Enagas enpresak kudeatzen duen Bermeoko kostaldeko La Gaviota plataformari laguntza ematen dion itsasontziko langile bat hil zen joan den, laguntza-ontzitik itsasora erorita. Lan heriotza hori salatu dugu gaur Bermeon, portuan, euskal gehiengo sindikalak deituta. Dagoeneko, gutxienez, 13 langile hil dira aurten Euskal Herrian. Bermeokoa ez zen azken lan istripu hilgarria izan, asteburuan garraiolari bat hil baitzen Zuastin, bertako zerbitzu gunean atseden hartzen ari zela kamioiak su hartu eta gero.
Blog Page 448
Mobilizazio jendetsua Laudion, Tubacex-en iragarritako kaleratzeen aurka
Hainbat enpresa batzordek deitutako mobilizazioa izan da Laudion, enpleguaren defentsan. Hain zuzen ere, Tubacex-en iragarritako kaleratzeak salatzeko kaleak hartu dituzte ehundaka lagunek, egoerak Aiaraldean izango duen eraginarekin kezkatuta. Mobilizaziora batu diren enpresa batzordeen artean daude, besteak beste, Autoglas OPCO Laudio, Guardian LLodio, Amurrio Ferrocarril y Equipos, Envases, Imegar, Amurrioko Udaleko Batzordea, Supermercados Berriak, Maderas de Llodio, Montajes Mecánicos Jauregui, Inauxa, Deguisa, Jez, Vidrala-Aiala vidrio, Tubos Reunidos, Junta de Personal Ayuntamiento Llodio, Laudio Ikastola eta ITP-PCB enpresetakoak.
Nafarroako Aldizkari Ofizialaren arduradunek ez dute Euskararen Legea betetzen
Euskararen Legeak agindu arren Nafarroako Aldizkari Ofiziala euskaraz eta gaztelaniaz argitaratu behar dela, Aldizkariaren arduradunek eta, horrenbestez, Nafarroako Gobernuak ez dute legea betetzen, kapitulu batzuk baino ez baitituzte euskaratzen.
Abenduaren 15eko 15/1986 Euskarari buruzko Legeak 7. artikuluan xedatzen du Nafarroako Aldizkari Ofiziala gaztelaniaz eta euskaraz argitaratuko dela, aldi bereko edizio bananduetan. Agindu hori eman zenetik ia 35 urte igaro ondoren, legeak dioena bete gabe segitzen du Nafarroako Gobernuak. Izan ere, Aldizkariak dituen 6 kapituluetatik 3 baizik ez dira euskaratzen. Gainerako 3 kapituluak gaztelaniaz argitaratzen dira euskarazko edizioan ere.
Hori gutxi balitz bezala, gaur egungo arduradunek, kapitulu gehiago euskaratzera jo beharrean, gero eta iragarki gutxiago euskaratzea erabaki dute. Adibiderik garbiena Justizia ataleko jakinarazpen ediktuekin gertatutakoa da. 2017ko ekainean, egun batetik bestera, Justizia ataleko iragarki horiek –ordura arte euskaraz ere argitaratzen zirenak– gaztelania hutsez argitaratzen hasi ziren, aurreko urteetan arlo horretako iragarki-ereduak eta hizkuntza-estiloa bateratzeko egindako lan guztia alferrik galduz. Gaur den egunean, egoera ez da aldatu.
Ez da hori Nafarroako Aldizkari Ofizialaren arduradunek euskarekiko erakusten duten gutxiespen jarrera bakarra. 2016ko hauteskundeetatik sortutako gobernu berriaren egitura organikoan, Koordinazio Elebidunaren Bulegoa sortu zen Nafarroako Aldizkari Ofizialaren Atalaren barruan, “bere gain hartzen dituena, berez itzulpen lanak izan gabe, Nafarroako Aldizkari Ofiziala euskaraz argitaratzeko ezinbestekoak diren eginkizunak”. Ezinbesteko eginkizun horien artean, Euskarabideko itzultzaileekiko koordinazioa eta euskarazko edizioaren azken zuzenketa eta berrikuspena egitea dago: euskarazko argitalpenaren behar bezalako kalitatea bermatzeko ezinbesteko lana, are gehiago kontuan hartzen badugu Nafarroako Aldizkari Ofizialaren Atalean lan egiten duten 15 langile ingurutik bat ere ez dela euskalduna.
