2024-2026 iraunaldia izango duen akordioak ez die erantzuten sektoreko langileen benetako beharrei, eta ez ditu behar bezala jasotzen negoziazioan planteatutako aldarrikapenak.
Hitzarmena sinatu eta argitaratzen denerako, amaitzear egongo da aipatutako hitzarmenaren indarraldia; izan ere, 2026ko abenduaren 31n amaituko da. Gainera, LABen uste dugu hitzarmenaren edukiak motz geratzen direla eta ez dakarrela sektoreko lan-baldintzak duintzen dituen benetako aurrerapausorik.
Urteko lanaldia 2026an 5 ordu baino ez da murrizten, eta 1.726 ordutan geldituko da. Kopuru hori oso urrun dago LABek defendatutako aldarrikapenetatik eta kontziliazio hobea eta lan-baldintza duinagoak lortzeko benetako beharretik.
Zaharkituta geratu ziren lanbide-kategoriak ezabatu dira, eta hori urrats positiboa da. Hala ere, salatzen dugu oraindik ere badaudela prekarizatutako kategoriak. Hiru urtetan KPIaren igoera sinatu da. Hala ere, kategoria batzuetan soldatak gure gutxieneko soldataren aldarrikapenetik behera gelditzen dira.
Garraio-plusaren hobekuntza positiboki baloratzen dugu LABen; izan ere, sindikatuaren aldarrikapenetik atera da. Hala ere, ezin dugu onartu hobekuntza honen aplikazioa hitzarmenaren publikazioarekin lotuta egotea; hau da, Gipuzkoako Aldizkari Ofizialean publikatzen denean hasiko da aplikatzen. Ondo bidean, 2026ko udaren ondoren.
Sinadura hau berandu dator eta ez die sektorearen beharrei erantzuten. LABetik lanean eta borrokan jarraituko dugu lan-baldintzak benetan hobetuko dituen, lanaldia nabarmen murriztuko duen eta Gipuzkoako Pastelgintza eta Gozogintzan oraindik dagoen prekarietatea amaituko duen hitzarmen baten alde.
Lan Harremanen Kontseiluan eginiko bileran ITASUAk negoziazioak desblokeatzeko baldintza gisa jarri du greba bertan behera uztea, eta halakorik ez dute onartu langileek.
Langileen ordezkariok gure plataformak aurkeztu ditugun arren, goian aipaturiko baldintza horretaz harago enpresak ez du bestelako edukirik ekarri mahaira; horrenbestez, borrokarekin segitzeko asmoa agertu dugu.
Mercedesek tenperatura altuekiko duen jarrera publikoki salatu nahi dugu, langileen osasuna arrisku larrian jartzen baitu.
Mercedes ez da behar beste neurri hartzen ari Gasteizko lantokian, pertsonentzat ingurumen baldintza egokiak ziurtatzeko. Egungo araudiak lantegiko lanpostu guztiak arin bezala hartzen ditu kontuan, horien guztien arteko desberdintasunik gabe, eta, ondorioz, egungo araudia langileen benetako egoeratik oso urrun geratzen da.
Mercedes Vitoriak ez du bero alertako egunetarako jarduera protokolorik bere katalogazioetako edozeinetarako (horia, laranja edo gorria). Batzordeak 2024an enpresarekin protokolo bat negoziatzeko proposamena egin zuen eta enpresak negoziatzeari uko egin zion. Mercedesek, gaur egun, tenperatura altuetarako protokolo bat negoziatzeari uko egiten jarraitzen du.
Egoera honen aurrean, azken asteotan ELA, LAB eta ESK sindikatuek hainbat salaketa aurkeztu dituzte, jarduera gelditzeko eskaera bat barne. Hala ere, harrigarria bada ere, ikuskaritzak momentuz ez dio enpresari neurriak hartzeko eskatu.
Alerta laranja eta gorria izan diren asteetan, konortegabetzeak egon dira bero-kolpearen ondorioz, eta Osakidetzako anbulantzia bat etorri da kasu baten larritasunagatik, arriskuen prebentzioak estali egiten ditu egoera horiek, eta ez die LAPeko ordezkariei horien berri ematen.
Ez dago protokolo bateraturik lantegi osorako, eta sektore bakoitzak nahi duena aplikatzen du, langileriari bermerik eman gabe.
