LABLangile Abertzaleen Batzordeak

Bada gutxienez honezkero hirugarren legegintzaldia EAJk bere euskal enplegu publikoaren lege proposamena onartzen duela Gobernu Kontseiluan.

Icetak egin dituen aldaketa normatiboekin, EAJk enplegua egonkortzeko zeukan plan osoa, plan bakarra eta ez nahikoa (Kidego eta eskalen legea)  erabat indargabetuta geratu da. Euskal Enplegu Publikoaren Legearen iragarpena erabili nahi izan du honek suposatzen duen porrota estaltzeko.

Legegintzaldiz legegintzaldi aurkeztu izan diguten dokumentuak ez du aldaketarik pairatu, ez bada epaitegi ezberdinek zuzendutakoa jasotzen duelako, edota urteak pasa eman diren hainbat egokitzapen. Halaxe aitortu du gainera Jaurlaritzak sindikatuoi ez-bilerarako bidalitako oharrean: «Proiektu hori aurreko legegintzaldiaren amaieran Legebiltzarrean izapidetzen ari zenarekin bat dator, araudia egokitzearen ondoriozko aldaketa ez-funtsezkoren bat izan ezik». Hori da sindikatuok jaso dugun informazio guztia.

Jaurlaritzak argi uzten du, beraz, proiektu bera dela, eta ez duela sindikatuokin negoziatzeko inolako asmorik. Azken saiakeran eragile sozial guztiok gure kontrako jarrera adierazi genuen eta LABek aurkeztu zituen zuzenketako bat ere ez zuen onartu Gobernuak. Oraingoan arrabola erabilita proiektua inposatzeko asmoa garbia du. Hona hemen orduan egiten genuen irakurketaren eta gure proposamenen laburpena:

Euskal Enplegu Publikoaren Lege proposamena ez da gurea eta zeharo neoliberala da:

•          Negoziazio Kolektiboa aipamen hutsa da, eta negoziazioan baino, autoritarismoan oinarritzen da.

•          Gaurkotasun itzelak duen behin-behinekotasunaren arazoa taxuz konpontzeko ere ez du baliatzeko asmorik Jaurlaritzak.

•          Garapen Profesionalaren eta Zuzendaritza Profesionalaren proposamenek administrazio publikoak batzoki bezala funtzionatzen jarraitzeko asmoa islatzen dute: ardurako postuak eta promozioak arbitrarioak, eta bitartean oinarrizko zerbitzuak pribatizatuz negozioa handitu.

•          Administrazioa euskalduntzeko ausardiarik ez, ohiko propaganda hutsa.

•          Galdutako eskubideak berreskuratzeko eta blindatzeko, eta mutualitateak lan osasun publikotik baztertzeko aipamenik ez.

•          Subrogazio eskubidea ere ez da jasotzen.

•          Klausula feministak ere faltan botatzen ditugu.

Lehendakariari eta Eusko Jaurlaritzari ahoa «auzolana» bezalako leloekin betetzen zaienean, praxian autoritarismoa agertzen da; besteei kogobernantza eskatzen dien bitartean, bere langileei entzungor eta inposizioa; autogobernu gehiago aldarrikatzen duen bitartean, dagoeneko dituen eskumenak erabat garatzeko ausardiarik ez. 

LABek egindako ekarpenak negoziagarriak eta gauzagarriak dira, eta aliantzak ehuntzen jarraituko dugu inposizioak gaindituta benetako eta geurea den Enplegu Publikoaren Euskal Lege bat guztion artean, auzolanean, adosteko.

Horregatik, Olatz Garamendiri hurrengo eskaerak luzatu nahi dizkiegu:

•          Orain arte Gobernuek aurkeztu dituzten Enplegu Publikoaren Euskal Lege proiektu guztien inguruan sindikatuen aldetik ez dute inolako babesik jaso, ez dute inolako adostasunik lortu, bada garaia benetako negoziazioa eta behar dugun lege berria arlo sozialarekin negoziatzea.

