2026-06-10
Blog Page 4

Gipuzkoako esku-hartze sozialak hitzarmen duina behar du

Langileak hitzarmen kolektiborik gabe daude urtea hasi zenetik. Bada, egoera honek zaurgarritasun egoeran jartzen ditu berez nahiko berezia eta gizartearentzat ezinbestekoa den sektorea osatzen duten beharginak.

Administrazio publikoak gizarte eta zaintza lanak enpresa eta elkarte pribatuei azpikontratatzen dizkie eta, ondorioz, diru publikoa esku pribatuetara daramate. Sistema publiko-pribatu honek langileentzako prekaritatea besterik ez dakar, enpresek eta elkarteek etekin ekonomikoa bilatzen dutelako zerbitzu duina eta langileen ongizatea bilatu beharrean. Zerbitzu publikoak publikoki kudeatu behar dira, eta zerbitzu publikoetan lanean dabiltzan langileak langile publikoak izan behar dira.

Hitzarmen kolektiborik gabe egoteak soldatak izoztuta izatea dakar. IV. Hitzarmeneko soldata-taulek ez dute islatzen gaur egun sektoreko langileek egiten duten lanak izan beharreko aitortza, ez eta azken urte honetan munduko hainbat gertakari direla eta bizitzak izan duen garestitzeari erantzuten ere. Hori dela eta, sekula baino anbizio handiagoz exijitu behar zaie soldata igoera bat bai patronalari, baita Gipuzkoako Foru Aldundiari ere, langile hauen soldatak administrazio publikoan lan berdina egiten ari diren langileenekin parekatu arte.

Soldata kontuez gain, beste zenbait arazo estruktural ditu sektoreak; klasifikazio profesionalarena, besteak beste. Bolonia Planaren aurretik ezarritako kategoriak dauzka, gaur egun Gradu kategoria duten ikasketak bi maila ezberdinetan ezarrita. Horrez gain, bosgarren kategoria profesionalean dauden langileen lan baldintzak hobetzea ezinbestekoa da, oinarrizkoak diren baina errekonozimendurik ez duten ezinbesteko funtzioak betetzen dituztelako.

Pixkanaka adinean goraka doan sektorea da esku-hartze sozialekoa, eta dituen berezitasunengatik ezinezkoa da lanpostuek eskatzen dituzten karga fisiko eta emozionalak jasatea. Urteko lan-orduei dagokienez ere, 1592 orduetan iltzatuta jarraitzen du.

Lan osasunari dagokionez ere, langileak babesik gabe daude. Babes falta administrazio publikoaren eta zerbitzuak gestionatzen dituzten elkarteen errua da. Administrazio Publikoarena, zerbitzua azpikontratatu eta eskuak garbitzen dituelako langileei gertatzen zaien guztian. Elkarteena, ez dituztelako langileen segurtasuna bermatzeko beharrezkoak diren inbertsioak egiten, eta edozein motatako erasoen aurrean hartzen dituzten neurriak antzuak direlako.

LAB, ELA eta CCOO sindikatuok, orain arte egin bezala, Hedatzen patronalarekin negoziatzen jarraituko dugu, sektoreko langileen eskariak hitzarmenean islatu arte, baina horretarako ezinbestekoa izango da langileen aktibazioa, mobilizazioa eta bultzada. Elkarrekin indartsuagoak gara, posible diren bide guztiak jorratu beharko ditugu hitzarmenean ahalik eta baldintza gehien eta ahalik eta baldintza duinenak bermatuta gera daitezen.

Horregatik, gaur abiatu ditugu Gipuzkoako Esku Hartze Sozialeko langileok hitzarmen duinaren aldeko mobilizazioak, eta datozenetan parte hartzera animatzen zaituztegu, hau guztion borroka delako.

Gora langileon borroka!

Lantokietako indarkeria matxistaren aurrean ez dago prebentzio neurririk

2024ko udaberrian, LAB sindikatuak indarkeria matxistaren prebentzioa lantokietako prebentzio planetan ezartzeko proiektu integrala aurkeztu zuen, eta Osalanen zein NOPLOIren esku ere jarri zuen. Bi urte geroago, proposamenak aintzat hartu gabe eta plan alternatiborik sustatu gabe jarraitzen dute.

