2026-10-07
Blog Page 17

Estatalizazioaren aurka egiteko elikagaien merkataritzako greba eguna jarraipen zabala izaten ari da

Gaur greban daude EAEko elikadurako merkataritzako langileak, LABek eta ELAk egindako deialdiari erantzunez. Gaur, Madrilen, Elikagaien Merkataritzarako Espainiako Estatuko Esparru Akordioa negoziatzeko mahaia bilduta dago, laugarren aldiz.

Mahaia sortu zuten unetik bertatik adierazi izan du LABek bere kontrakotasuna, eta lan eskubideak estatalizatzeko saiakera salatu izan dugu. Madrilen bertan eskatu du sindikatuak Hego Euskal Herriaren esklusioa, akordio marko horretatik kanpo uztea, elikadura merkataritzako herrialdeko hitzarmenen lehentasun osoa bermatu dadin.

ASEDAS patronalaren eta bidelagun dituen CCOO, UGT eta Fetico sindikatuen ezezkoen aurrean, grebara jotzeko erabakia hartu genuen LAB eta ELA sindikatuok.

Gaur, elikagaien merkataritzako langileek mezu argia bidali dute: ez dira pasako. Beraien eskubideen alde borrokatzeko prest daude, eta beraien hitzarmenak defendatzeko prest.

Grebak jarraipen zabala izan duela esan daiteke, sektorean %70 itxita baitago. Bereziki, herrialdeko hitzarmenak aplikatzen dituzten enpresa horietan izan du eragin handiena: BMn, Lidl-en eta Eroskin. Aldiz, estatu mailako enpresa hitzarmena duten horietan jarraipena xumeagoa izaten ari da: Mercadona, Alcampo, DIA…

Herrialdez herrialdeko datuei erreparatuta, Araban BMren bi denda itxita daude (Laudiokoa eta Amurriokoa), Gasteizko Iturritxu eta Domingo Beltran kaleetako eta Armentiako Lidl supermerkatuak ere bai, baita DIAren Gasteiz etorbidekoa zein Laudiokoa ere.

Bizkaiari dagokionez, BM supermerkatuen denden gehien-gehiengoa itxita dago; besteak beste, Gurutzetako hiru dendak, Aiboa, Basurtu, Peñota, Arcediano, Bilboko Alde Zaharra, Garellano, Rodríguez Arias, Viñas, Portugalete, Llanos (Santurtzi), Barakaldo (Aresti, Euskadi hiribidea), BM Gelsa Barakaldo, BM Santurtzi Genaro Ora… Lidlen kasuan ere gauza bera, itxita daude bai zentro logistikoa, baita denda gehienak ere (tartean Berango, La Avanzada, Gernika, Galdakao, Iurreta, Zornotza), eta jarraipena zabala izaten ari da. Eroskiren kasuan, soilik bazkideak ari dira lanean zentro nagusian nahiz Bilboko Autonomia kalekoan, Garden, Gordoniz, Henao, Erromo zein Basaurin. Bukatzeko, DIA itxita dago Santutxun, Barakaldon, Mungian, Errepelegan, Zallan, Balmasedan eta Ermuan.

Gipuzkoaren kasuan, Lidlek lurralde horretan dituen 9 dendetatik 6 itxita daude: Hernani erdialdea, Galarreta, Azkoitia, Eibar, Arrasate eta Gros. Beste hiruren kasuan, (Irun, Bretxa eta Zarautz), irekita egon arren, ez dira normaltasunez ari lanean. DIA katearen hainbat denda ere itxita daude gaur (Urretxu, Amara, Lezo, Zumaia eta Orio), baita BMkoak ere, adibidez Arrasateko Zigarrolakoa eta Billabonakoa.

Nafarroaren kasuan, eguerdian lanuzteak egingo dira eta jarraipen zabala izango dutela aurreikusten dugu.

Langileek dagoeneko erakutsi dute beren konpromisoa; etorkizuneko inbertitzaileen eta erakundeen txanda da orain

Gaur egin da Tubos Reunidos enpresaren hartzekodunen konkurtsoa deklaratu zenetik Administrazio Konkurtsalarekin izandako lehen jarraipen-bilera.

