Hego Euskal Herriko lau herrialdeetan elkartu dira gaur sektore soziokomunitarioko LABeko delegatuak. Une berezian gertatu da hau, Greba Feminista Orokorra prestatzeko elkartu direlako. LABeko komunitatea ilusio eta arduraz ari da prestatzen greba egun hau. Greba egun hau bereziagoa da sektore honetako langileentzat, hauek baitira zaintzaren pribatizazioaren subjektu nagusiak, eta greba honen aldarrikapenek guztiz zeharkatzen baitituzte hauen lan eta bizi-baldintzak. Urtez urte borrokatu dituzten aldarrikapenak mahai gainean egongo dira azaroaren 30ean.
Blog Page 223
Donostiako Udaleko suhiltzaileen zerbitzua baliabide egokiz hornitzea premiazkoa da
Langileen batzordeak agerraldia egin du azkenaldian bizi duten egoeraren berri eman eta berehalako konponbideak eskatzeko. Antolamenduaren aldetik kaosa bizi dutela adierazi dute, prebentzio lan ona aurrera eramatea ezinezko delarik eta murrizketa operatibo larria bizi dutelarik. Inbertsioa handitzea behar-beharrezkotzat dute, bai giza-baliabideei dagokienez, baita baliabide materialei dagokienez ere.
Langileek adierazi dutenez, gaur egun Prebentzio, Su-itzaltze eta Salbamendu Zerbitzua “norabiderik gabekoa” da, lanaldi bakoitza amaitu eta aurreko eguneko arazo edo matxurak konpontzera mugatzen dena. Hala, epe labur, ertain eta luzerako helburuak eta horiek erdiesteko beharrezko materialak antolatuko dituen plan baten beharra larria da. Baina, langileek zehaztu duten moduan, “ezinezkoa da hori egitea kargu gorenek hilabeteak daramatzatenean hutsik”.
Prebentzioaren arloari, esaterako, nabarmen eragiten dio egoera horrek. aliabide faltak eragotzi egiten du halako eginkizunak behar bezala eta herritarren zoritxarrak saihesteko moduan egitea. Pertsona bakar batek ezin ditu Prebentzioaren eta Dibulgazioaren arloari esleitutako funtzio guztiak bete. Espedienteak gainbegiratzeko lana, esaterako, modu prekarioan egiten da, bakoitzak eskatzen duen denbora hartu ahal izan gabe eta oporraldietan herritarrei zuzenean eragiten dieten etenaldi eta atzerapenak izanez. Gainera, baimendutako jardueren babes-neurrien aldizkako ikuskapenak bazter uzten dira.
Dibulgazioari dagokionez, ikastetxeak parkera bisita gutxi batzuk egiten dituzte, baina hori baino ez. Babes Zibilaren arloan, hiriko ekitaldi kopuru handiak ez du denborarik uzten Larrialdietarako Udal Plana eta beste jarduera-protokolo batzuk eguneratzeko edo berriak garatzeko.
Hori guztia aintzat hartuta, langileek nabarmendu duten bezala, gaur egun lanpostuak betetzen dituzten pertsonekiko mendekotasuna muturrekoa da. Izan ere, lanotarako prestakuntza eta esperientzia handia behar da, eta gaur egun ez dago trantsizio ordenatua bermatuko duen laguntza-langilerik.
Horrez gain, baina, murrizketa operatiboa nabarmena da langile hauen egunerokoan. Txanda bakoitzeko gutxienez 11 suhiltzaile egotea ez da nahikoa. Izan ere, esaterako, esku-hartze larrietarako prozeduretan (industria sute bat, adibidez) 11 pertsona baino gehiagoko taldea behar da soilik esku-hartze horretarako.
Egun, baina, batzuetan, esku-hartzeetara prozedurak jasotzen dituenak baino suhiltzaile gutxiago ateratzen dira. Horrek, noski, arriskua dakar herritarren eta langileen segurtasunari dagokionez. Bestalde, txanda askotan komunikazio-operadore bakarra egoteak larrialdiei aurre egiteko azkartasunari eraginte dio. Hala, hainbat larrialdi aldi berean artatzen badira, ezin da horien jarraipen egokirik egin.
