Enpresetan aurreakordioa bozkatzeko batzarrak egin ostean eta enpresa guztiek honen alde bozkatu ondoren, langileen lan baldintzak eta etorkizuna bermatuko dituen hitzarmena sinatu dugu.
Hitzarmenaren edukiak honakoak dira:
4 urteko indarraldia (2026-2029)
Lehen bi urteetan KPIa bermatuta, hirugarren urtean KPI+%0,50 eta laugarrenean KPI+%1
Lanaldi murrizketa: 2 ordu.
Manufakturako errelebo kontratuen kasuan, aurrejubilazioaren portzentaia gutxienez %67koa izango dela bermatzen da.
Errelebo kontratua, arrunta zein manufakturakoa, egiteko derrigortasuna, langileak hala eskatuz gero.
Beroaren protokoloa.
Deskarbonizazioa.
Koefiziente murriztaileak zehaztea eta adostea.
Geroa ekarpenak %0,2 handitu, hau da, %2,4ko ekarpena.
Euskara
Ahaideren bat ospitaleko BOXean ingresatzen dutenerako baimena.
Gauez lan egiten denean, lanera ez joateko baimena hurrengo goizean senitarteko bati lagundu behar izan ezkero aurreikusitako interbentzio batera.
Hitzarmen honen balioa azpimarratzekoa da bizi dugun testuinguru nahasi honetan, bizitzaren garestitzeari aurre egin ahal izateko soldatak KPIren gainetik igotzen baitira. Gipuzkoako hitzarmen gehienetan ez da lortu (metalgintzan adibidez), eta papergintzan LABek urteetan egindako borroka eta lanari esker posible izan da.
Bestalde, etorkizunean aurre agin beharreko erronkei ere irtenbidea eman diogu hitzarmen honekin, lanpostuak bermatu ditugu errelebo kontratuari esker, enpresek derrigor onartu behar baitituzte langileak hala eskatuz gero. Gainera, etorkizuneko erretiroa aurreratzeko lanketa martxan jarriko da koefiziente murriztaileen eskaera bidez. Enpleguari dagokionez, azpimarratu beharra dago deskarbonizazioari buruzko akordioak etorkizunean eman ahal diren aldaketa eta honen eraginei aurre hartzea bermatuko digula.
Gaur egun ditugun zaintza beharrei erantzuteko hobekuntzak ere jasotzen ditu, senitartekoei larrialdietara eta medikuarengana laguntzeko baimenen bidez.
Amaitzeko, oso garrantzitsua iruditzen zaigu enpresa guztiek beroaren aurkako protokoloak egiteko betebeharra jasotzea.
Bestalde, harrigarria da sektorean gehiengoa duen sindikatuak, aitzakia merkeetan oinarrituz, langileen babesa jaso duen hitzarmen hau ez sinatzea.
Hala ere, LABen argi daukagu bidea ez dela hemen bukatzen, hitzarmen hau enpresetara eraman eta lanean jarraitu beharko dugula. LABen bide hau langileekin batera egingo dugu!
Administrazioak kontratatutako enpresei euskararen gutxieneko erabilera egiteko betebeharra kendu die Espainiako Auzitegi Gorenaren epaiak, euskara menpeko egoeran betikotzeko asmoz. Euskarari ziurtasun juridikoa emateko beharra agerian uzten du epaiak.
Espainiako Auztegi Gorenak berretsi egin du EAEko Justizia Auzitegi Nagusiaren iazko epaia, EAEko administrazioan hizkuntza ofizialak erabiltzeko Eusko Jaurlaritzaren ebazpenaren hainbat artikuluren aurkakoa.
Baliogabetutako artikuluek, batetik, administrazio publikoak kontratatu ahal izateko hainbat hizkuntza klausula ezartzen zizkieten enpresa pribatuei; bestetik, administrazioan bertan euskaraz lan egitea sustatzen zuten, hainbat neurriren bidez.