Bilerako berritasun nagusia izan da industria jarduera duten hamar enpresak agertu dutela interesa konpainiaren erosketa-prozesuan parte hartzeko. Konkurtso Administrazioak, halaber, jakinarazi du jarduerak aurrera jarraitzen duela, enpresan sartzen diren eskaerak doituta mantentzen direla eta helburua salmenta-prozesura ahalik eta baldintzarik onenetan iristea dela.

LABek argi dauka: etorkizuneko edozein proiektuk enplegua mantentzea, industria-jarduera osoaren jarraipena, Tubos Reunidosen izaera estrategikoa eta lan-baldintza duinak bermatu beharko ditu. Ez du onartuko berriro ere murrizketak, itxiera partzialak, kanporatzeak edo industria-gaitasunaren galera planteatzen dituen proiekturik.

Bileran, Konkurtso Administrazioak berak espresuki aitortu du langileak enpresaren jarduerari eusteko egiten ari diren ahalegina, egoera oso egoera zaila izaten ari den honetan. Aitortza bidezkoa da, langileek hilabeteak baitaramatzate Tubos Reunidosen etorkizunarekiko erabateko konpromisoa erakusten. Lehenik, EEE bat, altzairutegiaren itxiera eta logistikaren kanporatzea eragozteko borrokatuz; eta orain, konkurtso-prozesu betean ekoizpenari eutsiz, industria-proiektuari aukera bat emateko. Hain zuzen ere, konpromiso horregatik, orain beste batzuei dagokie erantzutea.

LABek berriro ere erakundeei egiten die dei. Inbertitzaile berrien etorrera baliabide publikoekin laguntzeko aukera aztertzen badute, sindikatuaren jarrera argia da: ezin dira berriro txeke zuriak banatu.

Erakundeek beharrezkotzat jotzen badute enpresaren etorkizunean parte hartzea finantzaketa edo laguntza publikoaren bidez, diru hori jasotzeak enplegua, industria-jarduera osoa, lan-baldintzak eta Aiaraldearentzako zein Ezkerraldearentzako benetako etorkizun-proiektu bat bermatzeko baldintza izan beharko du. Diru publikoaren euro bakoitzak interes kolektiboa babesteko balio behar du, eta ez iraganeko akatsak errepikatzeko.

Era berean, LABek berresten du edozein proiektu berrik enpresaren kudeaketan ere etapa berri bat ekarri behar duela. Tubos Reunidos gaur egungo egoerara eraman duten erabakiak hartu dituztenek ezin dute etorkizunean ere enpresaren gidaritza mantendu.

LABek etengabeko jarraipena egingo dio konkurtso-prozesuari, eta lehen egunetik egin duen bezala, helburu bakarra defendatzen jarraituko du: krisi honi irtenbidea emateko behar dena industria gehiago, enplegu gehiago eta Aiaraldearentzako zein Ezkerraldearentzako etorkizun gehiago izatea da.

Izan ere, gatazka honek zerbait erakutsi badu, langileek dagoeneko beren partea bete dutela da. Orain etorkizuneko inbertitzaileen eta erakundeen txanda da.

Gipuzkoako papergintzan hitzarmena #LortuDugu

Enpresetan aurreakordioa bozkatzeko batzarrak egin ostean eta enpresa guztiek honen alde bozkatu ondoren, langileen lan baldintzak eta etorkizuna bermatuko dituen hitzarmena sinatu dugu.

Hitzarmenaren edukiak honakoak dira:

  • 4 urteko indarraldia (2026-2029)
  • Lehen bi urteetan KPIa bermatuta, hirugarren urtean KPI+%0,50 eta laugarrenean KPI+%1
  • Lanaldi murrizketa: 2 ordu.
  • Manufakturako errelebo kontratuen kasuan, aurrejubilazioaren portzentaia gutxienez %67koa izango dela bermatzen da.
  • Errelebo kontratua, arrunta zein manufakturakoa, egiteko derrigortasuna, langileak hala eskatuz gero.
  • Beroaren protokoloa.
  • Deskarbonizazioa.
  • Koefiziente murriztaileak zehaztea eta adostea.
  • Geroa ekarpenak %0,2 handitu, hau da, %2,4ko ekarpena.
  • Euskara
  • Ahaideren bat ospitaleko BOXean ingresatzen dutenerako baimena.
  • Gauez lan egiten denean, lanera ez joateko baimena hurrengo goizean senitarteko bati lagundu behar izan ezkero aurreikusitako interbentzio batera.

