Irun eta Hondarribia arteko Mendeluko biribilgunean elkarretaratzea egin dugu, ostegunean handik metro gutxira dagoen GI-636 errepidean hildako langile autonomoa gogoan. Lan heriotzen odolusteak ez duela etenik salatu dugu. Izan ere, ostiralean ere beste langile bat zendu zen, Muxikan kasu honetan, baso lanetan ari zela; eta gaur beste hildako baten berri izan dugu, ekainaren 29an Gasteizen lan istripua izan zuen langilearen heriotzarekin. Azken hau kamioi baten atoitik erori zen, eta zauri larriekin ospitaleratu zuten. 40 dira jada, gutxienez, Euskal Herrian aurten lanean hil egin diren langileak.
Blog Page 534
Inoiz baino beharrezkoagoa jotzen dugu Gipuzkoako metalgintzako langileek hitzarmen eguneratu eta duina izatea
LABek anbizioz eta ilusioz ekingo dio Gipuzkoako metalgintzako hitzarmenaren negoziazioari. Covid-19k sortutako egoeraren ondorioz 4 hilabetez bildu ezin izan ondoren, bihar, uztailak 7, hasiko dira Gipuzkoako metalaren hitzarmena berritzeko negoziazioak.
Zalantzazko une hauetan, LABek uste du inoiz baino beharrezkoagoa dela Gipuzkoako metalgintzako langileek negoziazio esparru arautzaile propioa, egonkorra eta langileen eskaera nagusiei erantzuten diena izatea. 9 urtez hitzarmenik gabe egon ondoren, asko dira konpondu beharreko gaiak.
LABek plataforma berritu eta gaurkotu bat aurkeztuko du bihar, hainbat elementu berritzaile eta sozial biltzen dituena, hala nola, lana eta familia uztartzea errazteko neurriak, lizentziak hobetzea, deskonexio digitalerako eskubidea bermatzea, aukeraberdintasuna eta emakumeek metalgintzan duten presentzia bermatzea, azpikontratatutako langileen subrogazioa bermatzea, gazteen kontratu-egoera hobetzea… Halaber, plataforma honek elementu historikoak eta funtsezkoak biltzen ditu, hala nola erosteko ahalmena bermatzen duten soldata-igoerak, lanaldia murriztea familiaren zaintza errazteko, lan-prekarietatearen aurkako elementuak, besteak beste, behin-behinekotasuna murriztea eta ABEEak mugatzea, edo lan-erreforma kanpoan uztea ultraaktibitatea bezalako neurriekin eta hitzarmena aldebakarrez bertan behera uzteko aukerarik ez izatearekin.
LABen argi dugu bide hau langileekin batera egin behar dugula; horregatik, plataforma ehunka langilerekin elkarbanatu dugu, ekarpenak jaso ditugu eta datozen urratsak ematerakoan ere langile kolektibo guztiaren ekarpenak ezinbestekoak izango direla argi daukagu. Horregatik, aktibazioa eta borroka ere lan zentro guztietara hedatu beharko da; tokian tokiko aldarrikapen eta borrokak sektorearekin uztartuz.
Gainera, sektorean emakumeon egoera nolakoa den ikusirik, metalgintzako LABeko emakumeekin ere bilerak abiatu genituen, bide horretan urratsak ematea ezinbestekoa izango da.
Ez dago aitzakiarik hitzarmenaren negoziazioari aurre ez egiteko. Bihar, patronalaren benetako negoziatzeko borondatea zein den ikusteko aukera ona izango da. LABek indar guztiekin egingo du borroka, oraingoan bai, hitzarmen duin bat lortzeko Gipuzkoako metalgintzako langile guztientzat.
Bilera bihar goizeko 9:30ean izango da Donostian, Adegi patronalaren egoitzan.