Erasoei erantzuteko protokolo bat ezartzetik harago, erasoa bera ekidingo duen prebentziorako sistema neurgarri bat ezartzeko eskatzen du LABek eta neurri horien inplementazioa instituzioek betebehartzat jotzea, euren eskumena den heinean, guztiz premiazkoa baita.

Indarkeria matxista sistema kapitalista heteropatriarkalaren tresna nagusietako bat da, emakumeak* eta genero-identitate disidenteak zapalduta mantentzeko. Lan-munduan indarkeria hori etengabe gertatzen da, eta emakumeak*, askotan, babesik gabe aurkitzen dira; beste zapalkuntza batzuekin eta prekaritatearekin gurutzatzen baita sarritan. Lan sindikalaren ardatzetako bat da lantokiak indarkeria matxistarik gabeko gune seguru bihurtzeko baldintzak eskatzea, eta lan osasuneko prebentzio neurrietan fenomeno horrek daukan eragina kontuan hartu behar da.

Lan-munduan indarkeria matxistari aurrea hartzeak ezin du borondate kontua izan, legezko betebeharra baizik. Hori inplementatzeko neurriak eta sistemak ezarri behar dituzte instituzioek. Prebentzio sisteman integratzea ezinbestekoa da, egungo egituraketara egokituz, modu integral eta sistematikoan. Gaur gaurkoz ez da inola ere kontuan hartzen indarkeriaren prebentziorako sistemak ezartzeko beharra.

Prebentzioan, arrisku ebaluaketan zein babes neurrietan, indarkeria matxistaren eragina identifikatu, aitortu eta kontuan hartu behar da.

Enpresaren prebentzio planean atal zehatz gisa azaldu behar da hasteko; lanpostuen arrisku ebaluaketan ere modu espezifikoan jaso behar da indarkeria matxista emakumeentzako* arrisku faktore bezala, bai enpresaren barruan gertatzen denean, bai enpresatik kanpo gertatzen denean. Eta zehaztu egin behar da hori nola egin, alegia, nola neurtu eta detektatu eta zer neurri hartu. Beraz, LABek proposatzen du horretarako sistema oso bat garatzea:

  • Prebentzioan, arriskuak ebaluatuz eta lehentasunak zehaztuz. Informazioa eta formazioa ere barne bildu behar dira; eta enpresetan sentsibilizazio eta formazio planak zehaztu. Bistan da faktore psikosozialak paper garrantzitsua jokatzen duela eraso matxisten eremuan eta horien eraginean; beraz, faktore psikosozialak ere prebentzioaren atalean kontuan hartzekoak dira. Prebentzio planean atal espezifikoa behar dute.
  • Prebentzio faseak porrot eginez gero, esku hartzeko protokoloak zehaztu behar dira, fokua jarriz egoerak zuzentzeko neurrietan eta prebentzioa hobetzean.
  • Urtero langileen osasuna ikuskatzerakoan, osasun zaintza deritzon zerbitzuan, zeina enpresak eskaini behar duen, indarkeria matxista kasuak edo zantzuak arakatzeko baliabideak integratu behar dira. Balizko kasuak modu espezifikoan kudeatuko lirateke Osalanen eta NOPLOIren eta osasun zerbitzuen eskutik.
  • Proposamen honek administrazioaren ikuskatzaileak formatuta egotea eskatzen du (baita prebentzio delegatuei ematen zaizkien formazioetan prestakuntza zehatza integratzea ere, besteak beste). Noski, lan ikuskaritzak behar hori asetzeko egitura propioa eta espezializatua behar du.

LABek bere aldarriari eusten dio: Osalan eta NOPLOIk irizpidea markatu behar dute proposatutako neurriak betearaztea derrigorrezkoa izan dadin. Eztabaida ezinbestekoa da; lan munduan ere indarkeria matxistaren aurrean prebentzioa landu beharra dago.

