Pentsioak eta soldatak bereizi ezin diren eskubideak dira. Beraz, funtsezkoa da pentsioek erreferentzia gisa izatea eta pertsonak bizi diren eta lan egiten duten lekuaren baldintzekin bat datorren LGS batekin parekatuta egotea. LAB, ELA, ESK, Steilas, Etxalde eta Hiru sindikatuek LGS propioa lortzeko bide bat hasi dugu, eta LAB sindikatuak bat egiten du Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimenduak bultzatutako Herri Ekimen Legegilearekin, pentsio duinak bermatuko dituen egiturazko osagarri bat lortzeko.
LAB bat dator Euskal Herriko Pentsiodunen Mugimenduak adierazitako kezkarekin, joan den asteazkenean, urtarrilaren 22an, PPk, VOXek eta Juntsek pentsioen balioa handitzeko onartu berri duten indargabetzeari dagokionez. Errebalorizazioak % 2,8ko igoera zekarren kotizaziopeko pentsioetan, % 6koa gutxieneko pentsioetan eta % 9koa kotizazio gabeko pentsioetan. Aliantza antisozial horrekin, abenduaren 23tik indarrean zeuden neurriak ordenamendu juridikoan sartzea eragozten dute.
Indargabetutako lege-dekretuak, pentsioen balioa handitzeaz gain, 2024ko azken Ministro Kontseiluan onartutako neurri sozialen sorta zabala jasotzen zuen. Besteak beste, garraio publikorako laguntzak luzatzea (2025eko ekainera arte), langile prekarizatuenei oinarrizko hornidurak eteteko debekua, DANAk eragindakoentzako laguntzak, zenbait kolektiboren etxegabetzeen etetearen luzapena eta Bizitzeko Gutxieneko Diru-sarreraren zenbatekoa handitzea.
Pentsioei dagokienez, indargabetutako lege-dekretuak hauen igoera KPIaren igoerarekin lotzen zuen. Aldarrikapen hori 21/2021 legean islatzea lortu zen, baina oraindik ez dago behin betiko bermatuta, eta, beraz, gobernuaren erabaki politikoaren mende dago. Horren ondorioz, pentsiodunek erosteko ahalmena galdu dute, gutxienez 2011tik, iaz argitaratutako Haritik argitalpenean erakutsi genuenez.
Beraz, dekretu hau indargabetzeak agerian uzten du, beste behin ere, Espainiako Gobernuak ez duela Gizarte Segurantza administratzeko gaitasunik, pertsona guztiek pentsio duina jaso ahal izan dezaten. Izan ere, gero eta ahalegin handiagoa egiten dute Eusko Jaurlaritzak eta Nafarroako Gobernuak Madrildik ezarritako gutxieneko miseria-pentsioak osatzeko. Gizarte Segurantzaren eredu zentralizatu horren porrota gero eta nabarmenagoa da.
Gizarte Segurantzako eredu horrek araubide ekonomikoaren elementu garrantzitsu bat (langileen kotizazioak) Estatuaren eskumen esklusiboaren barruan mantentzea du helburu. “Lurraldeen arteko elkartasunaren” argudioa erabiltzen da, erretiro-eskubidea pribatizatzeko joera duen eta gero eta murriztaileagoa duen eredu horrek posible den bakarra izaten jarrai dezan, sistemaren pribatizazioa bultzatzearekin batera. Azken batean, Espainiako Gobernuaren pentsioen prekaritatearen uniformizazioari elkartasuna deitzen zaio.
LABen ustez, Gizarte Segurantzaren elkartasunak langileek bizi diren eta lan egiten duten lurraldean sortutako aberastasunarekin lotutako erabakietan parte hartzeko eta laguntzeko duten gaitasuna eskatzen du. Lurraldeko gizarte-, ekonomia- eta politika-sare osoaren garapenarekin konprometitutako klase-elkartasuna, bere lanarekin parte hartzen duena, bai enpleguaren munduan, bai komunitate- eta auzo-eremuan.
Madrilen pentsioen balioa handitzea derogatzeak erakusten du garaia dela pentsio-sistema publiko, solidario, kontributibo eta banaketa-sistema bat eraikitzeko premiari ekiteko, Lan Harreman eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua garatuz. Hori lortzeko apustu irmoa egiteko unea da, hori baita alternatiba erreal bakarra Euskal Herriko langileei bidezkoa eta birbanatzailea izango den sistema bat bermatzeko, genero-desberdintasunei erreparatuko diena eta hemen bizi garen pertsonen errealitate espezifikoari kasu egingo diona.