Gaurko prentsaurrekoan parte hartu dugun hiru sindikatuok (LAB, ELA eta ESK) exijitzen diogu enpresari berehala berrekin diezaiola batzordeak aurkeztutako aurreko protokoloaren negoziazioari.
Asko dira pribatizatutako sektore publikoak, eta hori amaitu egin behar da, ez baita bidezkoa euskal herritarrok ordaindutako zergak enpresa pribatuen poltsikoak handitzera bideratzea. Anbulantzietako ordezkariak nazkatuta daude ikusteaz nola agertzen diren enpresa desberdinak bata bestearen atzetik, beren dirua eramanez eta gero desagertuz.
La Pau joan zenean milaka euroko zorra utzi zuen langile bakoitzarekiko, baina, azkenean argi geratu da behin eta berriz huts egiten duen sistema batek errua gainetik kentzeko erabili zuen aitzakia baino ez zela izan enpresa hori. Gainera, egoeraren errua alderdi sozialari egotzi zioten orduko hartan. Arazoa ez zen izan bakarrik La Pau, Larrialdiak, Ambuibérica eta abarren kudeaketa; arazoa kudeaketa eredua bera da. Helburu bakarra enpresa pribatuarentzako errentagarritasuna da, eta ez ongizatea, ez pazienteena, ez langileena. Eredu hori marroia gainetik kentzean datza, zergadunen poltsikoen kontura.
2024ko abenduan BIZKANB ABEEa iritsi zenean (kide nagusia ALSA taldea den Aldi Baterako Enpresa Elkartea), nola ez, enpresa adjudikaziodunen orain arteko ildoari jarraitu zion, baina oraingoan are eta modu lazgarriagoan: hitzarmenean ezarritakoa baino 30.000 euro gehiagokoak diren urteko soldatak, neurrigabeko antzinatasunak pertsona kontratatu berrientzako, bikoiztutako edo, are, hirukoiztutako lanpostuak….
Eta gutxi batzuen soldatetan ehunka mila euro xahutzen dituzten bitartean, jarraitzen dute benetan garrantzitsua den horretarako, hau da, zerbitzurako, baliabiderik jarri gabe. Osasun ekipamendua eta ibilgailuetarako langileen dotazioa arautzen duen 836/2012 Errege Dekretuak 13 urte daramatza publikaturik, eta beste horrenbeste urte dira betetzen ez dela. Ergonomiaren azterketarekin ere gauza bera gertatzen da: duela hiru urte egin zen arren, oraindik ere ez da osorik bete. Horrek langileen osasuna jartzen du arriskuan, bai, baina baita pazienteena ere. Esaterako, pazienteak mobilizatzeko gutxienez bi pertsona behar izaten dira, argi eta garbi, eta bakarra joateak arriskuan jartzen gaitu guztiok.
LAB sindikatuak dio nahikoa dela halako enpresekin; izan ere, beren interes ekonomikoak baino ez dituzte aintzat hartzen. Egoera onartezinean dauden eta hainbat irregulartasun dituzten anbulantziak ekarri izan dituzte, hainbat urtez Madrilen eta Asturiasen erabiliak. Ez da onargarria han nahi ez dituztenak hona ekartzea. Programatutako garraioaren enpresa batzordeak dotazio horien irregulartasunen berri eman izan dio enpresari, baina azken honek ez du jaramonik egiten.
Eredu honekin amaitu beharra dago, eta LABek gizarte osoarentzako justua eta duina izango den zerbitzua aldarrikatzen du.
Aurreko astean jakin genuenaren arabera, Elcoro Decoletajeko langileok exijitzen genituen GEROA pentsio funtseko ekarpenak jaso ditugu gaur egunera arte. Jarritako salaketez gain, aurrera eramandako ekintza sindikalak fruituak eman ditu eta lortu dugu enpresak gure soldatari dagokion GEROAko zatia ordaintzea.
LAB sindikatuak langileak zoriondu ditu izandako jarreragatik, bai mobilizazioak babesten baita horietan parte hartzen ere, eta kasu honetan CCOOrekin bat eginda, beste behin ere erakutsi dugu ekintza sindikala baliagarria dela. Argi dago langileen eskubideak egikaritzeko modurik eraginkorrena dela.
Bestalde, bide honetan jarraituko dugula adierazi nahi dugu. Ez dugu ahazten GEROAko lehenengo demanda aurkezteagatik diskriminatuak izan diren 5 langileen kasua eta, kasu honetan ere, irmo mantenduko dugu gure jarrera. Gure eskubideak defendatzeagatik diskriminaziorik ez!
