2026-02-27
Blog Page 660

Eusko Jaurlaritzak hauteskunde garaiko propagandarako erabiltzen ditu kontziliazio neurriei buruzko iragarpenak

Josu Erkorekaren gaurko prentsa agerraldian, Gobernuak gurasotasun baimena guraso bientzat berdintzea proposatu du; 18 asteetan, hain zuzen. Estatuan gurasotasun baimena berdintzea erabaki da aste honetan; amatasun baimenak kontutan hartzen zituen16 asteak beste gurasoari aitortzea, hain zuzen. Eusko Jaurlaritzak, beraz, ez du ezer berririk asmatu. Estatutik datorkigun araua aplikatu besterik ez du egin.

EAEko administrazioetan 18 asteko amatasun baimena jasota dago lan hitzarmenean; baimen berri bat martxan jarri nahi badu Gobernuak, 18 aste horietan izan beharko du abiapuntua. Kopuru horretatik behera egon daitekeen bestelako edozein aldaketa atzera pauso nabaria izango litzateke, kontziliazio neurrien atalean.

Pasa den martxoak 8rako planteatua zegoen greba deialdiaren testuinguruan, gogor salatu genuen Eusko Jaurlaritzak berdintasun politikak propaganda eta aurpegi zuriketarako erabiltzen dituela. Gaurkoan enegarren kapitulua jasan behar izan dugu prentsaren bidez. Gobernuak negoziazio mahaira eraman nahi dituen proposamenak lehenago komunikabideen bidez jakinarazten ditu. Guretzat horrelako jokabideak negoziazio borondate eskasa adierazten dute. Aipatu nahiko genuke, momentuz, ez dagoela Mahai Orokorrerako inongo deialdirik eginda.

LABen ustez, gurasoen baimenak parekideak eta intransferibleak izan behar dira zalantzarik gabe. Gure ustez, Eusko Jaurlaritzak zaintzari behar duen garrantzia eman nahi badio, baimen hauen luzapena planteatu beharko luke, gaur egun dauden 18 asteak baina harago. Jaurlaritzaren bozeramailearen hitzetatik ondorioztatzen duguna da ez dagoela zentzu horretan berrikuntza nabarmenik, Estatuan bezala, hemen ere guraso bientzat baimena berdinduko dela ez bada. Bidaia horretarako ez ditu sindikatuak behar.

LABek, orain arte bezala, klausula feministak barneratu daitezen proposatzen jarraituko du. Guretzat berdintasun politikak ez dira hauteskunde garaian erabili daitezken hitz politak. Lan asko egiteko dago eremu honetan, eta ez dugu orain arte Gobernua jarrera baikorrarekin ikusi. Estatutik etortzen diren neurriak ez badira bere ekimenez, ez ditu proposamenak ez egiten, ezta egiten zaizkionak kontutan hartzen ere. Beste gaietan bezala, berdintasuna egia bihurtu dezaketen kontziliazio neurriak negoziatzea eta adostea ezinbestekoa jotzen dugu. Inposizioa eta aldebakartasuna alde batera utzi eta negoziazioa beharrezkoa dela uste dugu.

 

 

 

Salatu dugu CCOOk eta UGTk arriskuan jarri dutela Esku-hartze Sozialeko Nafarroako lehen hitzarmena, negoziazio mahaiaren irekitzea eragotzi baitute

Kontu tekniko batzuen inguruko gezurrak zabalduz, eta nahiz eta Nafarroako Esku-hartze Sozialeko sektorean oso ordezkaritza txikia duten, CCOO eta UGT lortu zuten ANEIS patronalak ez eratzea negoziazio mahaia 2019ko martxoaren 27an, eta sektoreko lehenbiziko hitzarmenaren negoziazio prozesua arrisku larrian utzi dute. Hala eta gutiz ere, heldu den apirilaren 11n egonen da negoziazio mahaia irekitzeko beste saialdi bat.

Ez dugu oso garbi zergatik bi sindikatu horiek saboteatu nahi duten Nafarroako esku-hartze sozialeko lehenengo hitzarmenaren negoziazioaren hasiera. Oso argi dugu, ordea, ez dugula onartu behar Madriletik negoziazio gaiak ezartzea edo mugatzea, ez eta inork ere boikoteatzea negoziazio mahaiaren eraketa halako arduragabekeriaz, eta funtsik gabe gainera. Horregatik erabaki dugu informazio hau argitaratzea, sektoreko langile guztiek jakin dezaten zer gertatu den.