Hitzarmen honen balioa azpimarratzekoa da bizi dugun testuinguru nahasi honetan, bizitzaren garestitzeari aurre egin ahal izateko soldatak KPIren gainetik igotzen baitira. Gipuzkoako hitzarmen gehienetan ez da lortu (metalgintzan adibidez), eta papergintzan LABek urteetan egindako borroka eta lanari esker posible izan da.

Bestalde, etorkizunean aurre agin beharreko erronkei ere irtenbidea eman diogu hitzarmen honekin, lanpostuak bermatu ditugu errelebo kontratuari esker, enpresek derrigor onartu behar baitituzte langileak hala eskatuz gero. Gainera, etorkizuneko erretiroa aurreratzeko lanketa martxan jarriko da koefiziente murriztaileen eskaera bidez. Enpleguari dagokionez, azpimarratu beharra dago deskarbonizazioari buruzko akordioak etorkizunean eman ahal diren aldaketa eta honen eraginei aurre hartzea bermatuko digula.

Gaur egun ditugun zaintza beharrei erantzuteko hobekuntzak ere jasotzen ditu, senitartekoei larrialdietara eta medikuarengana laguntzeko baimenen bidez.

Amaitzeko, oso garrantzitsua iruditzen zaigu enpresa guztiek beroaren aurkako protokoloak egiteko betebeharra jasotzea.

Bestalde, harrigarria da sektorean gehiengoa duen sindikatuak, aitzakia merkeetan oinarrituz, langileen babesa jaso duen hitzarmen hau ez sinatzea.

Hala ere, LABen argi daukagu bidea ez dela hemen bukatzen, hitzarmen hau enpresetara eraman eta lanean jarraitu beharko dugula. LABen bide hau langileekin batera egingo dugu!

Beste epai bat, euskara administrazioan eta lan munduan sustatzearen aurka

Administrazioak kontratatutako enpresei euskararen gutxieneko erabilera egiteko betebeharra kendu die Espainiako Auzitegi Gorenaren epaiak, euskara menpeko egoeran betikotzeko asmoz. Euskarari ziurtasun juridikoa emateko beharra agerian uzten du epaiak.

Espainiako Auztegi Gorenak berretsi egin du EAEko Justizia Auzitegi Nagusiaren iazko epaia, EAEko administrazioan hizkuntza ofizialak erabiltzeko Eusko Jaurlaritzaren ebazpenaren hainbat artikuluren aurkakoa.

Baliogabetutako artikuluek, batetik, administrazio publikoak kontratatu ahal izateko hainbat hizkuntza klausula ezartzen zizkieten enpresa pribatuei; bestetik, administrazioan bertan euskaraz lan egitea sustatzen zuten, hainbat neurriren bidez.

Artikulu horiek urtetako bazterkeriaren ondorioz eremu publikoan eta, bereziki, eremu pribatuan bigarren mailan dagoen euskararen erabilera sustatu nahi zuten, gazteleraren maila berean kokatzeko. Hori da, hain zuzen, epai honek eta azken urteetan ezagutzen ari garen epaien segida luzeak bilatzen dutena: euskararen sustapen positiboa etetea, euskarak bigarren mailan, menpeko egoeran, jarrai dezan; hau da, euskara ez dadila bilakatu administrazioan eta lan munduan ohiko hizkuntza.

