2026-01-19
Blog Page 370

Etxeko enpleguan ematen den klasismoa, arrazismoa eta matxismoa salatu ditugu

Sopelan, 71 urteko enplegatzaileak adin ertaineko etxeko langile bat bortxatu duela jakin dugu. Honek agerian uzten du, berriz ere, jendarte gisa emakume langileen sektore honekin dugun zor historikoa.

Ez da gertaera isolatu bat. Matxismoak, arrazismoak eta klasismoak abusu eta oinarrizko eskubideen urraketa ugari eragiten dizkiete etxeko eta zaintzako langileei, horietako asko jendarte honentzat funtsezko lana egiten duten emakume migratu eta arrazializatuak. Indarkeria ekonomikoa, lanekoa, instituzionala eta sexuala uztartzen dira sektore honetan, eguneroko ogia bilakatu dira ezikusiarena egiten badugu ere.

LAB sindikatutik egoera hori salatzen dugu, eta Hego eta Ipar Euskal Herriko administrazioei exijitzen diegu dagokien erantzukizun politikoa har dezatela emakume langile horiek bizi duten utzikeria eta indarkeria instituzionalarekiko. Bada garaia langile horien eskubideak zainduko dituzten tokiko politika eta azpiegitura publikoak garatzeko eta enplegu- zentroen barruko baldintza espezifikoen jarraipena egiteko.

Enplegua baldintza duinetan eta eskubide guztiekin eskatzen dugu etxeko eta zaintzako langile guztientzat. Arrazismoari, klasismoari eta matxismoari ez! Esklabotza modernoari ez! Bat kolpatzen badute, denak kolpatzen gaituzte.

Honekin batera dei egiten dugu Sopelako mugimendu feministak gertaera hau gaitzesteko mobilizazioan parte hartzera. Urtarrilaren 27an izango da, ostegunez, Sopelako Udaletxeko plazan, 19:00etan.

“Ekosozialismoaz hitz egiten aritu gara, orain egitea dagokigu”

Urtarrilaren 21etik 23ra ospatu dira Lisboan Nazioarteko V. Topaketa Ekosozialistak. III. Topaketa Ekosozialistak Bilbon antolatu zirenetik hartu dugu parte LABeko kideok topaketa hauetan. Portugalen, Ekintza Sozialeko kide Endika Perezek eta Iratxe Delgadok hartu dute parte.

IX. Biltzar Nagusian gure egin genuen ekosozialismorantz urratsak emateko konpromisoa, berritu berri dugun Programa Sozioekonomikoan oinarrietako bat izan delarik. Topaketa hauetara ekosozialismoaren bueltan kokatzen diren hausnarketak eta eragileak ezagutzeko helburuarekin joan gara, baita gure Programa Sozioekonomikoko proposamenak partekatu (Banaketa hirukoitzarena kasu) eta sindikalismoaren erronkez hausnartzeko ere. Horretarako, sindikatuen eta sindikalismoaren erronken inguruko saio bat antolatu genuen beste kide batzuekin batera.

Ezer baino lehen, topaketetatik egin bezala, Europar Batasunak Covid19 testuinguruan harturiko neurri baztertzaileak salatu behar ditugu, Hegoalde Globaleko kideen parte hartzea oso nabarmenki mugatu dutelako. Krisi ekosozialaren izaera globala da, eta Hegoalde Globaleko herrialdeak dira ardura historiko txikiena duenak eta eragin kaltegarrienak jasaten ari direnak. Hortaz, bide hau kide horiek entzunez eta kide horiekin batera egin behar dugu ezinbestez.

Norantz, nor, nola

Topaketa hauen helburua hiru galdera nagusiri erantzutea izan da: Norantz? (Zein da zerumuga ekosozialista?), Nor? (Nor da iraultza honen subjektua?), Nola? (Zein bide eta proposamen jorratu nahi ditugu?) Era beran, galdera hauek erantzuteko ikuspuntua bere aniztasunean argia zen: justizia klimatikoa eta justizia soziala banatu ezinezkoak izan behar direla, #CodeGreenCodeRed. Horren baitan, topaketen metodologia irekiak hala bultzatuta, askotarikoak izan dira eztabaidak.