Koordinazio Elebidunaren bulegoburu berria 2018ko abenduan hasi zen lanean, eta 2019ko urriaren hasieran utzi zuen kargua, berak eskatuta. Geroztik, euskarazko edizioaren kalitatea bermatzeko hain garrantzitsua den lan hori ez du inork egiten, burutza bete gabe dago oraindik, eta ez dirudi ahalegin handia egiten ari direnik beste bulegoburu bat bilatzeko. Bitartean, Aldizkariko langile erdaldunek ahal dutena egiten dute ezagutzen ez duten hizkuntza batean idatzita dauden testuak editatzeko.
Hori guztia kontuan hartuta, LABek Nafarroako Aldizkari Ofizialaren arduradunei exijitzen die, batetik, bete dezatela behingoz Euskararen Legeak agintzen duena eta Aldizkari Ofizial guzti-guztia argitara dezatela euskaraz, Justizia ataleko iragarkietatik hasita; eta bestetik, bete dezatela lehenbailehen Koordinazio Elebidunaren Bulegoko burutza, aldizkariaren euskarazko edizioaren endekapen prozesuari galga jartzen hasteko lehenengo urrats gisa.
Tubacex eta Aiaraldean enpleguaren aldeko defentsa bultzatzen jarraituko dugu
Kontsultaldien azken bilera egunaren harira, Tubacex-eko langileak Derioko industria gunean mobilizatu dira goizean, enpleguaren defentsan, enpresak bertan dituen bulegoen aurrean. Kaleratzeak irudikatzeko, hilerri bat eraiki dute. 150 gurutze jarri dituzte, kalean utzi nahi dituzten langile kopurua bezain beste. Arratsaldean, Tubacex-eko zuzendaritzaren jakinarazpena etorri da, kaleratzeen inguruan.
Hala, EEE prozesua Laudio eta Amurrioko lantegietarako 95 kaleratze eta 34 irteerarekin amaitzeko Tubacex-eko zuzendaritzak egindako jakinarazpen formalaren ondoren, honakoa adierazi nahi dugu LABetik:
-Lehenik eta behin, esan beharra dugu prozesu guzti honetan zehar ez dela kaleratzeok egiteko arrazoi estrukturalik erakutsi, eta erabaki honek Tubacex-eko zuzendaritza eta administrazio kontseiluaren interes eta diruzalakeriari baino ez diola erantzuten.
-Bigarrenik, argi utzi nahi dugu ez dugula ezta kaleratze bakar bat onartuko, eta hau gelditzeko bidea Tubacex-eko langileak egiten ari diren borrokak jarraitzen duela izaten, kaleratuetako azkena berriro lanean hasi arte.
-Instituzioei, tokikoei zein Eusko Jaurlaritza eta Industria Sailari, esaten diegu honezkero ez dela nahikoa elkartasuna eta adierazpen hutsekin; aurrera urrats bat eman behar dute, modu argian kaleratzeen aurka agertu behar direla eta hauek egin ez daitezen lan egin. Ezin da onartu diru publikoa eta zerga-salbuespenak jasotzen dituzten enpresei trukean ezer ez exijitzea. Nahikoa da diru publikoa patronalaren irabazietarako erabiltzeaz.
-Ezin da onartu Aiaraldean enplegu gehiago suntsitzerik, eta are gutxiago Tubacex eta Tubos Reunidos bezalako enpresa garrantzitsuetan. Berehalako konpromisoak exijitzen ditugu Aiaraldeko, eta orohar Euskal Herriko, enplegu duin eta kalitatezkoaren alde.