Jendarte berdinzaleago eta hobe bat lortzea helburu beste hainbat eremurekin egiten den bezala (ingurugiroaren zaintzarako edo genero berdintasuna lortzeko klausulak ezarrita, adibidez), euskararen erabilera eremu sozioekonomikoan sustatzeko ezarritako hizkuntza klausulak dira epaitegiak atzera botatakoak. Hau da, euskararen sustapena bide horretatik egin ahal izatea ukatzen zaie administrazioei. Are larriagoa dena, klausula horien bidez une honetan sustatu nahi dena enpresek euskararen gutxieneko erabilera ere ez egitea da. Ez dira iristen gaztelerak duen eskakizun maila bera ezartzera, baina, azpitik egonda ere, are gehiago azpiratu nahi dute euskara. Epaile eta eragile euskarafoboek argi uzten dute, etengabe, ez dutela nahi euskara normalizatua izango duen eta espainieraren maila berean onartua izango den jendarte bat.

Hori horrela, LABek gogor salatzen du Espainiako Auzitegi Gorenaren epai hau. Beste behin, agerian geratu da epaileak dagozkien eskumenetatik harago doazela, eta, euskal herritarron gehiengoaren eta eragile soziopolitikoen gehiengoaren borondatearen aurka, euskararen aurkako hizkuntza politika egiten dutela, modu kontziente eta militantean. Zentzu horretan, auzi honen eta euskararen aurkako beste epai ugari eragin dituzten hainbat auziren sustatzaile izan den CCOO sindikatua salatu beharra dago. Ustez langileen eskubideen defentsaren aitzakian ezkutatuta, euskararen aurkako ekinbide sistematikoa garatzen ari da.

LABek aurrez adierazi izan duen moduan, egoera horri ez zaio buelta emango, ezta euskarari ziurtasun juridikoa emango ere, administrazioaren euskalduntze prozesuari segurtasun juridiko erreala eman artean, eta hori euskararen eta gazteleraren eskakizunen onarpen legalak berdintzetik etorriko da. Horretarako premia berresten du azken epai honek.

Euskararen normalizazioaren aurkako epai larri honen aurrean, LABek dei egiten die herritarrei eta langileei euren eskubideen defentsan mobilizatzen jarraitzera.

DUISAko langileek egunero lanuzteak hasiko dituzte, enpresako lehen itunaren negoziazioaren gaineko blokeoa gainditzeko

DUISAko langileen ordezkariek jakinarazten du enpresako lehen ituna negoziatzen saiatu ondoren, zuzendaritzak langileek egindako eskariei inolako jaramonik egin ez diela.

Elkarrizketarako borondatea eta lan-baldintzak hobetzeko eta enpresari lan-harreman egonkorren esparru bat emateko akordioa eskaini arren, zuzendaritzak erantzun eta konpromisorik eman ez izanak negoziazioan aurrera egitea eragotzi du, elkarrizketa eta negoziazioa bera blokeatuz.

Blokeo egoera horren aurrean eta protesta-neurri zein benetako negoziazio eraginkorra eskatzeko, langileek erabaki dute egunero ordubeteko lanuzteak hastea, 12:00etatik 13:00etara.

Mobilizazio horren bidez, langileek DUISAko zuzendaritzari jakinarazi nahi diote beren aldarrikapenak entzun behar direla eta elkarrizketa jarrera eraikitzailearekin hartu behar dela, bi aldeentzat akordio egokia lortzeko.

Langileek berretsi dute negoziazioaren eta elkar ulertzearen bidez lehen enpresa-ituna lortzea dutela helburu. Horregatik, ezinbestekotzat jotzen du mobilizaziorako eskubidea erabiltzea zuzendaritzak bere jarrerari eta nagoziazioaren blokeoari eusten dion bitartean eta planteatutako eskaerei erantzuten ez dien bitartean.

Gasteizko Mercedesen Aldi Baterako Laneko Enpresen presentzia handiak prekarizazioa dakarrela salatu dugu

Mercedeseko LAB, ELA eta ESK-k, lehenik eta behin, argi utzi nahi dugu Mercedes-Benz Gasteizko lantegian egiten ari den inbertsioak eta apustua bere plantillaren eta inguruko industriaren profesionaltasunaren eta lan onaren emaitza direla.

Hortik aurrera, guztiok lan egin behar dugu gure lurraldean inbertsioak egon daitezen, enplegua sor dezaten, baina ez ditugu alde batera utzi behar enplegu horren baldintzak.