Langile-klasearen paperaz gogoeta interesgarriak egiteko aukera izan dugu, eta zehazki sindikalismoaren paperari buruzkoak. Ez da erronka makala. Alde batetik,  ekofeminismoari buruzko saioan (Ecofeminism as working-class politics), lana eta hau nola antolatzen dugun birpentsatzearen beharretik abiatuta, sindikalgintza ekofeministaren indargune eta erronkez eztabaidatu zen; baita ere Zaintza Sistemen nolakotasunaz eta hauek nola jorratu daitezkeen, edota zaintza greben potentzialitateaz. Argi dago, LABen ere hala hausnartu dugu, langile-subjektuaz dugun ulerkera zabaltzeko erronka daukagula eta lan mota guztien aitortza eta berrantolatzearen beharra aintzat hartuz gure praktika sindikala eta proposamenak edo aldarrikapenak eraldatu behar ditugula.

Eztabaida beraren baitan ere trantsizio ekologikoak suposatzen duen sektore batzuetako enplegu galerari aurre egiteko estrategien inguruko eztabaida egiteko aukera izan genuen. Galdera gakoa da zein rol har dezakegun kutsadura handia eragiten duten sektoreetako langileekiko. Sistema kapitalistan langileok gure lan indarra saldu behar dugu bizirauteko, eta trantsizio ekologikoak eskatzen duen trantsiziori loturiko enplegu batzuek desagerpenak beldurra eragin dezake, langile sektore batzuk erresistentziak izatera eramanez. Ezin dugu beste alde batera begiratu, are gutxiago eskuin muturraren mehatxua gero eta handiagoa den honetan. Sindikatuok langile hauentzako ere zein proposamen daukagun zehazteko ardura daukagu, trantsizioa langileek ez, kapitalak ordain dezan.

Eztabaida interesgarria eman zen ikuspegi honetatik. Langile horiei alternatibak emateko beharraren aurrean enplegu klimatikoak bezalako proposamenak eztabaidatu ziren (Climate Jobs), langileok trantsizio ekologikoaren subjektu bilakatzeko helburuarekin eta jendartearentzat onuragarriak diren enplegu duinetan aritzeko aukera emanez. Era berean, deshazkundea aukera bat baino behar bat eta jada modu ez-planifikatuan eta langileen kontra gertatzen ari den zerbait dela aipatu zen, eta beraz, ez dela soluzio magikorik etorriko enplegu batzuk beste batzuengatik ordezkatzean baino ez dena oinarrituko. Horregatik, beharrezkoa dugu langileak subjektu aktibo bilakatzeko proposamen zehatzen eztabaidan jarraitzea, Bidezko Trantsiziorako Batzordeen proposamena bezalakoak, gure Programa Sozioekonomikoan jasoa duguna. Proposamenak eraiki behar ditugu bai, eta, era berean ere, trantsizio honen gidaritza eta garatzeko baliabideak kapitalari disputatu.

Horretaz gain, beste hainbat eztabaida izan genituen: TUEDeko kideek hainbat sindikatuk egin dugun Trade Union Program for a Public, Low-Carbon Energy Future (Sindikatuen programa publikoa eta karbono-baxukoa den etorkizun energetikorako) proposamena aurkeztu zuten, mugimenduaren intersekzionalitateaz hausnartu genuen, Global Green New Deal proposamena eta honen inplikazioak Hegoalde Globalean ezagutu genituen… Ekosozialismoaren txapelaren baitan proposamen anitzak biltzen direla agerian geratu da. Ideia eta proposamen ugari daude mahai gainean eta eztabaidagai dago nola bultzatu daitekeen hauen arteko eztabaida eta nola bilatu daitezkeen sinergiak.