LABetik publikoki salatzen dugu CEBEKeko presidente Guillermo Bucesen diskurtso publikoaren eta berak zuzentzen duen enpresan gertatzen diren praktiken arteko kontraesan larria.
BIOLID enpresako langile bat kaleratua izan da zaintza-premiei erantzuteko lanaldia egokitzeko eskaera egin eta eskubide hori baliatzen hasi eta egun gutxira. Familia eta lana uztartzea errazteko legeak aitortutako eskubidea da hori. Enpresak kaleratzea justifikatzeko bestelako arrazoiak aipatu baditu ere, gertakarien segidak, bederen, egoera oso argi uzten du, eta LABetik adierazten dugu dagozkion bide juridikoak martxan jartzeko prest gaudela.
Gertatutakoa lan-gatazka huts bat baino askoz harago doa. Bizkaiko patronalaren ordezkari gorena den pertsonaz ari gara; bere agerraldi publikoetan elkarrizketa sozialaren, berdintasunaren, kontziliazioaren eta emakumeen lidergoaren alde egiten duen pertsonaz, hain zuzen ere. Baina, aldi berean, berak zuzentzen duen enpresan langile bat kaleratu dute zaintzarekin lotutako eskubide bat baliatu eta berehala.
Guillermo Bucesek publikoki adierazi izan du berdintasuna enpresetatik eraiki behar dela, kontziliazioan aurrera egitea ezinbestekoa dela eta enpresa-sareak benetako berdintasunarekin konpromisoa hartu behar duela. Hala ere, BIOLIDen gertatutakoak diskurtso horren sinesgarritasuna larriki kolokan jartzen du.
LABek galdegiten du ea zer lan-harreman eredu sustatu nahi duen CEBEKeko presidenteak: zer zilegitasun moral dauka berdintasunaz eta kontziliazioaz hitz egiteko, bere enpresan langile batek lana galdu badu, hain zuzen ere, lana eta zaintza uztartzea ahalbidetzen duen eskubide bat baliatu ondoren?
Kontziliazio-eskubideak ezin dira errepresaliarako tresna bihurtu, ezta emakumeen enplegurako arrisku-faktore ere. Eskubide bat baliatzeak lanpostua galtzea badakar, langile guztiei —eta bereziki emakumeei— helarazten zaien mezua onartezina da.
LABen ez gara isilik geratuko horrelako jokabideen aurrean. Langilea bide juridiko eta sindikal guztietatik defendatuko dugu, eta oinarrizko eskubideez baliatzea zigortzeko helburua duen edozein praktika publikoki salatzen jarraituko dugu.
CEBEKeko presidenteak aukera du orain erakusteko berdintasunarekiko eta kontziliazioarekiko duen konpromisoa benetakoa den ala diskurtso instituzional huts baten parte besterik ez den. Izan ere, enpresa-lidergoa ez da adierazpen publikoen bidez neurtzen; norberaren enpresan ematen den exenpluaren bidez neurtzen da.
Parte-hartze eskasa eta beharrizanetatik urrun dauden neurriak.
2026ko maiatzean, Michelin Gasteizko lantokirako mugikortasun jasangarriko plana negoziatzen hasi zen. Uztailaren 21ean, enpresak amaitutzat eman zuen prozesua, eta plana onartu zuen, CCOO, UGT CCM eta CSIf-en botoekin, CGTren abstentzioarekin eta LAB, ELA eta ESKren kontrako botoekin.
Hasieratik, LABetik kritikatu egin genuen prozesu hori nola garatu zen, eta ohartarazi genuen enpresak ez zuela egindako proposamenak onartzeko borondaterik. Emaitza eskasa eta etsigarria da.
Plantillaren mugikortasunari buruzko inkestak lan-orduetan egin behar ziren, eta soilik plantillaren %60tik gorako ehunekoa lortzean jo behar zen betetzat. Aitzitik, diagnostiko osoa erantzunen %30 baino gutxiagorekin egin zen.
Gainera, Gasteizko Michelinen azpikontratetan lan egiten duten ehunka pertsonak plan horretatik kanpo utzi dira une oro. Beraz, hasiera-hasieratik plan partzial gisa jaio zen.
