2026-05-14
Blog Page 25

Euskal Herria harrera herri izan dadin borrokan ari diren ekintzaile solidarioen lana goraipatzen du LAB sindikatuak

2024ko ekintzagatik auzipetutakoak absolbitu izanak LABek hasieratik defendatu duena berretsi baino ez du egiten: klase elkartasuna antolatzea ez dela delitua, eta, aitzitik, eginbeharra dela.

Bi urte pasatu dira 2024ko ekintza desobediente hartatik. Milaka lagun Korrikarekin euskararen alde Irun eta Hendaia arteko igarobidea egiten ari zirela baliatuta, ekintzaile talde batek migrazio prozesuan ziren 36 pertsonekin batera igaro zuen Santiagoko zubia.

Epaitua izan zen ekintza hura, eta gaur jakin da epaia: absolbitu egin dituzte epaituak izan ziren zazpi ekintzaileak. Epaiak LABek hasieratik defendatu duena berretsi du: klase elkartasuna antolatzea ez dela delitua, eta, kontrara, eginbeharra dela.

Epaitua izan den ekintza haren alde, milaka izan ziren autoinkulpatu ziren herritarrak, eta ehunka eragilek ere bat egin zuten salaketa kanpainarekin. LAB sindikatuak elkartasun uholdea txalotu nahi du, eta argi du elkartasun olde horren ondoriozkoa dela epai hau. Herri garaipena izan da, azken batean. Halaber, LABek bere komunitate osoaren babesa eta harrotasuna helarazi nahi dizkie epaituak izandako lagunei, eta, bereziki, ekintza honen harira auzipetutako LABeko kideei. Sindikatuko militanteak buru-belarri ari dira, beste hainbat borroketan bezala, honetan ere, eta hainbat kide izan dira ekintza horretan auzipetutakoak.

Epaiketa ez zen ospatu behar. Heriotza, arrazismoa eta eskubideen urraketa sistematikoa gauzatzen duten lege eta politikak, baita berauek sustatu eta sostengatzen duten agintariak eta gauzatzen dituzten poliziak ere, dira epaitu beharrekoak. Elkartasuna ez delako delitua. Migrazioa ez delako delitua.

Askotariko arrazoiek bultzatzen dituzte pertsonak migrazio prozesuei ekitera. Gehiegitan, arrazoi politiko, ekonomiko eta klimatikoak dira; gerratik, segurtasun ezetik, pobreziatik eta eskubideen urraketetatik ihes egiten dute munduan zehar miloika pertsonek. Bizi dugun sistema kapitalista eta kolonialistaren ondorioak modu zuzenean bizi dituzte.

Eta hala heltzen dira asko eta asko gure lurraldeetara. Batzuek bertatik igaro nahi dute soilik, eta besteek bertan bizi proiektu duina garatu. LABek patronalaren eta agintari politikoen ikuspegi utilitarista eta merkantilista salatu nahi du, pertsona migratuak eskulan merke bilakatzeko joera etengabea dutelako. LABek, ordea, argi du gurea harrera herria dela, pertsona guztiak eta eskubide guztiak defendatzen jarraituko duela eta migrazio prozesu aske eta seguruak defendatzen. Inori mugak ezartzekotan, kapitalari ezarri behar zaizkio, baita langileon aurkako diskriminazioan eta gorrotoan oinarritzen diren mezu eta praktika faxistei ere.

Epaiketa honekin ez da ezer hasten edo bukatzen. LABek dei egiten du ekintza soziosindikal antirrazista garatzen eta sakontzen jarraitzera, eta dei egiten die langileei, halaber, helburu horrekin antolatzen diren eragile eta kolektiboekin elkarlana estutzera eta bide horretan jarraitzera.

LAB, ELA, STEILAS, Etxalde eta HIRUk gutxieneko zerbitzuen gehiegikeria salatu eta proposamena aurkeztu dute martxoaren 17ko greba orokorraren harira

LAB, ELA, STEILAS, Etxalde eta HIRU sindikatuek proposamen bateratua helarazi diote EAEko Lan eta Gizarte Segurantza Zuzendaritzari, berrikusi ditzan 2026ko martxoaren 17rako Hego Euskal Herrian deitutako greba orokorraren harira gutxieneko zerbitzuen inguruko irizpideak.

