Bizkaiko Esku Hartze Sozialeko negoziazio mahaiaren esparruan, funtsezko hiru eztabaida planteatzen ditugu, elkarri lotuak eta zatiezinak, zerbitzu publikoaren kalitatea eta sektorearen etorkizuna bermatzeko.
1. Egiturazko eraldaketa behar duen eredu agortua
Esku Hartze Sozialaren egungo eredua agortuta dago. Egitura akats larriak ditu ereduan eta finantzaketan. Bizirik irautea ez da irtenbidea.
Egungo ereduak ez du kalitatezko zerbitzurik bermatzen. Langileak agortzen ditu, taldeak tenkatzen ditu eta erabiltzaileen arretan eragin negatiboa du.
Gure erantzukizun sindikaletik, ezinbestekotzat jotzen dugu erantzun integralak emango dituen eredu berri baterantz aurrera pausoak ematea ahalbidetuko duen elkarlana bultzatzea.
Praktikan, erakundeek herri administrazioek hartutako erabaki politikoen betearazle gisa jarduten dute, irizpide edo behar teknikoei jaramonik egin gabe. Sistema horrek ez die balio ez langileei, ez erakundeei, ezta herritarrei ere. Erakundeei esaten diegu entitate gisa bizirautea ez dela konponbidea.
2. Kudeaketa publikoko eredu publiko baterantz
Eredua aldatzearekin batera, sektoreak egiten duen lan publikoa aitortu behar da.
Ez dugu soilik eskatzen kudeaketa pribatuko eredu baten barruan burutzen den funtzio publiko baten aitortza. Eredu erabat publiko baterantz aurrera egiteaz ari gara, kudeaketa eta erabakitzeko gaitasuna ere publikoak izan daitezen.
Publikoa izateak, berez, ez ditu automatikoki emaitza hobeak bermatzen. Hala ere, sektorea kudeaketa publikoko esparru batean kokatuko lukeen egiturazko aldaketa batek sektorearen egonkortasuna, kalitatea eta koherentzia indartzea ahalbidetuko luke.
Publifikazioa etorkizuneko helmuga gisa ikusten da, eta ekiparazioa bide horretan aurrera egiteko tresna gisa. Sektoreko langileak hasi dira bide hori egungo ereduaren krisiaren irtenbide posible gisa identifikatzen. Erakundeek beren posizionamendu estrategikoa definitzeko unea da.
3. Sektorearen baldintzak hobetzeko neurri zehatzak
Aurreko negoziazioan eztabaida biziak baina beharrezkoak izan ziren, hala nola arrisku psikosozialen aurkako neurriak ezartzea edo aldi baterako ezintasunak arautzea, erosteko ahalmena berreskuratzea, partzialtasuna mugatzea, funtsezko aldaketen erabilera mugatzea, 60 urteko langileei soldata murriztu gabe lanaldia murriztea, etab.
Neurri horiek aurrerapenak ekarri zituzten langileentzat, eta, gainera, egungo eredua zalantzan jartzen zuten beharrezko eztabaidak irekitzea ahalbidetu zuten.
Gure ustez, ezinbestekoa da orain ere eztabaida horiei aurre egitea, lan baldintzak hobetuko dituzten eta zerbitzuaren kalitatea indartuko duten neurri zehatzak txertatuz.
Horregatik, honako hau planteatuko dugu negoziazio mahaian:
- Bikote Hezitzailearen beharra zerbitzu eta esku-hartze gehiagotan ezartzeko neurriak.
- Adingabeen zentroetarako ratioen proposamen bat, gainerako zerbitzuetarako ratio proposamen bati bidea irekiko duena.
- Langile publikoekiko soldata ekiparazioa.
- Prekarietatearen aurkako neurriak.
- Kontziliazio neurriak, hala nola ordutegi malgutasuna, kontsultetara laguntzeko denbora mugagabea, binkulograma eta abar.
- Sektorearen euskaldunizazioa bultzatzeko neurri zehatzak.
- Lan-bizitzaren azken etapari aurre egiteko neurriak: %40ko murrizketak soldata murrizketarik gabe eta kontratu erreleboa.
Bizkaiko Esku Hartze Sozialaren sektoreak erabaki ausartak eta egiturazkoak behar ditu. Kalitatezko zerbitzu publiko bat eta eusten ditugun pertsonen etorkizuna bermatzeko, hiru eztabaida horiek irekitzea beharrezkoa da, eta erantzukizun kolektiboa dela uste dugu.