“Ekosozialismoaz hitz egiten aritu gara, orain egitea dagokigu”. Topaketen amaiera ekitaldian aipatu zen esaldi hau. Topaketa Ekosozialistek munduko txoko ezberdinetako aktibistak eta eragileak elkartzeko aukera eman digute, elkar aberasteko eta sareak indartzeko. Erronka globala dugu parez pare, baina aldaketek tokian toki ondo sustraituak behar dute. Hor kokatzen gara LABeko kideok: ikasitakoa Euskal Herrira ekarri, eta sindikaldintza borrokalari eta eraldatzailetik praktikan sakontzeko erronka gure eginez. #GukEkosozialismoa

Nafarroako Gobernuak Hezkuntza Ituna betetzeko inolako asmorik ez duela salatu dugu

EAEko Hezkuntza Ituna ardatz agerraldia egin genuen atzo Bilbon; Nafarroako Hezkuntza Itunaren harira, berriz, elkarretaratzea egin dugu gaur Iruñean. Hain zuzen ere, Hezkuntza Departamentuaren aurrean mobilizatu gara salatzeko Nafarroako Gobernuak 4 urte daramala Irakaskuntza Publikoaren Kalitatea Hobetzeko Ituna urratzen.

Nafarroako Irakaskuntza Publikoaren Kalitatea Hobetzeko Ituna sinatu zenetik 4 urte luze igaro ondoren, LABen argi gelditu zaigu Hezkuntza Departamentuak ez duela inolako asmorik Itunean sinatutakoa betetzeko. Hezkuntza Departamentuak ez ikusiarena egiten du Irakaskuntza Publikoa hobetuko luketen auzi guztien aurrean, are gehiago hobekuntza horiek nolabaiteko gastu ekonomikoa ekartzen badute. Gure iritziz, gai horiei lehenbailehen heldu beharko litzaieke, arazoei konponbide egokia eman ahal izateko.

Itunean adostutako alderdi batzuk gastu handia ekar badezakete ere, uste dugu inbertsio hori ezinbestekoa ere badela benetan hezkuntza publikoa hobetuko badugu, zuzen-zuzenean eragiten baitute kalitatean. LABetik Departamentuari behin baino gehiagotan eskatu bezala, beharrezkoa da hainbat gairi lehentasuna ematea, hala nola, ratioak eta irakasleen eskola-orduak jaisteari, ikastetxe publikoetako irakasleen lanaldia eta ordutegia arautzen dituen uztailaren 6ko 225/1998 Foru Dekretua berritzeari, edo Itunaren II. ataleko 4. artikuluan aipatzen den eta orain ukatzen ari den irakasleen adinagatik zuzeneko saioak murrizteko eskubideari, besteak beste.

Ituna 2018-2022 epean gauzatu behar zen; jada laugarren urtean gaude eta irakaskuntza publikoaren kalitatea hobetzeko gauza asko falta dira oraindik. Orain arte jaso ditugun erantzunetan, Departamentuak entzungor dirau: gure proposamenei ez zaie erantzuten, muzin egiten zaie, edo luzamendutan ibiltzen dira, benetan garrantzia duten gaiak behin eta berriro atzeratuz. Honek guztiak kontseilariak Ituna betetzeko duen erabateko borondate eza agerian uzten du eta, hortaz, Gimeno kontseilariari gogorarazi nahi diogu Nafarroako Gobernuak sinatu zuela Hezkuntza Ituna eta, ondorioz, nahitaez bete behar duela, eta eskatu nahi diogu benetan irakaskuntza publikoa hobetzeko halabeharrezkoak diren aferei behingoz aurre egin diezaien.

Hezkuntza kalitateaz asko hitz egiten du kontseilariak baina, antza, ahaztu egiten du hori bermatzeko pausuak eman ere egin behar direla. LABetik adi jarraituko dugu hala egin dezala exigitzeko.

