2026-01-03
Blog Page 277

Hego Euskal Herriko bi langiletik bat prekarietate egoeran bizi da, langabeziak behera egin arren

Langabeziak behera egin du Hego Euskal Herrian, 2022ko azaroan 142.203 langabe zenbatu dira (pasa den hilean baino 817 gutxiago). Nafarroan, aldiz, langabeziak %0,7 egin du gora eta pasa den hilean baino 218 langabe gehiago daude.

25 urtetik beherako biztanleriaren artean, ordea, langabeziak zertxobait egin du gora (%0,16), bereziki gizonezkoen artean. Eta generoaren araberako azterketarekin jarraituz, emakumeen artean jaitsi da gehien langabezia pasa den hilabetearekiko (emakumeen langabeziak %0,77 egin du behera, gizonezkoenak, aldiz, %0,28).

Emakumeen langabezia jaitsiera, ordea, ez da estrukturala (pasa den urtean baino %7,7 gizonezko gutxiago baitaude langabezian, emakumeen artean langabezia %2,71 jaitsi den bitartean). Datua, egungo testuinguru sozioekonomikoari erabat lotuta ulertu behar da; izan ere, zerbitzuak sektoreak izan du langabezia jaitsierarik adierazgarrienetakoa, %0,90a, eta gogora dezagun sektore honetan emakumeak direla gehiengoa.

Langabezia datua bizitzaren garestitzeak ekarri duen kontsumo ohituren aldaketari lotu ahal zaio edota, datorrenaren beldur, herritarrak gastuak murrizteko harturiko neurriei (adib, gabonetako erosketak aurreratzea eta azaroko eskaintzak baliatu izana). Hori dela eta, zerbitzuetan enplegua mantendu dela pentsa liteke, ezegonkorra, prekarioa eta feminizatua.

Kontratazio datuak aztertuz gero, kontratu mugagabeen kopurua handituz joan arren (azaroan egin diren kontratazio berrien %74,79a mugagabea da), pentsa daiteke kopuru nahiko esanguratsu bat aldizkako finkoak izatera pasa dela (3.433 kontratu mugagabe bilakatu baitira).


LAB sindikatutik salatu izan dugunez, aldizkako kontratu finkoen atzean ezegonkortasun tasa handia dago. Patronalak lan erreformak ahalbideraturiko kontratu mota berri hau baliatzen ari dira ezegonkortasun hori bere interesen alde lerrokatzeko. Era berean, ehunka iruzur salaketa egon dira, aldizkako finkoak behin behinekotasuna estaltzeko baliatzen ari direla salatuz.

Ipar Hegoak berriki argitaratu duen Ikusmiran azterketaren arabera, Hegoaldeko eta Nafarroako langileen lan eta bizi baldintzak prekarioak dira. Langabeziatik haratago, Hego Euskal Herriko 25 eta 64 urte arteko %53,52a egoera prekarioan bizi da, hau da, bi langiletik batek ez du lan duina edota diru-sarrera nahikoak. Datu honi, pentsionisten %34,5ak 1.000€tik beherako pentsioa jasotzen duela gehitu behar diogu.

Bizitzaren garestitzeak langileon erosahalmenean galera ekarri du eta Lan Harremanen Kontseiluaren azken datuen arabera, langileen erdiak baino gehiagok hitzarmena eguneratu gabe du. Beraz, gero eta enplegu prekarioagoa dugunez, enpleguak jadanik ez du bermatzen pobreziatik ateratzea edota diru-sarrera nahikoak edukitzea modu duinean bizi ahal izateko.

Testuinguru zail eta ezegonkor honetan, LAB sindikatuak borroka ziklo berria zabaldu eta langileria euren lan eskubideen defentsak modu eredugarrian ari da. Horren erakusle, azken urteetan ezagutu dugun konfliktibitate handiena bizitzen ari garela.

Patronala da langileen lan baldintza prekarioen erantzule nagusia eta administrazioa ez da gai (edo ez du borondate politikorik) langileoi lan baldintza duinak bermatzeko. Hori dela eta, Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua klase lehentasuna dela aldarrikatzen dugu.