LABen urte asko daramatzagu borrokan Nafarroako esku-hartze sozialeko lehenengo hitzarmena sina dadin, Araban, Bizkaian eta Gipuzkoan egin duten bezala. Hitzarmen hori gure lana aitortua izateko behar dugun tresna da, sektore honetan Nafarroan aritzen garen langile guztiek egonkortasuna eta baldintza duinak izan ditzagun.

Urteak eman ditugu sukaldeko lana egiten entitateekin eta administrazioarekin, gainerako sindikatuekiko ekintza-batasuna bilatuz, betiere gardentasunaren eta erantzukizunaren bidetik. Kalean mobilizatu gara eta besoz beso lan egin dugu gure delegatu eta afiliatuekin, baita hitzarmen hori etorkizunaren sinonimoa dela uste duten sektoreko langile askorekin ere.
Martxoaren 7an, LAB, CCOO, UGT eta ELA sindikatuek patronalarekin adostu genuen martxoaren 27an negoziazio mahaia eratzea, eta hala jakinarazi genien formalki bai Nafarroako Enpresaburuen Konfederazioari (CEN) baita ANEIS ugazaben elkarteari ere.

Azken gertakarien kontakizun kronologikoa
Martxoaren 26an, negoziazio mahaia eratzearen bezperan, bilera batera joan ginen Lan Auzitegira, lau sindikatuok ordezkagarritasun ziurtagiriak konparatzeko eta negoziazio egutegi bat proposatzeko (tramite horiek ezinbestekoak ziren biharamunean negoziazio mahaia eratzeko). Finkatutako ordua baino lehen iritsi ginen, eta ikusi genuen CCOOren eta UGTren ordezkariak bilduta zeudela hango gela batean guri ezer esan gabe.

Lau sindikatuon bilera hasi zenean, CCOO eta UGT, besotik helduta, ordura arte ezagutzen ez genituen datu batzuk ematen hasi ziren, eta esan zuten baldintza batzuk bete gabe ezin zela mahaia eratu hurrengo egunean:

1. Esaten digute, estatuko hitzarmenaren arabera, beharrezkoa dela hitzarmen horretako batzorde paritarioari baimena eskatzea (kasualitatez CCOOk eta UGTk osatzen dute batzorde hori) eta haien baimenik gabe legez kontrakoa dela Nafarroako negoziazio mahaia eratzea. Hitzarmenaren 11.6 artikuluak zera dio Batzorde Paritarioari buruz: “lurralde-eremu txikiagotan irekitzen diren negoziazioei buruzko informazioa jasotzea”. Ez du ezer esaten lehenago jakinarazi behar zaionik, eta, are gutxiago, baimena eskatu behar zaionik. Une horretan berean, hitzarmena eskuan genuela, gezurretan ari zirela esan genien.

2. Esaten digute badagoela Txertatze Soziolaboraleko Enpresen (EIS direlakoen) patronal bat, eta haiekin bildu direla, eta jakinarazi dietela beren eremurako negoziazio prozesu bat ireki nahi dutela. CCOOren eta UGTren iritziz, horrelako enpresetarako aplikazio eremua Nafarroako Esku-hartze Sozialeko hitzarmena litzateke, eta, hala, haiei negoziazio mahaiaren irekieraren berri eman ezean, aurkaratzen ahalko dutela eta legez kontrakoa deklaratu. LABek EIS enpresa mota horien ordezkari batekin hitz egin zuen, eta esan ziguten ez daudela patronal gisa eratuak. Beraz, ez gaude behartuak haiei ezer jakinaraztera.

3. Esaten digute estatuko hitzarmenak galarazten duela Nafarroan eremu funtzionala negoziatu ahal izatea, estatuko hitzarmenarena bezalakoa izan behar delako (4 sindikatuok, prozesuaren hasieratik, eremu funtzional bat finkatua genuen). Badaezpada ere, estatuko hitzamenera jo genuen horri buruzko informazio bila: 3. artikuluan, sektoreko negoziazio kolektiboaren egiturari dagokionez, hirugarren eta bosgarren paragrafoetan, CCOOren eta UGTren argudioak desmuntatzen dira. Hona zer dioen hitzarmenak hitzez hitz: “hitzarmen autonomikoetan edo probintzialetan konkurrentzia arauek eragina izanen dute baldin eta eremu funtzionalak partez edo osorik berdinak badira”. Eta aurrerago: “eremu autonomikoa edo probintziala duen hitzarmen batean edozein gairi buruz xedatzen denak eragina izan dezake hitzarmen honen gainean, indarra duen bitartean, baina, kasu horretan, hitzarmen honetan araututakoa errespetatuko da, gutxieneko baldintza gisa”. Ez du ezer esaten eremu funtzionalari buruz.