Ezagunak dira Mercedes-Benz Gasteizen egiten ari diren inbertsioak. Herritarrek badakite udalak, Foru Aldundiak eta Eusko Jaurlaritzak eta Estatuko Gobernuak berak alfonbra gorria jartzen dutela, enpresei diru-laguntzak eta bestelakoak emateko. Baina, norbaitek galdetzen al du ea zer gertatzen den enpleguarekin? Badirudi ezetz.

Duela urtebete baino gutxiago, Mercedes Gasteizen dagoenetik lehen aldiz, ABLE (Aldi Baterako Laneko Enpresak) bidezko kontratazioak egiten hasi ziren. Eta, gaur egun, 1.400 pertsona baino gehiago ari dira Mercedesen lanean halako enpresen bitartez.

Jakin badakigu argudiatu eta justifikatzen dutela baldintzak berdinak direla, eta hala esaten segiko dutela. Hilabete hauetan, barruan gaudenok eta pertsona hauetako askok nahiz beren ingurukoek ikusi dugu hori ez dela horrela.

Askotan, ez dute kobratzen behar luketena, ez zaie arropa egokirik ematen, ezta Norbera Babesteko Ekipamendurik ere, ez dute ordezkaritza sindikalik, egun batetik bestera kontratatzen dituzte, prestakuntzarik gabe, eta gauetik goizera ezeztatzen dituzte beren kontratuak, berriro ez deitzeko mehatxua egiten diete, 9 orduko txandetan lan egiten dugunean ere aparteko orduak eginarazten dizkiete, iruzur kontratuak… ziur aski baldintzak beste enpresetan baino hobeak izango diren arren, kontua da Mercedesen ABLEak sartu izanak atzerapauso handia ekarri duela, lan baldintzen prekarizazio argia.

Inbertsioetarako dirua eta laguntzak mahai gainean jartzeko arazorik ez duten administrazioek, udalak, aldundiak eta Eusko Jaurlaritzak ikusi beharko lukete herritarrak prekarizatzera ere bideratzen direla inbertsioak.

Lan Ikuskaritzak, ABLEen bidez lan egiten duten pertsonen egoera ezagutzen duenez, araudia betetzen dela aktiboki zaindu beharko luke. Baina, hori egin beharrean, salatzen denean, Mercedesi mesede egiteko edozein aitzakia bilatzen du, baita beste enpresa batzuetan egindako beste jarduera batzuen kontrako jokaerekin ere. Edo berandu jarduten du, baliabide nahikorik ez daukalako aitzakiapean.

Badakigu Mercedesen garrantzia handia dela, baina horrek ez du esan nahi diru eta laguntza publikoen inbertsioak berme edo baldintzarik gabe eman behar direnik, izar sonatua erakuste hutsagatik. Erakundeek zaindu egin beharko lukete inbertsio horiek ez ditzaten izan ondorio gisa eskubideen galera edota lan-baldintzen prekarizazioa.

Esku-hartze sozialeko langileek elkarretaratzea egin dute Zaramagako Bizan berriaren inaugurazioan

Gasteizko alkate Maider Etxebarriari eta Gizarte Politiketako zinegotzi Lucho Royerori eskatu diete benetako bitartekaritza bat abian jar dezatela sektorearen gatazka konpontzeko; izan ere, dagoeneko 7 greba-egun eta mobilizazio ugari pilatu dituzte, erakundeak jarrera pasiboa izan duten bitartean.

Gaur goizean inauguratu dira Zaramagako BIZANeko instalazio berrituak, eta Gasteizko alkatea eta Gizarte Politiketako zinegotzia izan dira, besteak beste.

Zentrotik kanpo, Esku-hartze Sozialerako Arabako IV. Hitzarmenaren alde borrokan ari diren manifestari talde handi batek hartu ditu. Dagoeneko 7 greba egun eta mobilizazio ugari pilatu dituzte, lan-baldintzak hobetu eta sektore publikoko lankideenekin parekatzeko borrokan ari baitira.