Sindikatuek salatu dutenez, azken urteetan gutxieneko zerbitzuen aplikazioa sistematikoki handitzen joan da, eta Lan Sailak oinarrizko zerbitzuen interpretazio gero eta zabalagoa egiten du. Haien ustez, joera horrek zalantzan jartzen du greba eskubidea, eta urratu egiten du greba orokor batek eskatzen duen proportzionaltasun printzipioa.

Deitzaileek hezkuntzan, garraio publikoan eta komunikabide publikoetan aplikatu beharreko irizpideen inguruko proposamen zehatzak aurkeztu dituzte:

Hezkuntzari dagokionez, sindikatuek defendatzen dute gutxieneko zerbitzurik ez ezartzea, uste baitute egun bakarreko greba orokor batek ez duela hezkuntza jasotzeko eskubidea arriskuan jartzen. Azken urteetan arlo horretan ezarritako gutxieneko zerbitzuak handitzen joan dira, praktikan greba eskubidea mugatzeraino. Gainera, greba orokorrak balio pedagogikoa ere badu, eta heldutasun nahikoa duten hezkuntza etapetan langile-borrokaren, kohesio sozialaren eta balio demokratikoen inguruko lanketa egiteko aukera baliatu beharko litzatekeela iritzi diote sindikatuek.

Garraio publikoari dagokionez, gehiegizkotzat jo dituzte ezarritako gutxieneko zerbitzuak, eta kritikatu dute egungo ereduan lanerako eskubideari ematen zaiola lehentasuna, grebarako eta mobilizaziorako eskubideen kaltetan. Administrazioaren betebeharra oinarrizko zerbitzuetara joateko mugikortasuna bermatzea da, eta ez ohiko jarduera ekonomikoa mantentzea. Horregatik, gutxieneko zerbitzuak ez ezartzea eskatu dute, eta ezarriko balira, izan daitezela lehentasunez erabiltzaileei oinarrizko zerbitzuetarako irismena bermatzeko eta greba eskubidea bermatzeko ekimen eta mobilizazioetara joan ahal izateko. 

Komunikabide publikoen kasuan, EITB taldeari dagokionez, sindikatuek ohartarazi dute greba orokorraren aginduak asteburuko informazio zerbitzuak bermatzea baino ez duela zehazten, baina EITBren zuzendaritzak aldebakarrez entretenimenduzko saioen errepikapenak programatu izan dituela, grebaren ikusgarritasuna murrizteko asmoz. Haien ustez, greba egunean informazio zerbitzuek interes publikoko informazioa, bereziki eskubide zibil eta politikoekin lotutakoa lehenetsi beharko lukete, entretenimendu hutsezko edukien gainetik. Era berean, diote bermatu behar dela informazio zerbitzuak asteburuko langile kopuruarekin egitea. Azkenik, greba ikusgarri egiteko neurriak proposatu dituzte: programen errepikapenik ez emititzea, une oro greban dauden langileen berri emango duen scroll-a jartzea eta gutxieneko zerbitzuak betetzen ari diren kazetariek hori adierazteko elementuak jasotzeko eskubidea izatea.

Bestalde, sindikatuek salatu dute gutxieneko zerbitzuen aginduak askotan azken momentuan argitaratzen direla, eta horrek greba eskubidea baldintzatzen duela. Horregatik, martxoaren 17ko greba orokorrerako agindua martxoaren 7a baino lehen argitaratzea eskatu dute. 

FVEMek lan eskubideetan murrizketak eta atzerapenak jarri ditu mahai gainean Bizkaiko metalaren negoziazioan

Gaur Bizkaiko metalgintzako hitzarmenaren negoziazio-mahaiaren hirugarren bilera egin da, eta FVEM patronalak aurrez ohartarazi duguna baieztatu du: ez du sektoreko langileen lan-baldintzetan hobekuntzak negoziatzeko benetako borondaterik, eta dagoeneko finkatuta dauden eskubideetan atzera egiteari buruzko eztabaida ireki nahi du.