-Aiaraldeko langileria elkartasun, konpromiso eta enpleguaren aldeko borrokaren eredua ematen ari da. LABen lanean jarraituko dugu Tubacex eta beste enpresa eta sektore batzuetako langileekin batera borroka honek aurrera jarrai dezan.
-Amaitzeko, egungo lan erreforma indargabetzea eta lan harremanetarako esparru propioa eskatzen ditugu. Euskal Herriko langileok lan harremanetarako gure esparru propioa eraiki behar dugu albo batera uzteko espainiar legeria, kaleratze hauek ahalbidetu eta horrenbesteko prekarietate eta enplegu suntsiketa ekarri diona euskal langile klaseari.
Arrazakeria globalaren aurka, ekintza sindikala
Martxoaren 21a Arrazakeriaren eta Xenofobiaren aurkako Nazioarteko Eguna da. Bada, egun horren harira, LABek Euskal Herri anitz baten aldeko apustua egiten duela berretsi nahi du, eskubide osoko subjektu eta subjektu langiletzat aitortuko gaituena, lan eta bizi baldintza berdinekin.
Sistema kapitalista kolonial, patriarkalak; gorputzak, komunitateak eta lurraldeak arpilatu, ustiatu eta kolonizatzen ditu. Horixe da, eta izan da, bere funtzionamenduaren logika, etengabeko hedapen biozidaren oinarria.
Euskal Herrira migratu duten beste hainbat kiderekin batera, ikusarazi ohi ez den funtsezko ekarpen soziala egiten dute.
Estatu espainiarreko atzerritartasunari buruzko legeak sistematikoki gauzatzen dituen diskriminazio eta urraketa ugariak arbuiatzen ditugu, bai eta langile migratuak ezkutuko ekonomian jarraitzera kondenatzen dituzten indarrean dauden lan-araudiak ere, babesgabetasun, abusu, prekarietate eta lan-esplotazioko zirkuitu ugariren eraginpean jartzen baitituzte.
Oso ondo muntatutako zirkuitua da, eta langileen bizitza eta gorputzen kontura egiten da. Sindemia globalak “funtsezkoa” eta “normaltasuna” deiturikoak ekarri dizkigu gogora.
Langile migratuek, kasu askotan, bizi duten berregituraketa sistemikoaren prozesu bortitzaren doikuntza- eta prekarizazio-katearen azken maila izaten ari dira.
Ez dugu horrelakorik onartuko. Lanean ari dira emantzipazio eta senidetasun bidean:
• Migratuak Lan Harremanen eta Gizarte Babesaren Euskal Esparruaren eraikuntzan sartzeko politikak eta proposamenak bultzatuz.
• Euskal Autonomia Erkidegoko eta Nafarroako Foru Erkidegoko administrazioei eskatzen zaie politika publikoak egin ditzatela, genero, klase, arraza eta atzerritartasun-egoeraren ardatzak lan-esparruan uztartzea kontuan hartuta, neurri eraginkorrak eta berehalakoak izan ditzaten migratzaileentzako lan-diskriminazio, -urraketa eta/edo -abusu kasuetan jarraipena, kontrola eta zehapena egiteko, egoera edozein dela ere.
• Euskal administrazioei atzerritartasun legearen aurkako jarrera har dezaten eskatuz, guztientzako paperak emanez udaleko errolda sozialaren eta/edo auzotasun iragankorreko txartelen bidez.
• Confebask interpelatzen, etxeko eta zaintzako langileen hitzarmen kolektiboa negoziatzen hasteko.
• Ekintza sindikala bultzatuz, migratuekin eta migrazioetatik, borroka horren protagonista ere izan daitezen/gaitezen, administrazio-egoera edozein dela ere.
• Sindikatu inklusibo baten garapen-prozesua sendotuz,bai afiliatutako pertsona migratuen kolektiboarekin batera egindako lan-saioen bidez, bai aktiboki parte hartuz migratuen eskubideen defentsaren eta aitortzaren alde borrokatzen diren gizarte-erakundeekin eta plataformekin batera.