Donostiako suhiltzaileen parkean bizi duten beste arazo handi bat materialarena da, baliabide zaharkituak baitira nagusi: ibilgailuak, esaterako. Hala, teknologia ez dago gaur egungo beharrizanetara egokituta, eta konponketetarako denborak ere asko luzatzen dira. Azkenik, segurtasuna murrizten da langileentzat eta bideen gainerako erabiltzaileentzat. Adibide esanguratsu gisa, nabarmentzekoa da kamioietako batek segurtasun uhalik ere ez duela.
Salatutako arazo horiek guztiak are ulergaitzagoak dira kontuan hartuta, UNESPAk, aseguratzaileen elkarteak ia milioi bat euro ematen dizkiola udalari urtean, suhiltzaileen zerbitzua hobetzeko inbertsiorako. Aldiz, udalak ez du horretarako erabiltzen. 2023an, adibidez, jasotako diru horretatik 0 euro inbertitu ditu.
Eskakizun zehatzak
Goian aipatutako guztiak aintzat hartuta, Donostiako Udaleko suhiltzaileen zerbitzuko beharginek eskatu dute antolamendu-kasoa lehenbailehen konpontzea. Hau da, hutsik dauden lanpostuak berehala betetzea eta, horrez gain, diagnostiko sakon bat egitea, Prebentzio, Su-itzaltze eta Salbamendu Zerbitzuaren lehenengo Plan Estrategikoa idazteko, abian jartzeko eta ezartzeko erreferentzia izan dadin.
Bigarrenik, prebentzio arloko ezintasunak konpontzeko eskaria ere egin dute, zehaztuz Prebentzio eta Dibulgazio arloan gutxienez pertsona bat gehiago egon beharko litzatekeela, eta Babes Zibilekoan, berriz, gutxienez bi pertsona gehiago.
Murrizketa operatiboaren arazoari dagokionez, plantilla operatiboa birdimentsionatu beharko litzateke, herritarren eta langileen segurtasuna bermatuko duen gutxieneko ratio bat izateko. Hala, Gipuzkoako edo Bilboko gainerako lurraldeetako ratioak berdintzeko (1/12000 biztanle), gutxienez 22 suhiltzaile egon beharko lirateke txanda bakoitzean.
Operadoreen plantillari dagokionez ere taldea handitzeko beharra dago, txanda guztietan 2 komunikazio-operadore egon daitezen.
Azkenik, UNESPAtik datorren dirua oso-osorik zerbitzuaren aurrekontuko inbertsioen kapitulura bideratzea, funtsezkoa izatez gain, udalaren legezko betebeharra dela gogorarazi dute langileek, Auzitegi Gorenaren 3722/2020 epaiak ezarritako jurisprudentziari jarraikiz.
EH Bildu eta Elkarrekin Podemos-IUrekin bilera egin dugu zerbitzu publikoetako grebara deitu dugun sindikatuok
EAEtik Madrilgo kongresuan ordezkaritza duten bost alderdi politikoekin bilerak eskatu ostean, gaur aukera izan dugu eskaera onartu zuten EH Bildu eta Elkarrekin Podemos-IUrekin batzartzeko.
Bilerei dagokienez, sindikatuok urriaren 25ean eta abenduaren 19an deitutako bi greba egunen atzean dauden aldarrikapen nagusiak azaldu dizkiegu. “Esan dezakegu nolabait ere diagnostikoa partekatzen dugula eta bi alderdi hauen aldetik jaso dugula beren agenda politkoetan ere badaudela gure deialdien atzean dauden aldarrikapen nagusi horiek”, azaldu du LABen ordezkari Jonan Altubek.
Beraz, bilerei buruz balorazio ona egin dugu. Beti esan izan dugu prest gaudela marko ezberdinak irekitzeko, eta saiakera egiten ari gara erakunde eta alderdi politiko guztiekin egoteko. Izan ere, behin eta berriz diogun bezala, borondate politikoa behar da, negoziaketarako borondatea behar da, eta horixe da adierazi duguna.
Trapagarango Amazoneko azpikontrata batek 23 langile kaleratu eta enpresa itxi du
Amazonentzat Bizkaiko logistika-gunean banaketa-lana egiten duen Vayven Delivery SL-k 2022ko ekitaldian 423.339,51 euroko etekin garbiak lortu zituen.
