“Foru nazioaren” eszenifikazioaren aurrean gaude, zalantzarik gabe. Horretan datza EAJk aldarrikatutako aldebiko politika; Madrilgo Gobernuaren xantaia politikoaren aurrean makurtzean datza, alegia. Gastu sozialaren murrizketa eta zor publikoaren ordainketa lehentasun gisa dituzten politikak bere horretan mantentzen dituzte aurrekontuek, eta irentsi egin ditu; eskubidez eta soldata duinez osatutako enplegu finkoa sortu edo Europa mailaren pareko gizarte politikak sustatu beharrean.
Hamar urte egon da zintzilik Euskal Autonomia Erkidegoak Estatu espainolari transferitu gabeko eskuduntzengatik ordaindutako kupoaren behin betiko lidikazioa. Atzerapen honek ez du zerikusirik negoziazioaren beraren zailtasunak dakarren blokeoarekin, PSOE eta PPko gobernuek propio behartutako atzerapenarekin baizik.
Atzerapen hau Madrilgo Gobernuak baliatutako estrategia sistematikoaren parte da. Gobernu espainola ez da ezaguna bere hitza betetzeagatik; are eta gehiago, adostutakoa errespetatzeko asmorik ez du erakusten, egoskorkeria lagun. Kupoaren negoziazioari dagokionez, abantailarekin jokatu ohi du amarru horren bidez. Hala, negoziatzeari ekin ohi dio babesa behar duenean bakarrik, Kongresuan dituen arazoak gainditzeko gehiengo nahikorik ez duenean, oraingoan bezala.
Lakua eta Madrilen arteko liskarrak amaitu dira lortutako akordioarekin, 2007-2016 urte bitarteko Kupoaren kalkuluari dagokionez. Gobernu espainolak sobera jasotako 1.400 milioi euro itzultzeko konpromisoa hartu du, Euskal Autonomia Erkidegoko gobernuak aldea 1.600 milioi eurotan finkatu arren. Hala ere, Erkoreka, Azpiazu, Esteban eta enparauek lorpen handi baten eragile nagusi gisa aurkeztuko dute euren burua, ituna azkar baino azkarrago sinatu dutenean, aurrekontuak adosteko izapideek behartuta, presiopean.
Gizarte Ongizaterako Forun Erakundeak Laudion duen Adimen Urritasun duten pertsonen etxebizitzak ez du betetzen Aniztasun Funtzional duten pertsonen irisgarritasun araudia. Nahiz eta Foru Erakundea orain dela urte asko horren jakinean egon, ez du ezer egin egoera hau aldatzeko, beraz, zentro horretan bizi diren pertsonen eskubideak behin eta berriro Foru Erakundeak zapaltzen ditu. Gaur egun, langileok gurpil aulki bat jeitsi eta igo behar dute bost eskaileretatik, honek dakar erabiltzailearen erortzeko arrisku handia. Aldi berean, langileok osasun kalte haundiak izaren ari dira, honenbestez, azken urtean lan istripu parte asko egon dira, baja laboralak barne.
APDEMAko Enpresa Batzordeak salatzen du egoera hau, azpikontratutako zerbitzu publikoetako lan baldintzen prekarizazioa eta APDEMAk itundako etxebizitzetan bizi diren pertsonen diskriminazioa beste adibidea besterik ez da. APDEMAk kudeatzen ditu etxebizitzetan zerbitzu gutxiago ematen dira, arreta zuzeneko orduak eta janaria dagokienez, erabiltzaileek kuota bera ordaindu arren.
Azkenik, APDEMAko Enpresa Batzordeak salatzen du, Laudioko egotetxeak jarduera lizentzia ez dauka.
LAB sindikatuak seriotasuna eta erantzunkizuna eskatzen dio administrazioari Herri Arduralaritzaren euskal erakundea zerrendetara sartzeko hautaketa prozesuak kudeatu eta antolatzeko orduan.
LABen iritziz administrazioak prozesu guzti honetan jokaera arduragabea izan du. Lehenik eta behin, bere momentuan salatu genuen bezala, Gobernuak era axolagabean jokatu zuen gazteentzako enplegua sortzea suposatuko zuen zerrendak zabalduko zituela esanez eta lan egonkorra sortzeko itxaropen faltsuak sortuz. Hau agerian geratu zen 20.000 pertsonek parte hartu zuten eta antolaketan akats ugari egon ziren egun horretan.
