2026-04-18
Blog Page 25

Bilboko epaitegietan elkarretaratzea egin dugu gaur, Greba Amaierako Akordioan sinatutako eskola-ordu murrizketa etapa guztietan bete dadila exijitzeko

Gizarte Ekimeneko ikastetxe guztiei eta patronalei exijitzen diegu etapa guztietan eskola-ordu bateko murrizketa bete dezatela, lan pertsonalerako 5.ordu osagarria izatea, Greba Amaierako Akordioan (GAA) sinatu genuen bezala

KE eta AICE-IZEA, Greba Amaierako Akordioa (GAA) urratzen saiatzen ari dira sinatu zuten unetik, duela 23 hilabetetik. Lehenik eta behin, ez zituzten lanaldi-murrizketak sektore prekarizatuenetan eta feminizatuenetan aplikatu nahi izan. Sinatu ondoren, hilabeteak kostatu zitzaizkigun lanaldiak murriztea, nahiz eta GAAn argi jarri. Geroago patronalek ez zituzten soldatak eguneratu nahi izan sinatutako igoeren arabera. Kasu honetan ere, epaitegietara jo behar izan genuen borrokatzera eta lortu genuen!

Epaiak argi eta garbi utzi zuen denek genekiena, baina KEk eta AICE-IZEAk aitortu nahi ez dutena: 

• GAAk hitzarmen maila du, eta 2024ko otsailaren 5ean sinatzen den egunetik dago indarrean, beraz sinatutakoa aplikatzen egon behar zen. 

• Gure soldata eta lan baldintzak ez daude finantzaketari lotuta.

Epai horren ondoren, KEk eta gainerako patronalek sinatutakoa betetzea eta nominak eguneratzea beste erremediorik ez zuten izan.

Ondoren, 2025eko urtarriletik aurrera, DBHko, Batxilergoko eta Lanbide Heziketako langileen soldata % 0,57 murriztu zuten, hau da, adostutako % 16ko igoera % 15,43koan utzi zuten aldebakarrez. Honen aurrean, STEILAS, CCOO, LAB eta UGT sindikatuek egoera salatu zuten epaitegietan. Ikastetxeen eta patronalen beste ez-betetze bat da tutoretza-plusaren % 16ko igoera aplikatu gabe jarraitzen dutela.

KEk eta gainerako patronalek ere, 25-26 ikasturterako arreta zuzeneko ordu 1eko murrizketa sinatu zuten etapa guztietan eta ordu hori lan pertsonalerako ordu osagarri 1 bihurtuko zela. Esan beharra dago, patronalek, GAA sinatu ondorengo 16 negoziazio mahaietan, ez zutela inoiz arazorik eman hura aplikatzeko. Baina, 2025eko maiatza amaieran KEk zirkular bat bidali zien bere ikastetxeei, sinatutako eskola-ordu murrizketa aplika ez zezaten aginduz. Patronalen negoziatzeko fede txarraren enegarren adierazlea da hau, GAA sinatu baitzuten, jakinda ez zutela aplikatuko. Errepikatutako ez betetzeek eta sinatutakoa aplikatzeari uko egiteek errespetu falta ikaragarriak dira sektoreko 9000 langileekiko.

STEILAS, CCOO, LAB eta UGT sindikatuoi berriro auzitara eta ekintza sindikalera jotzea beste aukerarik ez digute utzi 14 greba egun kostatu zitzaiguna defendatzeko. Horrela, gaur, urtarrilak 20, epaitegietan ikusiko dugu elkar berriro.

Prozesu judizial hau ekintza sindikalarekin batera uztartzen dugu. Horrela, bai joan den irailaren 30ean, ikasturte hasierako KEren ospakizunean, bai joan den abenduaren 12an, STEILAS, CCOO, LAB eta UGTko ordezkariak KEren egoitzara joan ginen ozen eta argi esateko sektoreko langileok errespetua merezi dugula, gogorarazteko KEk eta AICE-IZEAk bere hitza bete behar dutela eta sinatutako akordioak bete behar dituzela. Hori egunero esaten diegu gure ikasleei, eta guk adibidearekin predikatu egiten dugu.

Beraz, patronalei exijitzen diegu etxeko lanak egin ditzatela, urtarriletik aurrera aplikatu dezatela sinatu zuten eskola- ordu murrizketa eta konpentsatu ditzatela irailaren 1etik aurrera irakasleek egin behar izan ditugun gehiegizko eskola-orduak.

