2026-01-02
Blog Page 935

Errontegiko osasun etxea, Lehen Arretaren utzikeriaren adibide

0

Lehen Arreta oinarrizkoa dela defendatzen dugu LABetik. Osakidetza utzikeriagatik hiltzen uzten ari dela ohartarazi dugu behin baino gehiagotan, eta, egoera larri hori irudikatzeko, ekintza sinboliko bat egin genuen Barakaldon, joan den otsailean, Errontegiko osasun etxean. Hain zuzen ere, osasun zentroak bost urte baino ez ditu, baina, dagoeneko, azpiegitura arazoak ere baditu: teilatua erortzear dago, ur berorik ez dago, aldaketa geletan ez dago komunik, garajea ezin da erabili, hainbat zonaldetan kiratsa jasanezina da… Hori nahikoa ez balitz, osasun zentroak ez du bizigarritasun baimenik. Osasun etxearen erraietan izan gara, bertako egoera azaleratzeko.

Ekintza sinboliko bat egin genuen otsailaren bukaeran; Lehen Arretaren hileta irudikatu genuen, hain zuzen ere. Osakidetzaren utzikeria salatu genuen, baita LABen irakurketa plazaratu ere.
 

 

 

Bi langile hil dira lan istripuz, 24 ordutan

Atzo, lanean hildako beste langile baten heriotzaren berri izan genuen. Martxoaren 6an 46 urteko Michelin- Gasteizko enpresako langile batek bihotzekoa izan zuen goizaldeko lauetan lanean zegoela, eta zoritxarrez, hil egin zen atzo. Gaur berriz, garraiolari batek lan istripua izan du, Nafarroako AP 15 errepidean Garinoain inguruan, kamioia errepidetik aterata, eta horren ondorioz, hil egin da.

Lehenik eta behin, elkartasuna eta besarkada bat bi langileen senitarteko, gertuko eta lankideei momentu latz hauetan. Honekin batera, azpimarratu behar dugu dagoeneko 19 dira gutxienez aurten Euskal Herrian lanean hildako langileak, beraz, instituzioek lan istripuen arazoari behingoz behar bezala heltzeko garaia dela.

Michelingo kasuan istripua ez-traumatikoa izan da, baina argi esan behar dugu hauek ez direla kasualitatez gertatzen, askotan lan baldintzekin, lanean ematen diren erritmoekin, txandakako ordutegiekin eta abarrekin lotuta egoten direlako.

Aldi berean, salatu nahi dugu bihotzekoa izan zuen momentuan, goizaldeko laurak inguru, ez zegoela medikurik enpresan. Hortaz, gogorarazi nahi dugu Lan Ikuskaritzak 2012ko ebazpen batean jakinarazi ziola Michelini mediku bat egunero eta egun osoz egotearen beharra, argi azalduta, bestela ez zela osasun arreta bermatzen. Bost urte geroago hori ere bete ez duela ikusita, LABek Michelini dei egiten dio horixe betetzeko eta mediku bat enpresan momentu oro egotea, baita desfribilatzaileak jartzeko ere.

Garraiolariaren kasuan, agerian gelditzen da garraioa urtero istripu ugari eta osasun galera izaten dituen sektorea dela. LABek behin eta berriz aldarrikatu eta salatu du sektore honetan lan baldintzak, jardunaldi luzeak, itxoite denborak eta merkantzia, langileen osasunaren gainetik jartzen direla. Horregatik diogu sektore honetako lan baldintzak aldatu, kontrolatu eta zuzendu behar direla, administrazio eta enpresen aldetik.

Horregatik, baldintza egokietan dauden lanpostu duinen alde eta osasuna kentzen edo kaltetzen ez duten lanpostuen alde borrokatzen jarraituko dugu, eta prebentzioa eta langileen osasuna lehentasuna izango dituen enplegu politika baten alde.

Modu berean, dei egiten dugu salaketa eta antolatuko diren ekimen guztietan parte hartzera.
 