Abuztuaren 14an, Vayven Delivery SLk Enplegu Erregulazio Espediente bat iragarri zion plantillaren legezko ordezkaritzari, Amazonek haiekin kontratua alde bakarrez ez berritzea erabaki zuela argudiatuta. Vayvenek Amazonentzat lan egiten du 2019ko ekainean Trapagaranen zentro logistikoa ireki zenetik.
Hasiera-hasieratik, enpresa honek sistematikoki urratu ditu langileen eskubideak. Egoera horren ondorioz, 2020ko urrian, langileek beren lan-baldintzak duintzeko antolatu eta borrokatzea erabaki zuten, LAB sindikatuaren bidez hauteskunde sindikalak egitea sustatuz.
LABek Vayvenen duen ordezkaritzak behin baino gehiagotan salatu ditu egondako urraketak Laneko eta Gizarte Segurantzako Ikuskaritzaren aurrean, hala nola lan-egutegirik ez izatea, egunean 11 ordu baino gehiagoko lanaldiak izatea, lanaldien artean 12 orduko atsedenik ez izatea, azpikotizazioak…
Enpresa honek Estatuko Mezularitzako Hitzarmen Kolektiboa aplikatzen du. Horren ondorioz, LABek gatazka kolektiboa abiatu zuen, Bizkaiko Errepideko Garraioaren Hitzarmen Kolektiboa aplikatzeko eskatuz. Lehen auzialdian langileen alde emandako epaia errekurritu egin zuen enpreak EAEko Justizia Auzitegi Nagusian, eta honek sindikatuaren aldeko ebazpena berretsi zuen.
Enpresa-prozedura horrek (epaiaren errekurtsoak) berretsi egiten du enpresak plantillari dagozkion lan-baldintzak baino txikiagoak aplikatzeko asmoa duela. Izan ere, epaiak hilean 800€ gordin baino gehiagoko soldata-igoera dakar langile bakoitzarentzat.
Prozesu horretan guztian zehar (bi urte baino gehiagoko borroka judiziala), Vayvenek uko egin dio elkarrizketari edo gatazkari alternatiba bat bilatzeari, eta itxierarekin mehatxu egitera mugatu da.
Horregatik guztiagatik, LAB sindikatuak argi dauka enplegu-erregulazioko espedientea epai judizial bidez langileei dagokien hitzarmena aplikatzera behartuta dagoen enpresa baten mendekua dela.
Vayven Amazonentzat bakarrik lan egiten duen azpikontrata bat dela jakinda, LAB sindikatuak bilera bat eskatu zion Amazoni, eta honek ukatu egin zien. Eskuak garbitu nahi dituzte, kaleratze horiekin zerikusirik ez duten aitzakian.
Amazonek bere neurrira egindako azpikontratazio-estrategia du: urtero azpikontratekin sinatzen du kontratua, eta horrela, zerbait gustatzen ez bazaio, ez berritzearekin paretik kentzen ditu. Ez da kasualitatea ekintza sindikala garatzen den azpikontratekin kontratua deuseztatzea. Badirudi langileen antolakuntza dela Amazoni gustatzen ez zaiona.
Vayvenen kasuan, langileek beren lan-baldintzen alde antolatzea eta borrokatzea lortu bezain laster, Amazonek Vayvenekin zuen lan-harremana amaitu du (gauza bera gertatu da Kantabrian eta Asturiasen). Esku-lan merkearen bidez negozioa egiten jarraitu ezin dutenez, ez da errentagarria.
Banaketa-zerbitzua ezinbestekoa da Amazonek bere jarduera garatu ahal izateko, eta, beraz, LABek uste du banatzaileek egiturazko langileak izan behar dutela, baldintza duinetan eta lanpostu egonkorretan. Bien bitartean, banatzaileen subrogazioa bermatu behar da.
Sindikatuak gogorarazi du, enpresen estrategia gorabehera, aurrean izango dituztela, antolatuz eta dagozkien eskubideen alde borrokatuz. LABek prozedura judizialak hasiko ditu kaleratze kolektiboaren espedientearen deuseztasuna bilatzeko, langileak Amazonek edo Bizkaian zerbitzua ematen duten beste bost banaketa-enpresek beregana ditzaten.