Denontzako paperak. Inor ez da ilegala. Migratzea eskubidea da. Lan Hitzarmenak eta antolaketa kolektiboa, sektore guztientzat!
Arabako Metalgintzan aktibazioa bultzatuko dugu hitzarmen duina lortzeko
LABek Arabako Metalgintzako hamarnaka ordezkari bildu ditu Gasteizen egindako batzarrean. Bertan, Arabako Metalgintzaren egoeraren azterketa egin eta gure apustua berretsi dugu: sektoreko egoera ikusita, aktibazioa bultzatuko dugu eduki duinak dituen hitzarmen bat lortzeko, soilik langileen mobilizazioen bidez lortuko baita sektoreko arazoei erantzungo dien hitzarmen duin bat.
Urtebete baino gehiago da Arabako Metalgintzako Mahaia biltzen ez dela, eta denbora honetan zehar SEA desagertuta egon da. Pandemiak gogor jo du sektorea, EREak, aldi bateko langileen kaleratzeak, ERTEak, ziurgabetasuna, informazio falta,… Sektoreko enpresa askotan borrokak egon dira eta badira, enplegu eta lan baldintzen defentsan. Enplegua suntsitzen ari da, langileak mobilizatzen ari dira eta patronalak berean jarraitzen du, azken urteetan bezala, beraien etekinei begira.
Horri gehitu behar zaizkio sektorean aurretik zeuden arazoak: soldata baxuak (1.000 euro eskas hilean), Hego Euskal Herriko Metalgintzako hitzarmenetako lanaldi altuena (1.735 ordu), malgutasun handia, aldi batekotasun izugarria (2020ko kontratuen %93 inguru) eta iruzurra kontratazioetan, emakumeen diskriminazioa (%20 baino gutxiago sektorean), prekarietatea batez ere azpikontratetan, lan istripuak (urtero 2.000 inguru),…
Hori dela eta, LABek aktibazioaren aldeko apustu argia egiten du. Sektorearen arazoei erantzungo dien hitzarmen bat aldarrikatzen dugu: soldata duinak, maila baxuenetan gutxienez 1.200 euro garbi kobratzeko eta sektore osoan igoera bermatuz soldata errealetan, lanaldia jaistea enplegua banatzeko; malgutasuna mugatu; aldi bateko kontratazioa erabat murriztu, iruzurra ekidinez; azpikontratetako langileen subrogazioa; baimenak hobetu kontziliazioan eta erantzunkidetasunari begira; emakumeen diskriminazioaren kontrako neurri eraginkorrak; neurriak ere lan istripuak ekiditeko; bajan egonda (are gehiago lanekoa bada) soldata ez galtzea…
Gauzak horrela, sindikatuak mobilizazioak eta ekimenak martxan jarriko ditu martxoan eta apirilean, langileen aktibazioa bilatuz. Enpresa eta industria guneetara joko dugu aipatutako aldarrikapenak gauzatzeko helburuz, gure ustez soilik mobilizazioen bidez lortuko baitugu Arabako Metalgintzako arazoei erantzungo dien hitzarmen duin.
Euskal Herriko kale eta lantokietan ari gara eraikitzen enpleguaren aldeko harresi sindikal eta soziala
Azken hilabeteetan ematen ari den enplegu suntsiketa geratzeko eta enplegua duintzeko, indarrak batu eta harresi sindikal eta sozial bat sortzearen beharra planteatu genuen urtarrilean. Sindikatuekin erronda bat egin dugu gure gogoetak konpartitzeko, eta, sindikatu bakoitzak estrategia desberdina duela agerian geratu arren, LABek sustatutako hausnarketa emaitza ematen ari dela jakinarazi dute sindikatuko idazkari nagusi Garbiñe Aranburuk eta Negoziazio Kolektiboko eta Ekintza Sindikaleko idazkari Xabier Ugartemendiak, Bilbon egindako agerraldian. Hain zuzen ere, langileek LABen mezua oso ongi ulertu dute, eta, siglen gainetik, enpleguaren defentsan borroka egitea ezinbestekoa dela eta borroka ez dela bakoitzaren lantokian hasi eta bukatzen iritzi dute: “Langile elkartasunaren garrantzia zein den oso ondo barneratua dute”.