LAB sindikatuak mobilizatzen jarraitzeko deia egiten die Bizkaiko Foru Aldundiko eta GUFEko langileei, telelanaren benetako plan bat ezartzeko eta hitzarmenaren blokeoarekin bukatzeko

Aldundiak eta ELA, UGT eta CCOO sindikatuek negoziatutako Telelanaren Plana langileek atzera bota ondoren, joan den maiatzaren 18an batzarra egin zuten Bizkaiko Foru Aldundiko (BFA) eta GUFEko langileen batzordeak eta enpresa batzordeak. Batzarrean argi geratu zen langileek mobilizazio eta batasun handiagoa eskatzen zutela BFAren inposaketari aurre egiteko eta benetako negoziazioa eskatzeko.

Ia langile guztiek eskatu zuten asteko egun batez telelana egiteko proposamena berreskuratzea. Proposamen hori sindikatu guztiek defendatu zuten abendura arte, baina, urtarriletik aurrera, ELAk, UGTk eta CCOOk bertan behera utzi zuten.

Sektore pribatuaren zati batean eta Euskal Autonomia Erkidegoko erakunde publiko gehienetan arlo horretan aurrera egin duten bitartean, BFA gai honetan aurrera urratsak egitera ukatzen da.

Asanblada horretan argi geratu dira bi kontu hauek:

  • Negoziazioaren blokeoaren eta Aldundiaren inposaketaren aurrean, mobilizazioa ezinbesteko tresna da. Hura gabe, ezinezkoa da aurrera egitea. Beste urrats bat emateko eta lanuztea deitzeko beharra planteatu zen.
  • Aldundiak aurreko plana inposatuko zuela iragarri zuenez, kontsultan baztertutako plana onartzeko proposamenari ezezkoa eman zitzaion modu masiboan.

Telelaneko benetako plan bat ezartzeko eskaeraz gain, BFAri akordioa/hitzarmena negoziatzeko eskatzen diote langileek (adostutako azkena 2018/2019koa izan zen). Akordio/hitzarmen berri bat behar da eskubideetan aurrera egiteko: lanaldia murrizteko, pribatizazio gehiago saihesteko, kontziliazioa hobetzeko, euskararen normalizazioan atzerapausorik ez emateko, berdintasunean aurrera egiten jarraitzeko, galdutako erosahalmena berreskuratzeko…

Joan den astetik langileen kontzentrazioak egiten ari dira Ogasunaren eraikinaren aurrean. Mobilizazioen aurrean BFAk inposaketa alde batera uzten ez badu, hurrengo asteetan lanuztea deituko da.

Maiatzaren 28an, ostegunean, 11:30ean, mobilizazioa izango da BFAren Foru Jauregiaren aurrean, eta hilaren 29an, ostiralean, berriro mobilizatuko dira langileak Ogasunaren eraikinaren aurrean, BFAko eta GUFEko langileen batzordeak eta enpresa batzordeak deituta. Hurrengo asteetan mobilizazioekin eta lan-geldialdiarekin jarraituko dute langileek BFAk jarrera berdinarekin jarraitzen badu.

LABek mobilizazio horiek babesteko deia egin die langileei, BFA egiten ari den etengabeko inposizio-politikaren aurrean indarrak metatzeko eta presioa egiteko tresna gisa.

FVEMen borondate faltaren aurrean, LABek Bizkaiko metalgintzan indarrak batu, sektorea antolatu eta aktibatzeko deia egin du

Gaur, maiatzaren 26an, Bizkaiko metalgintzako hitzarmenaren negoziazio mahaiaren zazpigarren bilera egin da.

Beste behin ere, agerian geratu da FVEMek hitzarmena negoziatzeko duen erabateko borondate falta. Beste behin, aitzakiak baino ez ditu jarri, sektoreko langileentzat funtsezkoak diren eduki eta gaiei buruz eztabaidari heltzea saihesteko.