Artikulu horiek urtetako bazterkeriaren ondorioz eremu publikoan eta, bereziki, eremu pribatuan bigarren mailan dagoen euskararen erabilera sustatu nahi zuten, gazteleraren maila berean kokatzeko. Hori da, hain zuzen, epai honek eta azken urteetan ezagutzen ari garen epaien segida luzeak bilatzen dutena: euskararen sustapen positiboa etetea, euskarak bigarren mailan, menpeko egoeran, jarrai dezan; hau da, euskara ez dadila bilakatu administrazioan eta lan munduan ohiko hizkuntza.
Jendarte berdinzaleago eta hobe bat lortzea helburu beste hainbat eremurekin egiten den bezala (ingurugiroaren zaintzarako edo genero berdintasuna lortzeko klausulak ezarrita, adibidez), euskararen erabilera eremu sozioekonomikoan sustatzeko ezarritako hizkuntza klausulak dira epaitegiak atzera botatakoak. Hau da, euskararen sustapena bide horretatik egin ahal izatea ukatzen zaie administrazioei. Are larriagoa dena, klausula horien bidez une honetan sustatu nahi dena enpresek euskararen gutxieneko erabilera ere ez egitea da. Ez dira iristen gaztelerak duen eskakizun maila bera ezartzera, baina, azpitik egonda ere, are gehiago azpiratu nahi dute euskara. Epaile eta eragile euskarafoboek argi uzten dute, etengabe, ez dutela nahi euskara normalizatua izango duen eta espainieraren maila berean onartua izango den jendarte bat.
Hori horrela, LABek gogor salatzen du Espainiako Auzitegi Gorenaren epai hau. Beste behin, agerian geratu da epaileak dagozkien eskumenetatik harago doazela, eta, euskal herritarron gehiengoaren eta eragile soziopolitikoen gehiengoaren borondatearen aurka, euskararen aurkako hizkuntza politika egiten dutela, modu kontziente eta militantean. Zentzu horretan, auzi honen eta euskararen aurkako beste epai ugari eragin dituzten hainbat auziren sustatzaile izan den CCOO sindikatua salatu beharra dago. Ustez langileen eskubideen defentsaren aitzakian ezkutatuta, euskararen aurkako ekinbide sistematikoa garatzen ari da.
LABek aurrez adierazi izan duen moduan, egoera horri ez zaio buelta emango, ezta euskarari ziurtasun juridikoa emango ere, administrazioaren euskalduntze prozesuari segurtasun juridiko erreala eman artean, eta hori euskararen eta gazteleraren eskakizunen onarpen legalak berdintzetik etorriko da. Horretarako premia berresten du azken epai honek.
Euskararen normalizazioaren aurkako epai larri honen aurrean, LABek dei egiten die herritarrei eta langileei euren eskubideen defentsan mobilizatzen jarraitzera.
DUISAko langileen ordezkariek jakinarazten du enpresako lehen ituna negoziatzen saiatu ondoren, zuzendaritzak langileek egindako eskariei inolako jaramonik egin ez diela.
Elkarrizketarako borondatea eta lan-baldintzak hobetzeko eta enpresari lan-harreman egonkorren esparru bat emateko akordioa eskaini arren, zuzendaritzak erantzun eta konpromisorik eman ez izanak negoziazioan aurrera egitea eragotzi du, elkarrizketa eta negoziazioa bera blokeatuz.
Blokeo egoera horren aurrean eta protesta-neurri zein benetako negoziazio eraginkorra eskatzeko, langileek erabaki dute egunero ordubeteko lanuzteak hastea, 12:00etatik 13:00etara.
Mobilizazio horren bidez, langileek DUISAko zuzendaritzari jakinarazi nahi diote beren aldarrikapenak entzun behar direla eta elkarrizketa jarrera eraikitzailearekin hartu behar dela, bi aldeentzat akordio egokia lortzeko.
Langileek berretsi dute negoziazioaren eta elkar ulertzearen bidez lehen enpresa-ituna lortzea dutela helburu. Horregatik, ezinbestekotzat jotzen du mobilizaziorako eskubidea erabiltzea zuzendaritzak bere jarrerari eta nagoziazioaren blokeoari eusten dion bitartean eta planteatutako eskaerei erantzuten ez dien bitartean.