BIZANek sektoreko langile azpikontratatuek gaur egun jasaten duten diskriminazioaren adibide handienetako bat dira, lantokiek udalaren pertsonal propioa eta azpikontratatutako langileak batzen dituzte, azken horiek lan-baldintza askoz prekarioagoetan, arlo publikoko langileen baldintzak ikaragarriak ere ez diren arren. 

Hori dela eta, langileek elkarretaratzea egin dute instalazioak berritzearekin nahikoa ez dela aldarrikatzeko, hitzarmen kolektiboa behingoz berritzea ere beharrezkoa baita.

 Datorren uztailaren 14an bilduko da berriro negoziazio mahaia eta sektorean presentzia duten sindikatuok, LAB-ELA-CCOO-ESK, aurrerapausoen eta patronalak gatazkaren konponbidea gerturatzeko proposamen baten zain gaude. Sindikatuok jarrerak hurbiltzeko proposamen garrantzitsu batekin joango gara bilerara, hilabete hau amaitu baino lehen aurreakordio bat lortzeko helburuarekin, sektoreko aldarrikapen nagusiak jasoko dituena.

Aurrerapausorik eman ezean, mobilizazioek eta grebek aurrera egingo dute esku-hartze sozialaren sektorea bezalako funtsezko sektore batek merezi duen hitzarmena lortu arte.

Bergarako eta Zarauzko Ibilgailuen Azterketa Teknikoko langileak greban

Bigarren greba eguna izan dute gaur ITASUAko beharginek, eta egoera desblokeatu eta benetako negoziazioa ahalbidetu ezean, greba mugagabeari ekingo diote.

Jarraian irakur daiteke gaur emandako prentsaurrekoan zabaldutako komunikatua:

“Gaur ITASUA enpresako Zarautz eta Bergarako langileen eta ordezkarien izenean hitz egiten dugu, enpresarekin hainbat bilera egin ondoren eta akordiorik lortu ez denez, lan-gatazkaren berri emateko eta gure aldarrikapenak gizarteari helarazteko batu gara gaur hemen.

Duela aste asko negoziazio prozesu bat abiatu genuen helburu argi batekin: gure lan-baldintzetan aurrerapauso garrantzitsu bat ekarriko zuen enpresa hitzarmen bat sinatzea. Gure eskaerak ez dira neurrigabeak; sektore berean, lan bera egiten duten langileen arteko berdintasuna eta justizia bilatzen ditugu. Gipuzkoan dauden beste ITV enpresa bateko langileek baino 133 ordu gehiago egiten ditugu urtean eta 2.000 eta 5.000€ arteko soldata txikiagoak ditugu.

ITASUAren jarduera berezia da. Herritar guztiak behartuta daude beren ibilgailuak aldizka ITVra azterketa teknikoa egitera , segurtasuna bermatzeko. Neurri hori beharrezkoa eta egokia dela uste dugu. Hala ere, ezin dugu ahaztu jarduera hau derrigorrezkoa dela herritarrentzat, eta, horregatik, interes publikoko zerbitzu baten ezaugarri asko dituela.

Urtez urte, jarduera horrek etekin ekonomiko handiak sortzen ditu. Azken 5 urteetan, Larrauri familiak 5.000.000€ inguru eraman ditu etekinetan. Gure ustez, ezin da onartu zerbitzu honen etekinak gutxi batzuen aberastasuna handitzeko erabiltzea, langileen lan-baldintzak atzean uzten diren bitartean. Zerbitzu honek gizarte osoari mesede egin behar dio, eta horrek langileen baldintza duinak ere bermatzea esan nahi du.

Negoziazio prozesuan zehar, zoritxarrez, enpresak benetako akordio baterako borondate eskasa erakutsi du. Horren adibide da Gasteizko hiru ordezkarirekin sinatutako eraginkortasun mugatuko akordioa. Akordio hori ez da ITASUAko langile guztien ordezkaritzarekin adostu, eta ez du gatazka honi irtenbide orokorrik ematen.

Hala ere, enpresak akordio hori baliatu nahi izan du negoziazio kolektiboa amaitutzat emateko. Jarrera hori arduragabetzat jotzen dugu, langileen zati handi batek ez baitu akordio hori onartu eta negoziatzen jarraitzeko borondate argia erakutsi baitu.