Enpleguaren alde mobilizazio ugari ari dira gauzatzen. Formato desberdinetan egin badira ere, guztietan jendearen erantzuna itzela izan da. Garbiñe Aranbururen hitzetan, “oraingo eta etorkizuneko enplegua defendatu behar da. Orain borrokan dauden langile horiei babesa eman behar zaie. Enpresa zein sektoreetako borroka horiek dimentsio sozial bat izan behar dute eta eremuz eremu egiten diren borroka horiek dinamika herritarrekin lagundu behar dira, horretarako mobilizazio diseinuak eginez”.
Hala, idazkari nagusiak azken asteetan mobilizazio eredu desberdinak izan direla azaldu du, “eta guztiak dira balekoak LABentzat”. Gasteizen urtarrilaren 30ean egindako manifestazio bateratua ekarri du gogora, hainbat enpresa batzordetatik deituta; Aiaraldean egindako mobilizazio eguna, euskal gehiengo sindikalaren parte hartze aktiboarekin; eta ITPko langileek Barakaldon egindako mobilizazio jendetsua, besteak beste.
Bestelako deialdi batzuk lantzen ari dira, eta, sindikatuok apirilaren 22rako sektore publiko guztian deituta dugun greba adibide, badaude ere abian diren beste borroka batzuk.
“Egin dugun gogoeta emaitzak ematen ari da. Sindikatuen arteko desadostasunen gainetik, enpleguaren defentsan erantzuna artikulatzen ari da”, berretsi du Garbiñe Aranburuk.
Madrilera begiratu gabe
Idazkari nagusiaren hitzetan, “Madrilera gutxiago begiratu eta arreta gehiago jarri behar dugu Euskal Herrian. Hemen, bestelako errealitate sindikal eta sozial bat dugu, bestelako indar bat patronalaren asmoei aurre egiteko. CONFEBASK eta CEN patronalei mezu argi bat bidaltzen ari gara: badituzte bitarteko legalak langileak oso erraz kaleratzeko, baina ezin izango dituzte erreforma horiek baliatu”.
Zentzu honetan, lantokietan horrela jokatzen ari gara eta jokatuko dugu:
-Enplegu Erregulazioko Espedienteak (EEE) aurkezten ari diren enpresetan, borroka eredugarriak martxan jartzen ari dira. Hainbat kasutan EEEa akordio gabe amaitzen da, sindikatuok ez gaudelako prest azken urteetan irabaziak eta dibidendo banaketak izan dituzten enpresei kaleratzeak errazteko. ITP, Aernnova, Tubacex eta Gestamp dira kasu batzuk. Akordiorik gabe EEEa amaitu eta kaleratzeak gauzatuz gero, epaitegietan lanpostu horiek defendatuko ditugu, baita mobilizazioen bitartez ere, enpresek oso argi izan behar dutelako ez dugula kaleratzerik onartuko.
-Aldi Baterako Erregulazioko Espedienteak (ABEE) aurkezten dituztenean, berriz, enplegua bermatzeko neurriak adostuko ditugu. ABEEra jo nahi duen enpresa orok enpleguari eusteko konpromiso argia adierazi behar du.
Hala ere, enplegu suntsiketa ez dela enpresa industrial handietan bakarrik ematen zehaztu du Garbiñe Aranburuk, ezarri den lan harreman ereduak oso enplegu hauskorra sortu duelako, gazteak eta emakumeak kaltetzen dituena batez ere. Sektore horietan ere ari gara borrokak sustatzen eta artikulatzen.