Hezkuntza Legean hurrengo belaunaldiak euskalduntzeko bermeak jasotzeko beharra azpimarratu dugu Euskalgintzaren Kontseiluarekin batera
Kontseilua eta hezkuntzako eragileak aspalditik esaten ari dira hezkuntzak euskara gehiago behar duela, eta Hezkuntza Lege berriak hori ahalbidetu eta bultzatu behar duela uste du LABek ere. Hala, Euskalgintzaren Kontseiluak deituta eta beste hainbat eragilerekin batera gaur Donostian agerraldia egin dugu, politikariei eskatzeko euskararen normalizazioarekiko benetako konpromisoak jaso ditzatela testuan. Sindikatuko ordezkari gisa Irati Tobarrek parte hartu du.
Euskalgintzaren Kontseiluak, euskararen normalizazioaren aldeko gizarte erakundeen bilgune nagusiak, hurbiletik jarraitu du azken bi urte eta erdian Araba, Bizkai eta Gipuzkoan Hezkuntza Lege berria eratzeko prozesua. Hurbiletik jarraitu du argi duelako hezkuntza euskararen normalizazio eta biziberritze prozesuan aurrera egiteko giltza nagusietako bat dela. Argi dago, orain arte bide horretan egin diren aurrerapauso asko hezkuntzatik egindako ekarpenari esker gertatu direla. Baina argi dago, baita ere, normalizazioan eta biziberritzean aurrera egiten jarraitzeko eta euskarak eta euskal hiztunen komunitateak aurrera begira dituzten erronkei behar bezala heldu ahal izateko berrikuspen sakona behar duela hezkuntzak, ezinbestekoa dela orain 40 urte, oso bestelako testuinguru batean sortutako tresneria berritzea.
Hori dela eta, Kontseiluak hurbiletik segitu du prozesua, eta, gainera, ez behatzaile huts gisa, baizik eta hezkuntzako eragile nagusi eta adituekin batera ekarpena eginez. Egiaz, hurrengo belaunaldiak euskaraz jabetzea bermatuko duen proposamen zehatza jarriz mahai gainean, euskarazko ikasteredu orokortu eta inklusiboa ardatz duena. Hizkuntzaren gaineko korapiloa askatzeko proposamena izan da, eta gaur hemen islatzen den bezala, Araba, Bizkai eta Gipuzkoako hezkuntza komunitatearen adostasun zabala du.
Lege berriaren onarpen prozesua azken txanpara heldu da. Aste batzuen buruan jakingo dugu proiektu berriak aurrera egingo duen edo ez, eta zein eduki zehatzekin egingo duen. Une kritikoa da.
Joan den apirilean lege proiektua aurkeztu zenean balorazio gazi-gozoa egin genuen. Egitasmoan ikusi genituen euskararen normalizazioari dagokionean noranzko egokian jartzen gintuzten urrats batzuk, hala nola, derrigorrezko hezkuntza amaitzean ikasle guztiek hizkuntza ofizial bietan B2 maila iristeko helburua zehaztea. Begi onez ikusi genuen, halaber, ikastetxe bakoitzak hizkuntza proiektua landu eta garatu beharra. Zoritxarrez, ordea, hutsune asko ikusi genituen ere, baleko elementuak baino gehiago. Esate baterako, hizkuntza proiektuen
abiaburuko ebaluaziorik ez aintzat hartzea edota azken helburuen inguruan kanpo ebaluaziorik ez ezartzea. Hau da, orokorrean, erabateko lausotasunean uztea legean bertan hizkuntza arloan jasotzen diren helburuak bete ahal izateko ibilbidea. Iragan ekainean Eusko Legebiltzarrean, Hezkuntza Batzordean, egin genuen agerraldian horixe izan zen gure eskari nagusietako bat: Hezkuntza Lege berriak zehaztasuna behar zuela baldin eta euskaren normalizaziorako eta gizarte kohesiorako tresna izango bada. Zehaztu behar zirela ikastetxeen hizkuntza proiektuen nondik norakoak, proiektu horien zein emaitzen ebaluazio moduak, eskura izango ziren baliabideak. Beste eskaera zehaztasun horien nolakotasunaren ingurukoa zen: azken batean, euskara gehiago behar duela Hezkuntza Legeak; hain zuzen
ere, euskara gehiago, gutxien duenari gehiago emateko.