CCOOk eta UGTk azaldutakoa gure aholkulari juridikoekin eztabaidatu ondoren, berretsi genuen ez dagoela ezer galarazten duenik gure hitzarmenaren negoziazioari hasiera ematea. Berme guztiak genituela egiaztatu genuen, eta hurrengo egunerako deialdiari eutsi genion.

Martxoaren 27an, alderdiak bildurik, bilera hasi zen. LABek ordezkagarritasun ziurtagiriak * eraman zituen (LAB % 72, CCOO % 16, UGT eta ELA % 3), baita sektoreko langile kopuruari buruzko hainbat datu eta negoziazio mahaia eratzeko akta ere. CCOOk eta UGTk bezperan erabilitako argudio faltsu berberak azaltzen dituzte (segurtasun juridikoaren izenean, gezurrak esanez). ANEISeko ordezkariak zalantzan hasten dira.

LABek beste bi proposamen egiten ditu (biak ala biak legezkoak) mahaia egun horretan berean eratu ahal izateko, baina CCOOk eta UGTk ez dituzte onartzen, eta azkenean lortzen dute patronalak atzera egitea eta eraketa akta ez sinatzea.

LABeko ordezkariek adierazi genuen tramite hori atzeratzea oso arriskutsua zela; izan ere, apirilaren 3an estatuko hitzarmenaren Batzorde Paritarioa elkartuko da, eta CCOOk, UGTk eta estatuko patronalak negoziatzeko eskumenak kentzen ahal dizkigute, bi sindikatu horiek beste negoziazio probintzial batzuetan egin duten bezalaxe.

Apirilaren 11n, arratsaldeko 16:00etan, negoziazio mahaia eratzeko beste bilera bat eginen dugu.
 

 

 

Erlijioko ikasgaia ikasgeletatik ateratzeko eskaria egin diogu Eusko Jaurlaritzari, “ErlijiOFF” dinamikaren barruan

0

Sindikatuak kontzentrazioa egin du Gasteizen, Jaurlaritzak Lakuan duen egoitzan, burutzen ari den “ErlijiOFF” dinamikaren barruan. Honen helburua erlijioko ikasgaia ikastetxeetatik ateratzea da. Eskari honekin, martxan jarria dute sinadura-bilketa eta horixe eskatuz, idatzia erregistratu du gaur LABek Jaurlaritzaren egoitzan.

Euskal Herriko hezkuntza komunitatearen gehiengoak desiratzen duen hezkuntza sistema eraikitzeko ezinbestekoa zaigu guk gure hezkuntzaren inguruko erabakiak hartzea, hezkuntzan ere burujabetza eskuratzea. Ezinezkoa da Euskal Herriak behar duen euskal eskola publikoa eraikitzea Madril eta Parisek hezkuntzaren inguruan erabakitzea onartzen badugu.
Hezkuntza eredu propioaren norabidean espazioak irabazi baditugu ere, hezkuntza burujabetza osoa eskuratzea ezinbestekoa da aipatutako erronkei aurre egiteko. Euskal Herriko hezkuntza eredua Euskal Herriko hezkuntza komunitateak, jendarteak eta instituzioek adostu behar dute. Horixe da edozein hezkuntza akordio edo itunerako oinarrizko premisa.

Gure ortzimuga estrategikoa honako hau da: pertsona libreak hazi eta heziko dituen jendarte librea. Horretarako, eskola publiko komunitarioa ardatz izango duen hezkuntza sistema propioa eraikitzeko apustua egiten dugu. Norabide horretan, esan bezala, ezinbestekoa da hezkuntza burujabetza eskuratu eta behar dugun hezkuntza eredua gaurdanik garatzea, ditugun indarguneak baliatuz eta ahulguneei aurre eginez.

Duela lau urte, LABek IRUTEN dinamika martxan jarri zuen. Euskal Herriak behar duen hezkuntza sistemaren eraikuntzan urrats praktikoak emateko, hausnarketa eta tresna eraginkorrak sortu eta partekatzea da dinamika honen xedea. Ebaluazio Hezitzailearen gaiari heldu genion lehenik, eta ikasturte honetan, Erlijioko ikasgaia ikastetxeetatik ateratzeko dinamika abiatu dugu.

LABek Eskola Publiko Komunitarioaren parte izateko ikastetxeek bete beharreko ezinbesteko irizpideak zehaztu ditu, eta irizpide horien baitan hezkuntzaren izaera laikoa agertzen zaigu. Horrela, gure oinarri ideologikoen planteamenduan sakontzera gatoz dinamika berri honen bitartez.