Patronalak sindikatuek aurkeztutako plataformei erantzun behar zien. Hala ere, ez du horien balorazio zehatzik egin, eta soilik adierazi du planteatutako soldata-igoerak enpresek beren gain har dezaketenaren “oso gainetik” daudela. Era berean, lanaldi-murrizketa oro baztertu du, eta kontziliazioa, lizentziak, telelana, berdintasuna edo lan-osasuna bezalako gaiak egungo hitzarmenera eta indarrean dagoen legeriara bideratu ditu, nahikotzat jotzen baititu.

Sindikatuen aldarrikapenei atea itxi ondoren, FVEMek hamar puntuko proposamena aurkeztu du, eta horietatik zazpik egungo hitzarmena nabarmen okertzen dute. Patronalak atzerapenak planteatzen ditu gai sentikorretan, hala nola gutxieneko bermean, malgutasunean (malgutasuneko orduak 100etik 200era igoz), lan-istripuagatiko eta lanbide-gaixotasunagatiko aldi baterako ezintasunaren osagarriaren denbora-mugan, kontratu-eteteen eta lizentzien aurreabisuetan, produkzio-arrazoiengatik behin-behineko kontratuaren gehieneko iraupena urtebetera luzatzean, praktikaldiko kontratuetan eta eskubide sindikaletan.

LABek uste du patronalaren jarrera ez dela koherentea eta kontraesankorra dela. Eskubideetan hobekuntzak errefusatzeko egungo legedia nahikoa dela babesten duen bitartean, atzerapenak eta eskubide-galerak justifikatzeko araudia nahasia edo eskasa dela dio.

LAB ez da mahai honetan murrizketak negoziatzera eseri. Bizkaiko metalgintzako langileen aldarrikapenak eta beharrak defendatzera eseri gara. Ildo horretan, gogorarazi dugu lau sindikatuetako plataformek elementu komunak jasotzen dituztela, eta patronalak benetako negoziatzeko borondatea badu, puntu partekatu horiek izan beharko liratekeela negoziazioan aurrera egiteko abiapuntua.

LABek irmotasunez eta erantzukizunez defendatuko du bere plataforma. Sektoreak ez du murrizketarik behar; hobekuntzak behar ditu soldatetan, lanaldian eta lan-eskubideetan. Eta patronalak atzerapausoak planteatzeko jarrera hori mantentzen badu, sektoreko langileak izango dira negoziazio honen norabidea markatuko dutenak. 

Enpresek 461 milioi euroko mozkinak ateratzen dituzte 1.500 euroz azpiko soldatekin

Bost langiletik batek 1.500 euroz azpiko soldata du Hego Euskal Herrian, eta azken 15 urteetan 3 puntu jaitsi da soldatek Barne Produktu Gordinean duten pisua. Horregatik, martxoaren 17an euskal langileek “argi hitz egingo dute”, Garbiñe Aranbururen arabera.

Hego Euskal Herrian gutxieneko soldata propiorik ez izateak langileentzat dituen ondorioak aztertu ditu Ipar Hegoa fundazioak, EHUko Ekonomia eta Kudeaketa saileko irakasleekin lankidetzan, eta argigarriak dira emaitzak: bost langiletik batek 1.500 euroz azpiko soldata dauka. Gizarte Segurantzaren erregimen orokorrean eta etxeko langileen erregimenean diharduten langileak izan dira azterketarako lagina.

Jagoba Zulueta Ipar Hegoa fundazioko arduradunak xehetu ditu azterketaren emaitzak. LGS Lanbide-arteko Gutxieneko Soldata propio bat ezartzeari uko egiteak Hego Euskal Herriko milaka eta milaka langile zuzenean kaltetzen dituela azaldu du, eta langileria osoa zeharka. Izan ere, soldaten zorua 1.500 eurotan kokatuta egon beharrean 1.184 eurotan egoteak (%21,07 beherago) langile guztiei eragiten die, soldata egitura osoa desitxuratu eta debaluatu egiten delako. 