Hau da, azaldu genuen zaurgarritasun sozioekonomikoa identifikatzen den bezala identifikatu behar dela zaurgarritasun soziolinguistikoa ere, tamalez, hainbatetan elkarrekin eta elkar indartuz gertatzen baitira. Eta horren araberako baliabideak jarri behar direla ikastetxeen,
hezkuntzako langileen, eta, oro har, hezkuntza komunitateko kideen esku. Halaber, curriculumaren ardatza euskal kultura izatea ezinbestekoa delako euskararen ikaste- eta erabiltze-prozesuak zentzua izan dezan, hizkuntza minorizatua dela aintzat harturik.
Laburbilduz, horiek lege proiektuari ikusten genizkion gabeziak, eta horiek bide egokira ekartzeko indar politikoei egindako eskaerak. Arestian aipatu dugu, honenbestez, legearen eztabaida eta onarpen prozesua azken txanpan dela. Eta, hain justu, hona iritsi garenean, une kritikora, ezustekoa hartu dugu aurkeztu diren hainbat zuzenketa justu kontrako noranzkoan doazelako. Ezustekoa hartu dugu, datozen hamarkadetan Araba, Bizkai eta Gipuzkoako hezkuntza sistemaren bizkar hezurra izan daitekeen legea jada zaharkituak dauden hizkuntza-ereduen gainean eraikitzeko aukera zabaltzen dela ikusita. Kezka sakona eragin digu, atzerapauso handia litzatekeelako.
Izan ere, hizkuntza-ereduetan oinarritutako sistema hori jada iraungita dago. Ez dugu guk esaten: orain arteko esperientziak eta ibilbideak, eta gaur egungo ikasgeletako errealitateak, frogatu du ereduak zaharkitutako tresnak direla. Hezkuntza komunitatean adostasun zabala
dago horren inguruan; Jaurlaritza beretik ere adierazi da errealitateak berak utzi dituela atzera.
Finean, hizkuntza-ereduak gaindituta daude eta ez dira eragingarriak ikasleek hezkuntza itunean zein lege egitasmoan bertan ezartzen diren hizkuntza helburuak lor ditzaten.
Ereduen mantentzeak ondorengo belaunaldietan milaka ikasle euskaldundu gabe uztea eragingo du, ateak itxiz. Hau da, milaka haur eta gazteri euskara menderatzeko aukera eragotziko zaie, haiei kalte nabarmena eraginez, aukera sozial eta profesionalak areagotzeko tresna garrantzitsua ukatzea den heinean. Eta, orokorrean, euskararen normalizazioa kaltetuz, eta horrenbestez, gizarte kohesioa eta bizikidetza.
Horregatik deritzogu duela 40 urte sortutako hizkuntza-ereduen sistema sakonki diskriminatzailea dela, milaka ikasleri bertako hizkuntzaren gaitasuna lortzea galaraziko baitzaie, ofizialtasunak ezartzen duen euskara ezagutzeko eskubidearen eta botere publikoen betebeharraren kontra. Gaur egungo esperientziak eta datuek erakusten dutelako ereduak segregaziorako tresna ere izaten direla, eta zaurgarritasun sozioekonomikoari zaurgarritasun soziolinguistikoa erantsiz, milaka haurren etorkizuneko garapen soziala eta profesionala baldintzatzen duela. Ereduen sistemak sarritan euskara gutxien dutenei are eta gutxiago ematen die, gizarte kohesioa indartzea eragotziz. Eta, era berean, beste milaka herritarrek hizkuntza eskubideak egikaritzea zailduko du, bizikidetzan sakontzea trabatuz.
Halaber, kezkagarria deritzogu, gurasoen erabakitzeko ahalmenarekin argudioarekin, etorkizuneko belaunaldien aukera berdintasuna baldintzatzea. Ereduen sistemak milaka haur benetako monolinguismo edo elebakartasun batera kondena ditzake, gaztelera soilik menderatzera, bertako hizkuntzaren ezagutza nahikorik izan gabe. Izan ere, erabat jakina da gaur egungo gure gizartean gaztelera menderatzea erabat bermatuta dagoela, biztanleriaren ia %100ak ezagutzen duela, eta gaur egun elebakar bakarrak gaztelera hiztunak direla.