Lan baldintza duinen alde borrokatzeagatik auzipetutako Bizkaiko Metalgintzako hiru langileri elkartasuna adierazi diegu

Metalgintzako hiru langile modu bidegabean epaitu dituzte euren eskubideak eta lan-baldintza duinak defendatzeagatik. Kartzela zigorra eskatzen dute haientzat.

Epaiketa hau dela eta, beste gatazka batzutan auzipetutako hainbat langilek mobilizazioa egin dute Bilbon, epaitegiaren aurrean, sindikatuon babesarekin, epaituei elkartasuna adierazi eta lan-baldintza duinen alde borroka egitea delitua ez dela adierazteko, duela bi aste agerraldi baten bitartez egin bezala.

Urtarrilaren 27 eta 30ean kalera irtetzeko deia egin du Garbiñe Aranburuk, lan erreforma honen kontra eta lan harremanen euskal esparruaren alde

Garbiñe Aranburu idazkari nagusia Naiz Irratian izan da, aktualitateko zenbait gairi buruz hitz egiteko; lan erreformari buruz, bereziki. Zentzu honetan, Madrilgo Kongresuan hartu beharreko erabakian eragiteko kalera irtetzearen garrantziaz hitz egin du, eta urtarrilaren 27an LABek eskualdeetan antolatutako Aldarrikapen Eguna eta urtarrilaren 30ean euskal gehiengo sindikalak Hego Euskal Herriko hiriburuetan deitutako manifestazioak ekarri ditu lehen lerrora.

Idazkari nagusiak adierazi du oraindik badagoela partida jokatzeko, eta, partidaren zati bat Madrilgo jokalekuan izaten ari den arrean, nabarmendu du eztabaida Euskal Herritik eta Euskal Herrirako egin beharra dagoela; alegia, euskal bide bati ekin behar zaiola Madrilen posible ez dena Euskal Herrian posible egin ahal izateko. Izan ere, lan-harremanak eraldatzea dugu erronka, eta eraldaketa hori ez da posible izango Madrilen. Hortaz, lan duina bermatzeko ezinbestekoa da lan-harremanen berezko esparru bat.

Garbiñe Aranburuk azaldu du lan erreformarekin hasieratik esaten genuena gertatu dela: “Elkarrizketa Sozialeko Mahai horretatik patronala atera da garaile. Lan erreforma ez da indargabetu eta lan harremanetan ez dago inolako eraldaketarik. Gure ustez, lan erreforma honi ezezkoa eman behar zaio, ezin zaio bide eman”.

LABeko arduradunaren esanetan, “guretzat badaude zuzendu beharreko eta lehentasuna duten gai batzuk. Estatalizazioaren aldeko apustua Zapateroren erreformak egin zuen, eta bere horretan jarraitzen du. Bertako hitzarmenak, izan sektorekoak, izan herrialde zein autonomikoak, lehenetsi behar dira. Oso garbi jaso behar da Estatuko hitzarmenen gainetik egon behar dutela. Aldi berean, badaude beste elementu batzuk garrantzitsuak direnak; kaleratzeei dagokiena, adibidez. Kaleratzeak oso merkeak eta ia libre izaten jarraituko lukete, eta honek esan nahi du azken hilabeteotan herri honetan ikusi ditugun ERE-ak posible izango liratekeela; Tubacex, ITP, H&M… Azken batean, ikusten duguna da prekarizazioa eta pobretzea ekartzen duten lan harremanetan ez dagoela sakoneko aldaketarik, eta hobekuntzarako tartea egon beharko luke”.

Garbiñe Aranburuk aldarrikatutakoaren arabera, “eragin nahi dugu, eta eragiteko kalera ateratzea dagokigu”.