Enpresak proposatutako neurriak urrun geratzen dira langileek adierazitakotik. Erantzun dutenen %37k uste du lanera bizikletaz joateagatik pizgarriak jasotzeak eragin positiboa izango lukeela, baina proposatutako neurria “bizitza osasungarria eta aktiboa sustatzen duten erronkak” egitea da. Erantzun dutenen %41ek ibilbide egokituak dituen enpresako autobus-zerbitzua babesten du, baina enpresak arratsaldeko txandan ibilbideak “nola inplementatzen diren aztertzea” besterik ez du aipatzen.
Horrekin batera, auto partekatuaren Ciclogreen aplikazioaren erabileran sakontzea proposatzen du enpresak, erantzukizun guztia langileen esku utziz. Horri buruzko informazioa eskatu arren, enpresak ez digu eman plataforma horrekin eginiko kontratu ekonomikoaren baldintzen berri.
Erantzun dutenen %68k baino gehiagok adierazi du ez duela garraio publikoa erabiltzen lanera iristeko, ordutegian ez dagoelako nahikoa linea edo zerbitzu. Enpresak esan du ordutegiak luzatzeko eskatuko diola udalari, baina adierazpen hutsa da, eta argi eta garbi ez da nahikoa.
LABetik proposamen alternatiboak eraman ditugu bileretara, eta prozesuaren jarraipen sendoa egin dugu. Emaitza porrota dela uste dugu, eta horregatik bozkatu dugu kontra. Aukera galdua gure poltsikoei, denborari eta osasunari asko eragiten dien gai bati dagokionez.
Ikasturte oparoa izan da: LABek 180 borroka antolatu ditu, eta greba erabili du horietatik 86tan. Langileek erantzun egin dute prekarizazioaren, eskubide murrizketen edo patronalaren eta instituzioen inmobilismoaren aurrean, eta euren lan zentroetatik harago eraman dituzte borrokak.
2025-2026 ikasturteak berriro erakutsi du Euskal Herria langileen antolakuntzarako eta borrokarako espazio propio eta bizia dela. Ikasturtean zehar izandako gatazkek, grebek eta mobilizazioek agerian utzi dute langileek ez dutela onartzen prekarizazioa, eskubideen murrizketa edo patronalaren eta instituzioen inmobilismoa. Aitzitik, antolakuntzaren bidez erantzun dute, eta borrokak lan zentroetatik harago zabaldu dituzte, lan eta bizi baldintza duinak defendatzeko.
Hala erakusten du LABen 2025-2026 ikasturteko Ekintza Sindikaleko Informeak, sindikatuak gaur aurkeztu duenak. Borroken ezaugarri nagusien eta emaitzen inguruko balantzea jaso du sindikatuak bertan, eta honako hauek dira ondorio nagusiak:
Lehenik eta behin, ikasturte honek berretsi du euskal langileriak borroka sindikalaren aldeko apustua egiten jarraitzen duela. Palestinarekiko elkartasun internazionalistatik hasi eta gutxieneko soldata propioaren aldeko greba orokorreraino, mobilizazioek erakutsi dute langile mugimenduak gaitasuna duela aldarrikapen sozialak eta politikoak agenda publikoaren erdigunean kokatzeko. Era berean, ehunka lan zentrotan garatutako borrokek berretsi dute eguneroko ekintza sindikala dela eskubideak irabazteko tresnarik eraginkorrena.
Ikasturte honetako mugarri nagusietako bat gutxieneko soldata propioaren aldeko dinamika izan da. Greba orokorrak eta aurretik egindako lanketak inflexio puntua ezarri dute eztabaida sozial eta politikoan. Gaur egun gero eta zabalduago dago Euskal Herriak bere gutxieneko soldata erabakitzeko eskubidea behar duela, eta 1.500 eurotik beherako soldatak ez direla onargarriak. Borroka horrek lan baldintzen inguruko zoru sozial berri bat ezartzen lagundu du. Horrek bereziki indartzen ditu prekaritatea modu gurutzatuan pairatzen duten kolektiboen borrokak (esaterako, sektore feminizatuenak, arrazializatuenak eta gazteenak), eta oraindik 1.500 euroz azpiko soldatak dituzten sektore horietan borroka irabazleak aktibatzeko baldintza hobeagoetan jartzen gaitu. LABek horretan jarriko du indarra datorren kurtsoan: indarrak metatu eta 1.500 euroko gutxieneko soldata bermatzeko borroken aktibazioan. LABek gehiengoa duen sektoreetan ia ez dago 1500 eurotik beherako soldatarik, eta gainerako sektoreetan ere borrokak aktibatzera doa LAB.