Sektoreko langileentzat baldintza duinak bermatzen dituen aurreakordioa lortu dugu Gipuzkoako grafikagintzan

Gaur sinatu dugu Gipuzkoako grafikagintzako hitzarmenaren aurreakordioa. Batetik, sektoreko langileon eros ahalmena bermatzea lortu dugu. Eta hau lortzea ezinbestekoa izan da bizitzaren garestitzea denon poltsikotan sumatzen ari garen honetan. Eta bestetik, aipatzea merezi duten hobekuntzak ere lortu ditugu; genero berdintasunean aurrera pausuak ematea, lizentzietan bikote konbentzionaletatik haratago, famili eredu ezberdinen kontzeptua txertatzea eta ABLEen bitartez modu prekarioan lan egiteari behingoz mugak jartzea.

Sarritan esan ohi dugu mobilizaziorik gabe ez ditugula edukiak dituzten akordioak lortuko eta sektore honetan ere berresten gara, mobilizazioei esker hitzarmen duina lortu baitugu. Ahalegin handiak egin ditugu gure indarrak hitzarmen duin baten alde biltzeko, 4 egunetako greba eta hainbat mobilizazio burutuz. Eta ahalegin hauek ez dira alferrikakoak izan, bere emaitzak eman dituzte.

Laburbilduz, langile batzarretan berretsi beharko bada ere, honakoa izan da lortu dugun aurre akordioa:

  •  Soldatei dagokienez, %4,5eko igoera 2022rako, %4koa 2023rako, %2,5ekoa 2024rako eta %2,5ekoa 2025erako. 2026. urteko tauletan soldatak honela eguneratuko dira: urte hauetan izango den KPIaren batuketa eta urte hauetan igotakorena ( %13,5) arteko aldearen portzentaia 2026ko tauletan txertatuz, modu kontsolidatu batean.
  • Berdintasun batzorde bat sortuko da eta honekin batera jazarpen protokoloa jasoko da.
  •  ABLE bidezko kontratazioak, gehienez, 6 hilabeteko muga izango du.
  •  Heriotza, gaixotasun larria, ospitalizazioa, baita boxetan ingresatzeagatiko kasuetan ere, lizentzia hau hartzeko eskubidea izango da bi urteko elkarbizitzarekin. Testuinguru sozioekonomiko ziurgabea, lehengaien eta argi indarraren garestitzea edo lan kargen gutxitzea izan dira patronalaren argudio nagusiak negoziazio mahaian aurrera urratsik ez emateko eta prozesua denboran luzatzen uzteko. Langileok beldurtuta, etsituta eta buru makur nahi gaituzte baina ez dute lortu. Gaurko aurreakordioa langile batzarrek berresten badute, abenduaren 21ean sinatuko dugu hitzarmena.

Garbiñe Aranburuk Saharar errefuxiatu kanpamenduetara bisita egingo du

Garbiñe Aranburu eta Euskal Herriko beste emakumezko politikari eta ordezkari sozialak, bertako homologo sahararrekin bilduko dira.

Euskal Fondoak eta Euskadiko Saharar Ordezkaritzak antolatu dute bidaia. Lau egunetako egonaldia izango da eta sei emakumezko politikari eta ordezkari sozial gonbidatu dira, hango ordezkari eta eragileekin, ahalduntze politikorako tailerretan parte hartzera.

Garbiñe Aranburu LAB sindikatuko koordinatzaile orokorra, Leixuri Agirrezabala legebiltzarkidea, Onintza Enbeita bertsolaria, Miren Elgarresta emakundeko zuzendaria, Monica Hernando giza eskubideetako zuzendaria eta Pilar Kaltzada kazetaria izango dira Euskal Herriko ordezkaritza taldeko kideak. Abenduak 3-4-5 goizez, Saharako errefuxiatu kanpamenduetan ardura politikoak eta sozialak dituzten emakume talde batekin bilduko dira eta lankidetzan, etorkizunean berdintasuna oinarri izango duten proiektu berrietarako gakoak aterako dira.

Tailer hauek, emakumeen topagune izateko asmoa dute, esperientziak eta bizipenak elkar banatzeko espazioa sortuz.

Bisita hau, egoera zaurgarrian dauden errefuxiatuen kanpamenduetan egingo da: 46 urte dira errefuxiatu egoeran daudela, Marokok duela bi urte lurralde liberatuei eraso egin eta gerran daude eta egoera latz honi, nazioarteko laguntza %20 gutxitu dela gehitu behar zaio.