[IRITZIA] “Negu gorriak euskarazko hezkuntzan”
![[IRITZIA] “Negu gorriak euskarazko hezkuntzan”](https://www.lab.eus/wp-content/uploads/2020/07/Irale-768x344.jpeg "[IRITZIA] “Negu gorriak euskarazko hezkuntzan”")
LABeko Hezkuntza Politikako kide Izarne Zelaiak, Irati Tobarrek eta Ibai Redondok euskal eskola publiko komunitarioari buruz idatzi dute: “Euskaldunon eta euskaltzaleon ardura da, behetik gora, auzolanean, elkarlanean euskarazko hezkuntza sustatzea eta aldaketa sakonak eragitea”.
“Aurrerantz goaz edo atzerantz goaz?” abesten zuen Negu Gorriak taldeak Esan Ozenki bere abesti ezagunean. Azken urteotan hau izan da hezkuntza komunitateak maiz bere buruari egin dion galdera, euskararen ezagutza eta erabilera zein D ereduko matrikulazioaren hazkuntzan geldialdia nabaritzen genuelako. Gaur, ez dago zalantzarik: geldialdia gaindituta atzerantz goaz Euskal Herriko lurralde gehienetan. Zerbait egin ezean negu gorria dator euskararentzat (eta ez Muguruzatarrena).
Euskararen ezagutzan, erabileran eta kalitatean atzera goaz zoritxarrez, hori da, besteak beste, EAEko Hezkuntza Sailak argitaratu duen ikerketak esaten duena. Datuak beldurgarriak dira eta erreakzioa eskatzen dute, adibide bat ematearren, derrigorrezko hezkuntza amaitzean ikasleen euskara mailan egin den atzera pausua oso handia izan da: DBH2n, euskaraz hasierako maila (baxuena) lortzen duten ikasleen kopurua %33tik %53ra pasa da 10 urtetan; kontrara maila ertaina edo altua lortzen dutenak %67tik %47ra. Dauden programak indartu, berriak martxan jarri, ratioak txikitu, metodologia komunikatibo-parte hartzaileak abiatu eta hizkuntza eredu desberdinak kentzea, euskarazko murgiltze eredua orokortuz, beharrezko neurriak dira besteak beste. Zoritxarrez, Eusko Jaurlaritzak, neurri batean arazoa onartu, baina, neurriak beste norabide batean hartu ditu. Murrizketak egiten ari da Hezkuntzan eta bereziki euskara indartzeko programetan: formazioan (Iralen lanpostuen herena galduko da); ikasleentzako Euskal Girotze Barnetegiak bertan behera utziko ditu; “Hamaika esku” murrizketa gogorrak egiten ari da ( jatorri atzerritarreko ikasle ugari biltzen dituen programa), eskoletako zuzendaritzekin lehia gogorrean daude momentu honetan; HIPI postuak murrizten ari dira ( jatorri atzerritarreko ikasle etorri berriei euskara erakusteko lan postuak); atzerrian ikasten ari diren ikasleek ( asko diplomatiko eta goi karguen seme alabak) ez dute euskara dakitela ziurtatu beharko tituluak eskuratzeko; Heziketa Bereziko 38 lanpostu perfilik gabe sortu ditu, 23 irakasle erdaldun gehiago lanean hasi dira, horietako gehienak D ereduko eskoletan; eta prestatzen ari den Hezkuntza Lege Berrian Jaurlaritzak ez du murgiltze eredua ezartzeko konpromisorik hartzen.
Zer esan Nafarroako egoeraz. Artikulu honetan, ez dugu hitz egingo euskarak unibertsitate eta lanbide heziketan bizi duen egoeraz, ia existitu ere ez da egiten. Iruñean UPNk alkatetza hartu zuenetik euskarazko irakaskuntza izan du jo puntuan. Udal Haur Eskoletan euskaraz matrikulatzeko plazak asko murriztu ditu eta haur ugari gelditu da kanpoan. Nafarroako Gobernua ere, karramarroarena egiten ari da, atzerantz ibiliz D ereduaren hedapena gelditu nahian: Mendigorrian D eredua debekatuz, hizkuntza ereduak mantenduz eta zentzu honetan hainbat eskolari PAI (ingeles-gaztelera) eredutik irtetea debekatuz ( Castejonen adibidez). Zorionez, Nafarroan Esan Ozenkiren letretran oinarrituz, “Euskalduna naiz eta harro nago” abestiaren ideiari jarraituz, jarrera euskarafoboen aurrean antolatu, mobilizatu eta alternatibak eraikitzen ari dira. Euskarazko irakaskuntzaren aldeko mobilizazio handiak egin dituzte aurten, Mendigorrian D eredua zabaltzeko lan izugarria egiten ari dira (Nafarroako Gobernua estu hartuz) eta Iruñean euskarazko haur eskoletan lekurik ez dagoela ikusita, proiektu alternatibo bat osatzen ari dira dozenaka familia ikuspegi publiko eta komunitarioarekin.