Aurrekariak eta testuingurua

1. Erlijio desberdinetako ikasgaia (nagusiki katolikoa) urtez urte eskaintzen da Euskal Herriko ikastetxe publiko zein itundutakoen gehiengo zabalean. Erlijioa, gaur egungo elementu segregatzaile nagusienetakoa da. Erlijioek inongo ikastetxeko curriculumetan lekurik ez dutela ozen salatu nahi dugu.

2. Jakina da garai batean erlijioko irakasleek EAEko irakaskuntza publiko ez unibertsitarioan izan zuten sarbide iluna. Apezpikutzak kudeatutako zerrenda edo lan poltsa batetik ematen zuten jauzia irakaskuntzara, gerora, merituak pilatutakoan aukera zutelarik gainontzeko espezialitateetara igarotzeko. Gaur egun, zerrenda horiek administrazioak kudeatzen baditu ere, apezpikutzak ezartzen ditu zerrenda horietan sartzeko baldintzak. Gure ustez, onartezina da erakunde erlijioso batek zerrenda publiko batzuetarako irizpideak ezartzea.

3. Erlijio irakasle hauen lan jarduna, orohar, erlijio saio batzuk ematera mugatzen da; ez dute ikastetxeko jardun eta proiektu desberdinetan parte hartzeko beharrik. Gainera, irakasle hauetariko askok ez dute inondik inora euren asteko jarduna betetzen, jardun osoan kontratatuta daudelarik eta bataz- beste asteko 10 orduko lan jarduna betetzen dutelarik, irakasle arteko arrakalan ikaragarri sakonduz eta lan karga askoz baxuagoak izanez. Eta egoera bidegabe honek, irakasleen artean talka handiak sortzen ditu. Ondorioa argia da: irakasle hauek pribilegiatu hutsak dira Eusko Jaurlaritzaren babes, baimen eta bedeinkapenarekin.

4. LABek, erlijioko ikasgaia ikastetxeetatik atera eta irakasle finko zein behin-behineko hauek birkokatzeko prozedura adostu baten aldeko hautua egiten du, dagozkion berme mekanismoak artikulatuz eta gardentasun printzipioak bermatuz. Gainontzeko irakasleak bezala, elizaren injerentziarik gabeko lan poltsa publikoen bidez eta egonkortasun prozesuen bidez eskuratu beharko dute lanpostua bestelako espezialitate batean, hauek lan baldintza berdinetan, eskubide eta bete-behar berdinekin esleituko zaizkielarik.

5. LABek, erlijioko irakasleengan ez duela fokoa jarri nahi argi adierazi nahi du, hauek ez baitute gaur egun ematen den egoerarekiko ardurarik ezta beroni buelta emateko eskumenik. Ardura politiko guztia eta konponbiderako eskumena Eusko Jaurlaritzak du eta berari egiten diogu interpelazio zuzena, gaiari eutsi eta erlijiorik gabeko bestelako Hezkuntza sistema bat hezkuntza komunitatearekin adostu eta abiarazi dezan.

Horretarako hurrengo neurriak martxan jartzea eskatzen dugu benetako hezkuntza laikoaren bidean:

– Epe laburrerako neurriak:
• Irakasle hauen pribilegioekin amaitu. Gainontzeko irakasleak bezala, kontratazioa euren lan orduetara egokitu.
• Zerrenden kudeaketa elizaren inferentziarik gabe administrazioaren esku geratzea, berdintasun, gardentasun, meritu eta gaitasun printzipioak errespetatuz. Bitartean:
– Erlijio ikasgaia bakarrik eman dezatela.
– Erlijioko ordezko irakasleen meritajeak erlijioko arloan bakarrik konputatzea eta baremazio prozesuetan gainontzeko zerrendetara igarotzeko aukera bertan behera uztea.
• Ikasleen ratioak gainontzeko hautazko ikasgaiekin berdintzea eta hautazko ikasgaietako ratio horiek berrikustea.
• Erlijio ikasgaiak espedientean eraginik ez izatea.
• Erlijio katolikoko laboral finkoen kopurua berraztertzea.
• Erlijioko irakasleen formakuntza, apezpikutzak emandakoa bada, diru publikoz ez finantzatzea.

– Epe ertainerako neurriak:
• Irakasle hauen birkolokaziorako prozedura adostu. Administrazioak eta alde sozialak aterabide adostu bat artikulatu beharko dute, beti ere dagozkion berme mekanismoak eta gardentasun printzipioak bermatuz.
• Hezkuntza sistema burujabea artikulatzea.
• Estatua eta Elizaren arteko konkordatuarekin amaitzea.
• Erlijioa eskaintzen duten ikastetxeek finantziazio publikorik ez jasotzea.
 