Eusko Jaurlaritzaren Etxebizitzaren Itun Sozialaren edukia eta forma kritikatu ditugu eta antisozialtzat jo dugu

Gaur, Eusko Jaurlaritzak Etxebizitzaren Itun Sozialaren azken testua ezagutarazi du. Testu horrek datozen 15 urteetarako etxebizitzaren arloko politika arautuko du, eta ez dio erantzuten bizi dugun etxebizitza- egoera larriari.

LABek maiatzean izan zuen ekimen horren berri eta hasieratik, lan egiteko prest agertu gara, euskal langileek duten etxebizitzaren egoera zitalari aurre egiteko. Ikusmiran azken argitalpenean islatu genuenez, Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako langileek diru-sarrera garbien % 50 baino gehiago bideratzen dute alokairura; eta interes-tasen igoeraren eta, ondorioz, Euriborraren igoeraren ondorioz, urrian hipotekak 200 euro garestitu dira batez beste. Etenik ez duten etxegabetzeak eta metro karratua gero eta garestiagoa izatea eguneroko ogia dira, eta etxebizitza-arazoen benetako errealitatea erakusten dute.

Formari dagokionez, aipatzekoa da hilabete hauetan guztietan Eusko Jaurlaritzak online bilera bat baino ez duela egin, eta LABek galderak, kritikak eta iradokizunak egin zituela Ituna eraikitzeko prozesuaren hurrengo pausoei begira. Orduan aurkeztu genituen gure ekarpenak, baita idatziz ere, bileraren kontsulta eta ebaluazio epearen barruan. Ez dugu erantzunik jaso.

Eusko Jaurlaritzaren parte hartze eredua azken sei hilabeteotan egindakoan gauzatzen bada, zaila da Itun Sozial hau indarrean egongo den hurrengo 15 urteetan, gardentasunerako, parte-hartze sozialerako eta gobernagarritasun partekaturako duen gaitasunean sinestea.

Itunaren edukiari dagokionez, gure ustez, etxebizitza publikoa aberastasuna birbanatzeko eta etxebizitza eskuratzea bermatzeko tresna izateaz gain, hirigintza-plangintzaren eredua bera zalantzan jartzeko aukera izan daiteke eta izan behar du. Lurralde-plangintzak eta etxebizitza-politika publikoak periferizazioari, gentrifikazioari eta bereizketari aurre egiteko aukera eman behar dute, eta, horretarako, etxebizitza-politikak herri/hirien plan estrategikoei, zerbitzu publikoei eta etxebizitzakoei lotuta egon behar du. Etxebizitzaren eredu soziala eta jabetzaren funtzio soziala uztartuz. Alde horretatik, Itunaren testuak ez du ezer aipatzen.

Era berean, Gasteizko gobernuak aukera berri bat galdu du merkatu libreko etxebizitzen alokairua mugatzeko. Itunaren jarraipenerako aukeratutako adierazleetako batek ere ez du EAEko etxebizitzaren egoeraren aniztasuna eta konplexutasuna orekatzeko gai den metodologia intersekzionalik jasotzen, eta ez da proposatzen alokairu babestua eskatzen duten pertsonen kopurua jasotzen duen adierazlerik, sexuaren/generoaren, adinaren, jatorri/etniaren, indarkeria matxista jasan dutenen edo ama bakarreko familien arabera.

Gainera, nahiz eta Eustaten datuek erakusten duten aurtengo urrira arte 4.400 pertsona baino gehiago daudela EAEn etxerik gabe eta % 72,4 atzerritarra dela, ez dago horri buruzko aurreikuspen edo konpromiso zehatzik. Ez dago adierazlerik etxegabetzeak jasaten dituzten pertsonen kopuruarekin batera. Eraikuntza zibilaren sektorea maiz aipatzen da testuan, baina ez dago sektorean ugari diren lan-istripuen eta informaltasunaren berri ematen

duen adierazlerik ere. Ez da ezer aipatzen etxebizitza-merkatu tenkatuaren eremuei buruz, eta elementu hori aurreikusita dago, adibidez, Nafarroako etxebizitza-legean.