Mercedeseko LAB, ELA eta ESK-k, lehenik eta behin, argi utzi nahi dugu Mercedes-Benz Gasteizko lantegian egiten ari den inbertsioak eta apustua bere plantillaren eta inguruko industriaren profesionaltasunaren eta lan onaren emaitza direla.
Hortik aurrera, guztiok lan egin behar dugu gure lurraldean inbertsioak egon daitezen, enplegua sor dezaten, baina ez ditugu alde batera utzi behar enplegu horren baldintzak.
Ezagunak dira Mercedes-Benz Gasteizen egiten ari diren inbertsioak. Herritarrek badakite udalak, Foru Aldundiak eta Eusko Jaurlaritzak eta Estatuko Gobernuak berak alfonbra gorria jartzen dutela, enpresei diru-laguntzak eta bestelakoak emateko. Baina, norbaitek galdetzen al du ea zer gertatzen den enpleguarekin? Badirudi ezetz.
Duela urtebete baino gutxiago, Mercedes Gasteizen dagoenetik lehen aldiz, ABLE (Aldi Baterako Laneko Enpresak) bidezko kontratazioak egiten hasi ziren. Eta, gaur egun, 1.400 pertsona baino gehiago ari dira Mercedesen lanean halako enpresen bitartez.
Jakin badakigu argudiatu eta justifikatzen dutela baldintzak berdinak direla, eta hala esaten segiko dutela. Hilabete hauetan, barruan gaudenok eta pertsona hauetako askok nahiz beren ingurukoek ikusi dugu hori ez dela horrela.
Askotan, ez dute kobratzen behar luketena, ez zaie arropa egokirik ematen, ezta Norbera Babesteko Ekipamendurik ere, ez dute ordezkaritza sindikalik, egun batetik bestera kontratatzen dituzte, prestakuntzarik gabe, eta gauetik goizera ezeztatzen dituzte beren kontratuak, berriro ez deitzeko mehatxua egiten diete, 9 orduko txandetan lan egiten dugunean ere aparteko orduak eginarazten dizkiete, iruzur kontratuak… ziur aski baldintzak beste enpresetan baino hobeak izango diren arren, kontua da Mercedesen ABLEak sartu izanak atzerapauso handia ekarri duela, lan baldintzen prekarizazio argia.
Inbertsioetarako dirua eta laguntzak mahai gainean jartzeko arazorik ez duten administrazioek, udalak, aldundiak eta Eusko Jaurlaritzak ikusi beharko lukete herritarrak prekarizatzera ere bideratzen direla inbertsioak.
Lan Ikuskaritzak, ABLEen bidez lan egiten duten pertsonen egoera ezagutzen duenez, araudia betetzen dela aktiboki zaindu beharko luke. Baina, hori egin beharrean, salatzen denean, Mercedesi mesede egiteko edozein aitzakia bilatzen du, baita beste enpresa batzuetan egindako beste jarduera batzuen kontrako jokaerekin ere. Edo berandu jarduten du, baliabide nahikorik ez daukalako aitzakiapean.
Badakigu Mercedesen garrantzia handia dela, baina horrek ez du esan nahi diru eta laguntza publikoen inbertsioak berme edo baldintzarik gabe eman behar direnik, izar sonatua erakuste hutsagatik. Erakundeek zaindu egin beharko lukete inbertsio horiek ez ditzaten izan ondorio gisa eskubideen galera edota lan-baldintzen prekarizazioa.
Gasteizko alkate Maider Etxebarriari eta Gizarte Politiketako zinegotzi Lucho Royerori eskatu diete benetako bitartekaritza bat abian jar dezatela sektorearen gatazka konpontzeko; izan ere, dagoeneko 7 greba-egun eta mobilizazio ugari pilatu dituzte, erakundeak jarrera pasiboa izan duten bitartean.
Gaur goizean inauguratu dira Zaramagako BIZANeko instalazio berrituak, eta Gasteizko alkatea eta Gizarte Politiketako zinegotzia izan dira, besteak beste.
Zentrotik kanpo, Esku-hartze Sozialerako Arabako IV. Hitzarmenaren alde borrokan ari diren manifestari talde handi batek hartu ditu. Dagoeneko 7 greba egun eta mobilizazio ugari pilatu dituzte, lan-baldintzak hobetu eta sektore publikoko lankideenekin parekatzeko borrokan ari baitira.