 

 

Zuzenean zerbitzuko langileek lana eta familia bateratzea ezinezkoa zaiela salatu dute Gasteizko Legebiltzarraren aurrean

LABek Zuzenean zerbitzuko langileen kontziliazio eskubidea bermatua izan dadin eskatzeko bi ordu eta erdiko lanuztera deitu du gaurko, eta Eusko Legebiltzarraren aurrean kontzentrazioa egin du.

EH Bilduko Oihana Etxebarrieta legebiltzarkideak galdera egin dio Josu Erkorekari galdetzeko “ordutegi malgutasuna izateko Zuzenean zerbitzuko langileek dituzten arazoei buruz” eta horri erantzun beharko dio Erkorekak Legebiltzarrean.

Legebiltzarreko ekimen honen arrazoia da Zuzenean zerbitzuko langileek urtebete baino gehiago daramatelako bizitza familiarra eta lana bateratzeko arazoekin eta, kasu batzuetan, bateratze hori ezinezkoa bilakatu delako.

Josu Erkorekaren Gobernantza Publiko eta Autogobernu saila langileei lanera sartzeko eta irteteko malgutasuna ukatzen hasi zen. Malgutasun hori langileek 8 urte aurreragotik bazuten, hala baitago jasota urtez urteko ordutegien zirkularretan eta Sailak 2017an Gizon eta Emakumeen arteko Berdintasun planean berariaz jasota (“Ordutegi malgutasuna eta herritarrei zuzendutako zerbitzuen maila mantendu, Zuzenean herritarrentzako zerbitzuarenak, hain zuzen ere, bertako langileen bateragarritasunean eragozpenik sortu gabe (hiru lan txanda, lana eta familia bateratzeko neurriak, sartu eta ateratzeko malgutasuna, e.a.”). Eta Jaurlaritzak lana eta familia bateratzea ezinezko egiten zuen lanera sartzeko eta irteteko ordutegi zurruna ezartzen jarraitu zuen; ordutegi zurrun horrek ez dio legeriari jaramonik egiten, ezta aurretiaz, Eusko Jaurlaritza zigortu zituzten epai batzuei ere. Eta orain langileak derrigortzen dituzte atsedena hartzera bezero gehien dagoen orduetan, eta ez diete uzten orduak berreskuratzen egunaren lehen orduetan, aplikazio informatikoak ez duela aukera hori onartzen argudiatuta. Jauntxokeriak baino ez dira, eta neurri horiek gainera ez dute zerbitzuaren hobekuntzarik bermatzen inondik inora.

Zer dago horren atzean?
Lehenengo eta behin zerbitzuaren kudeaketa eskasa. Ohikoa izan da gaixotasun bajak ez betetzea eta, eskaria handitu den arren, ez egokitzea lanpostuak eskarira, ezta zerbitzua eskaintzea eta hutsuneak betetzea langileen borondatearen esku uztea ere. Horrek ekarri du 10 urtez izan den arauen interpretazio baketsua hautsi egin dela, eta, ondorioz, gure herrian langileei onartzen zaizkien eskubideak galarazi zaizkiela, hau da, lana eta familia bateratzeko eskubidea ukatu egin zaiela.

Argi baino argiagoa da antolakuntza eta kudeaketa arazoa izan dela, eta horrek ezin du inondik inora eragin berdintasuna bermatzeko Lege Organikoak eta Euskal Emakumeen eta Gizonen Berdintasunerako Legeak onartzen dituzten eskubideak bertan behera uztea.

Bigarrenik, presio bidea da duela 10 urtez lortutako akordioa aldatzeko. Akordio horretan konpentsazioak adostu ziren txandaka lan egitearren eta ordutegi malgutasunik ez izatearren. Baina ordutegi malgutasun falta horretan ez zen sartzen lana eta familia bateratzeko malgutasuna.

Langileek eta sindikatuek ez dugu ezbaian jartzen ordutegi berezia dutela Zuzenean zerbitzuko langileek, baina ezbaian jartzen dugu ordutegia zurruna izan behar izatea langile guztientzat, kontuan hartu behar baita lan-zama ez dela berdina eta uniformea guztientzat. Hain zuzen ere, lan-zamarik handiena goizeko 10etatik 14ak arte ematen da eta ordutegien malgutasunak zerbitzuaren kalitate egokiagoan eragin zuzena dauka, zalantzarik gabe. Ordutegien malgutasuna eta ordutegien murrizketa ukatzea erabaki oso arbitrarioa izan da sakoneko arrazoirik gabe.