“Gora Herria” zioen Fermin Muguruzak kantuan, zazpi herrialdez osatutako herria, Euskal Herria. Ipar Euskal Herrian ere “kolpez, kolpe”, herriz herri, euskarazko irakaskuntza bidea egiten ari da. Auzolanean, komunitatea aktibatuz, estatu zentralistaren oztopoen gainetik, maiz udalen konplizitatea aurkituz Ikastolak hedatzen ari dira eta baita euskarazko eskola publikoak ere. Egoera latzean irtenbide komunitarioak aurkitzen ari dira eta bide horretan, udalez gaindiko administrazioaren, Euskal Elkargoaren engaiamendua areagotzea ere beharrezkoa da. Oraindik orain ikasleen %40ak soilik ikasten du lehen hezkuntzan euskaraz edo eredu elebidunean; bigarren hezkuntzan edo kolegioetan egoera okerragoa da, ikasleen %22k.
LABetik mezu argi bat zabaldu nahi dugu. Gaur egungo hezkuntza sistemak agortuta daude. Ez dute balio euskalduntzeko, ez dute balio gure kulturaren transmisiorako, segregazioa gainditzeko edo hezkuntza hezkidetzailea bermatzeko. Gaur indarrean dauden hezkuntza Sistema Española eta Frantsesa, zentralistak, neoliberalak eta heteropatriarkalak direlako. Hezkuntza sistemaren erroko eraldaketa bat beharrezkoa da, ezin dugu hezkuntza zapaltzen gaituzten estatuen eskuetan utzi, gure herriaren beharrei erantzungo dien hezkuntza burujabea behar dugu: Euskal Eskola Publiko Komunitarioa. Administrazio autonomiko eta estatalak euskarazko hezkuntzaren aurkako politikak egiten ari dira. Euskaldunon eta euskaltzaleon ardura da, behetik gora, auzolanean, elkarlanean euskarazko hezkuntza sustatzea eta aldaketa sakonak eragitea. Horretan ari dira momentu honetan Euskal Herriko zazpi herrialdetan langile, guraso eta milaka ikasle, zuen alboan gaituzue. Bultza euskal hezkuntza. Bultza euskal eskola publiko komunitarioa.
Osasun arloko politika publikoak errotik aldatzeko eskatu diogu Jaurlaritzari
Joan den ekainaren 26an deitutako kontzentrazioen ondoren, jarraipen handia izan zutenak, eta osasun sailaren erantzunik jaso ez zenez, LAB, SATSE, ELA, SME, CCOO, UGT eta ESK sindikatuok beste urrats bat eman dugu mobilizazioetan, eta berriz ere dei egiten diegu Osakidetzako langileei eta herritarrei uztailaren 9an, 18:00etan, Bilbon, Donostian eta Gasteizen egingo ditugun elkarretaratzeetan parte hartzera.
Joan den ekainaren 26an, SATSE, ELA, LAB, SME, CCOO, UGT eta ESK sindikatuek elkarretaratzeak deitu genituen Donostiako, Txagorritxuko eta Basurtuko ospitaleetan, baita Osakidetzako Lehen Arretako osasun-zentroetan ere, Eusko Jaurlaritzaren murrizketa-politikak eta euskal osasun publikoaren pixkanakako ahultze kezkagarria salatzeko. Mobilizazio horien jarraipen garrantzitsua, zalantzarik gabe, lantokietan bizi den egoera eskasaren eta osasunaren arloko politika publikoak errotik aldatzeko beharraren erakusgarri da.