LABen ustez, etxebizitza-eskubidea arazo estrukturala da. Beraz, horri aurre egiteko, konpromiso politikoa behar da, elkarrekin lan egitea politika publikoak eta sozialak indartzeko. Benetako konpromisoa Euskal Herriko bizitzaren garestitzeari aurre egingo dioten eta tokiko eta nazioarteko enpresaburu eta higiezinen espekulatzaile handien onura ekonomikoari aurre egingo dioten politika bermatzaileekin. Itun honek ez die kontu horiei erantzuten.

LABek borrokan jarraituko du, antolaketa-tresnak sortzen eta proposamenak egiten etxebizitza izateko benetako eskubide subjektiboa bermatzeko, espekulazioarekin amaitzeko alokairu soziala lehenetsiz, parke publikoa zabaltzeko eta etxegabetze guztiak gelditzeko.

EAEko ostalaritzako eta estatu mailako kolektibitateetako patronalak salatu ditugu, Negoziazio Kolektiborako eskubidea urratzeagatik

Kolektibitateeko langileei beraien eremuan negoziazio kolektiborako eskubidea ukatzearen ondorioz,  lan baldintzen estatalizazioa eta kaskartzea ematen ari da. 

LABek, kolektibitateetako langileek euren lan baldintzak hemen negoziatzeko eskubidea defendatzeko bide guztiak erabiliko ditu eta oraingoan, gaia epaitegietara eraman du. Edozein kasutan oso argi dugu eztabaida hau juridikoa baino politikoa ere badela. Azken lan erreformek, negoziazio kolektiboa estatalizatzeko apustu argia egin dute. Neurri horrek patronala saritzen du eta sindikatuon ordezkaritza desitxuratzen du, eta hor dago egoera honen gakoa. Bertan negoziatzeko dugun eskubidea dago jokoan eta langile hauei eskubide hori egikaritzea oztopatzen zaien egun bakoitzeko beraien lan baldintzetan atzera egiten ari dira, kolektiboa zatitu egiten da eta geroz eta langile gehiago dira estatuko hitzarmenen menpe daudenak.

LAB sindikatuak, behin baino gehiagotan sartu du eskaera Lan Harremanen Kontseiluaren aurrean, 2.800 langileri eragingo lioken EAE mailako lehen kolektibitateetako hitzarmenaren negoziazio mahaia eratzeko, juridikoki dagokion eran. Azken saiakera irailean bertan egin genuen. Patronala ordea (EAEko ostalaritzakoa eta estatu mailako kolektibitateetakoa), ukatu egin da negoziaziori hasiera ematera eta, ondorioz, LAB sindikatuaren eta kolektibitateetako langileen negoziazio kolektiborako eskubidea urratua izan dela uste dugu. Hori da hain zuzen, LAB sindikatuak epaitegian salatu duena, jada erregistratu dugun demandaren bitartez. 

Patronalak dio ezin dela EAE mailako hitzarmenik abiatu estatu mailako eremuak debekatzen duelako, baina gure ustez, EAEn dugun Akordio Interprofesionalaren eta Ostalaritzako Akordio Markoaren babes juridikoarekin, legalki ezin digu estatu mailako hitzarmen batek aurkakorik arautu. Beste era batera esanda: ez ditugu estatuko hitzarmenen debekuak onartzen. Guk, gure eremuan aske negoziatzeko eskubide osoa dugula diogu. Eta horrela defendatuko dugu baita kolektibitateetako eremuan ere, hemen erdietsitako alde anitzetako akordioak juridikoki lehenetsiz. 

Ondorioz, demandaren helburua garbia da: kolektibitateetan EAE mailako negoziazioa abiatzeko eskubidea aitortzea eta patronalaren mahaia eratzearen aurkako jarrerak, LAB sindikatuaren eta kolektibitateetako langileen askatasun sindikalerako, zehazki negoziazio kolektiborako, eskubidea urratu duela deklaratzea, patronala negoziazio mahaia eratzera behartuz. 