Kontuan hartzen badugu Zuzenean zerbitzu feminizatua dela, Administrazioko bataz bestetik gora feminizatua, Eusko Jaurlaritzak, zeharka bada ere, emakumeen kontrako diskriminazioa eragin du, emakumeak izan baitira gehienak murrizketa ordutegien zurruntasun horiek jasan behar izan dituztenak. Horrez gain, Zuzenean zerbitzuan hartu diren erabakiek gizonen eta emakumeen arteko soldata arrakala handitzea ekarri dute lana eta familia bateratzeko emakumeak izan baitira ordutegiak laburtzea eta ondorioz, soldata txikiagoa izatera pasatu direnak.

Gatazka honetan Erkoreka Sailburuak esan du “zerbitzua dago ordutegien malgutasunaren gainetik”, baina, egia esan, langileen eskubideak ukatzeaz gain, zerbitzuan ez da hobekuntzarik, izan ere, ordutegien malgutasunak dakar zerbitzua indartzea herritarren eskari handiagoa dagoenean. Eta orain galdera hauxe da: Non geratzen dira Erkoreka jaunaren hitzak non esaten zuen Administrazioan lana eta familia bateratzen zela eta emakumeen eta gizonen arteko berdintasuna bermatzen zela?

Arotzaren etxean, gerrena zotzez.

 

 

 

Patronalari eta Hezkuntza Sailari arduraz jokatzen hasteko eta langileen eskaerei erantzunez Gizarte Ekimeneko ikastetxeetako gatazkari bide emateko erabakiak har ditzatela galdegiten diegu

Azken bi ikasturtetan sektorean gauzatu den 25. greba eguna eta ikasturte honetako 22. da gaurkoa. Eta gaur ere, izan duen babesa oso zabala izan da. Beste behin ere, 3.500 langiletik gora batu gara gaur Bilbon izandako manifestazioan, ikastetxeetan lan baldintzen okertzearen ondorioz bizi den nahigabe orokortuaren erakusgarri.

Sektore honetako langileok 10 urte daramatzagu gure lan hitzarmena berritu gabe, 10 urte soldata izoztuta, gure lan kargak gero eta handiagoak dira, eta jaiotze tasaren jaitsiera medio lanpostu galera garrantzitsu bat aurreikusten da datozen urteetarako. Langile kidego batzuk (hezkuntza-laguntzako espezialistak eta haur-hezkuntzako lehen zikloko langileak), feminizatuenak direnak, lan baldintza erabat prekarioak dituzte, DBH eta 2-DBHko irakasleak parekatzea egiteke dago oraindik; eta beharrezkoa da, halaber, Lanbide Heziketa gehiago arautzea.

LAB, ELA, STEILAS, CCOO eta UGT sindikatuok egoerari irtenbide egoki bat eman, negoziazioa bideratu eta langileen eskaerei erantzun serio bat emango dioten adostasunak erdiesteko helburuan berresten gara. Helburu horrekin eman ditugu azken urteetako pauso guztiak, eta bereziki azken hilabete eta asteetakoak.

Sindikatuok, bai patronal eta bai Hezkuntza sailari, gatazkari irtenbidea emateko eta adostasunak erdiesteko giltzarriak jasotzen dituen dokumentu bat helarazi genien pasa den asteko mahai negoziatzailearen ondoren. Dokumentu haren inguruko erantzun ofizialik jaso ez dugun arren, komunikabideen bidez egindako adierazpenen baitan ez patronal ez eta Hezkuntza Sailaren aldetik ere inolako pausorik emateko asmorik ikusten ez genuenez, LHKan bilera deialdi bat luzatu genien Astearte arratsalderako.

Patronalak azken hilabeteetan jarrera erabat aldakorra, ulergaitza eta larria izan du. Sindikatuokin izandako aldebiko bileretan adostasunak erdiesteko aukera irekitzen zuten planteamenduak egin arren, ondoren mahai negoziatzailean planteamendu hauek atzera botaz alde batetik, mahaian egindako azken proposamena definitibo eta aldaezina bezala aurkeztuz bestetik, eta atzoko bilerara agertu ere ez egiteko erabakia hartuz azkenik.

Hezkuntza Sailak berriz, gatazka honi irtenbidea emateko orain arte erakutsi duen interesa oso eskasa izan da, bere inplikazioa sindikatuokin biltzera mugatuz, sindikatuon eskariz eta jadanik sektorean 18 greba egun gauzatu ondoren soilik; Hezkuntza Sailari eta patronalei gela itxieragatik lanpostua galdu dezaketen langileen birkokapenaren inguruko planteamendua orain dela 4 urte helarazi bagenien ere, orain dela bi hilabete inguru arte ez du eman Hezkuntza Sailak gai honi buruz hitzegiten hasteko inolako pausorik. Astearteko bilera deialdiaren aurrean ere, deialdi hau gatazka bideratzeko aukera bezala baliatu ordez, eskuak garbitzen jarraitzea eta gatazkaren irtenbide egoki batean inplikatu gabe jarraitzea erabaki du.