Ildo horretan urrats zehatzak eta irmoak eskatzeko, eta Osasun Sailaren erantzunik jaso ez denez, elkarretaratze berriak deitu ditugu datorren ostegunean, uztailaren 9an, 18:00etan, Bilbon (Eusko Jaurlaritzaren aurrean, Gran Via 85), Donostian (Boulebardeko kioskoan) eta Gasteizen (Olagibeleko Osasun Zentroaren aurrean). Osakidetzako langileei eta herritarrei parte hartzera gonbidatzen ditugu, ongizate kolektiboko tresna den osasun publikoaren defentsan. Tresna hori indartu eta garatu egin behar dugu guztion ongia bermatzeko. Zalantzarik gabe, koronabirusaren krisiak agerian utzi du zerbitzu publikoen garrantzia, eta, zehazki, osasun publikoarena.
Azken urteotan, osasuna negozio iturri bihurtu da batzuentzat. Hala, osasun publikoa ahuldu egin dela ikusi dugu, eta horren ondorioak agerikoak izan dira osasun-krisi honi aurre egiteko orduan. Langileen ahalegina eta inplikazioa izan da gure osasun-sistemaren gabeziak arintzea lortu duena, egunerokoan gertatzen den bezala. Langileek guztiz salbuespenezko baldintzetan egin dute lan: lan-karga onartezinak; babes-neurrien falta kezkagarria; eta langile urriek osatutako ekipoak, Osakidetzak ez baitie baliabide egokirik eta nahikorik eman krisiari aurre egiteko.
Horren ondorioz langileak akitu dira, fisikoki eta psikologikoki. Ikusi besterik ez dago profesional bat hil dela, eta 2.000 profesional baino gehiago kutsatuta daudela, babes-neurririk ez izateagatik. Positibo horiek EAEko positibo guztien %18 izan dira, eta ESI batzuetan plantilla osoaren %20 izatera iritsi dira.
Eusko Jaurlaritzaren murrizketa-politikek euskal osasun publikoaren pixkanakako ahultze kezkagarria eragin dute: aurrekontu-partidak EBko batez bestekotik behera; enpleguaren suntsiketa; egiturazko plantilla oso urria; kontratazioaren gehiegizko eta iruzurrezko erabilera; lan-eskubideen murrizketak; pribatizazioak; lan-karga onartezinak, etab.
LAB, SATSE, ELA, SME, CCOO, UGT eta ESK sindikatuok berriro eskatzen diegu Eusko Jaurlaritzari eta Osasun Sailari, premiaz eta atzerapenik gabe, errotik alda ditzatela osasun-arloko politika publikoak, eta neurri hauek har ditzatela:
• Osasun publikorako aurrekontu-partida bat, EBko batez bestekoarekin parekatuko dena.
• Enpleguaren arloan:
â—¦ Plantilla handitzea, iruzurrean ezkutatuta dauden enpleguak egiturazko plantillan
txertatuz.
â—¦ Plantilla egonkortuko duten eta Osakidetzak diru publikoarekin prestatutako profesionalen ihesa saihestuko duten behin-behineko langileak sendotzea.
• Murrizketa guztiak lehengoratzea: erosteko ahalmena berreskuratzea, Itzarri, garapen profesionala, erretiro aurreratuaren primak.
• Zerbitzu pribatizatuak arlo publikora itzultzea, dagoen enplegua galdu gabe.
• Plantillaren osasuna eta segurtasuna bermatzeko neurriak, bai koronabirusaren berragertze baten aurrean, bai haren eguneroko lanean: kategoria guztietarako babes- material nahikoa eta egokia; arreta-maila guztietako lan-arriskuak baloratzea eta prebentzio eta babes neurriak hartzea; arrisku psikosozialak ebaluatzea, lan-kargen ondoriozkoak barne, eta neurri zuzentzaileak hartzea.
Egoera hori zuzentzeko neurriak hartzeko eskatzen diogu Eusko Jaurlaritzari. Bestela, protestak areagotuko ditugu, bat ere baztertu gabe.