Kontseiluak epe luzeko begirada proposatzen du, hamarkada batzuk barru euskal gizartea euskaldun eta eleaniztuna izan dadin. Hau da, belaunaldi berriek bi hizkuntza ofizialak eta gutxienez atzerriko bat menderatu dezaten, Hezkuntza Itunean adostu zen bezala. Jakin
badakigu ere, euskarazko ikastereduak ez dituela bere kabuz bakarrik ikasle guztiak euskalduntzen eta ezinbestekoak direla berrikuntza pedagogikoa, euskal kulturaren transmisioa, hezkuntza ez-arautua eta eskolako ingurunea euskalduntzea, eta euskara
gutxien dutenei baliabide gehiago zuzentzea, besteak beste.
Hau ez da egun batetik bestera egikaritu daitekeen zerbait, trantsiziorako denbora beharko duen prozesu bat baizik. Euskal gizartearen kohesioan eta berdintasunean sakontzeko apustua da, eta une honetan hartuko diren erabakiek erabat baldintzatuko dute datozen
hamarkadetako euskararen normalizazio prozesua.
Horregatik, eta eztabaidaren une kritikoan gaudenez, Kontseiluak eta hemen batutako beste eragileok, elkarrekin, arduraz jokatzeko eskatzen diegu alderdi politikoei, eta iraganeko hizkuntza-ereduak atzera utzita hel diezaiotela etorkizunari, Hezkuntza Legea datozen
belaunaldiak euskalduntzeko berme eta giltza izan dadin behar diren eduki eta zehaztasunekin hornituz, euskara ardatz duen ikasteredu orokortua eta euskal curriculuma erdigunean jarriz.
Gipuzkoako esku-hartze sozialean hitzarmena behar dugula eta, ekintza sindikala aktibatu eta mobilizazioak deitu ditugu
10 hilabete igaro dira jada Esku-hartze sozialari buruzko Gipuzkoako IV. Hitzarmen Kolektiboa negoziatzeari ekin genionetik. Egungo egoeraren berri emateko agerraldia egin dugu LAB, ELA eta CCOO sindikatuok.
Hedatzen patronalak sindikatuekin izandako bigarren bileran eragin ekonomikoa zuten gai guztiak irailean negoziatuko genituela adierazi zigun arren, iraila pasa da eta Hedatzenek orain aurreratu digu Gipuzkoako Foru Aldundiaren (GFA) onespenik gabe ezingo duela inolako proposamen ekonomikorik ekarri; gainera, jakin badakigunez GFAk gaur gaurkoz ez duela KPIa bermatzeko inolako konpromisorik adierazi. Horregatik, Esku-hartze sozialeko enpresetako komiteek, gauza hauek aldarrikatzen ditugu:
Alde batetik, administrazio publikoak sektoreko negoziaketan eragin zuzena duen heinean, langileen eros ahalmena bermatzeko beharrezkoak diren neurri guztiak har ditzala. Ez, ordea, eros ahalmena bermatuko duten neurriak soilik, baizik eta langileen lan baldintzak hobetzeko beharrezkoak diren neurri oro. Adibidez, lan-kargak gutxitzeko neurriak hartzea, lana eta bizitzaren kontziliaketa hobe baterako neurriak ezartzea, ratioak aldatu eta hobetzea edota klasifikazio profesionala eguneratzea. Horretarako, LAB, ELA eta CCOO sindikatuekin hitzartutako bileran, konpromisoak hartzeko eskatu nahi diogu Gipuzkoako Foru Aldundiko Zainketa eta Gizarte Politiken departamentuari.
Bestetik, Hedatzen patronalari bere hitza betetzeko eskatzen diogu. Ez dugu ahaztu behar bera dela mahaian alderdi sindikalarekin batera esertzen dena, eta ondorioz, edukiak negoziatzeko ardura duena. Horregatik, KPIa bermatu eta sektoreko langileen lan baldintzak hobetzen dituen proposamena ekartzeko eskatzen diogu.