Bergarako eta Zarauzko ordezkariek eta langileek ez dute akordio horrekin bat egin. Gure konpromisoa argia da: negoziazio mahaira itzultzea eta benetako akordio justu bat lortzea.

Horregatik, mobilizazioekin aurrera egitea erabaki dugu. Ekainaren 29an lehen greba eguna egin genuen, eta gaur, uztailaren 8an, bigarren greba eguna ari gara gauzatzen.

Horrez gain, uztailaren 10ean hirugarren greba eguna egingo dugu, eta egoera desblokeatzen ez bada, uztailaren 13tik aurrera greba mugagabe bati ekingo diogu.

Enpresaren blokeoak eta negoziatzeko benetako borondaterik ezak bide honetara eraman gaituzte. Langileok gure lan-baldintzak defendatzeko eskubidea dugu, eta horixe egiten ari gara.

Azkenik, enpresari dei egiten diogu berriro ere. Oraindik garaiz dago gatazka hau konponbidean jartzeko. Langileen gehiengoaren ordezkariekin negoziatzera itzul dadila, eta benetako akordio baten aldeko urratsak eman ditzala.

Guk prestutasun osoa dugu negoziatzen jarraitzeko. Baina prestutasun bera espero dugu enpresaren aldetik ere, eta berririk ezean, argi dugu greban jarraituko dugula merezi ditugun lan baldintzak bermatuko dituen hitzarmena lortu arte.

BORROKA DA BIDE BAKARRA!!!”

1.500 euroko gutxieneko soldataren aldeko borroka enpresa eta sektore hitzarmen guztietara eramango dugu

LABek ez du hitzarmenetan 1.500 eurotik beherako soldatarik onartuko, eta mobilizazioak eta grebak sustatuko ditugu helburu hori lortzeko.

Gaur egun LABek gehiengoa duen hitzarmenetan ia ez dago 1.500 eurotik beherako soldatarik; aurrerantzean gehiengorik gabeko eremuetara ere eramango dugu borroka.

Greba orokorraren ondotik gutxieneko soldata propioaren aldeko borroka fase berri batean sartu dela eta, LABek astinaldia iragarri du negoziazio kolektiboan datozen hilabeteetarako: 1.500 euroko gutxieneko soldata propioaren aldeko borroka negoziazio kolektiboaren esparruan indartzeko apustua egingo du sindikatuak, aldarrikapena lantokietara eta negoziazio mahaietara eramanez.

Garbiñe Aranburu koordinatzaile orokorrak eta Oihana Lopetegi negoziazio kolektiboko eta ekintza sindikaleko arduradunak egin dute iragarpena prentsaurrean, Bilbon. Azaldu dutenez, LABek “helburu argi bat” defendatuko du negoziazio guztietan: “lan-eremuak 1.500 eurotik beherako soldatetatik libre uztea; ez sektoreetan, ez enpresetan, ezta azpikontratetan ere, ezin dira onartu pobrezia eta prekarietatea betikotzen dituzten soldatak, eta LABek ez ditu onartuko”.

Beraz, LABek bere ordezkaritza, antolakuntza gaitasuna eta indar sindikal guztia jarriko ditu helburu horren zerbitzura. Oihana Lopetegiren esanetan, “gaur egun, LABek gehiengoa duen hitzarmenetan helburu hori betetzear du, ia ez dago 1.500 eurotik beherako soldatarik; aurten langa hori gainditzea lortu da, besteak beste, Arabako ardogintzan eta esku-hartze sozialean, Gipuzkoako grafikagintza eta itsaskien handizkako merkataritzan, edota Nafarroako optiken merkataritzan”.

Aurrerantzean sindikatuak gehiengorik ez duen hitzarmenetan ere borroka eta mobilizazio dinamikei ekingo die egoera hori gainditzeko. Egoera horretan dira, esaterako, Bizkaiko garbiketa, Arabako metala, Enplegu Zentro Bereziak eta Nafarroako nekazaritza eta abeltzaintza. Lehentasuna emango die 1.500 eurotik beherako soldatak dituzten sektore eta enpresetako borrokei. “Sektore horietako langileei eta sindikatuei greba eta mobilizazio proposamenak egingo dizkie, borroka sindikal eraginkorra sustatzeko eta indarrak norabide berean batzeko”, adierazi dute LABeko bozeramaleek.