Asko dugu jokoan! Orain inoiz baino gehiago, kalitatezko osasun publikoaren alde!
Inoiz baino beharrezkoagoa jotzen dugu Gipuzkoako metalgintzako langileek hitzarmen eguneratu eta duina izatea
LABek anbizioz eta ilusioz ekingo dio Gipuzkoako metalgintzako hitzarmenaren negoziazioari. Covid-19k sortutako egoeraren ondorioz 4 hilabetez bildu ezin izan ondoren, bihar, uztailak 7, hasiko dira Gipuzkoako metalaren hitzarmena berritzeko negoziazioak.
Zalantzazko une hauetan, LABek uste du inoiz baino beharrezkoagoa dela Gipuzkoako metalgintzako langileek negoziazio esparru arautzaile propioa, egonkorra eta langileen eskaera nagusiei erantzuten diena izatea. 9 urtez hitzarmenik gabe egon ondoren, asko dira konpondu beharreko gaiak.
LABek plataforma berritu eta gaurkotu bat aurkeztuko du bihar, hainbat elementu berritzaile eta sozial biltzen dituena, hala nola, lana eta familia uztartzea errazteko neurriak, lizentziak hobetzea, deskonexio digitalerako eskubidea bermatzea, aukeraberdintasuna eta emakumeek metalgintzan duten presentzia bermatzea, azpikontratatutako langileen subrogazioa bermatzea, gazteen kontratu-egoera hobetzea… Halaber, plataforma honek elementu historikoak eta funtsezkoak biltzen ditu, hala nola erosteko ahalmena bermatzen duten soldata-igoerak, lanaldia murriztea familiaren zaintza errazteko, lan-prekarietatearen aurkako elementuak, besteak beste, behin-behinekotasuna murriztea eta ABEEak mugatzea, edo lan-erreforma kanpoan uztea ultraaktibitatea bezalako neurriekin eta hitzarmena aldebakarrez bertan behera uzteko aukerarik ez izatearekin.
LABen argi dugu bide hau langileekin batera egin behar dugula; horregatik, plataforma ehunka langilerekin elkarbanatu dugu, ekarpenak jaso ditugu eta datozen urratsak ematerakoan ere langile kolektibo guztiaren ekarpenak ezinbestekoak izango direla argi daukagu. Horregatik, aktibazioa eta borroka ere lan zentro guztietara hedatu beharko da; tokian tokiko aldarrikapen eta borrokak sektorearekin uztartuz.
Gainera, sektorean emakumeon egoera nolakoa den ikusirik, metalgintzako LABeko emakumeekin ere bilerak abiatu genituen, bide horretan urratsak ematea ezinbestekoa izango da.
Ez dago aitzakiarik hitzarmenaren negoziazioari aurre ez egiteko. Bihar, patronalaren benetako negoziatzeko borondatea zein den ikusteko aukera ona izango da. LABek indar guztiekin egingo du borroka, oraingoan bai, hitzarmen duin bat lortzeko Gipuzkoako metalgintzako langile guztientzat.
Bilera bihar goizeko 9:30ean izango da Donostian, Adegi patronalaren egoitzan.
Premiazkoa da lan heriotzen egiturazko arazoa agenda politikoan kokatzea
Aurten gutxienez 39 langile hil dira lanean Euskal Herrian eta bi langilek desagertuta jarraitzen dute Zaldibarreko zabortegian otsailaren 6tik. Uztailaren 2an langile bat hil zen GI-636 errepidean Irun parean eta ostirala eguerdian, baso langile bat hil zen Muxikan mendi garbiketa egiten ari zela.
Lehenik eta behin LAB sindikatutik, gure babes eta elkartasunik zintzoena erakutsi nahi diegu hildakoaren senitarteko eta gertukoei.