Azken finean, LABek jarraituko du enplegu suntsiketa geratu eta enplegua duintzeko borrokan eta enpleguaren alde dauden mobilizazio mota desberdinetan parte hartzen. “Behetik gora sortzen ari gara erantzuna, eskualdez eskualde, herriz herri, ari da enpleguaren aldeko harresi sindikal eta sozial hori sortzen”, erantsi du idazkari nagusiak.
Lan heriotzen odolusteak etenik ez duela salatu dugu Durangon eta Lekeition
Lan heriotzak astero gertatzen ari diren honetan, euskal gehiengo sindikalak deituta, Durangon mobilizatu gara gaur, joan den astean hildako Ibaizabal ikastolako irakaslea gogoan. In-itinere istripua izan zuen, lantokitik etxerako bidean zihoala. Bada, egun gutxi besterik ez dira igaro beste lan istripu hilgarri bat izateko Euskal Herrian; kasu honetan, Bermeon izan zen, La Gaviota plataforma inguruan, langile bat itsasora erori eta gero. Lan heriotza hau salatzeko elkarretaratze bat egin zuten atzo Lekeition. Euskal gehiengo sindikalaren mobilizazioa astelehenean izango da, martxoak 22, 12:00etan, Bermeoko portuan.
Gutxienez, aurten 12 langile hil dira lanean Euskal Herrian, eta Joaquín Beltranek desagertuta jarraitzen du Zaldibarreko zabortegian.
Nafarroako zahar etxeetan nagusi den eredu kapitalistak ahalbidetu due Kasedakotik zuzendaritzak langileei ordaindu gabe ihes egitea
Kasedako zahar egoitzako langileak egoera benetan kezkagarrian daude. Otsaileko nomina kobratu gabe jarraitzen dute. Kasu honek argi eta garbi azaltzen du Nafarroako egoitzetan nagusi den negozioaren logika. Gaur egungo Nafarroako Gobernuak egoitzen kudeaketarako lankidetza publiko-pribatuaren alde egiten du, eta eredu horrek ahalbidetzen du enpresa pribatuen diru gosea adinekoen osasunaren gainetik eta langileen lan baldintzen gainetik jartzea. Horrela, zerbitzua eta langileen baldintzak duintzeko hitzarmen kolektibo bat negoziatzeko unea iristen denean, ihes egiten dute, adinekoak eta langileak abandonaturik utzita, beren interesak defendatzea besterik ez dutelako buruan.
LAB sindikatutik lehenbailehen hausnarketa sakona egin dezala eskatzen diogu Gobernuari: edo etorkizunari begira jartzen da eta sektore horretako milaka langileren baldintzak duintzen laguntzen du; edo, bestela, denok ezagutzen ditugun ondorio penagarriak ekarriko dituen eredu baten alde egiten du, orain arte bezala, adinekoen bizitza arriskuan jarriz eta milaka langile prekarietatera kondenatuz. Halaber, Nafarroako gizartea mobilizatzera animatzen dugu, abusu horiei amaiera emateko eta egungo eredua eraldatzeko, etorkizunari begira, adinekoen bizitza eta langileen lan baldintzak erdigunean jarriz.
Iragan udan enpresa-hitzarmenaren negoziazioari berrekin zioten, aurrekoaren indarraldia 2014an bukatu baitzen. Negoziatzeko hainbat saio egin ondoren, eta enpresak beren egoera duintzeko borondaterik ez zuela ikusita, langileek planto egitea erabaki zuten. Izan ere, egoitzaren egoera ekonomikoa ona da, langileen eskakizunk guztiz onargarriak dira, eta nazkatuta daude kasurik ez egiteaz. Nafarroako egoitzetan negozioa egin nahi dutenek ez dute dagokien erantzukizuna beren gain hartu nahi.
Aldiz, duela urte batzuk, egoitza egoera zailean zegoenean, langileek 50 euroko soldata-jaitsiera onartu zuten erabiltzaileei zerbitzua bermatzeko. Eta egoera hobetu denean, orain ihes egin duten horiek behin eta berriz uko egin diote langileek diru hori berreskuratzeari. Bitartean, haiek goi-karguei eta soldatei eutsi diete. Egoitzak 50 erabiltzaile eta 24 langile ditu. Normala al da horrelako egoitza txiki bat kudeatzeko zuzendari bat, kudeatzaile bat eta gobernante bat egotea?