Azterketa horren ondoren, pertsona hauek jakin dute froga psikoteknikoak izango dituztela. Froga hauek azterketa teorikoaren balio berdina izango dute baina beren edukia ez dago jakiterik, beraz, ezin izango dituzte prestatu.
Sindikatu honek jada azaldu du froga psikoteknikoen erabileraren aurka dagoela, baita aipatu frogek ezagupenek adinako balioa izatearen kontra ere. Funtzio Publikoak “lanpostu bakoitzerako egokitasun irizpiderik onena lortzeko ezarri nahi zutela” esan zuen Negoziazio Alorreko Mahaian.
Orain arte oposaketek ezagutza maila objetiboa neurtu izan dute baina orain ordea lanpostuaren "egokitasun irizpide" lausotu bat ezarri dute eta izan daiteke aztertzen diren gaietan ezagutza maila baxuagoa izatea. Hau eskandalu handi bat da. Horrela adierazi dugu Alorreko Mahaian eta horrela adierazten dugu orain ere.
Hau gutxi izango balitz, froga psikoteknikoa egingo duten pertsonei jakinarazi zaie ezin izango dutela beraien erantzunen kopia azterketatik atera, test horien enpresaren "copyrigth"-ak horretara behartzen duelako. Honek suposatzen du objetibitatearekin talka egiten duen zentzugabeko froga izateaz gain, inork ezin izango duela zuzenketaren erreklamaziorik egin horretarako frogarik izango ez duelako.
Amaitzeko, beharrezkoa da salatzea autaketarako baremoetan euskararekiko ematen den tratamentua, Euskal Administrazio Publikoaren euskara normalizazioaren kontra doana.
Euskal Gune Ekosozialistak agerraldi bat egin du gaur Bilbon, eta iniziatibaren sorrera, xedeak eta lan markoa aurkeztu ditu. Era berean, Euskal Gune Ekosozialistatik bertatik sortutako Herri Eskola Ekosozialistaren berri eman dute, baita honen definizioa, helburuak eta metologia jakinarazi ere. Hain zuzen ere, herri eskolak lehen saio bat antolatu du datorren maiatzaren 9rako, 19:00etan, Bilboko La Bolsan: Euskal Herriko industriaren trantsizio ekosozialaz arituko dira.
2016ko irailean Bilbon egindako Nazioarteko III. Topaketa Ekosozialisten ondoren sortu zen Euskal Gune Ekosozialista. Euskal Herrian gogoeta eta eztabaidatzeko espazio bat da. Horren inguruan, aktibistak, ikertzaileak eta bestelako pertsonak biltzen dira, eta egunerokotasunean praktika ekosozialistak erdigunean kokatzea da helburu nagusia.
Herri Eskola Ekosozialista Euskal Gune Ekosozialistak formakuntzarako duen tresna nagusia da. Bestelako eredu bat posible dela pentsatzen duten pertsonei eskainia dagoen proiektu kultural eta hezitzailea da. Horrela, Euskal Herriak aurrera eraman beharreko trantsizio ekonomiko (energetikoa eta produkzio ereduarena: industria, garraiobideak, elikadura burujabetza…), sozial (zaintzare antolakuntza kolektiboa, osasuna, hezkuntza…), kultural (jasangarritasunaren aldeko hezkuntza, gure eguneroko bizitzaren birpentsatzea, herri jakituriaren berreskurapena…), legegile (ondare komunak berreskuratu eta babesteko legeak, desjabetzeen eta pobrezia energetikoaren kontrakoak, biodibertsitatearen ingurukoak…) eta lurraldeko trantsizioan (lurralde planifikazio eta ordenatzea, aurrekontu partehartzaileak…) sakontzeko beharra ikusten duten horiei zuzendua dago.
Eskola, hausnarketak eta formakuntzan zentratzeaz gain, alternatiba eta proposamen zehatzak diseinatzera bideratuta dago.