Basogintza sektoreko jarduerak arrisku anitz ditu. Langileek lan desberdin asko egin behar izaten dituzte, askotan bakarrik; zenbaitetan lan gogorrak eta neketsuak, orografia berezian lan egiten dute, zarata pairatzen dute, estres termikoa, makinari kopuru altua erabiltzen dute. Guzti horrek sektoreko ezbehar tasa altuari eragiten dio eta gainera, lan arriskuen alorrean prestakuntza gutxi jasotzen dute.
Guzti honek eragina du jasan behar duten istripu tasa altuan. Gainera, hauetariko batzuk larriak eta hilgarriak izaten dira. Sektoreko langileak arriskupean daude. Beraz, administrazio publikoei eskatzen diegu, berehala, neurriak hartu ditzatela langileon lan eta bizi-kalitatea hobetzeko, eta lan arriskuen alorrean formakuntza plana martxan jarri dezatela.
Laneko biolentzia arazo larria da, arazo estrukturala, inposatzen diguten politika neoliberalaren ondorio zuzena. Prekarietateak hil egiten gaitu.
Hauteskunde atarian gauden honetan, Eusko Jaurlaritzari galdetzen diogu zein pauso emateko prest dagoen egoera eta eredu hau geldiarazteko. Prest ahal daude agenda politikoan lan istripuen arazo estrukturala kokatzeko?
LAB sindikatutik argi dugu. Bizitza eta lan duinak behar ditugu, lanetik onik eta bizirik bueltatzeko eskubidea dugu.
Sarraski honekin amaitzeko, eredu berri bat gauzatu behar dugu, interes ekonomikoen gainetik langileon bizitza eta osasuna lehenetsiko dituena.
LAB sindikatutik lanean eta borrokan jarraituko dugu langileon eskubide, segurtasun eta osasunaren alde. Klase sindikalismoak erantzun irmoa eman beharra du, langileria eta gizarte osoa martxan jarriz. Horregatik, azken istripua salatzeko antolatuko diren mobilizazioetan parte hartzeko deia egiten diogu langile klaseari.
Dei egiten diegu langileei Zaldibar Argitu!-ren larunbateko manifestazioan parte har dezaten
Uztailaren 6an bost hilabete beteko dira Zaldibarreko Verter Recycling-en zabortegia hondoratu eta Alberto eta Joaquin lurperatu zituenetik. Lan istripuak ez dira bizitzako gertakari arruntak, ekonomia eredu zehatz batek ezartzen dizkigun lan baldintzen ondorio baizik, eta Zaldibarrekoa bereziki, sistema kapitalista ekozidaren erakusgarri garbia da. Horrela, berebiziko garrantzia du gertatutakoaren inguruan erantzukizunak argitzeak. Desagertuen bilaketa eta bertan lanean ari direnen osasuna bermatzea ere lehentasunezkoak dira.
Istripua gertatu zenetik hona etengabeak izan dira sindikatuaren ekimenak bertan gertatutakoa argitzea helburu hartuta, langileak, osasuna eta erantzukizuna kontuan hartuko dituen konponbidea lortzeko. Horrela, bere sorreratik bertatik babestu ditugu Zaldibar argitu!-k egindako ekimen eta deialdiak.
Larunbatean, manifestazio nazionala deitu du Zaldibar Argitu!-k, “5 hilabete, konpromisoak nahi ditugu” lemarekin. Mobilizazioa 17:00etan abiatuko da Eibarreko Untzaga plazatik. LABek ordezkaritza bidaliko du bertara eta langileei dei egiten die mobilizazioan parte hartzera, herri erantzuna beharrezkoa baita horrelako gertakarien aurrean eta bizitza erdigunean izango duen eredu bateranzko trantsizioa indartzeko.
“Ez gaude prest berriro ere krisiaren faktura gazteon bizkar gainean jartzeko; krisiaren faktura aberatsek ordain dezatela!”
Langileria eta bereziki gazteak pairatzen ari diren egoeraren aurrean, Ernairekin batera, enplegu duina aldarrikatzeko mobilizazioa egin dugu Gasteizen, Lanbideren egoitzaren aurrean, “Krisiaren faktura aberatsen kontura. Gazteok lan duina, bizi duina!” leloarekin.