Dekalogo bat aurkeztu dugu EAEko Hezkuntza Itunerako proposamen gisa

Hezkuntza Itunaren inguruko eztabaida ireki da EAEn eta, era berean, gogoeta Euskal Herri osora zabaltzeko ekimenak abian jarri dira. Honen aurrean, LABetik egiten dugun irakurketa plazaratu dugu Bilbon egindako agerraldian, Garbiñe Aranburu idazkari nagusi eta Irakaskuntzako arduradun Irati Tobarren eskutik. Hala, akordioari begirako LABen dekalogoa aurkeztu dugu. Segregazioa gainditzea, murgiltze eredu orokortua ezartzea, ituntze unibertsalarekin amaitu eta finantziazio publikoa baldintzatzea, titularitatean eragitea eta hezkuntza langileen baldintzak hobetzea dira LABen eskakizun nagusienak.

Garbiñe Aranbururen hitzetan, “Euskal Herrirako Hezkuntza Sistema propio eta burujabea eraikitzea da gure helburua, Euskal Eskola Publiko Komunitarioa sortzea dugu ortzi-mugan. Herri eta auzo eskolaz osatutako sare bakarraren aldeko apustua egiten dugu. Autonomian eta parte hartzean oinarritutako dena, titularitate publikokoa. Diru publikoz osoki finantzatua, familia guztientzat, jaiotzetik hezkuntza-prozesu osoa bermatuko duena. Herritar guztiei hezkuntza feminista, laikoa, inklusiboa, euskalduna, antiarrazista eta berdintzailea bermatuko diena. Euskal Curriculumean oinarrituta egongo dena”.

78ko itunen ondorioz, Espainiako Estatuan Estatu ezarri zen hezkuntza sistema duala eta hizkuntza eredua gainditu beharra dagoela adierazi dute Garbiñe Aranburuk eta Irati Tobarrek. Egun indarrean dagoen eredu dualetik sare bakarrerako bidea konfluentziatik sortu behar dela iritzi dugu LABetik. Bide bat egin behar da. Sare bakarrerako trantsiziorako ezinbestekotzat hurrengo urratsak ditugu:

Hezkuntza sistema dualaren oinarrian dagoen kontzertazio unibertsalarekin bukatu egin behar da

Finantziazio publikoa jasotzen duen ikastetxeak baldintza batzuk bete behar ditu: ezin du kuotarik kobratu, doakotasuna bermatu beharko luke eta bestelako betebeharrak ere bete behar ditu. Segregazio oro gainditu eta inklusiboak izatea, euskarazko murgiltze eredua bermatzea, laikoa izatea, hezkidetza egiturazko izatea, edota parte hartzea bultzatzea.

Administrazio publikoaren finantziazioa jasotzen duten ikastetxeetan, horrek isla izan behar du ikastetxe hauen titularitatean. Sare bakarra ortzimugan, nortasun juridiko propioa duten eskolen kasuan, titularitate partekaturantz urratsak eman beharko dira.

Honela, trantsizio gisa, baldintza eta betebehar berberak izango lituzketen ikastetxez osatutako sistema berria sortuko litzateke. Batzuk titularitate publikoa izango lukete eta besteak titularitate mistoa, baina denak egongo lirateke udal eta eskualde mailako planifikazio publiko bateratuan txertatuta. Matrikulazioekin dagoen lehiarekin nahiz segregazio joera ororekin amaitzeko, udal mailako planifikazio eta eskolaratze prozedura bateratua martxan jarriz. Doakotasun erreala bermatuz, kuotak desagerraraziz.

Eskola publikoa ardatz duen publikotasun berri baten alde egin behar da 

Egungo egoeran, eskola publikoarekiko desoreka egin behar du administrazioak, baliabidez hornitu eta erdigunean jartzeko garaia da.

Egun administrazioa ez da behar besteko inbertsiorik egiten ari eskola publikoan. Deszentralizazioan sakondu eta eskola bakoitzak hezkuntza egitasmo iraunkor, autonomo, parte hartzaile eta eraginkorrak garatu ahal izateko, plantillak egonkortzea lehentasunezko neurria da.