Patronalei salaketa jarri diegu Greba Amaierako Akordioa ez betetzeagatik, eskola-ordu bateko murrizketa ez aplikatzeagatik eta lan pertsonalerako ordu 1 gehiago ez emateagatik, eta minutu gutxi barru horixe esango dugu epaiketan. 

Nafarroako VWk mehatxu egiten digu legea urratzen utz diezaiogun

Nafarroako VWeko Zuzendaritzak, 15/2022 Legearen arabera (2022ko Europako araudia), errendimendu eta helburuen gaineko ordainsariei buruzko ebazpen judizialaren ondoren, ezin ditu baztertu bajan dauden langileak, eta lanean baleude bezala ordaindu behar die, eta , kontratazioan lege-iruzurragatik egindako ikuskapenaren eskakizunen ondoren, mehatxu egiten du, indarrean dagoen legedia betetzera behartzen badute, ondorioak izango dituela langileengan.

Era berean, VW-NAko Zuzendaritzak, jarrera guztiz mafiosoarekin, ohartarazi du oraindik ez duela erabaki errendimendu eta helburuen gaineko ordainsariak ordainduko dituen ala ez, ezta noiz ordainduko dituen ere. Nolanahi ere, ordainsari horiek kobratzen diren azken aldia izango dela adierazi du, %100aren ordainketa osoak soldata-egitura aldatzen duelako eta dauden akordioak airean uzten dituelako. Gainera, legeak ezartzen duenaren arabera ordainketa horiek egin beharko balitu, enpresak dio ez lukeela euro bakar bat ere jarriko, eta diru hori dagoen soldata-masatik aterako litzatekeela. Hau da, soldata jaitsiko litzaiguke.

Gogorarazi nahi dugu ordainsari horiek lan-baldintzak aldatzearen truke datozela, ekoizpena handituz. Ezabatuz gero, lan egiteko modua ere aldatuko litzateke.

Bestalde, Zuzendaritzaren ustez, Ikuskaritzaren Ebazpenak finkoak egiteko modua aldatzen dio, eta horregatik errelebo-kontratuaren aplikazioa berriz planteatuko du. Gainera, enplegua prekarizatzeko mehatxua egin dute, produkzio-behar handienetan ABLEak (ETT) sartuz kontratatzeko eta kontratua amaitzeko EEEak (ERE) eginez.

ELAk, LABek eta CGTk ez dugu horrelako xantaiarik onartuko. UGTk eta CCOOk, ordea, multinazionalaren diskurtsoari men egin diote, beren mehatxuak onartuz, eta ez dituzte ez beren akordioak, ez ikuskaritzaren errekerimenduak, ezta epai judiziala ere defendatu, jakinda horiek guztiak langile klaseari mesede egiten diotela.

ELAk, LABek eta CGTk, Enpresa Batzordeak kontratazio-modua fiskalizatzeko duen betebeharraren barruan, zuzendaritzari balizko iruzurraren berri eman genion, UGTk eta CCOOk egiten uzten zuten bitartean, Lan Ikuskaritzak hauek bere lekuan jarri dituen arte.

Hau jauzi kualitatiboa da gaur egun gehiengo sindikala multinazionalaren politika diskriminatzaileen mende jartzen dela ikusten dugunean. ELAk, LABek eta CGTk ez dugu onartuko langileak mehatxatzea eta, batez ere, legea ez betetzeari buruz ez ikusiarena egitea.

Zuzendaritzak enpresaren bideragarritasuna arriskuan jarriko dela mehatxatzea, azken hiru urteetan irabazien errekor historikoa egon denean, lotsagarria eta langileekiko errespetu falta ikaragarria da.

ELA, LAB ETA CGT KOMUNIKATU BATERATUA

ELAk eta LABek Confebaski negoziatzeko legezko obligazioa bete dezala eskatu diote EAEko Auzitegi Nagusian

Patronalaren autoritarismoak argudiorik gabe utzi du laugarren aldiz Eusko Jaurlaritza (EAJ eta PSE-EE). Confebaskek adiskidetzerako aukerari uko egin eta Eusko Legebiltzarrak Herri Ekimen Legegileari ezarritako betoaren ondoren, M17ko greba orokorra inoiz baino zilegiagoa da

ELA eta LAB sindikatuak hiru aldiz saiatu dira Confebaskekin EAErako gutxieneko soldata ezarriko duen lanbidearteko akordio bat negoziatzen. Saiakera guztietan patronalak uko egin dio negoziazio mahaia eratzeari, eta ondorioz, sindikatuek Confebask auzitara eramatea erabaki dute. Gaur, EAEko Auzitegi Nagusiak bi sindikatuek jarritako demanda aztertu du, Confebaskek laugarren aldiz epaiketa aurreko adiskidetze-prozesuari uko egin ostean.