 

 

Prekarietatearen aurkako elkargunea Bilbon egokituko dugu ostiralean

Info Puntua, ikus-entzunezkoak, solasaldia, kalejira Alde Zaharretik… Bilboko Areatzan, hainbat jarduera egingo ditugu Ostiral Duinak dinamikaren baitan, 16:30etik aurrera. Hain zuzen ere, LAB elkarguneak antolatzen ari da Euskal Herriko hainbat txokotan, kapitalismoak eragindako gaitzari aurre egiteko. Bilbora iritsiko da oraingoan, eta mahai inguru interesgarri bat proposatuko dugu, besteak beste: "Prekarietatearen milaka aurpegi" leloarekin, hain justu. Prekarietatea errealitate desberdinetatik azaleratuko dugu; langabe, etxeko langile, gazte eta aniztasun funtzionala dutenen begietatik.

Prekarietatearen aurkako lehen elkargunea Gasteizen egin genuen, joan den otsailaren 10ean. Iruñean izan ginen ondoren, martxoaren 17an, eta Bilbori egokituko zaio txanda ostiral honetan, martxoak 24. Elkargunea martxoaren 31n iritsiko da Oarso Bidasoara.

Hain zuzen ere, prekarietatea agenda politikoan sartzeko garaia da. Helburu horrekin antolatu ditu LABek elkarguneak, lan prekarioa betetzen dutenek bildu eta esperientziak truka ditzaten, beti ere alternatibak daudela erakusteko asmoz. Dinamika honetan parte hartzera animatzen zaitugu, denon ekarpena beharrezkoa baita prekarietateari aurre egiteko.

Urratsak eman ditzaten eskatu behar diegu eragile politikoei. Honako hauek dira premiazkoenak:

. 1.200 euroko gutxiengo soldata bermatu
. Lanaren banaketa bultzatu, asteko lanaldi osoa 35 ordura murriztuta
. Bertako hitzarmen kolektiboak adostu eta blindatu, Madrildik etor daitezkeen erreformekiko
. Gutxiengo orduak ezarri, lanaldi partzialean kontratatzeko garaian
. Laneko ikuskaritzak kontrol eragingorra egitea enpresei

Prekarietateari aurre egiteko antolaketa, kontzientziazioa eta borroka beharrezkoak dira, kalean zein lantokitan. Gaur egun, lanposturen bat izateak ez du esan nahi prekarietaterik pairatuko ez dugunik. Euskal Herrian langile txiroak daude, lanpostu prekarioengatik hilabete amaierara iristen ez direnak.

Zerbitzuen sektorean egindako 3.369 inkesta anonimoen bidez, LABek egoera honetara ekarri gaituzten aldagai nagusiak aztertu ditu, eta emaitza latza da: langileen %80ek lan baldintza kaskarretan dihardutela adierazi dute, eta behin-behinekotasuna, soldata, malgutasuna, lanaldi mota eta lan ordutegiak aipatu dituzte prekarietatearen ardatz gisa.

Sistema kapitalistaren tresna bat da prekarietatea, gobernatzeko baliatu ohi du. Alarma gorria piztu behar dugu gizartean, ezinbestean. Hortaz, elkarguneetara hurbiltzeko gonbitea luzatzen dizugu, denon eskubideen alde eragiteko!
 

 

 

“Euskal Udaberria Kalera”, Presoen aldeko ekimen berria

Kalera Kalera dinamikak agerraldia egin du gaur, hilak 22, ekimen politiko eta mobilizatzaile berri bat aurkezteko. Euskal errepresaliatu politikoen alde jarduteko borondatearekin Euskal Udaberria Kalera, Bakea eta Askatasuna irabaztera! Izeneko ekimena jarriko dute martxan. Honen bidez, etorkizunerako ekarpena egin nahi da, gatazkaren ondorioak konpontzeko.

“Bake eta askatasuneko geroa nahi dugu gure herriarentzat”, adierazi du Kalera Kalera dinamikako bozeramaleak, Oihana Garmendiak. Zenbait prozesu oraindik garatu gabe daudela gaineratu du: “Presoak kaleratzearen aldeko borroka, memoriaren aldekoa, biktima guztien aitortza eta erreparazioaren aldekoa, zein desmilitarizazioaren aldekoa, besteak beste”.