Zentzu honetan, herri eskolak saio bat antolatu du datorren maiatzaren 9rako, 19:00etan, Bilboko La Bolsan. Joserra Becerra (EQUO, Elkarrekin Ahal Dugu-ko Euskal parlamentaria), Ana Perez (Bilboko Emakumeen Asanblada) eta Zorion Ortigosa (LAB-Industria Federakundea) Euskal Herriko industriaren trantsizio ekosozialaz arituko dira. Ekainaren 3an emango diote jarraipena eztabaidari. Karmelo espazioan, Santutxun, esperientziak trukatzeko tailerra egingo dute, 10:00etan.
Jardunaldi gehiago aurreikusi dituzte datozen asteetarako, gai desberdinen inguruan; pentsio publikoei buruz, esaterako, maiatzaren 12an.
Datorren maiatzaren 6an, Bilgune Feministaren 15. urteurrena ospatu eta aurrera begirako urratsak partekatzeko asmoz, "Indar bat gara gu" lemapean, Emakume* Abertzaleon VII. Topaketa Feministak egingo dituzte Berriozarren. Hori dela eta, egun bateko jardunaldia osatuko dute, urte hauetako ibilbidea elkarrekin konpartitzeko, ospatzeko eta aurrera begira, Euskal Herriaren burujabetza feminista helburu hartuta, erronka berrietan sakontzeko.
Botere(tze) feministaren inguruko hausnarketa antolatu dute maiatzaren 6rako: feminismoaren diagnostiko konpartitu bat egiteko eta botere(tze) honen ezaugarriak elkarren artean definitzeko. Horretarako, honako galderak erantzungo dituzte: nola ikusten dugu feminismoa Euskal Herrian? Nola aliantzak, militantzia, kolektibitatea, konpromisoa eta lidergo feministak? Nolakoa da feminismotik sortu nahi dugun boterea?
Jardueraz beteriko eguna osatu dute. Goizean eztabaida zabala eta dinamikoa antolatuko dute galderei erantzuten saiatzeko. Arratsaldean, berriz, botere(tze) prozedurak askotariko praktikei lotuta jorratuko dituzte horretarako antolatu dituzten tailerretan. Iluntzean, kalean zein dantzalekuan, ospakizunei bukaera emango diete.
Topaketen atarian eskuragarri dago izena emateko eta informazio gehiago eskuratzeko aukera.
Bihar, maiatzak 3, Legebiltzarreko Hezkuntza batzordean La Milagrosa ikastetxeko etorkizuna erabakiko da. Legebiltzar honetan gehiengoa osatzen duten hiru alderdi politikoek (EAJ-PP-PSE) osoko zuzenketa aurkeztu dute batera. Zuzenketa honetan bete ezin diren baldintzak jasotzen dira. Honela Hezkuntza Komunitateari leporatu nahi diote ikastetxearen balizko itxiera.
Aurkeztu duten testua baldintzaz beteta dago. Hala nola, Milagrosa ikastetxea aurrera jarraitzeko eskatzen diguten lehenengo baldintza matrikula izan behar dela da. Zelan izango dugu matrikula urtarriletik aurrera itxita baldin badaukagu? Eusko Jaurlaritzak ziurtatzen digun bakarra matrikula hori itzulgarria dela da.
Ikasturtea amaitzeko bi hilabete geratzen direnean cooperativa bat osatzea proposatzen digute. Aukera hau urtarrilean baloratu egin zen, baina gaur egun ez da bideragarria.
Esaten da trantsizio bat egin ahal dugula Minas egoitzan hutsik dauden geletan, baina ez da zehazten ze baldintzatan egon ahal izango ginatekeen bertan. Zergatik eskaintzen digute eraikin hori orain hasieratik ukatu digutenean?
Uste dugu zuzenketa honen bidez Hezkuntza Komunitateari leporatu nahi diotela ikastetxearen balizko itxiera. Aukera eman digutela eta ez dugula gauzatu nahi izan entzun beharko dugu. Baina ez da horrela, guk epe luzerako ikastetxearen jarraipen serio eta fidagarria defendatzen dugulako.