https://www.youtube.com/shorts/Hk3UZIml6Hw
Bestalde, Lan Harremanetarako Euskal Esparruaren aldeko apustuak emaitzak eman ditu. Espainiako Estatuaren zentralizazio saiakeren aurrean, bertako hitzarmenek frogatu dute lan eta bizi baldintzak hobetzeko tresna eraginkorra direla, bereziki sektore feminizatu, arrazializatu eta prekarizatuetan. Lortutako hitzarmenek ez dituzte soilik lan eskubideak hobetu; Euskal Herrian lan harremanak bertatik bertara erabakitzeko gaitasuna ere sendotu dute.
Industrian ere mobilizazioek erakutsi dute enpleguaren defentsak lehentasun izaten jarraitzen duela; hor ditugu Maderas de Llodio eta Tubos Reunidoseko borrokak, beste batzuen artean. Aktibatu diren borroken erdia erasoei aurre egiteko izan dira, eta horietatik %60 kaleratzeei, Enplegua Aldi Baterako Erregulatzeko Espedienteei edo itxierei aurre egiteko. Egoera horren aurrean, gero eta agerikoagoa da gatazka bakoitzari banaka erantzutea ez dela nahikoa. Industria politika berri bat behar da, langileen parte hartzean, planifikazio publikoan eta bidezko trantsizio ekosozialean oinarritua, enplegua eta jarduera ekonomikoa babestuko dituena, espekulazioari mugak jarriko dizkiona eta langileen interesak erdigunean jarriko dituena.
Era berean, LABen sindikalismo feministak eta antiarrazistak sendotzen jarraitu dute. Sektore feminizatuetan lortutako emaitzek frogatzen dute antolakuntza sindikalak lan baldintzak hobetzen dituela. Izan ere, zaintza sektorean, azpikontratetan eta sektore feminizatuetan borroken itxiera tasak nabarmen hobetzea lortu dugu, iaztik hona. Aldi berean, langile migratuen antolakuntzan emandako urratsek erakutsi dute arrazismo laboralari aurre egitea ezinbesteko osagaia dela gaur egungo ekintza sindikalean. Langile migratu eta arrazializatuak protagonista izan dituzten hainbat borrokaren parte izan da LAB: Bilboko etxebizitza komunitarioetan, Estaños Matienan eta Beti Aingeru arrantzontzian, esaterako. Horrez gain, langileen ahalduntzea eta etorkizuneko borroketarako indarra eraikitzen jarraitu du LABek.
Sektore publikoari dagokionez, itxitako gatazken portzentajea %12,90 da soilik, batezbestekoa %43,10 den arren. Gainera, langileek mobilizazioak egin behar izan dituzte behin akordioak eginda ere, adosturikoa bete dadin. Hori gertatu da hainbat eremutan; adibidez, Nafarroan Osasunbidean edo EAEko hezkuntzan. LABek kezkaz bizi ditu datu horiek, administrazio publikoak kudeatzen dituzten alderdiek negoziazio kolektiboari ematen dioten balio eskasa uzten baitu agerian.
Azkenik, etxebizitzaren eremuan egindako apustuak lehen fruituak eman ditu. LAB etxebizitza sindikalismoa egiten ari da, eta aurtengo informean jaso ditu, lehen aldiz, aktibaturiko borrokak. 6 gatazka kolektiboren parte izan da sindikatua. Hainbat garaipen lortu ditu, eta beste hainbat aholkularitza kolektibo egin ditu. Gatazka kolektiboen bidez lortutako garaipenek berretsi dute etxebizitzaren arazoari ere erantzun sindikala eman dakiokeela, eta langileen antolakuntzak etxegabetzeak geldiarazteko, abusuei aurre egiteko eta eskubideak zabaltzeko balio duela.