LAB, ELA, STEILAS, CCOO eta UGT sindikatuok argi daukagu adostasunetara iristeko eta langileen eskaerei tajuzko erantzunak emanez gatazkari irtenbidea emateko ezinbestekoa izango dela patronalen aldetik negoziaziorako borondate erreala eta hezkuntza sailaren inplikazioa. Beraz, sindikatuok bai patronal eta bai Hezkuntza Sailari galdegin nahi diegu bakoitzak bere ardurak bere gain har ditzala, eta behingoz bai langile, bai familia eta bai ikasleen onuran, gatazka honi irtenbide egoki bat emateko neurriak eta erabakiak har ditzatela. Horrela, Astearte arratsaldeko bilerara ez etortzeko erabakia hartu bazuten ere, sindikatuok bilera deialdia luzatzen jarraitzen diegu edozein leku eta unetan.

Azkenik, langileak zoriondu nahi ditugu beste behin ere erakutsi duten tinkotasun, indar eta konbentzimenduagatik. Harro egotekoa da gure ikastetxeetako hezkuntza kalitatean eragin zuzena duten lan baldintzen kaskastzearen aurrean, lan baldintza horien alde borrokatzeko apustua egin duten langileak izatea gure ikastetxeetan.

 

 

 

Aurreikuspen falta eta kaosa salatu ditugu Gasteizko Herritarren Arretarako Zerbitzuan

LABetik, zerbitzu horietan inprobisazioarekin amaitzea exijitzen dugu, eta herritarrei kalitatezko zerbitzu bat emateko, beharrezko baliabideak eta langileak jartzea eskatzen dugu.

Astelehenean, apirilaren 1ean, apirilaren 28ko hauteskunde orokorretarako mahaien zozketa zen. Araban, mundu guztiak jakin nahi zuen San Prudentzioko zubiaren bidaia bertan behera utzi behar zuen ala ez.

Komunikabideetan iragarri zen gai horri buruz informatuko zela aurrez aurre, gizarte-etxeetan.

Iragarpen horren ondorioz, pertsona askok jo zuten gizarte-etxeetara, langileek eurek baino lehenago lan hori zegokiela eta nola egin behar zuten jakin baino lehen.

Gainera, kontsulta sistema mantso, arkaiko eta ez-eraginkorra izan da da, eta, ondorioz, Herritarren Arretarako Bulegoen kolapsoa gertatu da, bulegoak ixteko orduan 30 lagunetik gorako ilarak zeuden, sistema erori zen eta ezin izan zitzaien informazioa eman bertaratutako pertsonei. Horren ondorioz, gainera, beste udal izapide batzuk geldituak geratu ziren (errolda, zergak, kirol-abonuak, etab.)

Administrazio elektronikoa non dagoen galdetzen diogu gure buruari. 11/2007 Legeak aitortzen duen bezala, edozein pertsonak eskubidea du Administrazioarekin harremanak nahi zuen kanala aukeratzeko. Nola da posible 2019an bi orduko ilara egin behar izatea hain erraza den izapide bat egiteko?

Bazekiten hauteskundeetako data Arabako zubi garrantzitsuenarekin batera zetorrela, beraz, aurreikuspen falta erabatekoa izan da, izapide erraz bat egiteko behar ez den kaosa sortuz, kanal elektroniko bat kudeatzea askoz eraginkorragoa izanik.

Beste behin ere, langileak izan dira beren profesionaltasunarekin udal aurreikuspen falta konpentsatu dutenak.
 

 

 

Apirilaren 6ko manifestaziora deitzen dugu, ontzigintza sektorearen defentsan

0

Hauteskunde bezperetan alderdi politikoek hauteskundeei begirako sasi negoziaketak gauzatzen ari diren bitartean, Eusko Jaurlaritzak eta Espainiako Gobernuak La Navaleko egoeraz ahaztu direla ematen du.

Ontzigintza sektorearen pribatizazio prozesuak, beste interes batzuen arabera jokatu duten enpresarien jarrerak eta industria politika ezak ekarri du gaur egungo La Navaleko egoera.

Instituzioei ondorengo deialdia egiten die LABek:

• Batzuk bilatzen ari diren langilerik gabeko espekulazioa eta pelotazo operazio berri bat eragoztea.