BIZANek sektoreko langile azpikontratatuek gaur egun jasaten duten diskriminazioaren adibide handienetako bat dira, lantokiek udalaren pertsonal propioa eta azpikontratatutako langileak batzen dituzte, azken horiek lan-baldintza askoz prekarioagoetan, arlo publikoko langileen baldintzak ikaragarriak ere ez diren arren. 

Hori dela eta, langileek elkarretaratzea egin dute instalazioak berritzearekin nahikoa ez dela aldarrikatzeko, hitzarmen kolektiboa behingoz berritzea ere beharrezkoa baita.

 Datorren uztailaren 14an bilduko da berriro negoziazio mahaia eta sektorean presentzia duten sindikatuok, LAB-ELA-CCOO-ESK, aurrerapausoen eta patronalak gatazkaren konponbidea gerturatzeko proposamen baten zain gaude. Sindikatuok jarrerak hurbiltzeko proposamen garrantzitsu batekin joango gara bilerara, hilabete hau amaitu baino lehen aurreakordio bat lortzeko helburuarekin, sektoreko aldarrikapen nagusiak jasoko dituena.
Aurrerapausorik eman ezean, mobilizazioek eta grebek aurrera egingo dute esku-hartze sozialaren sektorea bezalako funtsezko sektore batek merezi duen hitzarmena lortu arte.
Bigarren greba eguna izan dute gaur ITASUAko beharginek, eta egoera desblokeatu eta benetako negoziazioa ahalbidetu ezean, greba mugagabeari ekingo diote.
Jarraian irakur daiteke gaur emandako prentsaurrekoan zabaldutako komunikatua:
“Gaur ITASUA enpresako Zarautz eta Bergarako langileen eta ordezkarien izenean hitz egiten dugu, enpresarekin hainbat bilera egin ondoren eta akordiorik lortu ez denez, lan-gatazkaren berri emateko eta gure aldarrikapenak gizarteari helarazteko batu gara gaur hemen.
Duela aste asko negoziazio prozesu bat abiatu genuen helburu argi batekin: gure lan-baldintzetan aurrerapauso garrantzitsu bat ekarriko zuen enpresa hitzarmen bat sinatzea. Gure eskaerak ez dira neurrigabeak; sektore berean, lan bera egiten duten langileen arteko berdintasuna eta justizia bilatzen ditugu. Gipuzkoan dauden beste ITV enpresa bateko langileek baino 133 ordu gehiago egiten ditugu urtean eta 2.000 eta 5.000€ arteko soldata txikiagoak ditugu.
ITASUAren jarduera berezia da. Herritar guztiak behartuta daude beren ibilgailuak aldizka ITVra azterketa teknikoa egitera , segurtasuna bermatzeko. Neurri hori beharrezkoa eta egokia dela uste dugu. Hala ere, ezin dugu ahaztu jarduera hau derrigorrezkoa dela herritarrentzat, eta, horregatik, interes publikoko zerbitzu baten ezaugarri asko dituela.
Urtez urte, jarduera horrek etekin ekonomiko handiak sortzen ditu. Azken 5 urteetan, Larrauri familiak 5.000.000€ inguru eraman ditu etekinetan. Gure ustez, ezin da onartu zerbitzu honen etekinak gutxi batzuen aberastasuna handitzeko erabiltzea, langileen lan-baldintzak atzean uzten diren bitartean. Zerbitzu honek gizarte osoari mesede egin behar dio, eta horrek langileen baldintza duinak ere bermatzea esan nahi du.
Negoziazio prozesuan zehar, zoritxarrez, enpresak benetako akordio baterako borondate eskasa erakutsi du. Horren adibide da Gasteizko hiru ordezkarirekin sinatutako eraginkortasun mugatuko akordioa. Akordio hori ez da ITASUAko langile guztien ordezkaritzarekin adostu, eta ez du gatazka honi irtenbide orokorrik ematen.
Hala ere, enpresak akordio hori baliatu nahi izan du negoziazio kolektiboa amaitutzat emateko. Jarrera hori arduragabetzat jotzen dugu, langileen zati handi batek ez baitu akordio hori onartu eta negoziatzen jarraitzeko borondate argia erakutsi baitu.