Egoera salatu ondoren, enpresaren izenean negoziazio mahaietara joaten zen gerenteak modu bitxi samarrean alde egin zuen enpresatik, egun batetik bestera, Orpea enpresan gerente gisa aritzeko -enpresa horrek egoitza bat kudeatzen du Logroñon-. Gerenteak enpresa utzi eta hilabete eta erdira, gobernanteak Udalari jakinarazi zion 15 eguneko epean egoitzaren kudeaketa utziko zutela.
Bitxia eta kezkagarria da Udalak horrela ihes egiten utzi izana, presazko erabaki horretarako arrazoiak eskatu gabe eta otsaileko langileen soldatak ordaintzea erreklamatu gabe. Orain arteko kudeatzaileak ordezteko, egoitzaren kudeaketa beste enpresa bati esleitzeko prozesu bat egin dute, epeei, formei eta adjudikazioari dagokienez zalantza asko sortzen dituen prozedura bat erabiliz. Izan ere, gaur den egunean, enpresaren adjudikazioa irabazi duen enpresa eratu gabe dago.
Horren ondorioz, goian esan bezala, langileek oraindik ez dute otsaileko nomina kobratu, egoitzan elikagai falta dago, konpainia elektrikoak argia moztearekin mehatxatu du azkeneko fakturak ordaindu gabe daudelako, hornitzaileak ere kexu dira ez dutelako kobratzen. Hitz batean, kapitalismo gordin-gordina.
Gertatzen ari denaren kontrara, egoera erabat bestelakoa izan beharko litzateke. Eta hori da larriena. Izan ere, Udalak egindako inbertsio handiari esker (diru publikoa), egoitza berriak beste solairu bat dauka, plaza kopurua handitzeko aukera eman zuena. Plaza guztiak beteak daude eta itxaron-zerrendetan jendea zain dago. Hala ere, egoitzak ez du itundutako plazarik, “errentagarriagoa delako berarentzat denak pribatuak izatea”, nahiz eta plaza itunduak edukitzeko betebeharra duten, Udalarekin sinatutako kontratuan horrela ezarrita dagoelako. Negozioaren logika hori honela laburbiltzen da: Gobernuak erraztasunak ematen ditu, enpresak aprobetxatzen dira, eta horren ondorioak adinekoek eta langileek ordaintzen dituzte.
Zergatik egin dute ihes gerenteak eta zuzendariak? Zer ezkutatzen dute? Zergatik onartu du Udalak ihes egitea otsaileko soldatak eta ordaintzeke dauden fakturak ordaindu gabe? Ez dute inolako zigorrik ordainduko dena abandonatzeagatik? Nola da posible enpresa berri batek bere gain hartzea egoeraren erantzukizuna, eta langileen otsaileko soldatak eta ordaindu gabe dauden fakturak ordaindu behar izatea? Zer dago horren atzean?
Gure ustez, Udalak aukera bikaina galdu du zerbitzu horren zuzeneko kudeaketa planteatzeko. Izan ere, zerbitzuaren kudeaketa publikoa baldin bada, zerbitzuaren kalitatea eta langileen lan-baldintzak beste ezeren gainetik jartzen dira. Hondamendi hau eragin duen lankidetza publiko-pribatua mantentzea Udalaren eta Gobernuaren erantzukizuna da, eredu horren alde egiten dutelako. Kudeaketa-eredu hori sekulako pagotxa da betikoentzat, enpresa-kudeaketan enpresaren irabaziak beste gauza guztien gainetik jartzen direlako.
Horixe da gizarte gisa daukagun erronka, gauzak aldatzen hasteko eta gure bizitzak erdigunean jarriko dituen eredu publiko bat lortzeko.