu beharrean.
LAB indarkeria sexistaren aurka borrokatzeko hartzen diren neurri guztien alde dago, baina beti langile eta erabiltzaileekin lankidetzan, ez hauteskunde kutsu eta marketing ikuspuntu batetik, hauxe baita Alfonso Gilen asmoa. Bilboko Udalak LABen laguntza osoa jasoko du lankidetzan lan egin nahi izanez gero, beti ere emakumeentzako hiri integratzaile bat lortzeko bidean, hauen eskubideak urratuak izan ez daitezen mugikortasunan arloan; hots, berdintasunean eta segurtasunean bizi daitezen.