Oihana Lopetegi LABeko Ekintza Sindikaleko idazkariak azaldu duenez, “Confebaskek behin eta berriz itxi dio atea negoziazioari, eta horrek agerian uzten du ez duela betetzen autonomia erkidego mailan patronal gisa duen negoziatzeko betebeharra”. Bere esanetan, patronalak estatu mailako marko juridikoa baliatzen du “langileen prekarizazioa ahalbidetzeko”, eta jokabide hori ez da salbuespena izan: “Etxeko langileen hitzarmen kolektiboan, kimikaren sektorean edota beste hainbat esparrutan ere negoziatzeari uko egin dio”.

Epaiketan, ELAk eta LABek defendatu dute Langileen Estatutuak EAEko hitzarmen eta akordioei lehentasuna ematen dien unetik, bi aldeek bertako negoziazio kolektiboa garatzeko obligazioa dutela. Demandak jasotzen duen bezala, 84. artikuluaren interpretazio sistematiko eta teleologikoak ondorio argi batera eramaten du: autonomia-esparruko akordio bat negoziatu nahi denean, negoziatzeko betebeharra dago, eta sinatuz gero, legeak aitortzen dion aplikazio-lehentasuna izango du.

Patronalaren jarrera horrek zuzenean talka egiten du Eusko Jaurlaritzaren eta EAJ eta PSE-EE alderdien diskurtsoarekin. Izan ere, sindikatuek Eusko Legebiltzarrean aurkeztutako Herri Ekimen Legegileari betoa jarri zioten, gutxieneko soldata ezartzeko bide egokiena patronalarekin akordioa lortzea zela argudiatuta. “Lau aldiz egin dio uko Confebaskek negoziatzeari, eta hala ere, Jaurlaritzako alderdiek ez dute onartu 138.495 langilek eskatu bezala gutxieneko soldata ezartzeko eskumena behar dela”, salatu du Lopetegik.

LABeko ordezkariaren hitzetan, gutxieneko soldata propioa “ezinbesteko tresna da prekaritateari eta pobreziari mugak jartzeko, arrakala sozial eta ekonomikoen aurka egiteko eta aberastasuna modu justuagoan banatzeko”. Horregatik, sindikatuek argi dute borroka bide guztiak erabiliz jarraituko dutela: epaitegietan, kalean eta lan-zentroetan.

Azkenik, Oihana Lopetegik azpimarratu du martxoaren 17ko greba orokorra testuinguru honetan “inoiz baino beharrezkoagoa eta zilegiagoa” dela: “Enpresarien eta alderdi politikoen jarduera baldintzatzeko eta Hego Euskal Herriko langileen kohesio soziala posible egingo duen gutxieneko soldataren eskuduntza irabazteko tresna erabakigarria izango da”. Horregatik, Euskal Herriko langile guztiei greban parte hartzeko deia egin die.

LABek, sektorean % 50eko ordezkaritza duenak, aurreakordioa lortu du Nafarroako biltegien hitzarmenean

Negoziazioak hasi eta ia urtebetera, sektorean %50eko ordezkaritza duen LAB sindikatuak aurreakordioa lortu du Nafarroako elikagaien biltegien hitzarmen kolektiboa sinatzeko, eta UGT eta CCOO sindikatuek bat egin dute horrekin. Horrela, negoziazio-mahaiko kide guztiek sinatu dute aurreakordioa.

Aurreakordioak hiru urteko indarraldia izango du, 2025-2027 epeari dagokiona, eta soldata-igoerak jasotzen ditu, Nafarroako KPIari %1 gehituz hitzarmena indarrean egongo den urte bakoitzeko, ordainsari-kontzeptu guztieei aplikatuko zaienak ere.

Lanaldia lau orduz murriztuko da, 2027. urtean gehienez ere 1.726 orduko lanaldira iritsi arte. Era berean, asteburu osoen librantza ere hobetuko da, sei izatetik zortzi izatera pasako baita.

Eskorga-gidariaren plusaren aplikazioa zabaltzen du aurreakordioak ere. Orain arte, lanaldiaren %75 baino gehiago erabiltzen zuten langileek bakarrik zuten kobratzeko eskubidea. Aurreakordio honen bidez, lanaldiaren %25 eta %50 bitartean orga erabiltzen duten langileek plusaren %50 jasoko dute, eta %50 baino gehiago erabiltzen dutenek, berriz, plus osoa.