Zuzenketa honen butzatzaileek ikastetxea itxi ahal dute, pertsona helburu izan beharrean alderdien interesak lehenesten dituztelako. Bihar eztabaidatuko diren bi aukeren aurrean, familiek eta langileek ontzat emango genuke titulartasun bat lortzea gure hezkuntza proeiktuarekin aurrera jarraitzeko, baita publifikazioa ematea ere. Horretarako, Hezkuntza Batzordeko alderdi politikoai zera exijitzen diegu: proiektuarekin aurrera jarraitu ahal izateko adostasun batera heltzea, ikastetxea bere osotasunean tinko mantentzea ziurtatuz.
LAB, ELA eta STEILAS sindikatuetako ordezkariok maiatzean egingo ditugun bi greba egunak erregistratu ditugu gaur, Eusko Jaurlaritzaren egoitzan. Hain zuzen ere, maiatzaren 16 eta 23an lan uzteak egingo ditugu EAEko unibertsitatez kanpoko hezkuntza publikoan eta haurreskoletan.
Estatu propio bat eraiki behar da langileriaren lan eta bizitza baldintzak hobetzeko, Madrilera lotuak egoteak ekonomiko zein sozialki kaltetzen baitgaitu. Azken hamarkadetan Madriletik inposatu zainzkigun erabakiek argi erakutsi dute faltsuki izendatutako Nafar autogobernuak gabezia asko dituela. Murrizketen, prekarietateren eta inposaketen fasea gainditu beharra dago. Ireki dezagun aldaketa sozialaren garaia, ireki dezagun langileon garaia.
2017ko Maiatzaren Lehena Iruñea: Igor Arroyoren hitz hartzea
"Gaur, maiatzaren lehena, Bilbo, Baiona eta Iruñean bildu gara LABeko kideok, gure herriko hiru lurraldetan prozesu eratzaile bana martxan jar dadin aldarrikatzeko.
Aldarrikapen sindikala baino, politikoa dela dirudi, baina ez da hala. Bitxia da: burujabetza aldarrikatzen dugunean, hori aldarrikapen politikoa dela esaten digute maiz. Eta aldiz, 1080 euroko gutxieneko pentsioa eskatzeko herri ekimen legegile bat egiten dugunean, Nafarroan horretarako eskumenik ez dagoela erantzuten digute.
Orduan, galdetzen dugu guk, zergatik eman beharko genuke ontzat pentsio duin bat bermatzen ez duen autogobernuarekin?
Gure ustez, burujabetzaren aldekoa, borroka sindikala ere bada. Eta ez soilik Euskal Herrian. Munduan ere, Kapitalaren diktadura trasnazionalaren aurrean, herrien burujabetza defendatzea ezinbestekoa da.
Eta horretaz ari dira, gaurkoan ere, beste plaza batzuetan. Esaterako, La Habanako Iraultzaren plazan. Kubako Herriak beti argi izan baitu herri burujabetza defendatzea ezinbestekoa dela eredu justuago bat eraikitzeko.
—————————-
El Primero de Mayo es un día para reivindicar el valor de la lucha sindical. Una lucha sindical que ha sido y es motor de la Historia.
Cuando escuchéis que el sindicalismo no sirve, recordad que en los inicios del Capitalismo, en Europa, muchos niños y niñas de 8, 9, 10 años debían trabajar en condiciones de explotación, como sucede hoy en otros continentes. Recordad que se trabajaba 10 y 12 horas diarias 6 días a la semana, que no existía baja por enfermedad ni jubilación.
Los avances sociales y laborales han sido consecuencia en gran medida de la organización sindical. En un día como hoy es bueno recuperar nuestra memoria, la memoria histórica de la clase trabajadora.
Y en ese sentido queremos recordar hoy aquellos días que, hace cien años, estremecieron al mundo. Hoy recordamos, en Euskal Herria y en otros tantos lugares del mundo, la Revolución rusa de 1917.
Y lo hacemos sin caer en una épica excesiva, alejados de cualquier nostalgia estéril. Iruñea no es Petrogrado y 2017 no es 1917.
Pero existe un hilo que une los episodios de lucha en diferentes épocas y lugares, desde la Comuna de Paris de 1871, la Revolución bolchevique del 17, la lucha contra el Fascismo del 36, la Revolución cubana del 59, el despertar vasco de los 60 o las luchas feministas y ecosocialistas del siglo XX y del presente.