Azterketak erakusten du Hego Euskal Herrian BPG Barne Produktu Gordinarekiko pisua galdu dutela soldatek. Izan ere, Zuluetak azaldu du Espainiako Estatuan LGSa igo egin dela azken urteetan, baina, hala ere, horrek ez duela inpakturik Hego Euskal Herriko egoera sozioekonomikoan. Zehazki, azken 15 urteetan soldaten pisuak 3 puntu egin du behera Hego Euskal Herriko BPGean. Aldiz, goranzko joera antzematen da Europako Batasunean estatu egiturak dituzten nazioetan. Estatu egiturarik ez izateak edo gutxieneko soldata propiorik ez izateak, hortaz, soldaten pisua galtzea dakarrela ondorioztatu du azterketak. 

1.500 euroren azpitik lan egiten duten langileen artean, hirutik bi (%66,91) emakumeak* direla zehaztu du Zuluetak, eta emakume* enplegatu guztiena artean herena baino gehiago direla gutxieneko horren azpitik daudenak. Halaber, langile migranteek nozitzen dituzten baldintza kaskarren erakusle ere bada argazkia: 1.500 euroren azpitik jasotzen duten 239.535 langile horietatik 118.999 Hego Euskal Herritik kanpo jaiotakoak dira; alegia, bitik bat. Gazteei ere egin die aipamena. 30 urtez azpikoen kasuan, aztertutako laginaren laurden bat (%25,84) dago 1.500 euroko soldataren azpitik: 61.896 pertsona. 

1.500 euroren azpitik lan egiten dutenek jasotzen duten solataren eta LGS propio batekin jasoko luketenaren arteko tartea ere aztertu dute. Argia izan da Zulueta: “Dirua ez da arazo bat. Enpresen mozkinak gorantz doaz; gorantz doaz, langileen soldatak igo direna baino askoz gorago”. Izan ere, 2024ko abenduko soldatak erreferentziatzat hartuta, ikusi dute 461 milioi eurokoa litzatekeela zenbateko hori; alegia, urteko soldatetan langile horiek 1.500 euroko soldata ez izateagatik irabazten ez dutena hori dela. Ondorioa argia da, Zuluetak gogoratu duenez: 461 milioi euro gehitu dituzte enplegatzaileek, enpresari pribatuek eta administrazio publikoak, euren mozkinetara. Edo, bestela esanda: 461 milioi euroko plusbalia erantsia atera diete langile zaurgarrienei Hego Euskal Herrian. 

Horrenbestez, 1.500 eurotik beherako soldatak ez daude Hego Euskal Herriko egoera sozioekonomikoaren, bizi mailaren eta prezioen arabera doituta, eta langileak erosahalmena galtzen ari dira. 

Zentralizazioarekin, prekarizazioa

Garbiñe Aranburu LABeko koordinatzaile orokorrak azken urteetako lan harremanei erreparatu die, eta azaldu du Espainiako Estatuko erregulazioak “lan harremanak zentralizatzeko grina” duela, “batez ere, azken lan erreformen ondorioz”. Horrek “beheranzko uniformizazioa eta soldaten eta lan baldintzen prekarizazioa” dakartza berekin, haren esanetan. 

Horregatik, LGS propio bat ezartzeko gaitasuna izatea “estrategikoa” dela gogorarazi du, bertako errrealitate sozioekonomiko eta sindikalaren araberako soldatak izateko, eta baita “aberastasunaren banaketa ekitatiboagoa izan dadin eta langileen prekarizazio eta pobretze prozesuari aurre egiteko” ere. Hori dela eta, gutxieneko soldata propioa lortzeko euskal gehiengo sindikalak hainbat iniziatiba martxan jarri dituela oroitu du, “guztiak bideragarriak eta osagarriak”. Ordea, orain arte aukera guztiak itxi zaizkiela eta, martxoaren 17an greba orokorrera deitu du gehiengo sindikalak, azaldu duenez. 

Edozein kasutan, itxitako ateak irekitzako aukerak egon badaudela nabarmendu du Aranburuk. Batetik, EAEn eta Nafarroan, lan harremanetarako gutxieneko soldata bat ezartzeko Gai Zehatzeko Akordio Marko bat negoziatu daiteke patronalarekin EAEn eta Nafarroan. “Hori da Confebasken aurka sartu genuen demandaren sententziatik ondorioztatzen duguna” adierazi du LABeko ordezkariak. “Patronal esplotatzaile eta harroputza dugu aurrean, lehenago edo beranduago negoziazio mahai batean esertzera behartuko duguna”, gaineratu du.