Akordioak gutxieneko kontratazio baldintzak ere hobetzen ditu, enpresaren jarduerarekin lotutako lanpostuetan astean 12 ordutik 20ra pasatuz. Enpleguaren hobekuntzari dagokionez, ordu osagarriak finkatzeko sitema aldatu da; horrela, urte natural batean egindako orduen %50 kontsolidatuko da, elkarren segidako hilabeteetan egin diren edo ez kontuan hartu gabe.

Oporrei dagokienez, ezartzen da jaiegunak ez direla opor-egun gisa zenbatuko enpresak opor-egun horiek finkatzen dituenean. Gainera, enpresak oporretarako betoa ezartzen badu, langileak 21 opor-egun aukeratu ahal izango ditu, aurreko hitzarmenak jasotzen zuen 15 egunen aldean. Ordaindutako lizentzien barruan, mediku-kontsultetara joateko urtean 18 orduko muga ere kenduko da.

Bestalde, aurreakordioak bermeak indartzen ditu hitzarmena ez aplikatzearen aurrean, eta hemendik aurrera, hitzarmena aplikatu nahi ez duen edozein enpresak langileen adostasuna izan beharko duela ezartzen du.

Testuak, gainera, hitzarmen kolektiboa hobetuko duten eduki berriak jasotzen ditu. Urtean gehienez lanegun topea ezarri da, 2026rako 250ekoa izanik eta 2027rako 248. Bestalde, neurri espezifikoak sartu dira autosalmentako eta kobrantzetako arriskuen arloan. Horrenbestez, enpresek aseguru bat kontratatu behar dute, banaketako kamioi eta furgoneta guztietan datafonoak izan behar dituzte eta bezeroen artean ordainketa elektronikoen erabilera sustatu behar dute.

Lizentzia ordainduetan ere hobekuntzak ezartzen dira, lehen mailako senideei tratamendu onkologikoetan laguntzeko behar bezain beste orduak emango dira, baita ILZ lortu edo berritzeko. Era berean, soldatarik gabeko lizentziak arautu dira: bi urtean behin hilabeteko lizentzia ezarri da, eta binkulogramaren figura sartu da; figura horren bidez, pertsona bat bigarren mailako senide izenda daiteke, ahaidetasun-maila horri lotutako lizentziak hartzeari begira.

LABen arabera, lehen aldiz sektoreko sindikatu nagusia izateak eta langileek hitzarmen duin bat lortzeko egindako mobilizazioek ahalbidetu dute hitzarmenaren negoziazioan aurrera egitea eta aurreakordioa lortzea.

Horregatik guztiagatik, LAB sindikatuak oso balorazio positiboa egin du lortutako akordioen inguruan eta azpimarratu du “hau guztia ez litzatekeela posible izango langileen konpromisorik gabe. Borrokak merezi duenaren adibide dira, ekintza sindikalaren bidez helburu handiak lor daitezkeelaren erakusle”.

LABek bat egiten du Kolonbian izan den sexu langileen nazioarteko lehen goi-bileran ateratako manifestuarekin

LABeko Idazkaritza Feministako bi kidek parte hartu zuten abenduan Kolonbiako Pereira hirian egindako bilkura historikoan. Lehen aldiz, Kolonbiako Berdintasun eta Ekitate Ministerioak antolatuta, hainbat herrialdetako sexu langileak eta sindikalistak elkartu ziren nazioarteko elkargune batean. Bertan, diagnostiko kolektibo bat osatzeaz gain, subjetu politiko gisa artikulatzeko estrategien inguruan eta sindikalizazio moduen inguruan gogoetatu zuten.

Sexu langileek, borroka-agente eta gaitasun politikoa duten subjektu gisa, eta sindikatu aliatuek manifestu hau egin zuten Sexu Langileen Eskubideen aldeko Nazioarteko Gailurrean, Kolonbiako Pereira hirian, 2025eko abenduaren 16an, 17an eta 18an, Sexu Langileen aurkako Indarkeria Amaitzeko Nazioarteko Egunarekin batera, zeina abenduaren 17an ospatzen baita.

Manifestu hau erresistentzia eta aitortza ariketa bat da, sexu langileen eta haien antolakundeen aurkako eraso eta kriminalizazio kanpaina sistematikoen aurrea. Sexu langileen mugimenduak maila internazionalean izandako garaipen edo urrats garrantzitsu gisa ulertzen du LABek.