Hauxe da, Ernai gazte erakundearekin batera, gaurko mobilizazioaren harira egin dugun irakurketa:
2008an krisiari erantzuteko ezarritako errezetek lan merkatua are eta gehiago desegituratu zuten, lehendik ere prekarietatea hedatuta zegoen arren, kapitalismo basatian sakondu eta gazteen enpleguarekin amaitu zuten.
Ondorengo urteetan, errekuperazio ekonomikoa gazteon eta langileon eskubideen bizkar egin da. Enpresak irabaziak metatzen hasi eta enplegua sortu zen, enplegu prekarioa ordea, pobreziatik ateratzeko enplegua izatea nahikoa ez izateraino, miseriazko soldata eta lan baldintza negargarrietan.
2010 eta 2012ko erreformak, Eusko Jaurlaritza eta Nafar Gobernuak ezarritako murrizketak… oraingo krisiari aurre egiteko arazo estruktural bilakatu dira eta argi geratu da hori Martxotik hona galdu den enplegua nolakoa izan den erreparatzen badugu. Elite ekonomikoaren eta merkatuaren beharrei solik erantzuten dien lan merkatua sortu zuten, erabili eta botatzeko enpleguarekin, flexibilitatea muturreraino eramanez. Lan baldintza kaxkarretan lan egiten ondoren, orain enplegu hori botatzeko garaia iritsi da.
Gazteok betetzen genituen lanpostu gehienak pandemian zehar desagertu edo suntsitu egin dira.
â–Ş Ostalaritzako gazte langileak izan gara pandemiaren lehen egunetik kaleratuak izan garenak
â–Ş Udalekuetan lan egin izan dugun gazteak, aurten asko eta asko gazteontzako sustengo ziren udako lanik gabe geratuko dira
â–Ş Kontraturik gabe eta beltzean lan egiten dugun gazteak gara asko eta asko (klase partikularrak ematen, lanik prekarioenak eta baldintzarik okerrenak dituztenak betetzen…)
Atzo kaleratutako langabezia datuek argi adierazten dute egoera hau:
â–Ş Langabeziaren zifra ofiziala Hego Euskal Herrian 184.912 langabetura igo da, eta horri beste 87.143 gehitu behar zaizkio. Izan ere, EABET (Enplegua Aldi Batera Erregulatzeko Txosten) egoeran daude eta ziurgabetasun handia dute etorkizunari begira.
â–Ş EAEri dagokionez %84 igo da gazteen langabezia, aurreko urteko ekaineko datuekin alderatuta. Datu hauek oso esanguratsuak dira, kontutan hartzen baldin badugu iazko datuek gazteriaren prekarizazo egoera bat islatzen zuten datuak zirela.
Gazteok kapitalismo heteropatriarkalaren ondorio bortitzenak bizitzen ari gara belaunaldi bezala, 2008ko krisiak eta baita oraingoak, gogor kolpatuko duen sektorea gara.
â—¦ Ongi ezagutzen ditugu krisiaren aitzakipean jarraitzen diren errezeta neoliberalak: Horren ondorio dira enplegu egoera prekarioak, emantzipatzeko ezintasun nabaria, hezkuntza publiko eta euskaldunaren pribatizazioa.
Eta orain, berriz ere elite ekonomikoen eta patronalaren interesen araberako politikak bultzatu edo herri eta langile klasearen alde, justizia sozialaren alde, migranteen, emakumeen, gazteen eta orohar bazterrean kokatzen diren langile guztien aldeko politikak martxan jartzea, horiek dira bi aukerak. Pobrezia eta prekarizazioa hedatzea hautu politiko bat da, eta Madriletik eta Gasteiz eta Iruñetik datozen haizeek ez dute ezer onik ekartzearen itxura. Asteazkenean bertan PSOEk EH Bildurekin izenpeturiko akordioaren aurka bozkatu eta lan erreforma bertan behera uztearen aurkako posizioa hartu zuen. Eta hemen ondoan, Gasteizen dugun Eusko Jaurlaritzako lehendakaria den Urkullu jauna ere hasia da esfortzua eskatzen langile publikoei. Gure agintariek dagoeneko hautua egina dutela dirudi, elite ekonomiko eta patronalaren aldeko hautua, herri honen gehiengoari bizkarra ematearen aldeko hautua.