Zenbaki zehatzei dagokionez, 180 borroka antolatu ditu LABek, eta horietatik 86tan greba erabili du. Urte oparoa izan da borroka sindikalei dagokienez. Ikasturte honetan euskal langileriak berriro frogatu du borroka sindikala dela eskubideak irabazteko eta alternatibak eraikitzeko tresnarik eraginkorrena. Etorkizuneko erronkak handiak izango dira, baina baita antolakuntza eta borrokarako aukerak ere. LABek konpromiso bera berresten du: langileen antolakuntza indartzen jarraitzea, lan eta bizi baldintza duinak bermatzeko, Lan Harremanetarako Euskal Esparrua eta burujabetza eraikitzeko eta Euskal Herri justuago baten alde borrokan jarraitzeko.
Hainbat eskaera egin behar izan dizkiogu Udalari, bi helegite Nafarroako Administrazio Auzitegiari eta bi kexa Arartekoari. Guztia, Toqueroren lantaldeak eskatutako informazioa eman ziezagun. Nahiz eta Legeak horretara behartzen duen.
Azkenik, frogatu ahal izan dugu Tuterako Udalak ezin diela goi-mailako funtziorik esleitu bere plantillako langileei, eta horren ordez langileak ordezkatzeko lege-prozeduretara jo behar duela. Frogatuta gelditu da ere bere langileei behar baino gutxiago ordaintzen ari zaiela. Eta azkenik, baita askatasun sindikalerako eskubidea etengabe urratzen duela ere. Urte eta erdi kostatu da, baina lortu dugu.
2024ko otsailean LABek salatu zuen Tuterako Udalak prozedura desegoki bat aplikatu zuela baja luzeak edo oporraldiak betetzeko: langile batzuei, beren funtzio propioez gain, maila altuagoko lanpostuetako eginkizunak esleitu zizkien, eta horren truke zuzenbidearen araberakoa ez den soldata-osagarri bat ordaintzea erabaki zuen.
Orduan Nafarroako Administrazio Auzitegira jo genuen eta horrek arrazoia eman zigun: edozein lanpostu betetzeko, Udalak aldi baterako kontrataziora edo behin-behineko izendapenetara jo beharko zukeen. Eta are gehiago, konpentsazioak egindako lanpostuaren soldatara iritsi beharko zukeen.
Nafarroako Administrazio Auzitegiaren ebazpena gauzatuz, Udalak 2025eko martxoan ekin zion “udal langile bakoitzari dagokion konpentsazioaren kalkulu berria eta aplikazioa” izeneko azterketari. Berririk ez zegoenez, maiatzaren amaieran LABek Udalari eskatu zion azterketaren eta egindako ekintzen berri emateko. Urrian erantzun ziguten kaltetutako pertsonei goiko mailako lanpostuaren soldataren %60raino konpentsatuko zietela, baina ez zuten inolako txosten edo azterketarik aurkeztu hori azaltzeko. Beraz, azaroan berriro eskatu genuen.
Tuterako Udalak behin eta berriz urratzen du lan arloko eskaerei erantzun eta informazioa emateko duen betebeharra, eta horrela, LABen askatasun sindikalerako eskubidea urratzen du. Hala, abenduan kexa bat aurkeztu genuen Arartekoaren aurrean. Horrek argi eta garbi ondorioztatu zuen Udalak ez diela gure eskaerei erantzuten, eta hori egiteko legezko betebeharra duela gogorarazi zion; konpentsazioen azterketa LABi ahalik eta azkarren bidaltzeko konpromisoa hartu zuen Udalak orduan, baina bi hilabeteren ondoren ezer jaso ez genuenez, beste kexa bat aurkeztu genuen, bigarrena jada, Arartekoaren aurrean.
Apirilaren erdialdean jaso genuen Udalaren erantzuna, eta egiaztatu genuen ez zela betetzen ari Nafarroako Administrazio Auzitegiaren ebazpena: ez zigun helarazi ez ordainsarien kalkuluari buruzko txostenik, ez goi-mailako lanpostuei dagozkien funtzioak egiteagatik ordaindu izanaren ebazpenik ere. Hori dela eta, berriro jo genuen Administrazio Auzitegira. Eta oraingoan bai, eskatu eta urte eta erdira igorri digu informazioa Udalak. Guztiz osatu gabeko txostena da, baina argi erakusten du konpentsazioa ez dela iristen Nafarroako Administrazio Auzitegiak ezartzen duenera.
Tuterako Udalaren jokabidea onartezina da, baina, hala ere, jartzen dizkiguten traba eta oztopo guztiak gaindituz, LABek ez du etsiko langile publiko guztien eskubideak defendatu eta errespetarazteko ahaleginean.