Bertan bildutako kide eta eragileek, zein manifestuari atxikimendua eman diotenek, honakoa exijitzen dute:

1. Sexu-lana lan gisa aitortzea.

2. Kriminalizazio eta estigmatizazio instituzional oro berehala etetea.

3. Pertsona migratzaileen deskriminalizatzea eta eskubide guztien aitortza.

4. Sexu langileen familiak kustodiak kentzearen bidez suntsitzeari uztea.

5. Osasun integralerako sarbidea.

6. Era guztietako langileei bermatzen zaien gizarte-babesa.

Manifestu osoa irakurtzeko, hemen:

https://www.minigualdadyequidad.gov.co/documents/d/guest/manifiesto-en-el-marco-de-la-primera-cumbre-internacional-por-los-derechos-de-las-personas-trabajadoras-sexuales-pdf

LABek, goi-bilera honetatik harago, eskubideen, duintasunaren eta bizitzaren defentsa zurrunean modu artikulatuan aurrera egiteko borondatea adierazi nahi du. Sexu langileen arteko aliantzei, borrokei eta beharrezko ekintzei denboran eustea beharrezkoa da, aldarrikatzen direnak benetako eraldaketa iraunkor eta itzulezinak izan daitezen, unean uneko baldintza, gobernu eta legediaz gaindi. Euskal Herritik borroka horretan bere ekarpena egiten jarraitzeko konpromsioa hartzen du LABek.

Martxoaren 17ko Greba Orokorra erregistratu dute sindikatuek

Gaur, ELA, LAB, STEILAS, HIRU eta ETXALDE sindikatuek martxoaren 17rako Greba Orokorraren deialdia erregistratu dute ofizialki. Deialdia “Gutxieneko soldata hemen erabaki. LGS 1500€. Soldatak hobetu aberastasuna banatzeko” lelopean egin dute, lan-baldintzen okertzearen eta bizi-kostuaren etengabeko igoeraren aurrean erantzun kolektiboa emateko helburuarekin.

Sindikatuek salatu dute azken urteotan soldatek ez dutela bizi-kostuaren igoerari erantzuteko adinako hazkunderik izan, eta horrek langileen bizi-baldintzak nabarmen kaskartu dituela. Testuinguru horretan, gutxieneko soldata duin baten beharra premiazkoa dela azpimarratu dute, eta horregatik aldarrikatu dute 1.500 euroko gutxieneko soldata propioa, hemen erabakitakoa eta bertako errealitate sozioekonomikora egokitua. Proposamen honek zuzenean 167.000 langileren egoera hobetuko luke Hego Euskal Herrian. Eta LGS altuago batek negoziazio kolektiboa baldintzatzen du soldata igoera handiagoak adostu daitezen.

Era berean, sindikatuek gogorarazi dute gutxieneko soldataren inguruko erabakiak Euskal Herritik urrun hartzen direla gaur egun, langileen eguneroko beharretatik eta gure herriaren ezaugarrietatik aldenduta. Horren aurrean, erabakitzeko ahalmena hemen izatea funtsezkoa dela defendatu dute, lan-harremanetan burujabetzaren bidean urratsak emateko helburuz.

Gutxieneko soldata propioa lortzeko bidean, sindikatuek bi bide landu dituzte: Batetik, bertako eskumenen baitan, patronalekin negoziazio-mahaia irekitzeko saiakera eginez. Bestetik, eskumen berriak lortzeko bidean, sindikatuek herri ekimen legegilea bultzatu dute, eta horren alde 138.495 sinadura jaso zituzten, besteak beste, Euskal Autonomia Erkidegoan eta Nafarroan Lanbidearteko Gutxieneko Soldata propioa ezarri ahal izateko. Bi bideak blokeatu dituzte patronalak eta euren mesedera lerrokatu diren alderdi politikoek. Era berean, sindikatuen iritziz hirugarren bide bat ireki beharra dago, eta ezinbestekoa da gutxieneko soldataren afera EAEn zein Nafarroan estatus juridiko-politikoaren berrikuntzan ezinbesteko aldarrikapen gisa kokatzea.

Horren aurrean, sindikatuek argi adierazi dute patronalak eta bai Nafarroako Gobernuak zein EAEko Gobernuak erantzukizun zuzena dutela gaur egungo egoeran. Ezin da soldaten galera orokortuaren aurrean neutralitatea mantendu, ezta lan-baldintzen okertzearen aurrean albo batera begiratu ere. Gutxieneko soldata duin baten aldeko neurriak hartzea borondate politiko kontua dela azpimarratu dute.