Bigarrenik, aipatu du LGS propioa ezartzeko eskuduntzak eskuratzeko, legebiltzarretan lege proposamenak egin daitezke. Aranburuk nabarmendu du EAJ eta PSE-PSNk eztabaida ukatu nahi dutela, “jarrera antidemokratikoa erakutsi dute”, zehaztu du, baina gaineratu du beste talde batzuek lege proposamenak eraman ditzaketela parlamentuetara. “Nafarroan dagoeneko EH Bildu eta Geroa Baik erregistratu dute eta EAEn era aukera hori mahai gainean dago”, gogoratu du.

Hirugarrenik, Langile Estatutua aldatu daiteke. Katalunia eta Galizako sindikatuekin Madrilera egindako bidaia izan du hizpide. Honela, PSOE, Sumar, Podemos eta nazio bakoitzeko alderdiekin egindako bilerak aipatu ditu eta adierazi du Langileen Estatutuaren 27.en artikulua moldatu eta LGS propio baten aukerari babes legala emateko proposamen oso zehatza eraman dutela sindikatuek bertara. “Talde politiko batek baino gehiagok iniziatiba hartu eta eztabaida Espainiako Diputatuen Kongresura eramateko aukerak irekiak daude”, nabarmendu du.

Aukera badagoelako, “euskal langileek argi hitz egiteak” duen garrantzia azpimarratu du, gogorarazita martxoaren 17an horretarako aukera izango dutela: “grebara atera, mobilizazioak indartu eta gutxieneko soldata propio bat nahi dutela adierazteko, soldata guztiak hobetu nahi ditugula argi uzteko”. 

Azkenik, gutxieneko soldata sexuaren araberako lan banaketak sortzen dituen arrakala matxistei aurre egiteko neurria ere badela adierazi du koordinatzaile orokorrak, eta, horregatik, otsailaren 22aren (Soldata Arrakalaren kontrako Nazioarteko Egunearen) testuinguruan, LABek gutxieneko soldata propioaren beharra kalera aterako duela aurreratu du. Bi mobilizazio egingo ditu otsailaren 20an sindikatuak, Bilbon eta Iruñean.

LABek Gipuzkoako helduen egoitzetako egoera salatzeaz gain, antolatzeko eta mobilizatzeko beharra azpimarratu, eta elkarlanean aritzeko deia luzatzen du

Gipuzkoako helduen egoitzetako langileon egoeraz eta oro har sektore osoaren errealitatearen inguruan, honakoa adierazi nahi du LAB sindikatuak:

Herrialdeko hitzarmenaren negoziazio erreala aldarrikatzen dugu. Sektoreak behar dituen lan baldintzak arautuko dituena eta dituen arazoei irtenbidea emango diena.

LAB, beste sindikatuekin elkarlanean, Matia fundazioan, Zorroaga Fundazioan, Sanitas Miramonen eta beste hainbat lan zentrutan asanbladak, elkarretaratzeak eta mobilizazioak egiten ari gara. Izan ere, herrialdeko hitzarmenaren blokeoak eragina izaten ari da Gipuzkoan zehar dauden helduen egoitza ezberdinetan: ratioekin zerikusi zuzena duten lan kargen egoera kaskarra, aldi baterako ezintasunekin (IT, bajak) loturiko murrizketak, absentismoaren mamua baliatuz eskubideak murrizteko saiakerak, KPIa bermatzen ez duten soldata igoerak, eta beste hainbat arazo larri.

LABen iritziz, ZAINTZA LANAK PUBLIFIKATZEA da alternatiba bakarra, garbi dugulako zaintza lanak ezinbestekoak izateaz gain, negozio izateari utzi behar diotela, pribatizazioa gaindituz, eta zerbitzu publikoek behar dutela izan hauek bere osotasunean kudeatzeko ardura.

LAB sindikatutik Gipuzkoako helduen egoitzetako egoeraren aurrean, elkarlanerako deia luzatzen diegu gainontzeko sindikatuei nahiz eragin zuzena pairatzen duten egoiliarren senideei ere, ezinbestekoa baita gauden ataka honetatik atera eta langileen lan eta bizi baldintzak hobetzeko pausoak emanez jarraitzea eta egoiliarren arretaren kalitatea bermatzeko baldintzak eskaintzea.