Baina gaia epaitegietara eramateak ere badu funtsezko arrazoi bat: Hemengo negoziazio kolektiborako eskubidea, injerentziarik gabekoa, aitortzea. Lan Harremanetarako Euskal Esparrua aitortzea. 2017an 4 sindikatuek Confebaskekin sinatutako Akordio Interprofesionalari balio juridikoa ematea hain zuzen ere, gure eremuko hitzarmen kolektiboak lehenetsiz. 

Horregatik, gaur demanda judiziala jarri dugula jakinaraztearekin batera, epaiketa bitarte Euskal Herriko alderdi eta eragile ezberdinekin egongo garela aurreratzen dugu. Esan bezala, langile zehatz hauen negoziazio eskubidea jokoan egotearekin batera, hemengo negoziazio eskubidea dagoelako jokoan. Egungo eskuduntzekin posiblea beharko lukeelako hemengo lan baldintzak arautzea. Ondorioz, patronalen jarrera ukatzaile hau salagarria litzake. Eta ezinezkoa bada gure lan baldintzak guk geuk arautzea, bidea elkarrekin arakatu beharko dugulako hori posible egiteko.

Hemen lan egin, hemen erabaki!

Euskal Enplegu Publikoaren Lege hau langileona ez dela adierazteko elkarretaratzea egin du LABek Gasteizko parlamentuaren aurrean

EAJk eta PSE 2008tik saiatzen ari dira estatuko Enplegatu Publikoaren Oinarrizko Estatutua (EPOE) delakoa erkidego autonomikoan garatzen duen Euskal Enplegu Publikoaren Legea aurrera ateratzen. Lau legegintzaldi behar izan dituzte, eta azkenean arrabola erabiliz lortu dute. LABek salatzen du bide hau guztia langileon ekarpenei erabat bizkar emanda egin dutela, ez baitute sindikatuon ekarpen bat ere kontuan izan.

Jaurlaritzak sindikatuok oztopo bezala eta igaro beharreko tramite huts bezala hartu gaitu beti. Hau jakinda ere, LABek aukera bat eman nahi izan zion negoziazioari. Lege egitasmoa oso motz gelditzen zela eta, zerbitzu publikoak babesteko eta garatzeko 200 proposamen egin genituen. Besteak beste: 

  • Egindako murrizketak leheneratzeko neurriak.
  • Jasanezina den behin-behinekotasunarekin amaitzeko neurriak, Madrilgo dekretu txapuzeroa saihesteko, Euskal Herriaren beharretara egokituta.
  • Zerbitzu publikoak indartzeko, beharrezkoak diren enpleguak sortzeko neurriak. 
  • Pribatizazioak ekiditeko eta zerbitzuak publifikatzeko neurriak, besteak beste, zaintza lanak.
  • Administrazio publikoak enpresa pribatu moduan kudeatuak izan ez daitezen neurriak. Izan ere proiektu honek lanbide karrera eta ebaluazio sistema arbitrarioak, eta zuzendaritza sistema alderdikoia sustatzen ditu.
  • Administrazio publiko euskaldun eta feministak izateko neurriak, berdintasun plan eta indarkeria matxistaren aurkako protokolo eraginkorrekin.
  • Estatuaren oinarrizko legediaren garapen hutsa izan ez dadin, lege burujabea izateko neurriak. 

Aitzitik, Eusko Jaurlaritzak ez zituen LABen proposamenak aintzat hartu, eta legegintzaldi honetan batere negoziaziorik eta komunikaziorik gabe, gaur parlamentuan bozkatu eta onartuko zela medioen bidez jakin genuen duela aste pare bat.

Zerbitzu publikoak ahultzeko eta pribatizatzeko estrategian alderdi horientzat sindikatuak oztopo garela argi utzi dute. Azken egunotan ezagutu dugun berrikuntza bakarra hainbat kasutarako naziotasunaren irizpidea baztertzeko aukera jasotzen dena da. Honek, jendartearen hainbat sektorek egindako ekarpenari onarpena eta konponbidea eman baino, langileen instrumentalizazioa are ageriagoan uzten du, eta erabat xenofoboa da. Legearen kutsu neoliberalaren adierazgarria  ere bada PP-C’s taldeak bere abstentzioa eskaini izana ekarpen hau jaso zela iragarri zen egun berean.