Bergarako eta Zarauzko ordezkariek eta langileek ez dute akordio horrekin bat egin. Gure konpromisoa argia da: negoziazio mahaira itzultzea eta benetako akordio justu bat lortzea.
Horregatik, mobilizazioekin aurrera egitea erabaki dugu. Ekainaren 29an lehen greba eguna egin genuen, eta gaur, uztailaren 8an, bigarren greba eguna ari gara gauzatzen.
Horrez gain, uztailaren 10ean hirugarren greba eguna egingo dugu, eta egoera desblokeatzen ez bada, uztailaren 13tik aurrera greba mugagabe bati ekingo diogu.
Enpresaren blokeoak eta negoziatzeko benetako borondaterik ezak bide honetara eraman gaituzte. Langileok gure lan-baldintzak defendatzeko eskubidea dugu, eta horixe egiten ari gara.
Azkenik, enpresari dei egiten diogu berriro ere. Oraindik garaiz dago gatazka hau konponbidean jartzeko. Langileen gehiengoaren ordezkariekin negoziatzera itzul dadila, eta benetako akordio baten aldeko urratsak eman ditzala.
Guk prestutasun osoa dugu negoziatzen jarraitzeko. Baina prestutasun bera espero dugu enpresaren aldetik ere, eta berririk ezean, argi dugu greban jarraituko dugula merezi ditugun lan baldintzak bermatuko dituen hitzarmena lortu arte.
LABek ez du hitzarmenetan 1.500 eurotik beherako soldatarik onartuko, eta mobilizazioak eta grebak sustatuko ditugu helburu hori lortzeko.
Gaur egun LABek gehiengoa duen hitzarmenetan ia ez dago 1.500 eurotik beherako soldatarik; aurrerantzean gehiengorik gabeko eremuetara ere eramango dugu borroka.
Greba orokorraren ondotik gutxieneko soldata propioaren aldeko borroka fase berri batean sartu dela eta, LABek astinaldia iragarri du negoziazio kolektiboan datozen hilabeteetarako: 1.500 euroko gutxieneko soldata propioaren aldeko borroka negoziazio kolektiboaren esparruan indartzeko apustua egingo du sindikatuak, aldarrikapena lantokietara eta negoziazio mahaietara eramanez.
Garbiñe Aranburu koordinatzaile orokorrak eta Oihana Lopetegi negoziazio kolektiboko eta ekintza sindikaleko arduradunak egin dute iragarpena prentsaurrean, Bilbon. Azaldu dutenez, LABek “helburu argi bat” defendatuko du negoziazio guztietan: “lan-eremuak 1.500 eurotik beherako soldatetatik libre uztea; ez sektoreetan, ez enpresetan, ezta azpikontratetan ere, ezin dira onartu pobrezia eta prekarietatea betikotzen dituzten soldatak, eta LABek ez ditu onartuko”.
Beraz, LABek bere ordezkaritza, antolakuntza gaitasuna eta indar sindikal guztia jarriko ditu helburu horren zerbitzura. Oihana Lopetegiren esanetan, “gaur egun, LABek gehiengoa duen hitzarmenetan helburu hori betetzear du, ia ez dago 1.500 eurotik beherako soldatarik; aurten langa hori gainditzea lortu da, besteak beste, Arabako ardogintzan eta esku-hartze sozialean, Gipuzkoako grafikagintza eta itsaskien handizkako merkataritzan, edota Nafarroako optiken merkataritzan”.
Aurrerantzean sindikatuak gehiengorik ez duen hitzarmenetan ere borroka eta mobilizazio dinamikei ekingo die egoera hori gainditzeko. Egoera horretan dira, esaterako, Bizkaiko garbiketa, Arabako metala, Enplegu Zentro Bereziak eta Nafarroako nekazaritza eta abeltzaintza. Lehentasuna emango die 1.500 eurotik beherako soldatak dituzten sektore eta enpresetako borrokei. “Sektore horietako langileei eta sindikatuei greba eta mobilizazio proposamenak egingo dizkie, borroka sindikal eraginkorra sustatzeko eta indarrak norabide berean batzeko”, adierazi dute LABeko bozeramaleek.