FVEMek uko egin dio erosahalmena bermatuko duten soldata igoerei buruzko galdera zehatzei erantzuteari, baita lanaldia murrizteko, antzinatasuna desizozteko edo lan osasuna, lizentziak eta berdintasuna bezalako gaietan hobekuntzak egiteko prest dagoen ala ez esateari ere. Azken puntu hori, hain zuzen ere, izan da LABek azken bilera honetara eraman duen gaia, eta FVEMek ez ditu erantzun sindikatuak egin dizkion galderak.

Ondorioa argia da: FVEMek ez du inolako hobekuntzarik negoziatzeko borondaterik, eta mahai gainean jartzen du bere azken proposamena, hainbat arlotan atzerapausoak jasotzen dituena, hala nola malgutasunean.

LABen badakigu zer den egoera hau alda dezakeen bakarra. Horregatik uste dugu indarrak batu, sektorea antolatu eta aktibatzeko garaia dela.

Hurrengo bilera ekainaren 19an izango da.

Kubaren aldeko elkarretaratzea eta eguzki-panelak bidaltzeko kanpainaren amaiera ekitaldia Bilbon

AEBen blokeo itogarria nozitzen ari den herrialdeari eguzki-plakak erosten laguntzeko helburuz abiatu genuen Argia eta indarra Kubarentzat kanpainaren amaiera ekitaldia izango da larunbatean, hilak 30, Bilboko udaletxearen aurrean. Horrekin batera, Kuba: Genozidioa gelditu lelopean elkarretaratzea egingo dugu, AEBen blokeo itogarria salatu eta uhartearekiko gure elkartasuna berresteko.

Euskal Herria-Kuba Ekimenak, Euskadi-Cuba elkarteak eta Hegoak plataforma internazionalista osatzen dugun eragileok abiatu genuen kanpaina martxoan, eta zer nolako emaitza izan duen jakitera emango dugu larunbatean. Aurreikuspenak gainditu dituela aurreratu dezakegu jada. Ekitaldian zehar hainbat artistak hartuko dute parte.

Lorturiko diruarekin erosiko diren eguzki-energiako instalazioak Habanako Pediatria Ospitaleari laguntzeko izango dira. Bada, bertako medikua da Aleida Guevara, Ernesto Che Guevararen alaba, eta Euskal Herriari esker oneko mezua helarazi dio. Bere esanetan, “gure haurren irribarreari eusten laguntzeko” ekarpena da kanpainaren bitartez eginikoa.

Post by @LABsindikatua@mastodon.eus
View on Mastodon

Izan ere, jakina denez, muturreko egoera bizitzen ari da Kubako uhartea gaur egun, setio energetikoa, zigor ekonomiko gogorrak eta AEBetako Gobernuaren esku-hartze militarraren mehatxua tarteko. Kubatarrek beren subiranotasuna entregatzea da metodo krudel horien bidez Trumpek lortu nahi duena. Hala, adibide gisa, beharrezko medikamentuen heren bat baino ez dago egun eskura, 96.000 pertsona baino gehiago daude ebakuntza baten zain, eta haurren heriotza-tasa %148 igo da. Horrez gain, egun osoko argi eta ur mozketak daude, pobrezia eta emigrazioa handitu dira eta oinarrizko hainbat zerbitzu (garraioa edota zabor bilketa, esaterako) ezin dira aurrera eraman.

Dohaintzak egiteko eta sinatzeko aukera zabalik

Gogorarazi behar dugu oraindik ere badagoela aukera kanpainaren baitan diru-ekarpenak egiteko. Bi bide daude irekita horretarako:

– Transferentzia Euskadi-Cubari: ES35 3035 0134 43 1340059271 (Laboral Kutxa)

– Bizum 04713 kodearekin (sakatu ‘dohaintza’)

Bestalde, Kubako herriari eta bere subiranotasunari babesa emateko online sinaduren nazioarteko kanpaina ere babesten dugu, mugimendu sindikalak bultzatua eta maiatzaren 2an Habanan eginiko Nazioarteko Elkartasun Konferentzian iragarria.