LABentzat, gure proposamenak ez jasotzeaz gain, nagusiki arrazoi hauengatik ere bada lege hau onartezina:

  • Negoziazio kolektiboa ukatzen du eta inposizio eredua betikotu.
  • Zerbitzu publikoen pribatizazioari ateak parez-pare irekitzen dizkio.
  • Egindako murrizketak betikotzen ditu.
  • Administrazio publikoen kudeaketa merkantilista eta alderdikoia ahalbidetzen du. 
  • Enpleguari dagokionez, estatuko legediaren menpe jarraitzen du, anbiziorik gabe. 
  • Langileen egonkortasunerako bermerik ez du jasotzen. 

Zerbitzu publikoak oinarrizko eskubideen bermea dira, eta hauek babesteko geure lege propio bat behar dugu, ez kanpoko legeen garapen hutsa den hau bezalakoa. Eusko Jaurlaritzak, gehiengoa edukita, eskuin espainiarraren oniritziarekin proiektu neoliberal eta menpeko hau ere langileoi inposatuko digu. LABek aldiz, Euskal Herriko langile klaseari begira jarraituko du, eredu autoritario honi aurre egiteko dinamika mobilizatzaileak bultzatuz. Gaur ere parlamentuaren aurrean mobilizazioa egin dugu, eta lege honek eragingo dituen kalteei ere modu berean egingo diegu aurre. Jaurlaritza honek ez du langileon iritzia kontuan hartzeko inolako asmorik, eta jokabide hori aldarazteko mobilizazioa da bidea. Lege hau ere ez da langileona!

Jazarpenaren aurrean, Bizkaiko metalgintzako hitzarmen duin bat eskatzen jarraituko dugu

Gaur ere greba eguna izan da Bizkaiko metalgintzan, aste honetako hirugarrena. Bortizki oldartu da Ertzaintza Bizkaiko metalgintzako grebalarien aurka, hainbat langile zauritu dituzte eta LABeko bi arduradun osasun zentrora joan behar izan dira.

Errepresio honen aurrean, gaur 17:00etan Bizkaiko metalgintzako intersindikalak deituta, kontzentrazioa egin dugu Sabin Etxearen aurrean, Bilbon, Ertzaintzaren jarrera bortitza salatzeko eta EAJ interpelatzeko.

EAEko Hezkuntza Publikoko greba eta mobilizazioen jarraipen zabala

LAB, STEILAS eta ELA sindikatuek gaur unibertsitatez kanpoko hezkuntza publikoan deituriko gaurko greben eta mobilizazioen jarraipena zabala izan dela adierazten dugu. Bataz beste langileen % 60ak bat egin du grebarekin; irakasle, Haurreskolak Partzuergoko langile, eskoletako hezitzaile eta hezkuntza saileko sukaldari eta garbitzaileak izan dira deituak. Horretaz gain, milaka pertsona gerturatu dira “PUBLIKOA, EUSKALDUNA eta PROPIOA helburu” lelopean, hezkuntza legea langileekin eraikitzeko Bilbon deitu dugun manifestaziora.
Hori horrela argi gelditzen da hezkuntza komunitatearen parte zabala den langileriak bat egiten duela gure irakurketarekin; alegia, lege-aurreproiektuaren zirriborroak, egungo hezkuntza-eredu duala betikotu eta gainditze bidean jartzen ez duela. Beraz, borrokatzen jarraituko dugu sare publiko bakar, euskaldun eta propiorako bidea egin beharko lukeen legea lortzeko, sare publikoa baita aukera-berdintasuna, kohesio soziala eta euskalduntze prozesua bermatu behar dituena. Horretarako, datorren abenduaren 14ean ere beste greba eta mobilizazio eguna deitu dugu,. Gaur arratsaldean mobilizazioak deituta ditugu Donostia, Bilbo eta Gasteizen 18:00etan; horietan hezkuntza sistemako langile guztiak eta hezkuntza komunitatea guztia deituta dago.
Hauek dira gure aldarrikapenak:
1.- Publikoa ardatz izango duen hezkuntza legea nahi dugu.
2- Segregazioari aurre egin eta gizarte kohesioa bermatuko duen hezkuntza legea nahi dugu. 3.- Publifikazio-marko eta araudi orokor eta adostua ezartzea nahi dugu.
4.- Hezkuntza lege propioa nahi dugu.
5.- Inbertsio eta baliabide nahikoa izango dituen hezkuntza legea nahi dugu.
6.- Euskara erdigunean jarriko duen Hezkuntza legea nahi dugu.
7.- Betebehar eta kontrol mekanismo zehatzak dituen Hezkuntza legea nahi dugu.
8.- Hezkuntza sistema osatzen dugun langile guztion enplegua eta lan baldintza egokiak bermatuko dituen legea nahi dugu.
9.- Merkatuen interesen gidaritzatik eta enpresa pribatuen negozio esparrutik at egongo den hezkuntza legea nahi dugu.
10.- Hezkuntza lege parte-hartzailea nahi dugu, langileak aintzat hartuko dituena.