Existe un hilo conductor, que es el anhelo por la emancipación humana, la aspiración de una sociedad donde ningún ser humano sea explotado por otro, donde todo hombre y mujer disponga de una vida que merezca la pena ser vivida.
Por eso hoy, recordamos la Revolución de Octubre como parte de la Historia de la clase trabajadora. Una Historia jalonada de avances y también de retrocesos. De éxitos y de fracasos. De errores y de aciertos.
—————————-
Edozein iraultzailek bere buruari egin behar dion galdera honako hau da: zein da, hemen eta orain, jendarte aske eta bidezko baten alde egin dezakegun ekarpena?
Asko dago egiteko. Munduari erreparatzea besterik ez dago. Kapitalismoak amildegira darama gure Mundua. Natur baliabideak agortzen ari da eta bizitzaren jasangarritasuna kolokan jartzen. Gerra eta harpilaketa inperialistak hedatuz doaz. Errefuxiatuen kontrako jazarpena etengabea da. Eta Faxismoa esnatzen ari da berriro ere.
Sozialismoaren aldeko borroka indartzeko unea da. Balore feminista eta ekosozialistetan oinarritutako eredu berriaren alde aritzeko unea da. Nork bere herrian; eta herritik herrira, Elkartasun Internazionalista.
Euskal Herrian eredu berri bat eraikitzea da, gure ustez, mundu berri bat eraikitzeko egin dezakegun ekarpen onena. Eta Euskal Herrian, Nafarroan, jendarte berri bat eraikitzeko, aldaketa sozial eta politikorako prozesua martxan jarri beharra dago.
—————————-
Han pasado casi dos años desde que se produjo el cambio institucional en Navarra. Se ha avanzado en la democratización de la vida política, social y cultural. Sin embargo, el cambio no se nota demasiado todavía en las condiciones de vida y de trabajo de la población.
Para que el cambio institucional de paso al cambio social es necesario abordar dos obstáculos estructurales. El primero está aquí mismo, en Pamplona, en la calle Doctor Huarte. Me refiero a la patronal, esa patronal que ha amasado fortunas mientras los trabajadores y trabajadoras embobinaban hilos del mortífero amianto en sus casas.
Para avanzar en el cambio social hay que confrontar con los intereses de la Patronal. Y pensamos que el Gobierno del Cambio está haciendo demasiado poco en ese sentido. Vemos a Manu Ayerdi más interesado en demostrar que es mejor gestor que UPN, que en ponen las bases para un nuevo modelo de relaciones laborales. Por ello pedimos a los cuatro partidos que lo sustentan que corrijan el rumbo del Gobierno y promuevan medidas como las cláusulas sociales en las contrataciones públicas, la 0 apertura en domingos y festivos o la sustitución de las mutuas patronales por el servicio público de salud.
Pero existe un segundo obstáculo no menos importante que no conviene olvidar: la subordinación de Navarra respecto al marco estatal. Estamos sometidos al proceso de precarización impuesto por Madrid. No podemos tomar medidas como la semana laboral de 35 horas o el salario mínimo de 1200 euros. La falta de soberanía no sólo es un problema político, también es un problema social. Por eso reivindicamos la soberanía, para poder avanzar aquí y ahora hacia un marco laboral y social más justo.
—————————
Horregatik kendu ditugu bi plaka ofizial hauek. Bata Gizarte Segurantza espainolekoa da, bestea Lan Ikuskaritza espainolekoa. Izan ere, nafarroi inork ez baitigu galdetu ea zer nolako gizarte segurantza sistema nahi dugun edo ea lan arloko eskumenak Iruñetik kudeatu nahi ditugun.
Indarrean dagoen Foru Hobekuntza herri galdeketarik gabe ezarri ziguten, duela 35 urte. Eta bada garaia etorkizunari begira nafarrok nahi dugun jendarte ereduaz eztabaidatu dezagun.
Gure aldetik ez dugu zalantzarik: estatu propio eta justoago bat eraikitzea da nafar langileontzat aukerarik onena. Badira beste aukera batzuk ere. Jar ditzala mahai gainea bakoitzak bereak. Eta Herriak erabaki dezala.
Catalunyan bezala, Euskal Herrian ere, Nafarroan ere, Herriak izan behar du hitza eta erabakia. "