Esku-hartze sozialeko langileei adierazi nahi diegu, aurrera pausorik egon ez denez, Ekintza Sindikala martxan jarriko dugula, blokeo egoera honi irtenbide eman eta lan baldintzak hobetuko dituen Hitzarmen Kolektiboa erdiesteko. Horregatik, hitzarmenaren aldeko sinadura bilketa martxan jarri eta datorren azaroaren 17ko mobilizazioan parte hartzera animatzen zaituztegu
Azkenik, Gipuzkoako herritarrei ere gure borrokara batzeko deialdia egiten diegu, patronalaren aldetik aurrera pausurik egon ez denez, Ekintza Sindikala martxan jarri baitugu, blokeo egoera honi irtenbide eman eta lan baldintzak hobetuko dituen Hitzarmen Kolektiboa erdiesteko. Azken finean, jokoan dagoena ez baita gure eros ahalmena edo gure lan baldintzen hobekuntza soilik, kalitatezko zaintza eta gizarte zerbitzuak jasotzeko Gipuzkoar herritar guztiok dugun eskubidea baizik.
Berriz ere mobilizatu gara Nafarroako zahar egoitzen hitzarmenaren negoziazioak desblokeatzeko eskatzeko
Gaur goizean, LAB sindikatuko kideok elkarretaratzea egin dugu Iruñean, Nafarroako Jauregiaren aitzinean, berriz ere exijitzeko Nafarroako zahar egoitzetako lehen hitzarmen sektoriala izanen denaren negoziazioa desblokea dezaten. LABek Gobernua eta patronala interpelatzen jarraituko du, beren jarreretatik mugi daitezen eta hitzarmen duina lortzen lagunduko duten urratsak egin ditzaten, benetako edukiekin, langileen lan baldintzak nabarmen hobetuko dituztenak.
Ia hiru urteko borrokaren ondoren, hitzarmenaren negoziazioak bere hartan segitzen du. Bistan da patronalak ez duela interesik langileei lan baldintza hobeak emateko, baina kezkagarria da, halaber, Nafarroako Gobernuak duen pasibotasun jarrera, erakunde publikoen baimenarekin pribatizatuta dagoen zerbitzu publiko batean. Gobernua ez da desblokeoa modu aktiboan bilatzen ari, eta horrek negoziazioaren paralisi integrala eragiten du.
Sektoreko hirugarren sindikatua izan arren, iragan ekainean LABek mahai gainean kolpe bat eman zuen negoziazio mahaia bil zedin, eta lortu zuen. Orain, bertze urrats bat egin du negoziazio hau ezerezean ez gelditzeko. Betiere, langileen lan baldintzak duinduko dituen hitzarmen sektorial propioa lortzeko helburuarekin.
Horregatik guztiagatik, kalera atera gara berriz, sektore feminizatu eta prekarizatu horretako langileekin batera, Gobernua eta patronala interpelatzeko, bajak absentismoarekin lotu ez daitezen, gehiegizko klausularik ez onartzeko, ezein kontzepturen izozketarik ez onartzeko, bizitza bateratzea ahalbidetuko duten soldata eta lanaldi duinen alde… Azken finean, lan baldintza duinak eskatzeko.
Greba feminista orokorretik hurbil egonik, sektore honek kalera ateratzeko arrazoi asko ditu, ez bakarrik hitzarmenagatik, baita egiten duten zaintza lan honen aitortzagatik ere. Hitzarmen hau lehen pausoa izanen da zaintza sistemaren publiko eta komunitario baten aldeko borrokan, gizartearendako zein langileendako hain beharrezkoa dena.
Jangelako langileei funtzio gehiago inposatu izana salatzen dugu
Duela bi urte, gutxi gorabehera, Eusko Jaurlaritzak eskola publikoetako kudeaketa zuzeneko jangelak kudeatzeko plegu berriak argitaratu zituenean, LAB sindikatuak publikoki salatu zuen Hezkuntza Sailaren asmoa zela hezkuntza-premia bereziak dituzten ikasleei jangelako langileek arreta ematea, eta, beraz, eskola publikoa pribatizatzen eta prekarizatzen jarraitzea.