“Jakina da negoziazio kolektiboaren bidez soilik ez dagoela langile guztiengana iristerik, baina funtsezkoa da LAB dagoen sektore eta enpresetan borroka hau lehentasunez lantzea”, erantsi du Aranburuk, eta zehaztu du sektore eta enpresa hitzarmenetan 1.500 euroko gutxieneko soldatak ezartzeak “etorkizunean sektorearteko akordio zabalago baterako bidea indartu” egingo duela.
Orain arte egindako ibilbideak, eta bereziki greba orokorraren arrakastak, agerian utzi dute Euskal Herrian gutxieneko soldata propio baten aldeko babesa gero eta zabalagoa dela jendartean.
Bertako errealitatera egokitutako gutxieneko soldata bat ezartzeak onura ekarriko lituzke: soldaten debaluazioa mugatuko luke; arrakala matxistak eta arrazistak murrizten lagunduko luke; aberastasunaren banaketa bidezkoagoa ahalbidetuko luke; eta, oro har, Euskal Herriko garapen ekonomikoari mesede egingo lioke, soldata baxuetan oinarritutako ereduak porrot egingo baitu nazioarteko testuinguru lehiakorrean.
Bi bide osagarri irekita
Bi bide osagarri landu ditu LABek beste sindikatuekin batera gutxieneko soldata propioa lortzeko: bide politikoa eta negoziazio kolektiboa. Oztopoak oztopo, bi bideek zabalik jarraitzen dute, eta, LABeko arduradunek defendatu dutenez, “unea da borroka indartzeko”.
Bide politikoari dagokionez, EAJk, PSEk eta PSNk blokeatu nahi izan dute aukera Euskal Herrian gutxieneko soldata propioa ezartzeko behar diren eskumenak lortzeko. Hala ere, eztabaida ez dago itxita. Madrilen EH Bilduk, ERCk eta BNGk konpromisoa hartu dute lege-aldaketa bat sustatzeko, estaturik gabeko nazioetako sindikatuek eskatutako ildotik.
Negoziazio kolektiboaren eremuan, berriz, CONFEBASKek eta CENek uko egin diote beren erantzukizunari, eta ez dute erakutsi gutxieneko soldataren inguruko akordio intersektorial bat negoziatzeko borondaterik. Patronalek prekarietatearen aldeko jarrerari eusten diote, baina horrek ez du eztabaida eta gatazka geldiaraziko.
Izan ere, langileek argi adierazi dute ez daudela prest 1.500 eurotik beherako soldatak normaltzat hartzeko, eta aldarrikapen hori gehiengo sozial eta sindikal zabal baten eskaera bihurtu da. Agerraldian azaldu dutenez, “modu batean edo bestean sindikatu guztiek bat egin dugu 1.500 euroko gutxieneko soldataren aldarriarekin, eta guztioi dagokigu negoziatzen ditugun hitzarmenetan konpromiso hori errealitate bihurtzea”.
Greba Orokorraren deialdiaz geroztik hona hainbat hitzarmenetan 1.500 euroko gutxieneko soldata bermatzea lortu da, hala nola, Bizkaiko grafikagintzan edo Nafarroako zahar egoitzetan.
Alabaina, patronalak blokeatzen ari da beste hainbat hitzarmen. Horietako asko sektore feminizatuak dira, bizitza sostengatzeko funtsezko ekarpena egin arren patronal matxistak aintzat hartzen ez dituenak.
1.500 euroko gutxieneko soldata propioaren aldeko borrokak, beraz, jarraipena izan behar duela aldarrikatu du LABek. “Gobernuak eta patronalak interpelatzen eta presionatzen jarraitu behar dugu, eta gure esku dagoen guztia egiten. Mobilizazioetan lortutako indarra negoziazio kolektibora eramateko garaia da orain, langile guztientzat soldata duinak errealitate bihurtzeko”, amaitu dute Aranburuk eta Lopetegik.