“Espetxe frantziar eta espainiarretan preso politikoak dauden bitartean, iheslari eta deportatuak dauden bitartean, ez da izango Euskal Herri libre eta baketsurik”, azaldu du Garmendiak. Udaberria Kalera, Bakea eta Askatasuna irabaztera! ekimenaren bidez presoen auzia agendaren erdigunean kokatu nahi du ezker abertzaleak. Ekimen politiko eta mobilizatzaile berria izango da.

Ekimenak bost mugarri izango ditu:

  • Apirilak 17, preso politikoen nazioarteko eguna: Gernikatik bake eta askatasunera lelopean, ekitaldi sinbolikoa egingo da Gernikan, bonbardaketaren 80. urteurrenarekin bat eginez. Arbolaren inguruan lore eskaintza egingo da.
  • Maiatzaren 8tik 14ra, Amnistiaren aldeko Astearen 40. urteurrena: berau gogoratzeko oroitzapen ekitaldiak antolatuko dira amnistiaren alde jarduteagatik pertsonak hil zituzten herrietan.
  • Maiatzak 20: martxak Frantziako eta Espainiako hiruna kartzelatara.
  • Uztailaren 20tik 27ra: Gernika eta Sakana lotuko dituen zazpi eguneko oinezko martxa, euskal preso politiko guztien askatasuna eskatzeko.
  • Herrietako jaiak: ekimen politiko eta mobilizatzaileak herriz herri jaietan izango du segida.

 

 

 

Unibertsitatez kanpoko hezkuntza publikoan deitutako grebak %75tik gorako jarraipena izan du

0

Milaka langile irten dira kalera murrizketa politikak alde batera utzi, lan-baldintzak hobetu eta pertsonen eta jendartearen garapen integrala lehentasun izango duen hezkuntza publikoa aldarrikatzera. LAB, ELA eta Steilas sindikatuok manifestazioak egin ditugu Gasteiz, Bilbo eta Donostian, unibertsitatez kanpoko hezkuntza publikoan Euskal Autonomia Erkidegoan deitutako greba dela eta.

Ia 28.000 langile unibertsitatez kanpoko Hezkuntza Publikoan (irakasle, heziketa bereziko langile, sukaldari eta garbitzaile) eta 1.200dik gora langile Haurreskolak Partzuergoan deiturik zeuden gaurkoan grebara.

Langileen %75etik gora egin dute bat deialdiarekin. Grebak ia erabateko jarraipena izan du eskualde gehienetan. Jarraipena apalagoa izan da, aldiz, Bidasoa aldean (%60 inguru) eta Bilbo edo Ezkerraldean (%50 inguru). Haurreskoletan jarraipena %85etik gorakoa izan da.

Langileen erabateko gehiengoak bat egin du deialdian jasoriko eskaera eta aldarrikapenekin.

Hezkuntza inbertsioa, plantilak eta baliabideak handitzea eskatzen dugu; onartezinak diren behin-behinekotasun mailak murriztea; gelako ikasle kopurua murriztea; soldatetan, ordezkapenetan, bajetan, erretiroan… ezarritako murrizketak alde batera uztea; ikasle euskaldun eleaniztunak sortu dituen euskarazko murgiltze eredua garatzea; LOMCE eta Heziberri bertan behera uztea; eta hezkuntzaren merkantilizazioa alde batera utziz, hezkuntza berdintasuna, justizia soziala, integrazio eta gizarte kohesioa bermatzeko oinarrizko tresna izatea.

Bide honetan pausoak ematen hastea eskatzen diogu Eusko Jaurlaritzari. Horrela ez bada, hurrengo hilabeteetan greba eta mobilizazio dinamika areagotuko dugu.