“Jakina da negoziazio kolektiboaren bidez soilik ez dagoela langile guztiengana iristerik, baina funtsezkoa da LAB dagoen sektore eta enpresetan borroka hau lehentasunez lantzea”, erantsi du Aranburuk, eta zehaztu du sektore eta enpresa hitzarmenetan 1.500 euroko gutxieneko soldatak ezartzeak “etorkizunean sektorearteko akordio zabalago baterako bidea indartu” egingo duela.

Orain arte egindako ibilbideak, eta bereziki greba orokorraren arrakastak, agerian utzi dute Euskal Herrian gutxieneko soldata propio baten aldeko babesa gero eta zabalagoa dela jendartean.

Bertako errealitatera egokitutako gutxieneko soldata bat ezartzeak onura ekarriko lituzke: soldaten debaluazioa mugatuko luke; arrakala matxistak eta arrazistak murrizten lagunduko luke; aberastasunaren banaketa bidezkoagoa ahalbidetuko luke; eta, oro har, Euskal Herriko garapen ekonomikoari mesede egingo lioke, soldata baxuetan oinarritutako ereduak porrot egingo baitu nazioarteko testuinguru lehiakorrean.

Bi bide osagarri irekita

Bi bide osagarri landu ditu LABek beste sindikatuekin batera gutxieneko soldata propioa lortzeko: bide politikoa eta negoziazio kolektiboa. Oztopoak oztopo, bi bideek zabalik jarraitzen dute, eta, LABeko arduradunek defendatu dutenez, “unea da borroka indartzeko”.

Bide politikoari dagokionez, EAJk, PSEk eta PSNk blokeatu nahi izan dute aukera Euskal Herrian gutxieneko soldata propioa ezartzeko behar diren eskumenak lortzeko. Hala ere, eztabaida ez dago itxita. Madrilen EH Bilduk, ERCk eta BNGk konpromisoa hartu dute lege-aldaketa bat sustatzeko, estaturik gabeko nazioetako sindikatuek eskatutako ildotik.

Negoziazio kolektiboaren eremuan, berriz, CONFEBASKek eta CENek uko egin diote beren erantzukizunari, eta ez dute erakutsi gutxieneko soldataren inguruko akordio intersektorial bat negoziatzeko borondaterik. Patronalek prekarietatearen aldeko jarrerari eusten diote, baina horrek ez du eztabaida eta gatazka geldiaraziko.

Izan ere, langileek argi adierazi dute ez daudela prest 1.500 eurotik beherako soldatak normaltzat hartzeko, eta aldarrikapen hori gehiengo sozial eta sindikal zabal baten eskaera bihurtu da. Agerraldian azaldu dutenez, “modu batean edo bestean sindikatu guztiek bat egin dugu 1.500 euroko gutxieneko soldataren aldarriarekin, eta guztioi dagokigu negoziatzen ditugun hitzarmenetan konpromiso hori errealitate bihurtzea”.

Greba Orokorraren deialdiaz geroztik hona hainbat hitzarmenetan 1.500 euroko gutxieneko soldata bermatzea lortu da, hala nola, Bizkaiko grafikagintzan edo Nafarroako zahar egoitzetan.

Alabaina, patronalak blokeatzen ari da beste hainbat hitzarmen. Horietako asko sektore feminizatuak dira, bizitza sostengatzeko funtsezko ekarpena egin arren patronal matxistak aintzat hartzen ez dituenak.

1.500 euroko gutxieneko soldata propioaren aldeko borrokak, beraz, jarraipena izan behar duela aldarrikatu du LABek. “Gobernuak eta patronalak interpelatzen eta presionatzen jarraitu behar dugu, eta gure esku dagoen guztia egiten. Mobilizazioetan lortutako indarra negoziazio kolektibora eramateko garaia da orain, langile guztientzat soldata duinak errealitate bihurtzeko”, amaitu dute Aranburuk eta Lopetegik.