Martxoaren 17ko greba orokorraren bidez soldatak hobetzea eta aberastasunaren banaketa bidezkoagoa exijituko dituzte sindikatuek, azken urteetan enpresen eta kapitalaren irabaziak handitu diren bitartean langileek galera izan dutela salatuz. Grebak, halaber, lan-harremanen esparruan erabakitzeko ahalmena hemen izateko beharra mahai gainean jarriko du. Eta greba honek ere herritarren parte-hartze demokratikoaren alde jotzen du, pentsiodunen herri-ekimen legegilearekin batera hilabete gutxi batzuetan ia 300.000 pertsonen nahiari muzin egin eta eztabaida irekitzeari uko egin dieten alderdi politikoen autoritarismoa salatzeko.

Greba Orokorra tresna kolektibo eta legitimoa da patronala eta instituzioak interpelatzeko, eta langile guztiei dei egiten diete mobilizazioarekin bat egitera. Datozen asteetan, grebaren arrazoiak eta helburuak azaltzen eta lantzen jarraituko dute, lan zentroz lan zentro eta auzo eta herrietan antolatuko dituzten ekimen eta batzarren bidez. 

[IRITZIA]: Sinadura batek eragindako mina

Nire izena Laura Molina Azanza da. 27 urte daramatzat garraio publikoan lanean, LABeko delegatu sindikala naiz, eta Enpresa Batzordeko kidea. Lerro hauek tristuraz beterik, amorruari eutsiz eta makillatu ezin den minetik abiatuta idazten ditut. Izan ere, 2025eko otsailetik abendura bitartean bizitakoa ez da lan-gatazka huts bat izan; gertatu denak zauri sakona eragin du maila kolektiboan; baita maila pertsonalean ere.

Moventis TCCko greba indartsu, garbi eta aho batez hasi zen. Langile guztiok bat eginik, Batzordeko sindikatu guztiok bat eginik. Aldarri bateratu bat gure benetako beharrei erantzuteko gai ez den hitzarmen zaharkitu eta bidegabe bati aurre egiteko. Argi genuen ez ginela soldatengatik edo lanaldiengatik bakarrik borrokatzen, baizik eta duintasunagatik, bizitza higatuko ez diguten lan-baldintzengatik, errespetuagatik.

Erreferenduma ausardia kolektiboko ekintza bat izan zen. Sendoago atera ginen handik. Harro sentitu ginen langile klase antolatua osatzeagatik. Beldurra eta ziurgabetasuna gorabehera, borrokan jarraitzeari baietz esan genion. Bai borrokari. Bai batasunari.

Eta hilabete luzeak iritsi ziren. Bilera amaigabeak, asanblada bizi-biziak, prentsaurrekoak, eztabaida gogorrak Batzordearen barruan. Talka uneak, ideologia kontrajarriak, benetako tentsioak. Baina gauza guztien gainetik, zera nagusitzen zen beti: elkarrekin joan beharra. Bagenekielako bananduta joanez gero ez genuela ezer irabaziko.

Batasun horrek, askotan, gogobetetzen ez gintuzten akordioak “irentsi” beharra ekarri zuen. Norberaren jarrerei uko egitea. Adostasun deserosoak onartzea. Baina hala egin genuen helburuak merezi zuela uste genuelako. Plantillak merezi zuen. Nik sinetsi nuen. Erabat.

Galdetu nuen. Abisatu nuen. Beldur nintzen norbaitek batasuna hautsi eta berriz ere bere kabuz sinatuko ote zuen, aspaldi gertatu zen bezala, gainerakoak atzean utzita. Erantzuna argia izan zen, irmoa: “hori ez da berriro gertatuko”. Eta fidatu nintzen. Emandako hitzaz fidatu nintzen. Oraingoan denok erabakiko genuela espero nuen. Lorpen kolektiboen balioaz fidatu nintzen.

Baina batasuna hautsi egin zen.

Eta horrekin batera, zerbait hautsi zen nire barruan. Ez da frustrazio sindikala bakarrik. Giza mina da. Borroka honetan gure arima, denbora, energia eta bihotza eman ondoren, une batetik bestera dena nola erortzen den ikustearen sentsazioa bizi izan nuen. Konfiantza eraikitzeko, urteak behar dira, baina segundu gutxi batzuetan suntsitu daiteke. Eta hausten denean, ikusten ez den orbain bat uzten du, orbain pisutsua.

Min ematen duena ez da soilik prozesuaren azken emaitza. Bukatzeko moduak ere min ematen du. Borroka komun bati egindako traizioak min ematen du. Min ematen du sentitzeak partekatutako lan guztiak, ordu guztiek, gainditutako eztabaida guztiek ez dutela ezertarako balio izan. Eta horrela sentitzen naiz: hautsia, ez borrokatu izateagatik, sinisteagatik baizik.