 
LABeko ordezkari Maider Izagirrek jakinarazitakoaren arabera, azken bi asteetan 200 ikastetxe eta haur eskolatik pasatzeko aukera izan dute. Oso aberasgarria egin zaie langileekin izandako hartu emana, baina, tamalez, berretsi dute aurretik bazekiten errealitatea eta prekarietatea. "Administrazioari eta Haurreskolen Partzuergoari exijitzen diegu azken urteetan ezarritako murrizketak bertan behera utz ditzatela, langileen baldintzak hobetzearekin batera. Horretarako, ezinbestekoa ikusten dugu negoziazio kolektiboa abiatzea", azaldu du.

Aurrekontu sozialak helburu izanda, Hezkuntzan inbertsioa igotzea eskatzen dutela nabarmendu du, Europako mailaren neurrian; azken finean, horrek ere hezkuntzaren kalitatea bermatuko duelako. Era berean, hezkuntza eragile diren aldetik, kontutan hartzeko eta parte hartzeko bideak errazteko eskatu diote Administrazioari, inposaketak alde batera utzita. "Ikusiko dugu Administrazioak zein bide hartzen duen. Bi aukera ikusten ditugu: esertzen gara eta negoziatzen dugu, edo orain arteko jarrera mantentzen dute. Azken bide horren alde egiten badute, jakin dezatela aurrean izango gaituztela, eta jarraituko dugula mobilizazio eta dinamika berriak proposatzen", erantsi du.

 

 

Kalitatezko aniztasun funtzionaleko sektorea aldarrikatu dugu


Aniztasun funtzionaleko pertsonekin ari diren langileek mobilizazioa egin dute Bizkaiko Foru Aldundiaren parean kalitatezko aniztasun funtzionaleko sektorea aldarrikatzeko. Hain zuzen ere zerbitzuen pribatizazioak ondorio larriak izan ditu bai langileen lan baldintzetan baita eskaintzen den zerbitzuan ere. Horregatik bestelako eredu bat aldarrikatzen dute langileek.

Dibertsitate funtzionaleko pertsonekin dihardugun langileok, nahiz eta sektorean bertan aldeak jasotzen diren, eta eskaintzen dugun zerbitzua oso anitza den, uste dugu, bereizten gaituzten arazoak eta aldarrikapenak baino, elkartzen gaituzten antzekotasunak ugariagoak direla.

Gizarte Zerbitzuko Euskal Sistemaren langileak gara, irabazi-asmorik ez duten Elkartetan dihardugun langileak gara; elkarteak, batik bat, erabiltzaileen senideez eta ia osotasunean administrazio publikoek, batik bat Bizkaiko Aldundia, hura delako zerbitzu horien titularra, finantzatzen dituzten gizarte- zerbitzuak eskaintzen duten erakunde kudeatzaileez osatuak daude.

Zerbitzuen pribatizazioak zehazten ditu gure lan baldintzak eta zerbitzuen kalitatea:

• Kudeaketa pribatuko eredua: hitzarmenak, diru-laguntzak. Ez dute enplegu egonkortasuna bermatuko, ez eta lan baldintzak ere.

• Prezio / plaza sisteman eta hark garamatzan egoeretan ez dago gardentasunik; alegia, prezio / plaza ustiatzeko kudeatzaileek agertzen duten gogoagatik, zerbitzuak prekarizatzen dira. Honela, askotan egiaztatzen dugu jarduerak ez direla ordezkatzen, ez eta indartzen ere, laneko ezagutza kaskarrago batez edota teknikoki prestakuntza urriago batez egin ohi dira, eta erabiltzaileei kalte nabaria egiten zaie.

• Lan baldintzen arauketa Estatu mailako Sektoreko Hitzarmen Kolektibo batean jasotzen da. Aipatu hitzarmenean ez genuen parte hartu eta bertan negoziatu beharreko Probintzia mailako Sektoreko Hitzarmen Kolektiborik ez dagoenez, sektorea atomizatu da enpresetako hitzarmenetan, enpresa itunetan eta estatu mailako Esparru Hitzarmena ezartzen zaien erakundetan. Horren ondorioz, eginkizun bera edota antzekoa betetzeagatik, lan baldintza eta konpentsazio egoera ezberdinak ematen dira.