LABek hitzarmen duina aldarrikatu du Gipuzkoako metalgintzarako ADEGIren egoitzaren aurrean

LABek elkarretaratzea eta agerraldia egin ditu Donostian, ADEGIren egoitza aurrean, Gipuzkoako metalgintzako hitzarmenaren negoziazioari begirako bere plataformaren berri emateko, sektorerako hitzarmen duina lortzea duena helburu. Sindikatuko ordezkariek patronalaren egoitzaren erregistratu dute aipatu plataforma.
2023an Gipuzkoako metalgintzako hitzarmena negoziatu beharko dugu berriro eta LAB horretarako prest dago. Azken asteetan delegatu eta langileekin egindako lanketatik sektoreak dituen beharrak jaso ditugu eta horiei erantzunez osatu dugu negoziaketarako gure plataforma.
Badakigu ez dela erraza izango akordiorako bidea baino datorrenari heltzeko prest gaude. Azken negoziaketan sektorean gehiengoa duen sindikatuak, langileak eta borroka alde batera utzi eta patronalari eskua ematea erabaki zuen, akordioa gehiengo osoa eduki gabe alde bakarrez onartuz. Ondorioz, akordioak ezin izan zien sektoreko langileen behar guztiei erantzun. Oraingoan ezin da berdina gertatu, eta horregatik, LAB, metalgintzako hitzarmen duina lortzeko bidean, borrokarako prest dago.
Hauek dira LABen plataforman jasotako eduki nagusiak:

  • Bizitzaren garestitzea inoiz baino handiagoa den garaietan hitzarmenak langileen eros ahalmena bermatu behar du. KPIaren araberako soldata igoerak bermatzea ezinbestekoa izango da.
  • Egun bizitzen ari garen egoeraren beste ondorio bat lanpostuen etengabeko suntsitzea da, eta horri aurre egiteko eta lana banatzeko helburuz, 1.592 orduko lan astearen bidean, lanaldia murriztea beharrezkoa ikusten dugu.
  • Bestalde, gaixotasun arruntetan eta zer esanik ez lanaren ondorioz gaixotzen garen kasuetan, aldi baterako ezintasunak osagarritu behar dira.
  • Aurten 67 langile hil dira lan istripuetan. Datuek agerian uzten dute prebentzio alorrean lan handia dugula egiteko eta bide horretan ere egin ditugu proposamenak.
  • Gaur egungo gizartea nola aldatu den nabarmena da familia eredu ezberdinak, zaintza beharrak, lana eta bizitza uztartzeko zailtasunak gero eta ageriagoak dira, eta hitzarmenak honi ere erantzun beharko dio, baimen eta lizentzien bidez, norabide honetan proposamenak ere egin ditugu.
  • Eta azkenik, sektoreari begiratu eta emakumeen presentzia oso murritza dela ikusten dugu eta gainera, askotan emakume hauek lantegietan jasaten duten jazarpena ere kezkagarria da. Horretarako, derrigorrezkoa da sexu jazarpenaren aurkako protokolo bat adostea. Eta emakumeen presentzia
    areagotzeko diagnostiko espezifiko baten beharra ikusten dugu, benetan errealitatea zein den ikusi eta hau aldatzeko proposamen efektiboak egin ahal izateko.
    Hauek dira gaurkoan aipatutako edukiak baina LABen plataforman beste asko jasotzen dira. Badakigu bidea ez dela erraza izango baina prest gaude datorrenari heldu eta Gipuzkoako metalgintzarako akordio duina lortzeko.