Orain porrota onartu beharra dago. Borroka kolektibo baten porrota, sinatutako itunak ekarriko dituen ustezko “hobekuntzetatik” haratago. Izan ere, hitzarmenik ez dugu lortu. Aitzitik, inposaketa bat dago. Segregazioa dago eredu hori onartzen ez dugunontzat. Eta umiliazioa dago: paper bati men egin behar izatea, gutxi batzuek denon ordez erabakitzen dutela argi uzten duen sinadura bat jarri beharra.

Inposaketak ez du inoiz justiziarik ekartzen. Adostasunak, ordea, inperfektua izan arren, duintasuna dakar berekin. Adostasuna dagoenean, asmatu izana edo huts egin izana besteekin konpartitzen da. Batasuna sendotzen da. Eta batasunik gabe ez dago benetako indar sindikalik.

Eta hala ere, ez diot uko egiten naizenari, ezta sinesten dudanari ere. Baina ezin naiz isildu gertatutakoaren aurrean. Izan ere, emaitza ez ezik, adostasun kolektiboa kontzienteki hautsi izana da mingarriena niretzat. Mingarria da plantillari galdetu gabe erabaki izana, ahotsa kendu baitzaio hainbat hilabetetako sakrifizioen, grebaren eta higadura pertsonal eta familiarraren ondoren. Mingarria da ikustea batasunaren bandera lau haizeetara aireratzen zuten horiek kontrako norabidea hartu dutela azkenean.

Esaten digute ezin zela beste ezer egin. Hori hartu, edo deus ez. Sinatu egin beharra zegoela. Erantzukizun-egintza bat zela. Eta kontakizun hori, faltsua izateaz gain, guztiz iraingarria da. Beti borrokan jarrai daitekeelako benetan sinesten denean.

Auzi honetan, ez dago ezeren salbatzailerik.

Erabakitzea merezi zuen plantilla antolatu bat zegoen.

Eta aukera hori kendu ziguten.

Behetik sortutako greba bat hautsi zen. Langileen agindu argi bat hautsi zen. Azken hitza guztiona izango zelako konpromisoa zapaldu zen. Eta hori ez da erabaki sindikal bat bakarrik: zauri demokratiko bat da. Sindikalismo borrokalariaren oinarrizko printzipioari egindako traizioa da; jendea ordezkatu beharrean, jendearekin batera ibiltzen den sindikalismoari traizioa.

Izan ere, kontsultatu gabe eta gutxiengoa izanik zerbait sinatzen denean, akordio bat inposatzen denean, alternatibarik ez zegoela esaten zaigunean, benetan esaten ari dena da langileek traba egiten dutela, molestatu egiten dutela aurretik hartuta dauden erabaki batzuk baliozkotzen ez dituztenean. Eta horrek min ematen du. Min handia ematen du. Aho-zapore mingotsa uzten duelako, hilabeteetako borroka alferrikakoa izan delako sentsazioa uzten duelako.

Adostasun kolektiboari traizio egiteak azaltzen zaila den hutsune bat uzten du. Amorrua, frustrazioa eta zenbakiekin eta titularrekin sendatzen ez den tristura uzten ditu. Sindikalismoa ez baita soilik baldintza batzuk negoziatzea: konfiantza zaintzea ere bada, emandako hitza errespetatzea, batasunari eustea, are bidea deserosoa bihurtzen denean ere.

Eta hala da, bai: legeak sinadura horiek baimentzen ditu. Baina legezkoa den guztia ez da bidezkoa. Eta legezkotasuna erabiltzen denean kolektiboa apurtzeko, zatitzeko eta inposatzeko, tresna bat izateari uzten dio, eta langile klasearen beraren aurkako arma bihurtzen da.

Gaur, nire mina bene-benetakoa da. Porrotaren sentsazioa ere bai. Ez dut onartzen sinadura hori garaipen gisa saltzea. Ez da garaipen bat. Batasuna azkenera arte mantentzen ez jakitearen edo mantendu nahi ez izatearen porrota da. Jendearen gainetik erabaki izanaren porrota da.