Horrek guztiz kaltegarriak diren ondorioak ekarri ditu berekin, zerbitzuaren kalitateari eta langileen eskubideei eta baldintzei dagokienez. Aipatutako atomizazioak ez du erraztu langileen kohesioa, plantilla osoa bat datorren helburua lortzearren. Ez du lagundu erabiltzaileek eta senideek Aldundiarengana jo dezaten, ez die lagundu ere zerbitzu horien kudeatzaileak diren Elkargoei interpelatzeko, kontuan hartuz, aipatutako elkargoak Aldundiaren eta langileen aurrez aurre kokatzen diren lobbyak direla, sasi-patronalak
diren Elkargotan osatuak daudela, haien interesen alde egiteko.

Gaur gaurkoz, negoziazio gehienak zabalik edota trabatuak daude, bestela, indarraldia iraungi zaion Estatu mailako Hitzarmen Kolektiboa ezartzen da. Horrela, LABek eskatzen du:

• Lan esparrua sor dadila dibertsitate funtzionala arautzeko.
• Berezko lan esparrurik lortuko ez balitz eta/edo aldi batez lortuko balitz, negoziazio kolektiboak bildu behar direla, eta sektore gisa jardun Aldundiaren aurrean.
• Aldundiak egin ditzala bitartekaritza lanak eta erraztu dezala lan baldintzen hobekuntza negoziazio kolektiboaren bitartez.
• Lankidetza hitzarmenetan klausula sozial jakin batzuk sartu behar direla, haien bidez lan eskubideak eta zerbitzua egiten dutenen lan osasunaren eskubidea berma daitezen.
• Lan osasun arloan egokiak gerta daitezkeen prebentzio neurriak bete daitezela.
• Erabakitzeko ahalmena izango duen topaketa-gunea sortu, elkargoen, Aldundiaren eta langileen ordezkaritzaz osatua.

Atzo, Aldundiaren Foru Jauregiaren aurrean elkarretaratzea egin genuen, eta hiritargoarekiko harreman Batzordean parte hartzeko eskaera egin, talde batzarkideei eta Aldundiari berari ere, gogoeta eta eskari hauek guztiak hel dakizkien.
 

 

 

EAEko Hezkuntza Saila eskola jangeletako esperientzia pilotuekin egiten ari den xantaia salatu dugu

Hiru ikasturte pasatu dira zentroen eta euren guraso elkarteen autogestioan oinarritutako esperientzia pilotu bat lau ikastetxetan martxan jartzea onartu zenetik. Helburua, bertoko elikagaiak eta sasoikoak sartzea zen. Baina, LABetik, denbora honen ondoren, salatu beharrean gaude esperientzia pilotoak propaganda kanpaina bezala erabiltzen ari direla.

Erabaki honek Gernikako Allende Salazar, Learreta-Markina, Urduña eta Laukarizeko ikastetxeak hartzen zituen bere baitan. Egun, Allende Salazar eta Markina baino ez daude martxan. Besteak, Urduña eta Laukariz, zain daude hasi ahal izateko.

LABetik, denbora honen ondoren, salatu beharrean gaude esperientzia pilotoak propaganda kanpaina bezala erabiltzen ari direla Hezkuntza Sailaren aldetik, bere irudia eta katering enpresen irudia garbitu nahian, Lehiaren Euskal Agentziak bototako 18 milioi eurotako eskandaluaren ondoren. Ematen du Hezkuntza Sailak ez duela inolako asmorik esperientziak positiboak izan daitezen.

Laukarizen, Sail hau esatera iritsi da kurtso hasieran sukaldean aritzeko beharrzko langileek familien poltsikoetatik atera behar duela eta hezitzaileak, egun 2 ordu dituztenak ikasleak artatzeko, agian gehiago murriztu beharko lituzketela euren lanaldiak.

Zentzugabekeria izan da guztia Sail honen aldetik, langileak erabiltzen dituena arma bezala xantaia onartezina aurrera eramateko.