Bada, Lucia Torrealday Berrueco Hezkuntza Saileko Hezkuntza Aniztasun eta Inklusiorako zuzendariak, 2023ko urriaren 2an, jarraibide berri bat argitaratu zuen, honako hau adieraziz: “Jangelako begiraleek lankidetzan jardungo dute, kualifikaziorik gabe, ikasleen arreta, zaintza eta zaintzako lanak eginez jantokian eta atsedenaldietan, bai bazkaldu aurretik bai ondoren, behar bereziak izan edo ez”. Horren ondorioz, orain arte, hezkuntza-premia bereziak zituzten ikasleen autonomia pertsonaleko edo sozialeko programa egiteko orduan kodetzea (ikaslee beharrizanen arabera eginkizun bakoitzerako behar dituzten baliabideak zehazten dituena) bakarra zen. Orain, jarraibide berri horren ondorioz, kodetze hori bikoitza da: bazkaltzeko ordua eta/edo patioko denbora.
Joan den ikasturtera arte, Hezkuntza Saileko langile publiko kualifikatuek betetzen zituzten eginkizun horiek, eta goi-mailako prestakuntza zuten, gutxienez. Orain nahi dutena zera da: eskoletako jangeletako langileek, funtzio horietarako kualifikaziorik ez dutenek eta hezkuntzarekin zerikusirik ez duten enpresek azpikontratatutakoak direnek, hezkuntza-premia bereziak dituzten ikasleen ardura hartzea.
LABek honako galdera hau plazaratu du: Lehen Hezkuntzako 37 haur esleituta dituen jangelako langile batek nola bete ditzake arreta eta zaintza lanak bazkalorduan eta jolastokiko orduan, gelako ratioa 23 ikasleko tutore batekoa denean?
Hala, sindikatuak Hezkuntza Saileko Hezkuntza Aniztasun eta Inklusiorako Zuzendaritzari eskatzen dio hezkuntza-premia bereziak dituzten ikasleen arretarako figura berri bat sor dezala, publikoa eta behar besteko kualifikazioarekin, bai bazkaltzeko ordurako, baita jolastokian edo denbora horretan egiten den beste edozein jardueratarako ere. Horrez gain, aipatu jarraibideetatik begirale kolektiboaren aipamen oro ken dezatela exijitu du.
Bizkaiko Foru Aldundiak hitzarmena adosteko negoziazioa ahalbidetu behar du
Bizkaiko Foru Aldundiko beharginek mobilizazio-asanblada gauzatu dute Foru Jauregiaren aurrean eguerdian, hitzarmena adostu ahal izateko negoziazioa ahalbidetu dadin eta administrazioak ezarritako blokeoa amaitu dadin.
Aurreko ikasturtea amaitzeko, Bizkaiko Foru Aldundiko arduradunei eskatu zieten blokeoa amaitzeko eta benetako negoziazio bat abian jartzeko, lan-baldintzak hobetuko dituen eta langileen erosteko ahalmenari eutsiko zaiola bermatuko duen akordio/hitzarmen berri bat adosteko.
Maiatzeko foru-hauteskundeen ondoren, gobernu berri bat eratu da Aldundian, eta negoziazio-mahaian esertzeko exijitzeko unea da, akordioak lortzeko benetako borondatearekin. Blokeoaren aurrean, inoiz baino beharrezkoagoa da langileak mobilizatzea, Bizkaiko Foru Aldundiari eskatzeko negoziazio-mahaian aldarrikapen zehatzak negoziatu eta adostu ditzatela zerbitzu publikoak indartzeko eta lan-baldintzak hobetzeko.
- Soldata-igoera, azken urteetako erosteko ahalmenaren galera berreskuratzeko eta 2024koa bermatzeko.
- Zerbitzu publikoak indartzea eta kalitatea hobetzea, gero eta hedatuago dagoen ikuspegi merkantilistaren aurrean.
- Kudeaketa publikoa gizarte-zerbitzuetan.
- Enplegu publikoa sortzea, zerbitzu publikoak garatuz eta sendotuz, plantillak gaztetuz.
- Zaintza publikoa, politika feministak
- Berdintasunean eta euskaraz funtzionatuko duen Sektore Publikoa nahi dugu. Horretarako, plangintza eraginkorrak aldarrikatzen dituzte langileek.
Joan den astean, eta Funtzio Publikoaren berririk ez zegoenez, mahaian ordezkaritza dugun sindikatu guztiek idazki bat aurkeztu genuen erregistroan, akordio/hitzarmeneko negoziazioak hasteko, blokeoa amaitzeko eta hemen erabaki ahal izateko negoziatzeko borondate argia izateko eskatuz.