Hala ere, ez dut abandonatu nahi elkarrekin indartsuagoak garelako ustea. Ez diot uko egiten borrokan sinesten duen sindikalismoari, lehenengo zailtasunak aurkitu bezain pronto amore ematen ez duen horri, zeinak ez baitu inolako salbatzailerik behar, bere jendearengan konfiantza duelako. Jarraituko dut pentsatzen akordio justuak ez direla sinatzen plantillari bizkarra emanda eta gehiengoa izan gabe, duintasuna ez dela inposatzen, eta batasuna ez dela eslogan bat, erantzukizun-egintza bat baizik.

Eta orain zera galdetzen diot neure buruari, baita zuei ere:

Zer prezio ordaintzeko prest gaude batasuna hausteagatik?

Kolektibitate izaera galtzen denean, denak balio du?

Konfiantza hausten denean, nori dagokio konfiantza hori berriz eraikitzea?

Inposaketatik eta adostasun-faltatik sortzen den akordio bati garaipena deitzen al diogu?

Gertatutakoaren ondotik, ikasiko al dugu batasunik gabe ez dagoela duintasunik?

Justiziak geldiarazi du Bilboko Portuko amarratzaileei ezarritako funtsezko aldaketa

LAB sindikatutik jakinarazten dugu Epaitegiak aintzat hartu duela Amarradores del Puerto de Bilbao enpresak aurkeztutako kautelazko neurrien eskaera, enpresak alde bakarrez aplikatu nahi zituen lan-baldintzen funtsezko aldaketaren aurrean.

Epaileak, eskatutako kautelazko neurriak onartzeaz gain, argi utzi du bere ebazpenean ez dagoela aldaketa hori justifikatzen duen arrazoirik: «Enpresak alegatutako egoerak ez du zerikusirik lehiakortasunean, produktibitatean edo lanaren antolaketan eragina duten arrazoiekin; aitzitik, enpresaren komenigarritasun hutsean oinarritzen da».

Ondorioz, aldaketa berehala geldiarazi da, eta ezin izango da aplikatu epaiketa egin arte, langileei arrazoia emanez. Egoera honen aurrean, LABek enpresari eskatzen dio planteatutako aldaketari uko egin diezaion.

Gure jarrera argia da: ez dugu inposiziorik onartuko. Ebazpena gure jarrera babesten duen beste urrats bat da, eta uste dugu badaudela aldaketa hori behin betiko atzera botatzeko oinarri sendoak.

Borroka ez da amaitu, nahiz eta ebazpen honek inflexio-puntu garrantzitsua markatzen duen. Enpresaren estrategiak, gezurrean eta manipulazioan oinarrituta, modu interesatuan erabili du absentismoaren argudioa neurri bidegabeak justifikatzeko. Epaia argia eta irmoa da: «ez da behar bezala frogatu egungo lan-antolaketa sistema absentismo-indizeen arrazoia denik; absentismoa handitu bada, beste arrazoi batzuengatik izango da, eta ez hogei urte indarrean daraman lan-antolaketa sistema batengatik».

Bilboko Portuko amarratzaileok gure lan-eskubideak defendatzen jarraituko dugu. Ez dugu onartuko absentismoaren aitzakia erabiltzea egungo antolaketa-sistema enpresaren onurarako baldintzatzeko.

Langileok egindako presioak, eta ebazpen judizialaren eduki argiak, eragin zuzena dute edozein negoziazio-prozesutan. Ezin da negoziatu mehatxutik eta inposaketatik, sei greba-egunetan salatu dugun bezala.

Gure eskubideetan atzera ez egiteko modu bakarra antolakuntza eta borroka direla berresten dugu.

Borrokak merezi du! 

Tolosako eta Elgoibarko anbulantzia medikalizatuetako langileek subrogazioa lortu dute

Tolosako eta Elgoibarko anbulantzia medikalizatutako langileak subrogatu egingo dituzte. Lortutako subrogazioaren akordioaren bitartez, enpleguari eutsi egingo zaio eta langileon lan-eskubideak bermatuta geldituko dira. Garaipen hau prekaritateari aurre egiteko eta publifikazioaren aldeko kolektiboaren mobilizazioen, greba deialdien, batasunaren eta borrokaren irmotasunaren emaitza da.

Beste behin ere, borrokak erakutsi du antolakuntza sindikala dela gure eskubideak defendatzeko tresnarik eraginkorrena.

LABek beti defendatu izan du anbulantziek eskaintzen duten zerbitzu publikoak kudeaketa publikoa behar duela. Anbulantzietako langileak ere publikoak direla defendatu du, eta defendatzen jarraituko du.

LABek adi jarraituko die hurrengo mugimenduei, eta langileak antolatzen jarraituko du, lan baldintza eta zerbitzu duinaren alde eta haren publifikazioaren alde.