Laukarizko kasuan 175 bazkaltiar eta sukaldari bat daude, azken hau Hezkuntza Saileko pertsonal laborala. Ratio honek ez du hitzarmena betetzen, beraz, errefortzurako bi pertsona bideratzen dira, bata 8 ordutara eta 3 ordutara bestea. Laguntza hauek iraila amaiera edo urri hasieran hasten dira martxan eta ekainaren 23aren inguruan amaitzen dira.

Jarduera kontraktual honek sortzen du jangela zabaltzen denetik, iraila hasieran, sukaldeko langile finko bakarra bakarrik aurkitzen dela hiru pertsonei dagokien lana egiten.

2016-2017 ikasturte honek sortu duena da janari garraitua hartu behar izan dela errefortzuko langileak kontratatu arte.

LAB beharrizan hau kontsolidatzea eskatzen egon da, eta beste 60 lanpostu ere. Horretarako Sailak adierazten du negoziazio mahaien bidez egin behar dela, eta hauek bi urte baino gehiago daramate deituak izan gabe.

Salatu behar dugu pasa den kurtsora arte, Laukarizera Bermeotik langile bat lekualdatu zena gehigizko kopuruagatik. Pertsona honek urteko estaldurako bakante bat zeukan. Egun, desagertu egin da bakante hori, ez da ez Laukarizen mantendu ezta bere Bermeoko jatorrizko zentroan berkolokatu, ondoriozko plantila murrizketarekin.

LABek salatzen Hezkuntza Sailaren jukutriek argi erakusten dutela esperientzia pilotoen inguruan honek egiten duen apostua.

Sail honek enpresen negozioa eustearen alde egin du eta berarekin bere eredua, industrializatutako janaria, karbono lorratz handia duena, eta dudazko kalitatezkoa erabiltzen dituen osagaiengatik.

Berriro egiten du murrizketen politiken alde, bai langileena bai aurrekontuena, kolektiboen prekarizazioa elikatuz, nagusiki emakumeak direnak eta baldintza kaskarrak dituztenak, guztiona den diru hori nora doan justifikatu gabe.

 

 

 

“Borrokak bakarrik ekarriko du langileok behar dugun bizi eta lan eredua”

LABek antolatutako solasaldi zikloak aurrera darrai. Durangon eta Tolosan aritu gara egunotan, “Sindikalgintzaren garaia. Ekintza sindikal berrirantz” lelodun mahai inguruekin. Bihar, osteguna, Bilbon izango gara: sindikatuko idazkari nagusi Ainhoa Etxaidek hartuko du hitza Hika Ateneoan, 18:30ean, “Gure garaia. Hamarkada bat sindikalgintzatik” leloarekin.

Zergatik berritu ekintza sindikala? Hauxe izan da Durangon eta Tolosako hitzaldietan erantzundako galdera, Garbiñe Aranburu eta Xabier Ugartemendiaren eskutik.

Lan mundua aldatu baino, lan mundua okertu egin dutela nabarmendu dute biek, patronalaren etekinak mantentzeko edo biderkatzeko. “Gure lan baldintzak hartu dituzte jo puntu, eta hauen okertzeak bermatzen ditu beraien irabaziak. Prozesu hau guztia patronalak darama aurrera, babesa agertzen dioten botere politikoen laguntzaz”, azaldu du Ugartemendiak. “Prekarietatea legezko bihurtu dute”, salatu du.

Finko eta lan baldintza duinak dituen lanpostuaren ideia ezabatu nahi dute, eta, horretarako, bide desberdinak jorratu dituzte lan baldintzen okertzea bilatzeko: zerbitzu publikoen pribatizazioa eta merkantilizazioa, azpikontratazioaren hedapena, soldaten kaxkartzea eta hitzarmenak ezeztatzeko aukera, besteak beste. Prekarizazio eta pobretze prozesu honen guztiaren barruan, badaude kolektibo batzuk hau guztia egoera bortitzagoan sufritzen ari direnak. Horietako batzuk aipatu ditu Ugartemendiak: emakumeak, gazteak, etorkinak eta aniztasun funtzionala dituzten pertsonak.