Jarduerak erritmo altuari eusten dion bitartean eta eskaeren zorroak datozen urteetarako lan-karga bermatzen duen bitartean, hitzarmen kolektiboak eragindako gatazkak irekita jarraitzen du CIE Norma enpresan (Itziarren kokatua). Hilabeteetako negoziazioaren ondoren, langileen ordezkariek adierazi dute enpresak azken urteetan izandako hazkundeak emaitza horiek posible egiten dituztenen lan-baldintzak hobetzea ekarri behar duela berekin.
Enpresa-batzordearen eskakizunak ez direla berriak, ezta aparteko zerbait ere. Orain aldarrikatzen ari garen hobekuntzetako asko 2022an ere defendatu genituen, CIE Normak 51 milioi euro inguru fakturatzen zituenean. Hiru urte geroago, enpresak 77 milioi eurora igo du bere fakturazioa, eta 30 pertsona inguru gehiago ditu plantillan. Batzordearen iritziz, bilakaera horrek agerian uzten du konpainiaren hazkunde jarraitua, eta aldarrikapenen zilegitasuna indartzen du.
«Ez gara neurrigabeko ezer eskatzen ari. CIE Normaren hazkunde horren isla haien eguneroko lanarekin ahalbidetzen duten langileengana ere irits dadila eskatzen dugu», adierazi du batzordeak.
Langileen ordezkariak negoziazioan zehar akordio bat lortzeko prest agertu dira, aldaketak onartuz eta hainbat kontutan jarrerak hurbilduz. Hala ere, uste dute enpresaren azken proposamenak oraindik ez direla nahiko langileen gehiengoaren babesa lortzeko.
Desadostasuna eragin duen beste puntu bat izan da negoziaziorako izan duen jarrera justifikatzeko zuzendaritzak erabilitako argudioa. Batzordearen arabera, planteatutako muga gehienak epe luzerako ziurgabetasun-egoera posibleetan oinarritzen dira. Langileen ordezkariek uste dute bi urteko indarraldia duen hitzarmen batek enpresaren benetako egoerari eta epe labur eta ertaineko aurreikuspen objektiboei erantzun behar diela, eta ez dutela hipotesiek baldintzatu behar, haien bilakaera aurreratzea ezinezkoa baita.
Batzordeak gogorarazi du plantilla erabakigarria izan dela CIE Normaren lehia-posizioa sendotzen laguntzeko; izan ere, antolaketa-aldaketetara, produktibitate-igoeretara eta industria-eskakizun berrietara egokitu dira beharginak. Horregatik, bada garaia ahalegin horrek negoziazio kolektiboan ere aitortza izan dezan.
Gatazka irekita dagoen arren, langileen ordezkariek azpimarratu dute akordio bat lortzea dela euren lehentasuna. Batzordearen borondatea negoziazioa irekita mantentzea eta enpresari nahiz langileei egonkortasuna emango dien hitzarmen orekatua lortzea da.
Donostiako autobus zerbitzuan, Dbusen, langileen janzkerak ezarritako arauek ez dute aintzat hartzen udako beroaldietarako egokitutako arropak erabiltzeko aukera eta, gainera, generoaren araberako bereizketak ezartzen ditu arauz: gizonezkoek praka luzeak erabili behar dituzte, eta emakumezkoek gonak edo praka luzeak. Langileak horren aurka mobilizatu dira gaur eguerdian Bulebarrean.
LABen ustez, beroari aurre egitea lanean osasun kontua da, eta horregatik, gidari guztiek aukera izan beharko lukete galtza motzak eta gonak janzteko, generoa edozein dela ere. Uniformearen genero bidezko bereizketak ez du lekurik inklusiboa behar lukeen gaur egungo gizartean, zeinetan pertsona bakoitzaren ongizatea eta erosotasuna lehenetsi behar baitiren.
Janzkeraren inguruko aukera askatasunak, gainera, laneko giroa hobetzen lagun dezake eta, ondorioz, langileen produktibitatea eta motibazioa handitzen ere bai.
Eskatzen ditugun berrikuntza horiek ez dira soilik berdintasunaren aldeko urratsak; osasuna eta eraginkortasuna sustatzen dituzte eta lan ingurunea guztiontzako atseginago bihurtzen dute.
