Enplegua sortu eta egonkortuko duen Osasun Publiko, Kalitatezko eta Euskaldunaren aldeko ekimenak ugariak ari dira izaten azken asteotan. LAB sindikatuak eta Osakidetzako beste hainbat sindikatuk eginiko deialdiek pentsiodunen eta hainbat erabiltzaile elkarteren babesa jaso dute, eta deitutako mobilizazioak ordezkari sindikalen, langile finkoen, aldikako langileen, langabetuen, pentsionisten eta ehunka erabiltzaileren elkargune ari dira izaten.
Urriaren 1ean, Bilboko EHUren Bizkaia aretoko atarian zineten. Protestan zineten han. Zergatik protesta?
Egun horretan Osakidetzak antolaturiko jardunaldi batean, Darpon kontseilariaren bisita aurreikusita zegoen. Bertan kontzentratu ginen osasun langileon lan-baldintzen eta osasun publikoaren defentsan eta jakina, Darpon kontseilariaren dimisioa ere eskatzeko, bera baita Osakidetzan burutzen ari den suntsiketaren eguneko arduradun politikoa.
Urkullurekin aurrez aurrekoa izan zenuten. Aidanez lehendakari jaunak ez du argi sindikaliston lana zein den.
Hala da. Egia esan, ez genuen espero eta Darponekin batera bertan agertzea kasualitate hutsa izan zen. Hala ere, aukera aprobetxatu genuen, ze azken finean, bera eta PNV alderdiak dira osasun publikoan egiten ari diren murrizketa, eraso eta pribatizazioaren bultzatzaileak. Darpon kontseilariaren dimisioaren aldeko oihuak hasi zirenean, Urkullu-k buelta eman eta niregana zuzen etorri zen. Bi aldiz jarraian egin zidan galderari erreparatuz, argi dago lehendakariak oraindik asignatura pendiente batzuk dauzkala: eskubide sindikalak, errespetua eta eztabaidarako oinarriak… Paperak erabat galduta eta bi aldiz galdera bera errepikatu eta gero, erantzuna entzuteko paradarik ez zuen eman eta alde egin zuen, segundo batzuk geroago berriro ere pankartara hurbiltzeko. Zer bilatzen zuen? Gu beldurtzea? Gu probokatzea? Ba ez bata ez bestea… beste maila batean gaude… “Baru”-k zioen moduan, “klaserik altuena gara, langile klasea!”
Zergatik zara zu LABeko militante?
Ezker abertzalekoa naizelako eta independentzia eta sozialismo helburu estrategikoekin erabat lerrokatzen naizelako. Zentzu honetan, LAB sindikatuaren proiektua helburu horietarantz eraman gaitzakeen sindikatu bakarra delako. Hutsuneak hutsune eta gauza askotan hobetu beharra dagoela, LAB ez da edonolako borroka eta antolatzeko tresna langileontzat, Euskal Herrirako ezkerreko proiektu sozial eta politiko osoa daukan bakarra da, alegia.
Osakidetzan mobilizazio egutegi bat dago deitua. Azaroan eta abenduan zehar bost lanuzte egingo dira. Zein da Osakidetzaren osasuna gaur gaurkoz?
Egia esan, Osakidetza egoera penagarrian dago, UCI-n sartzeko moduan alegia. Pribatizazio eta suntsiketa prozesu luze baten ondorioak baino ez gara ikusten gaur egun: Azkuna jaunak hasitako bidea, geroago PSE-k aurrera eramandako politika berbera eta, azken urteotan, PNV berriro. Biak ala biak, Troika-k agindutako irizpide berak inposatzen, Madrilen, Grezian, Portugalen, Britania Handian eta hainbatetan egin bezala. Errezeta berdinak erritmo ezberdinean aplikaturik, jendartearen erantzuteko ahalmenaren arabera: aurrekontuak murriztu, kontratazio jaitsi eta osasun pribatua bultzatu.
Murrizketa ugari eta bortitzak ari dira izaten, zerbitzuetan nahiz lan eskubideetan. Lan eskubiderik gabe ba al dago kalitatezko zerbitzurik?
Ez. Zerbitzu baten kalitateaz berba egiten dugunean, batez ere zerbitzu horretako langileek eskaintzen duten arretaz ari gara. Beraz, beharrezkoa den langile kopurua ez denean betetzen, berez penagarri den txandakako lanpostu batean lanaldiak luzatzen direnean, kontratazio prekarioak egiten direnean, gaixorik egonda lanera joan behar duzunean, ezin dugu kalitatezko osasun arretaz hitz egin. Baina zerbitzu publikoetako langileon aurkako ofentsiba hau ez da kasualitatea: kapitalaren erasoaldi honen aurrean langile publikoaren lan-eskubideen eta baldintzen bermea irudi kolektiboaren azken barrikada dugu; gaur egun horixe bera dugu bizitza osorako lanpostu egonkorraren azken heldulekua. Hori ez da egokitzen birsortu nahi duten gizarte kapitalistaren markora.
Osasungintzatik harago ere langileon eskubideon aurkako erasoaldi bete-betean jarraitzen dugu, lan eskubideen kontrako erabakiekin eta eskubide sozialen kontrako etengabeko neurriekin. LABeko kide zaren neurrian, sindikalgintzak gaur dituen erronka eta funtzioen inguruan zer diozu?
Uste dut gure borroka funtsezkoa dela gaur bizi dugun fase historikoan. Sindikalgintzak borroka egiteko eta antolatzeko lekua izan behar du, norbanakoen mugak eta taldearen indarra bideratzen lagun dezakeena. Lehenengo eta behin, langile klasea berdefinitu behar dugu eta marxismoaren tresnak erabili gaur egungo fase historikoa zehaztasunez definitzeko. Eta hortik abiatuta, helburuak argi, kalean dagoen amorrua antolatu eta borrokatu. Historiak argi utzi digu goikoek ez dutela ezer emango guk kentzen ez badiegu. Eta langileok ez ditugu halako irakaspenak ahaztu behar, ezta gaur egungo Euskal Herrian ere… barrikadak ezin dira iraganeko kontua izan.
Beraz, nahitaez, kalea lantoki izaten jarraitu beharko dugu, erasoen aurka, murrizketen kontra….?
Jakina! Orain arte lortutako guztia kalean lortu da. Aldarrikatzen dugun euskal jendartea lortu bitartean, mundu justua eskuratu bitartean, gure osasun sistema publikoa arriskuan dagoen bitartean, kalean egongo gara, gure helburuen alde borrokan eta irteerarik gabeko bidera eraman nahi gaituzten lehendakari gris horiei guztiei aurre egiten.