• Bideragarritasuna eta lan karga baduen La Navalen salmentan, langile guztien eskubideak kontuak izatea, ez soilik ez soilik 177 langile zuzenekiko, 2.000 langileak (azpikontratatuak ere) izan behar dira konponbidearen parte.

Gainera, administrazio publikoak proiektu berria lagundu beharko luke, egin den kudeaketa negargarriaren ostean.

Instituzioen utzikeriaren aurrean,mobilizazioa eta borroka dira bide bakarra. Horregatik, herritarrei apirilaren 6an Bilboko Jesusen Bihotzaren plazatik 18:00tan abiatuko den manifestazioan parte hartzeko dialdia egiten dugu.
 

 

 

Arduradunak seinalatu eta erantzukizunak garbitzeko ordua da

Atzo apirilak 3, langile bat hil zen laneko istripu batean. 61 urtetako langilea, Zigoitiko bizilaguna, araztegi betera erori ostean zendu zen, herri bereko Gorbeia merkataritza zentroko hustuketa gunean. Aldi berean salatu nahi dugu, apirilaren 1ean, Ulma manutencion Kooperatibako langile baten lan heriotza ez traumatikoa, Frantzian gertatutakoa.

Lehenik eta behin LAB sindikatutik gure elkartasuna eta babesa adierazi nahi diegu hildako langileeen familia eta gertukoei .

Azken heriotza honekin, 12 dira gutxienez Hego Euskal Herrian urte hasieratik hildako langileak eta salatu behar dugu heriotza guztiek faktore amankomun bat dutela oinarri, prekarietatea. Lan istripuak ez dira kasualitate kontua, bultzatzen diren lan harremanenen, prekarizazioaren, eta lan arautegi eta benetako prebentzio ezaren ondorio zuzenak dira.

Lan istripuek erantzule zuzenak dituzte. Alde batetik patronala, irabazi ekonomikoak lehenesten dituena langileen segurtasun eta bizitza. Beste alde batetik administrazio publikoak ditugu, sarraski honen aurrean beste aldera begiratzen dutelako. Egoera honen konplize bilakatu dira. Lan osasunari buruz hitz egiten dute baina bultzatzen dituzten politikek prekarietatea bultzatzen dute. Pauso bat aurrera emateko ordua da , arduradunak seinalatzea eta erantzukizunak garbitzea exijitzen dugu.

LABen argi dugu, laneko biolentziarekin amaitzeko bizi eta lan duinak behar ditugu, lanetik onik eta bizirik bueltatzeko eskubidea dugulako. Eredu berri bat gauzatu behar dugu, langileon bizitza eta osasuna lehenetsiko dituena.

LABen lanean eta borrokan jarraituko dugu langileon eskubide, segurtasun eta osasunaren alde. Horregatik azken istripua salatzeko dei egiten diogu langile klaseari, Euskal Herriko gehiengo sindikalak, astelehenean, hilaren 8, 12etan Zigoitiko Gorbeia merkatal gunean deitu dugun elkartaratzean parte hartuz.
 

 

 

Bizkaiko bulego eta langeletako hitzarmenaren alde mobilizatu gara

Hiru orduko lanuzteak egin dituzte Bizkaiko bulego eta langeletako langileek, LABek deituta. Horrekin batera, Bilboko Lan Harremanen Kontseiluaren aurrean mobilizatu dira, lan hitzarmen duin baten defentsan, eta manifestazioa egin dute ondoren. Esklabotza kate bat irudikatu dute protestan, eta pankarta erraldoi bat zintzilikatu dute Arriagako zubitik.

2013tik lan hitzarmena berritu gabe dago Bizkaiko bulego eta langeetan. Hortaz, estatalizazioaren mehatxupean dago, baita eremu batean estatalizaziopean ere. Izan ere, bulego, langela eta kontsultoriek osatzen dute arloa, eta kontsultorien eremuan jada estatalizazioa gauzatu dute. Era berean, kontratazio berriei hitzarmen estatalaren baldintzak ezarri dizkiete dagoeneko.

Langileen lan baldintzak errespetatu dira orain arte, baina kontratuari lotuta, ez lan hitzarmen baten babesean. Hortaz, ezinbestekoa da lan hitzarmenaren alde borrokatzea, are eta garrantzitsuagoa honako hau Bizkaiko bigarren hitzarmenik handiena denean, 23.000 langileei eragiten diena.

Langileak borrokan daude 2013. urteaz geroztik, eta horrela jarraituko dute hitzarmen duin bat lortu arte. Halaxe aldarrikatu dugu gaurko mobilizazio egunean.