Lanaren prekarizazioa baino, bizitzaren prekarizazioa bilatzen dutela azpimarratu du, eta sindikalgintzari egoerari aurre egiteko bitartekoak lapurtu dizkiotela ohartarazi du. “Krisia aurretik, LABen bageunden murgilduak egoerari aurre egiteko genituen hutsuneen inguruko eztabaidan, baina krisiak eztanda izanak erantzun dinamikan murgilduta egotera eraman gintuen. Gure ekimena berriz aztertzeko aukera izan genuenean, ordura arte egindako ekintza sindikalak eraginkortasun falta zuela ikusi genuen, eta jada ez zela nahikoa bizi genuen eta dugun egoerari buelta emateko. Birpentzatzen prozesua jarri genuen martxan, eta bertan ondorioztatu genuen aldatu beharra genuela eta ekintza sindikal berria eta eraginkorra beharrezkoa genuela”, esplikatu du LABeko ordezkariak.

Hain zuzen ere, ekintza sindikal berri honek oinarri hauek izan behar dituela adierazi du: “Prekarietatea eta pobretzearen kontra egitea hartu behar du oinarri eta lan zentruz lan zentru, herriz herri, auzoz auzo, langileak batu, antolatu eta borrokara eramatea du helburu, borrokak bakarrik ekarriko baitu langileok behar dugun bizi eta lan eredua”.

Aliantzen beharra

Aranburuk, bere aldetik, egoera zaila dela eta ez dagoela formula majikorik onartu du. “Argi dagoena da orain arte egin dugun guztia ez dela nahikoa langileen egoerari erreparatzen badiogu. Berdina egiten jarraitzen badugu, emaitza berdina izango da. Beraz gauza berriak egiten saiatuko gara. Hau guztia dinamikoa izango da, ensayo-error gisa, eta denon artean joan beharko dugu eraginkorrena izango den estrategia zein den zehazten”, esplikatu du.

Bost ideia nagusi azpimarratu ditu Aranburuk:

-Bizitzaren jasangarritasuna erdigunera ekarriko duen ekintza sindikal integrala egin behar dugu
-Langileen berrosaketa bultzatzea lehentasunezko borroka izango da
-Ekintza sindikala eta burujabetza prozesua lotuta daude
-Kontrabotere gaitasuna handitu behar dugu
-Ekintza sindikala eraginkortzeko aliantzak behar ditugu

Azken horri dagokionez, aliantza horiek nortzuk bultzatu behar dituzten argitu du: “Kapitalaren kontrako ofentsibari aurre egin nahi diogunon artean eta burujabetza prozesuaren alde gaudenon artean. Bata zein bestea lotuak daudelako”.

Ainhoa Etxaiderekin solasean

Bihar, osteguna, Bilbora iritsiko da solasaldien zikloa: sindikatuko idazkari nagusi Ainhoa Etxaidek hartuko du hitza Hika Ateneoan, 18:30ean, “Gure garaia. Hamarkada bat sindikalgintzatik” leloarekin.

Hainbat gai jorratu ditugu orain arte, 9. Biltzar Nagusiaren harira egiten ari garen mahai inguruen bitartez: Des-herria, burujabetza, aldaketa soziala eta feminismoa, ekintza sindikal berriari buruzko Surangoko eta Tolosako hitzaldiez gain.

 

 

Ez dago autogobernurik Lan Harremanak eta Babes Sozialerako Euskal Esparrurik gabe

Xabier Ugartemendia LABeko kideak Gasteizko Parlamentuko Lan eta Justizia Batzordean parte hartu du gaur, lan harremanak eta negoziazio kolektiborako LABen analisiak, proposamenak eta aldarrikapenak aurkezteko. Egoeraren azterketa egin ondoren, adierazi du Akordio Interprofesionala sinatu zenean, LABek esan zuela akordio horrek ez zuela balio negoziazio kolektiboa desblokeatzeko, eta zoritxarrez denbora arrazoia ematen ari zaiola sindikatuari. Ezer ez da aldatu, patronalak eragindako blokeoa jarraitzen du.