Honenbestez eta beste behin ere: Diputazioari eta patronalei deia luzatzen diogu, beraien ardura hartu dezaten, hitzarmenaren benetako negoziazioari ekitea, behingoz ratioak aldatzea eta Helduen egoitzak publifikatzeko prozesua bere gain hartzea.

Borrokan jarraituko dugu, borrokan topatuko gara! 

LAB sindikatuak eta Martxoak 3 Elkarteak lankidetza-hitzarmena sinatu dute dokumentazio funtsen lagapen eta dohaintzarako, haien azterketa eta zabalkundea sustatu asmoz

LAB sindikatuak, ZABALTZEN Dokumentazio Zentroaren bidez, eta Martxoak 3 Elkarteak lankidetza-hitzarmen bat sinatu dugu; hitzarmen horren bidez, bakoitzak dituen dokumentuazio-funtsak elkarri eskuragarri jarriko dizkiogu, funtsen kontserbazioarekin bateragarriak diren dohaintzei ateak irekiz.

Lankidetza honen helburua da bi erakundeek egiten duten zabalkunde- eta ikerketa-lana erraztea, ahalik eta informaziorik osatuena eta fidagarriena eskaintzeko, ikuspegi zabala emanez, eskuragarria ditugun baliabideetan oinarritua.

Bi erakundeek argi dugu langile-klase gisa eta modu kolektiboan egiten den memoria lanak duen balio politikoa. Izan ere, memoria gordetzea, lantzea, transmititzea eta zabaltzea ez da soilik kontserbazio ariketa bat; ezinbestekoa dugu aurrera egiteko, gure identitatea indartzeko eta komunitate zein klase-kidetasuna eraikitzeko. Eskuin muturraren gorakada, balio demokratikoen inboluzio eta faxismoaren zuriketaren testuinguruan, premiazkoa dugu ideologikoki berrarmatzea eta belaunaldi berriei memoria lantzeko tresnak eskaintzea.

Azkenik, Martxoaren 3ko sarraskiaren 50. urteurrenaren atarian, oroitzapenaren eta aitorpenaren aldeko konpromisoan berresten gara, eta justizia eskatzen dugu gertakari horien biktimentzat.

LABek Santurtziko Udaleko langileen kudeaketan eredu opakoa eta klientelarra dagoela salatu du

Santurtziko Udaleko LAB sindikatuak EAJko gobernu taldea langileen kudeaketari buruz ezagutzen diren azken gertakarien inguruan eskaintzen ari den ikuskizuna gaitzetsi nahi du. Azken asteetan gertatutakoa ez da gertakari isolatu bat: urteak salatzen daramatzagun kudeatzeko modu baten izebergaren punta da.

EAJren hainbat agintalditan, langileak kudeatzeko eredu bat finkatu da, gardentasun faltan, laguntasunean, bulegoetako promesetan, betoetan eta mesedeetan oinarritua. Arduradun politiko desberdinek hertsiki teknikoak izan beharko luketen gaietan esku hartu dute, hariak mugituz eta irizpide objektibo eta legalen arabera zuzendu behar diren prozesuak baldintzatuz.

Gainera, jarduteko modu horrek arrasto gutxi uzten du askotan, eta zaila da justiziaren aurrean fiskalizatzea edo frogatzea. Eta horretaz baliatu dira urteetan zehar.

Lanbideren bidez langileak sistematikoki aukeratzeak, agentzia laguntzaile bati emanez gainera, (Gehilan, Muskizko ETT bat), denbora luzez prozedura opaku bihurtu zuen kontratazioa. Horrez gain, oinarriak prestatzerakoan irizpide homogeneorik ez izateak, lanpostu jakin batzuk betetzeko sistemaren aukeraketa interesatua egiteak, lan-poltsen kudeaketan gardentasunik ez izateak, sindikatuen ordezkariei jakinarazten ez zaizkien osagarri pertsonalak egoteak, etab, dena zikindu du.

Horrek guztiak, plantilla saritzeko eta zigortzeko eta bezero sareari eusteko pentsatutako sistema bat eratu du.