Guk ere, Ernai eta LABek, aukera egina dugu. Bazterketa sozialarekin, pobreziarekin eta prekarizazioarekin amaitu nahi dugu, bizitza duinak nahi eta behar ditugu! Eta horretarako enplegua behar dugu, baina ez edozein enplegu, aberastasuna banatuko duen enplegua da behar duguna, soldata eta baldintza duinak bermatuko dizkigun enplegua, arrakalekin amaituko duena.
Madril, Gasteiz eta Iruñetik datozen haize txarrei aurre egingo diegu, modu kolektiboan. Ez gaude prest berriro ere krisiaren faktura gazteon bizkar gainean jartzeko; krisiaren faktura aberatsek ordain dezatela! Ez dugu utziko elite ekonomiko eta euren mesedetarako agintari autoritarioek gazteon eta oro har langile eta herritarron bizi baldintzak zapaltzea, krisi hau ez dugu guk ordainduko!
Eta bide horretan, gazteon eta langileon lan eta bizi baldintza duinak nahi baditugu nahitaezkoa izango da gaurdanik Euskal Errepublika Sozialistaren aldeko indarrak metatzen hastea.
Gora euskal gazteria! Gora euskal langileria! Gora Euskal Errepublika Sozialista!
Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailak eskola-jantokiekiko duen aldebakarreko jarrera eta utzikeria salatzen dugu
LABek ekainaren hasieratik salatu du Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailak ez duela informaziorik eman 2020-2021 ikasturterako eskola-jantokiei buruz.
DBHko ikastetxeei dagokienez (Derrigorrezko Bigarren Hezkuntza), sailak eskolaegutegiari buruzko ebazpen bat argitaratu zuen, honako hau adierazten duena: “20192020 ikasturtean gertatutako konfinamendu-aldiaren ondorioz gertatutako kontingentziak direla-eta, antzeko egoera bat gerta daitekeelakoan, 2020-2021 ikasturterako salbuespen gisa, DBHko ikastetxeek ikasturte osoa eman ahal izango dute goizeko lanaldi jarraituan, eta OOGk onartu beharko du proposamen hori (…)”. 2020-2021 ikasturtea antolatzeko Hezkuntzako sailburuordearen ebazpenean, eskolako jangeleei buruzko aipamenik ez da egiten.
Bestalde, Hezkuntza Saileko langileak kudeatzeko zuzendariak bidalitako dokumentuan adierazten denez, “DBHko eta Batxilergoko ikastetxeek autonomia izango dute jantoki-zerbitzua emateko”; hau da, ikastetxeek erabakiko dute jangelazerbitzua eman ala ez, eta ez Hezkuntza Sailak berak. Etapa horietan jangelazerbitzurik emango ez balitz (131 zentro), 500 lanpostu baino gehiago galduko lirateke. Gainera, gaur egun, haur eta lehen hezkuntzako zentroetan ez dakigu zer eragin izan dezakeen kontingentziak abian jartzeak, ezta jangela-zerbitzua emango bada ere, eta 7.000 langilek baino gehiagok kaltetuak izango lirateke, kontratu partzialak eta prekarioak dituzten emakumeek, eta horietako asko azpikontratatuta daude.
Ez dugu ahaztu behar eskola-jangela funtsezkoa dela ikasleek etapa akademikoan jasotzen duten hezkuntza integralean, 0 urtetik derrigorrezko hezkuntza amaitu arte. Zerbitzu hori funtsezkoa da eta hortaz, ez dugu onartzen hezkuntza-etapa bakar batean ere ez ematea ikasturtearen lehen egunetik.
LAB sindikatutik berretsi egiten dugu Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailaren aldebakarreko jarrera eta utzikeria, eta eskola-jangela guztiak irekitzea eskatzen dugu, inolako diskriminaziorik gabe eta lanpostu-galerarik eta murrizketarik gabe.