Atxikipenak plataforma honen bidez egiten dira: https://www.firmoporcuba.com/

LABek eta ELAk lanuztera deitu dute Eusko Jaurlaritzan hitzarmen duin baten alde

LAB eta ELA sindikatuek hiru orduko lanuztera deitu dute ekainaren 16an. Azken hilabeteotan negoziazioetan ez da benetako aurrerapausorik eman, Jaurlaritzako langileen aldarrikapen nagusiei erantzunik ez zaielako eman.

Duela 15 urte sinatu zen gaur egun indarrean dagoen hitzarmena, eta ordutik Jaurlaritzako langileen lan baldintzak atzean geratu dira inguruko administrazioetakoekin alderatuta. Bien bitartean, administrazioak aldebakarrez hartu ditu erabaki ugari: lan-poltsen kudeaketa arbitrarioa, adinagatiko neurrien blokeoa, laboralen eskubideen aurkako erasoak, C1-C2 taldeen berrantolaketa, euskararen babesgabetasuna edota kolektibo ezberdinen gatazken kudeaketa eskasa, besteak beste, Ibaiondo, Eustat edo ikastetxeetan lan egiten duten langileena.

LABek eta ELAk argi daukate egoera hau ezin dela gehiago luzatu. Eusko Jaurlaritzako langileek merezi dute eskubideak eguneratuko dituen hitzarmen berria, eta horretarako mobilizazioa ezinbestekoa izango dela berresten dute.

Lanuzteen bidez, LABek honako aldarrikapen hauek mahai gainean jarri nahi ditu:

  • Urteko eta asteko lanaldia murriztea.
  • Galdutako erosahalmena berreskuratzea eta hemen negoziatutako soldata igoerak adostea.
  • Euskaraz lan egiteko eta bizitzeko eskubidea bermatzea.
  • Adinagatiko neurriak ezartzea.
  • Benetako kontziliazio neurriak eta ordutegiak garatzea.
  • Lan osasuna lehentasun bihurtzea.

Administrazioak ez badu norabidea aldatzen, langileen mobilizazioak izango dira egoera hau iraultzeko tresna. Horregatik, LABek eta ELAk dei egiten diete langile guztiei lanuzteetan parte hartu eta mobilizazio dinamikan aktiboki inplikatzera. 

Enplegu zentro berezietako langileek negoziazioa blokeatuta dagoela salatu, eta akordioa eskatu dute EAErako, Espainiako Estatuko hitzarmenaren inposizioa saihesteko

Patronalak EAE mailan enplegu zentro berezietako lehenengo lan hitzarmena negoziatzeko aukera ukatzen du. Hori dela eta, LAB, ELA eta ESK sindikatuek mobilizazioa egin dute Bilboko auzitegiaren aurrean.

Agerraldi horren bidez, sektoreko langileek jarraipena eman diote martxoaren 14ko mobilizazioari; orduan, hemen erabakitako 1.500 euroko gutxieneko soldataren alde egin zen greba orokorraren bueltan mobilizatu ziren. Oraingoan, berriz, LABek, ELAk eta ESK-k patronalaren kontra jarritako salaketaren ondorioz egin den epaiketa dela eta egin dute protesta. Hiru sindikatuek enpresariei leporatzen diete 13.000 langile baino gehiagori lan eta bizi baldintzak negoziatu eta hobetzeko duten eskubidea urratu izana.

Sindikatuek gogoratu dute enplegu zentro berezien sektorean aspaldidanik galdegiten ari direla negoziatzeko esparru propiotik sortuko den hemengo hitzarmen bat, langileei bizi duin eta autonomoa garatzeko aukera emango dieten lan baldintzak izateko.

Izan ere, gaur egun, langileen %80 baino gehiago ozta-ozta iristen da hileko 1.500 euroko soldatara, eta kasu askotan ordainsaria Lanbidearteko Gutxieneko Soldataren (LGS) pareraino osatzen dute. Errealitate horrek agerian uzten du sektorean pairatzen den egiturazko prekaritatea.