Bereziki larritzat jotzen ditugu berriki ezagututako gertakariak: oposiziogile bati azterketa bat ustez filtratu izana, zinegotzi bat proba selektibo batera sartu izana eta bere alderdiak antzeko pertsona jakin batzuei mesede egiteko egindako presioei buruzko adierazpenak. Noiztik ari da hau gertatzen?

LABetik gobernu taldeari eta EAJri exijitzen diegu azalpen publikoak eman ditzatela eta erantzukizunak har ditzatela. Ezinbestekoa da langileen kudeaketan 180 graduko aldaketa egitea, sarbidean eta barne sustapenean berdintasun, publizitate, merezimendu eta gaitasun printzipioak bermatuz, ordezkaritza sindikalari bere lana egiteko aukera emanez eta giza baliabideen kudeaketa erabat gardena eta objektiboa ziurtatuz.

Azkenik, azpimarratu nahi dugu udal langileok ez garela egoera horren erantzule, baizik eta zuzenean eragiten digun jarduteko modu baten biktima. Hala eta guztiz ere, Santurtziko herritarrei zerbitzu publikorik onena emateko konpromisoa hartzen jarraituko dugu. 

Papresako Enpresa Batzordeak lanuzteak deitu ditu salmenta aukeraren eta 110 langileri eragingo liekeen EEEaren aurrean

LAB, ESK, ELA eta CCOO sindikatuek osatzen duten Papresako Enpresa Batzordeak iritzi publikoari helarazi nahi dio bere kezka sakona joan den urtarrilaren 17an prentsan agertutako informazioen aurrean, zeinetan adierazten baitzen enpresako zuzendaritza aztertzen ari zela Papresaren salmenta, makina produktibo baten gelditzea eta 110 langileri eragingo liekeen Enplegu Erregulazio Espediente (EEE) baten aplikazioa.

Enpresa Batzordeak salatu nahi du Papresako egungo Zuzendari Nagusiarekin izandako bilera batean izan zuela asmo horien berri, eta ez zuela inolako daturik eman. Onartezina iruditzen zaigu Papresaren enpleguari eta etorkizun industrialari zuzenean eragiten dioten erabaki garrantzitsuak prentsari jakinaraztea, langileen legezko ordezkariekin elkarrizketak hasi aurretik.

Egoeraren larritasuna ikusita, Enpresa Batzordeak uste du ezinbestekoa dela mobilizazio dinamika bati ekitea, lanpostuen defentsan, lantegiaren etorkizunaren defentsan eta langileriarentzako edozein neurri traumatiko kentzea exijitzeko.

Helburu horrekin, joan den otsailaren 11n langileen batzar bat egin zen, eta enpresa batzordeak lanuzte partzialak egitea proposatu zuen. Langileek aho batez babestu dute proposamena.

Lanuzteak otsailaren 17, 20, 24 eta 27an egingo dituzte, 12:00etatik 16:00etara.

Enpresa Batzordeak zuzendaritzari eta CL Grupori dei egiten die erantzukizunez joka dezaten, egiazko informazioa eman dezaten eta elkarrizketa prozesu erreal bat ireki dezaten, Papresaren enplegua eta bideragarritasuna bermatzeko.

Era berean, langile guztiak animatzen ditugu adostutako mobilizazioetan aktiboki parte hartzera.

Papresaren enpleguaren eta etorkizunaren defentsan.

Papresako enpresa batzordea
LAB – ESK – ELA – CCOO

Erakundeek ez dute konpromisorik hartu Tubos Reunidoseko enplegu-suntsiketaren aurrean

LAB, Trapagarango eta Amurrioko lantegietako langileen ordezkariekin batera, Eusko Jaurlaritzako Industria eta Enplegu Sailekin, Araba eta Bizkaiko Foru Aldundiekin, bai eta Trapagako eta Amurrioko alkateekin ere bildu da gaur, kaleratze kolektiboko prozesuan Tubos Reunidosen egoerari aurre egiteko. Bileraren ondoren, sindikatuak kezka adierazi nahi du, erakundeek ez dutelako konpromiso argirik Tubos Reunidoseko zuzendaritzak planteatzen duen enplegu-suntsiketaren aurrean.