•          Enplegu Publikoaren inguruan daukagun erronka inportantea behin-behinekotasunarekin bukatzea da. Ausardiaz jokatzea eskatzen diegu. Arazoari aurre egiteko behar diren tresna legalak eta lege propioak negoziatuz.

Aldaketa horiek ez diote amaiera ematen hego Euskal Herriko milaka  langileren prekaritate-egoerari, eta, espero bezala, ez ditu kontuan hartzen euskal administrazioen errealitatea eta beharrak.

Espero zen bezala, euskal enplegu publikoaren arazoei irtenbidea ematea ez zen araudi zentralistetatik edo epaitegietatik iritsiko, baizik eta, LAB sindikatutik azken urteotan aldarrikatu dugun bezala, konponbidea etorriko da negoziazio kolektiboaren bidez eta euskal erakundeek, errealitate espezifikoa eta gure administrazioen beharrak kontuan hartuta, bere ahalmen legegile osoa garatzeko daukaten aukera gauzatuz.

Enplegu publikoa sortzeko eta egonkortzeko oztopoak jarri dituztenek, behin-behinekotasun tasa altuak sortu dituztenek, aurrekontuetan  murrizketekin, birjarpen-tasak ezartzearekin, orain Europako eskakizunari erantzuteko helburu bakarrarekin egin dituzte aldaketa hauek, aldi baterako langileen artean are babesgabetasun handiagoa sortuz, beren lanpostuak arriskuan jarriko direlako konpentsazio ekonomiko irrigarri batekin eta atzeraeraginezko izaerarik gabe.

Publikoaren kudeaketa inposatu nahi digute, pribatizazioetan oinarrituta, iruzurrean oinarrituta enpleguaren teknokrizazioan oinarrituta.

Madrildik  etorritako  injerentzia guztiak  indar  gehiago ematen  dio  etengabe errepikatzen  dugun aldarriari, hau da, EAEko Legebiltzarrean eta Nafarroako gobernuan ahalmen legegile guztiak erabili behar dituztela berme juridikoekin lege propioak aurrera ateratzeko. Alde batera utzi behar dira ez nahikoak diren proposamenak, adibidez, EAJk oraindik mantentzen duen Kidego eta Eskalen legea.

Eusko    Jaurlaritzari    eta   Nafarroako Gobernuari egin beharreko lege berri eta  aldaketa legalak  sindikatuokin negoziatzea eskatzen diegu:

•          Ez  dugu onartuko  Madril  izatea negoziazio-markoa. Kontsolidazio  lege propio bat ezinbesteko tresna da gure administrazioetan dagoen behin behineko tasa  eta prekarizazioarekin bukatzeko. Lege  honek  kontuan hartu behar du EAEn zein Nafarroan dagoen errealitate espezifikoa, behin-behinekotasun tasa handiak eta administrazio bakoitzaren errealitate desberdinak ere. Administrazio bakoitzaren prozesuak  sostengatu eta lege-esparruarekin babestuko duen tresna bat behar dugu.

•          Negoziazio   Kolektiboaren   aldeko aldarria  egiten dugu.   Tokian   toki negoziazio prozesuen   bitartez,  lanpostu  estruktural  guztiak identifikatu eta  lanpostuen  zerrendan sartzea helburutzat  daukagu, gaur  egungo iruzurrean  dauden lanpostu  guztiak aitortzea ezinbestekoa delako.

•          Salbuespenezko egoera bati, neurriko irtenbidea negoziatu. Administrazio ezberdinetan enplegua  egonkortzeko beharrezkoak diren salbuespeneko neurriak    negoziatu    behar dira, errealitate  ezberdinak kontuan  hartuta: adina,  antzinatasuna,  sarbide mota, feminizatuta dauden kolektiboak.

LABek berriro deitzen ditu langile publiko guztiak enplegu publikoaren eta lan baldintzen alde borrokatzen jarraitzeko, eta elkarlan sindikala bultzatzen jarraitzeko konpromisoari heltzen jarraitzen diogu.