Euskalduntzen duen eredu orokortu bat ezarri behar da  

Hezkuntza Akordioa mugarria izan beharko luke euskalduntzeari dagokionez. Euskararen murgiltze eta mantentze eredu orokortu bat beharrezkoa dugu. Euskalduntze prozesua ataka batean dago, politika publikoen gabezien ondorioz eta erdaraz mintzo diren teknologi berrien eraginez ere. Hizkuntza ereduak gainditu beharra dago, ez dutelako euskalduntzen eta baita segregazio aldagai direlako. Euskalduntze politika ausart, integral eta erradikalak behar ditugu.

Hezkuntza langileen aitortza eta baldintzen hobekuntza

Hasi irakasleetatik garbitzaile, jantokiko begirale edota sukaldarietara. Lan baldintza okerren dituzten eta prekarizaturik dauden kolektibo feminizatu horiekiko zor bat dauka Hezkuntza Sailak eta hezkuntzako patronalek, eta bada ordua ordain dezaten.

Era berean, irakasle-ikasle zein hezitzaile-ikasle ratioen jaitsiera orokorra aldarrikatu dugu, ikasle bakoitzari eskainitako hezkuntza arreta eta hezkuntza kalitatea hobetzeko eta jaiotze tasen beherakadaren aurrean enpleguari eusteko. Pribatizazioarekin eta azpikontratazioaren amaitu behar dela azpimarratu dugu. Hain zuzen ere, jangileen egonkortasunarekin eta kontziliazio neurriekin batera, prestakuntzan arreta jartzea eskatu dugu LABetik, bereziki egiturazko jotzen ditugun euskalduntze eraginkorrerako estrategietan, hezkidetzan, inklusio eta aniztasunaren trataeran zein pedagogia kritikoetan oinarrituriko berrikuntza metodologikoetan.

Lan baldintzei dagokienez, eremu publikoan zaharkituta dauden lan hitzarmenak adostasunez berritzea eta eremu itunduan homologazio prozesuak abiatzeko eskatu dugu, hezkuntza langile guztiek baldintza berberak izateko norabidean. Era berean, kontrol publiko eta sindikala izango duen sarbide sistema bakarrerantz urratsak ematea eskatu dugu; hautagaien aukera berdintasun, gaitasun eta merituetan oinarrituriko prozesu gardenak izan behar dituena.

Harrerarako politika, aurrekontu eta azpiegitura integralak exijitu ditugu berriro

Joan den asteazkenean Galdakaoko Ibaizabal ibaian adingabe baten gorpua agertu izanak agerian uzten du Hego Euskal Herriko harrera politika eta azpiegituren gabeziak.

Migrazio-politikak, auzoen militarizazioak, pertsonen zirkulazio askerako eskubidearen urraketak, etnia eta arraza-profilaren araberako kontrol selektiboek eta bizitza, prestakuntza eta lan aukeren faltak beren oinarrizko eskubideak urratzeko zirkuituen eraginpean jartzen dituzte bereziki atzerritar jatorriko gazteak.

Estigmatizazioa eta kriminalizazioa ke-gortinak dira, eta egoera horren benetako arrazoiak ezkutatzen dituzte: indarkeria instituzionala eta soziala, bizitegi-aukera urriak eta harrera-zentro urriak eraistea.

Bilboko Udalak Atxuri auzoko aterpedun kantxak itxi berri ditu, non egunero ia ehun gazte adingabe lo egiteko babesten ziren. Auzo-mugimenduak salaketa irmoa egin du, gizartearen eta herritarren babes handiarekin.

Hego Euskal Herriko udalek eta aldundiek erantzukizun politikoak saihesten jarraitzen duten bitartean eta aukerak ukatzen jarraitzen duten bitartean, auzoetako gazte hauek kondenatuta jarraituko dute.

Eskubideak pertsona guztientzat! Harrerarako politika, aurrekontu eta azpiegitura integralak!