Halaber, LABek, ELAk eta ESK-k adierazi dute administrazio publikoek erantzukizun zuzena dutela kolektibo honen garapenerako beharrezkoak diren lan- eta bizi-baldintzak bermatzerakoan. Haatik, salatu dutenez, irtenbideak bilatu ordez, administrazioek eredu horri eusten diote. Horrek sektoreko prekaritatea iraunarazten du.

Gainera, sindikatuok nabarmendu dute erakundeek bermatu behar dutela langile hauek ohiko enplegua izateko aukera, eta enplegu zentro berezietako jarduera aldi baterako izan dadila, ez behin betiko.

Horregatik, LABek, ELAk eta ESK-k galdegin diete Eusko Jaurlaritzari eta sektoreko patronalei zinezko gogoeta egin dezatela egungo ereduaren inguruan. Negoziazio mahaia eratu behar da EAEko sektoreko lehen hitzarmena lortzeko.

Zamaketarien sindikatuen adierazpena: “Ez gara gerren katebegi bihurtuko”

Europa eta Mediterraneoko 35 portu baino gehiagotako zamaketarien sindikatuk hartu dugu parte pasa den maiatzaren 18 eta 19an, Istanbulen egin dugun Zamaketarien Sindikatuen Nazioarteko III. Topaketan.

LAB Sindikatua aktiboki aritu da ikasturte honetan zehar egin diren nazioarteko topaketetan. Udazkenean ekin genion bideari Italian eta ondoren etorri dira Grezia eta Turkiako jardunaldiak. Helburua bat eta bakarra; artikulazio internazionalista portuetako langileok ez gaitezen mendebaldeko inperialismoaren, gerraren eta kapitalismoaren konplize izan.

Gobernu ezberdinek, AEBek, NATOk, EBk eta monopolioek langileak konplize bihurtu nahi gaituzte herri osoak suntsitzeko eta hiltzeko arma eta material militarraren garraioan. Ordea, aho batez aldarrikatu dugu ez diegula mesede hori egingo.

Otsailaren 6an, lehen aldiz, 7 herrialde eta 20 portutan antolatu genuen greba eta nazioarteko borroka eguna mugarri historikoa izan zen. Portuetako langileok mezu indartsua bidali genuen inperialisten gerren alde lan egiten ez dugula esanez. Hura, mugarri bat gehiago baino ez zen izan, bertan parte hartu dugun sindikatuontzat. Izan ere, Istanbulen erabaki dugu datorren udazkenean bigarren borroka ziklo bati bide emango diogula. Horretarako, manifestu bat sortu dugu Genovan hasitako bideari jarraipena eman, eta Europa eta Mediterraneoaz gaindiko lurraldeetako langileek ere, horrekin bat egin eta mobilizatzeko deia zabaltzeko. Horixe izan da, hain zuzen, Instanbulen egin duguna.

Eskerrik beroenak helarazi nahi dizkiegu bertan hartu gaituzten Liman-IS sindikatuko kideei eta baita Enedep (Grezia), USB (Italia) eta ODT (Maroko) sindikatuetako gainontzeko kideei ere.

Otsailaren 6ko mobilizazio historikoak bidea erakutsi zuen, hurrena urrats bat gehiago emango dugu!

Zamaketariok ez dugu gerrarako lan egiten!
Herrientzako portuak eta bakea; ez inperialisten baseak!

Jarraian ikus dezakezue adierazpen bateratua:

Bilboko udal eraikinetako garbitzaileak greban, soldata-arrakala onartezina desagerrarazteko borrokan

Azpikontrata baten bidez lan egiten duten behargin hauen lana funtsezkoa da hainbat eta hainbat zerbitzuren funtzionamendu egokirako. LABek, ESK-k eta ELAk deituta, hilabeteko greban daude orain, enpresari eta udalari exijitzeko dagokien erantzukizunari hel diezaioten. Agerraldiaren ostean Zazpi Kaleetan kokatutako La Bolsa eraikinera abiatu dira, hura okupatu eta beren borroka ikusarazteko asmoz.