Prozesu hau ez da enpresak planteatutako 301 kaleratzeetara mugatzen. Erabaki horrek askoz ere eragin handiagoa izango du, azpikontratetako plantillei ere eragingo die eta enplegua gehiago suntsituko da Aiaraldea eta Ezkerraldea eskualdeetan. Gainera, kostuak murrizteko zuzendaritzak planteatutako estrategiak langileak kaleratzea eta lanak kanpora ateratzea eskatzen du, eta horrek lan-baldintzen prekarizazio argia ekarriko du.

Bileran, oso galdera zehatzak helarazi dizkiegu erakundeei, enpresarekiko duten papera eta eskakizun-mailari buruz. Industriako sailburuordeari behin eta berriz galdetu zaio ea enpresaren bideragarritasuna EEEtik pasatzen ote den, eta horren erantzuna izan da zorra berregituratzea. Era berean, altzairutegirik gabe proiektu industriala bideragarria izan daitekeela uste duen ere interpelatu egin zaio, eta horri ere ez zaio erantzunik eman. Enplegu Sailak enplegu-suntsiketaren kontra agertu da, eta enplegu-erregulazioko espedienteari alternatibak bilatzen saiatuko direla adierazi dute.

Halaber, azalpenak eskatu ditugu Tubos Reunidoseko zuzendaritzarekin harremanetan noiztik dauden azaltzeko, zer bideragarritasun-plan helarazi zaien eta balizko inbertitzaileekin harremanik badagoen argitzeko. Hala ere, ez dugu erantzun argirik jaso, ezta konpromiso zehatzik ere, enpleguaren eta lan-baldintzen defentsari dagokionez. Gaurko bilerak gardentasun falta kezkagarria erakutsi du berriro ere, bai enpresaren aldetik prozesu honetan guztian, bai Eusko Jaurlaritzaren beraren aldetik, eta horrek ere ez du argitu zeintzuk diren bere benetako eskakizunak eta mugak egoera honen aurrean.

LABen ustez, bereziki larria da Aiaraldea berrindustrializatzeko mahai bat egotea, erakundeak Tubos Reunidoseko zuzendaritzarekin batera esertzeko, eta, aldi berean, ez egotea inolako eskakizun publikorik, ezta egungo enpleguari eusteko konpromiso irmorik ere. Ezin da eskualdeko etorkizun industrialaz hitz egin, egungo enplegua suntsitzea baimentzen den bitartean.

Beldur gara Eusko Jaurlaritzaren eta Arabako Foru Aldundiaren zeregina berriro ez ote den Glavista, Guardian edo Maderas Llodio bezalako beste industria-gatazka batzuetan ikusi dugun bera izango: beste alde batera begiratzea, langileen erantzukizuna eskatzea itxierak eta kaleratzeak onar ditzaten, eta praktikan enpresa-zuzendaritzen aldean kokatzea, horiek baitira egungo egoeraren erantzule nagusiak.

Erakundeek laguntzaz, konpromisoaz eta etorkizunaz hitz egiten dute, baina behar dena ekintzak dira. Elkartasun gutxiago argazki eta adierazpen publiko moduan, eta benetako inplikazioa enpleguarekin, lan-baldintzekin eta Aiaraldea eta Ezkerraldearen etorkizunarekin. 

Euskal Herrian, 2026eko otsailaren 13a 

Diru publikoa eta erakundeen laguntza baldin badaude, baldintza argiak egon behar dira enplegua babesteko eta suntsitzea saihesteko. Ezin da enpresa babestu berme sozialik eskatu gabe, zuzendaritza bere benetako asmoei eta bere planen benetako irismenari buruz argia eta gardena izaten ari ez den bitartean. 

LABek berretsi egiten du lanpostu guztiak, lan-baldintzak eta gure eskualdeen etorkizuna defendatzeko konpromiso irmoa. Ez dugu onartuko, beste behin ere, krisitik ateratzeko industria-ehuna ahultzea, prekarizatzea eta kaleratzeak egotea, erakundeek prozesua modu irmoan eskua hartu beharrean, berau jarraitu besterik egiten ez duten bitartean.