Kalitatezko osasungintza publiko baten defentsan hartu ditugu kaleak

Osakidetzako sindikatuok, langileek eta herritarrek gure haserrea kaleratu dugu Gasteiz, Bilbo eta Donostian, osasungintza publikoaren egoera larria dela eta. Lehen mailako arretaren kolapsoa eta ospitaletako gainkarka pandemiaren aurreko egiturazko arazo baten ondorio direla salatu dugu, eta konponbideak exijitu ditugu.

Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako hiriburuetan egindako manifestazioek asteotan egindako mobilizazio dinamikari jarraipena eman diote, egoera jasanezina dela ohartarazteko. Sindikatuok nbarmendu dugun bezala,  gaur egungo osasun krisiak are gehiago larriagotu du pandemiaren aurreko egiturazko egoera bat. 2019an, lehen arretako langileek hiru greba egun egin zituzten orduan bizi zen egoeraren larritasuna salatzeko. 2022. urtean, okerrera egin du egoerak.

Pandemia, aitzakia

Kolektiboaren lan baldintzak eta herritarrei eskaintzen zaien arreta kalitatea areago prekarizatzeaz gain, pandemia aitzakia bihurtu da Osakidetzak murrizketak aplikatu eta pazienteak osasun publikora iristea zailtzeko. Horrekin guztiarekin batera, plangintzarik eza, errefortzurik eza eta inbertsiorik eza eta pandemiaren kudeaketak eragindako lan kargaren igoera esponentziala direla eta, lehen arreta soken kontra jarri du. Lehen arreta eraisteko programatutako estrategiak aurrera jarraitzen du, eta Osakidetzak COVID 19a erabiltzen jarraitzen du egiturazko defizita estaltzeko.

Horrela bakarrik ulertzen da, lehen olatutik ia bi urtera, seigarren olatuari baliabiderik, antolakuntzarik eta plangintzarik gabe aurre egitea; duela hilabete batzuk Osakidetzak 4.000 profesional alde batera uztea erabaki izana; hilabeteotan egoiliarrei doan lan egitea eskatzen ari izatea; plantillaren behin-behinekotasun-tasa % 60koa izatea; txertaketa- eta miaketa-ekipoak desegin izana; bajak, oporrak eta bestelako absentziak ez ordezkatzea; kutsatzeak gora izanik, lehen arretako zentroen ordutegiak murriztea erabaki izana; eta abar luze bat.

Egoera kezkagarria izan arren, Eusko Jaurlaritzak ez du urratsik egin aipatutako arazo larriak konpontzeko.

Premiazkoa da Osakidetzaren aurrekontua handitzea Europako Batasuneko batez bestekora iritsi arte (BPGren %7), horren %25 lehen arretara bideratuz; plantillak berehala indartzea eta giza baliabide nahikoz hornitzea kategoria guztietan, milaka plaza sortuz aldi baterako milaka langile finkatzeko, gehiegizko aldi baterako kontratazioarekin amaitzeko eta lan-kargak arrazionalizatzeko; gainera, premiazkoa da lehen egunetik absentzia guztiak ordezkatzea; azken batean, osasun publikoa eta, bereziki, lehen arreta lehenestera eta indartzera bideratutako estrategia bat, hamarkada bat baino gehiago daramatzan desegite programatuarekin alderatuta.

Arabako patronalaren aurrean salatu dugu azken lan heriotza

Euskal gehiengo sindikalak deituta, Gasteizen mobilizatu gara azken lan heriotza salatzeko, SEA patronalaren egoitzaren aurrean. Hain zuzen ere, asteazkenean, Maderas Melchor Gomezeko langile bat hil zen Pipaoneko mendietan lanean zegoen bitartean.

Urtea hasi besterik ez den honetan, lau langile hil dira, gutxienez, lan istripu baten ondorioz. Prekaritateak hiltzen jarraitzen duela salatu dugu elkarretaratzean, eta patronalari erantzukizuna bere gain hartzeko eskatu diogu, baita erakundeei beste alde batera begiratzeari utz diezaioten exijitu ere.