Jarrian irakur daiteke gaur goizean langileek eginiko agerraldian esandakoaren testua:

“Bilboko eskolak eta gainerako udal zentroak garbitzen dituzten pertsonak gara. Ez gara udal langileak, ezta hezkuntzakoak ere, baina azpikontrata baten bidez egiten dugun gure lanak eskola eta udal-zentroen funtzionamendua ahalbidetzen du. Guk garbitzen ez badugu, ezinezkoa izango litzateke eskoletan klaseak ematea, udal-zentroetan yoga egitea, liburutegietan ikastea edo Erriberako merkatuan erosketak egitea. Ohituta gaude eraikinak bakarrik garbitzen direla pentsatzera, eta inor ez konturatzera goizeko 6etan fregona eskuan lan egiten dugula, inork ikusten ez gaituenean, eguna hasten denean dena garbi egon dadin. Baina txukuntasun horren atzean garbitzaile bat egoten da beti, mundua funtzionatzen hasi baino lehen esnatzen dena.

Bilboko Udalak azpikontratatuta ditu zerbitzu gehienak, baita udal-zentroak garbitzeko zerbitzua ere, FCC multinazionalarekin. Zerbitzu horrek, BIO ERAIKIGARBI ABEEren izenpean, prekarizatu egiten gaitu, astean 20 ordura iristen ez diren lanaldiak eskainiz, gure bizkar lan-karga jasanezinak jarriz, erretiratzen diren pertsonen lanpostuak amortizatuz eta generoagatik diskriminatuz, kontratatzen dituzten gizon apurrei lanaldi osoak emanez eta emakumeak lanaldi lotsagarrietara kondenatuz.

Udal hori bera eta multinazional hori bera dira, aldi berean, BIO GARBIKETA ABEEren arduradunak, zeina BILBOGARBI izenez ezagunagoa baita. FCC enpresak, udalaren oniritziarekin, aste barruko lana antolatzen du lanaldi osoekin eta gureak baino %80 handiagoak diren soldatekin. Plaza bat garbitzeak ikastetxe bateko patio bat garbitzea baino diru gehiago balio al du?

Udal-zentroetako garbitzaileok antolatzeko eta dagokigunaren alde borrokatzeko erabakia hartu dugu, eta argi eta garbi esaten dugu BILBOKO UDALAK SOLDATA-ARRAKALA DIRUZ LAGUNTZEN DUELA. FCCri eskatzen diogu, besteak beste, honako puntu hauek NEGOZIATZERA ESERTZEKO:

– Kaleak eta eraikinak garbitzearen artean dagoen soldata-arrakala amaitzea, Bilboren kasuan %80koa dena.

-Kale-garbiketako aparteko ordainsari berberak izatea.

-Adostea enpresak ez duela astean 25 ordu baino gutxiagoko kontraturik egingo, prekaritatera ez kondenatzeko edota beste lan batzuk bilatzera ez derrigortzeko.

-Txanda-kontratuaz baliatu ahal izatea, garbiketa ahalegin fisiko handiko eta adineko sektorea da eta.

– Euskara-plan bat negoziatzeko konpromisoa.

– Lanpostu hutsen sistema bat, lankideak erretiratzen direnean edo lanpostu libreak geratzen direnean gure lanaldiak edo lanpostuak hobetu ahal izateko.

Horregatik guztiagatik, bost aste daramatzagu greban otsailetik, eta beste hiru aste ditugu deituta ekainera arte. Enpresa, negoziazioa hilabete luzez blokeatu ondoren, merezi ditugun baldintzak negoziatzera eseri dadila eta gobernu-taldeak dagokion erantzukizuna bere gain har dezala exijituko dugu, eta behar diren neurriak hartuko ditugu egun dagoen soldata-arrakala desagerrarazteko, bai eta alderdien artean bitartekotza egiteko eta FCC enpresari akordio bat lortze aldera eser dadin eskatzeko ere. Ez gara geldituko enpresa merezi ditugun baldintzak negoziatzeko eseri arte.

GORA BILBOKO ERAIKIN PUBLIKOETAKO GARBITZAILEON BORROKA!”