Eragile politikoei honako eskariak luzatu dizkie Ugartemendiak:

– Lan harremanen erabateko desoreka dago patronalaren alde. Hau erabaki politikoen ondorio da. Ez da lan arazo soila eta ez da patronal eta sindikatuen artean konpondu beharreko afera soila.

– Arazoa politikoa da eta konponbide politikoak eskatzen ditu, eragile politikoek eta batez ere Gobernu ardurak dituztenek, erantzukizun zuzena dute gertatzen ari den guztian

– Lan harremanetan erabakitzeko ahalmenik ez izatea eta negoziazio kolektiboa bi aldeen arteko kontua izatea, ez die eragile politikoei erantzukizunik kentzen

– Instituzioak herriaren gehiengoaren mesedetan izango diren politikak sustatu behar dituzte

Egun lan harremanetan gertatzen ari denaren aurrean zer eskatzen diegu alderdiei? Eta berriro diogu, batez ere Gobernua sustengatzen dutenei:

1.- Negoziaketa kolektiboan joko arau demokratikoak bete behar direla defendatzea eta gutxiengoan sinatutako akordioen aurkako jarrera argia azaltzea. Hemen dagoen alderdiren batek ontzat emango luke parlamentuan legeak gutxiengo batek onartzea? Hori da negoziazio kolektibora eraman nahi den eredua.

2.- Marko propioaren defentsa argia egitea. Estatalizazioaren aurkako jarrera izatea.

3.- Hitzarmenak desblokeatzeko patronala interpelatzea. Akordio Interprofesionala eraginkorra izateko, hitzarmenak berritu behar dira. LABek jartzen dituen edukiak guztiz onargarriak dira edozein enpresarentzat: atzerapausorik ez, soldata igoerak eta lan erreformaren kontrako klausulak – bi aldeek adostu dutena ez betetzea bi aldeei dagokieta eta ez patronalari alde bakarrez ulertuta…edozein enpresak asumitu ditzakeen edukiak dira

4. CONFEBASKeri ematen dioten zilegitasuna eta babes politikoa ematen ez jarraitzea. CONFEBASKen politika ekonomiko eta sozialak babesten jarraitzeak, herritarren gehiengoaren beharrei bizkarra ematea da. Gaur egun dagoen lan harreman ereduarekin eta gainera aldamenean babes sozial sistema egokirik gabe, herritarrak prekarietate eta pobreziara kondenatzea da

5.- Patronalaren ordezkaritza neurtzeko bideak jartzea. Borondate politikoa baino ez da behar horretarako. CONFEBASKek ez ditu ordezkatzen herri honetako enpresari guztiak, elite ekonomiko baten interesak baino ez ditu defendatzen.

6.- Instituzioak enplegatzaile direnean, eredu izan behar dute. Madriletik datozen murrizketei aurre egin eta negoziazio kolektiborako esparru propioa defendatu behar dute, aldebakartasunaren bidea albo batera utziz.

7.- Enplegua duintzeko eta babes soziala handitzeko neurriak eskatu eta horiek aldeko akordioak sustatzea: 1200€, 35 ordu, bertoko eta babestutako lan hitzarmenak, klausula sozialak, lanaldi partzialentzako araudi hobeago bat, pentsioak osagarritu, RGIa igo, …. Gaur egungo eskumenekin egiten dena baina askoz gehiago egin daiteke.

8.- Autogobernuaren eztabaidan, arazo soziolaboralei konponbidea ematearen beharra erdigunean kokatzea. Ez dago autogobernurik negoziazio kolektiborako marko propiorik gabe edota ezin da autogobernuaz hitz egin, baldin eta gai laboral eta sozialetan langileen baldintzak hemen erabakitzen ez baditugu. Azken batean ez dago autogobernurik Lan Harremanak eta Babes Sozialerako Euskal Esparrurik gabe. Beraz, bizi dugun prekarizazio eta pobretze egoeraren aurrean, Lan Harremanak eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua lortzeko pausuak ematea ezinbestekoa da.