2026-04-05
Blog Page 7

Bilboko Alde Zaharreko greba komiteak etxebizitza turistiko bat berreskuratu du espekulazio inmobiliarioa salatzeko

Ekintzak etxebizitzaren arazoa martxoaren 17ko greba orokorrarekin eta 1.500 euroko gutxieneko soldataren aldarrikapenarekin lotzen du

Bilboko Alde Zaharreko greba komiteak etxebizitza turistiko bat berreskuratzeko ekintza burutu du gaur auzoan. Ekimen honen bidez, antolatzaileek mezu argia helarazi nahi izan diete auzoaren merkantilizazioa bultzatzen duten agente ekonomikoei eta haien babesleei: auzokideen prekarizazioaren kontura aberasten jarraitzen duten bitartean, erantzun sozial antolatua izango dute aurrean.

Azaldu dutenez, Euskal Herriko langileok gure soldataren %60 baino gehiago bideratzen dugu etxebizitzara. Azken urteotan sektorearen merkantilizazioak, etekinik handiena lortzera bideratuta egonik, etxebizitzaren gatazka areagotu du eta soldatapeko lanarekiko mendekotasuna indartu, askotan lan baldintza prekarioak onartzera behartuz.

Greba komiteak turistifikazioak eta gentrifikazioak auzo herrikoietan duten eragina ere salatu du. Enpresa handiek, inbertsio-funtsek eta banketxeek gero eta etxebizitza gehiago pilatzen jarraitzen dute, lehen mailako beharra delako eta langileok gero eta prezio handiagoak ordaintzera behartuta gaudelako. Euskal Herriko adibiderik esanguratsuenak Lapurdiko kostaldea eta Donostia badira ere, Bilbo antzeko prozesua bizitzen ari da. Alde Zaharrean etengabea da pisu turistikoen ugaritzea eta, epe laburreko alokairuak errentagarriagoak direnez, bizilagunentzako alokairu duinak gutxitzen ari dira, auzotik kanporatzea erraztuz.

Deitzaileek azpimarratu dute etxebizitzaren krisia erabat lotuta dagoela datorren martxoaren 17rako Euskal Herrian deitutako greba orokorrarekin. Testuinguru horretan, langileentzako 1.500 euroko gutxieneko soldata aldarrikatzen dute, bizi baldintza duinak bermatzeko.

Halaber, kritikatu dute langileok hemen erabakitzen ez den eta Euskal Herriko errealitate sozioekonomikoari erantzuten ez dion lanbide arteko gutxieneko soldata kobratzen dugula, etxebizitzaren prezioek etengabe gora egiten duten bitartean.

Ekintzaren baitan, kolektiboak Alameda Flats enpresaren etxebizitza turistiko bat okupatu du Alde Zaharrean; enpresa horrek 45 pisu turistiko ditu Bilbon. Protestaren helburuen artean daude turistifikazio eta gentrifikazio prozesuetatik aberasten diren enpresak salatzea, neurriak hartzen ez dituzten instituzioak seinalatzea, etxebizitzaren desmerkantilizazioa aldarrikatzea eta 1.500 euroko gutxieneko soldata exijitzea.

Ekintza hasi eta ordu gutxira agertu da polizia etxebizitzaren atarian. Barruan, auzokideak geratzeko prest zeuden berreskuratutako etxebizitzan. Protestan zehar pankartak zabaldu dituzte, balkoietatik esku-orriak jaurti eta kateatu egin dira erresistentzia gisa. Minutu gutxitan, auzoko dozenaka lagun bertaratu dira kanpoaldean babesa adierazteko.

Enpresa jabeen ordezkariekin hitz egin ondoren, poliziak barruan zeuden pertsonak desalojatzeko asmoa adierazi du. Handik ordubetera Ertzaintza bertaratu da. Greba komitearen arabera, operatibo honek berriro erakusten du interes pribatuak babestera bideratutako polizia eredua dagoela, bizi baldintza duinak aldarrikatzen dituzten auzokideen aurka jarduteko prest dagoena.

Ordu batzuk igarota antolatzaileek haien kabuz atera dira etxebizitzatik helburua beteta, auzoko mobilizazioarekin jarraitzeko deia egin duten bitartean, eta ohartarazi dute egoerak bere horretan jarraituz gero jabe handien etxebizitzak okupatzen jarraituko dutela.

“Berreskuratutako pisu turistiko bakoitza erresistentziarako espazio bat izango da: turismo industriaren lan-esplotazioaren aurrean, auzolana; gentrifikazioaren aurrean, komunitatea; eta etxebizitzaren negozioaren aurrean, etxebizitzarako eskubidea”, adierazi dute.

Greba komiteak amaitzeko dei egin du martxoaren 17ko greba orokorrean parte hartzera eta langileon pobretzearen aurrean antolakuntza eta klase elkartasuna indartzera.

SIDENORen lanpostuen defentsan eta negoziazioaren alde borrokan jarraituko dute langileek

SIDENORetik Azkoitia hiltzen uzten ari da. Azken urteetan 200 lanpostu inguru suntsitu dira Azkoitiko lan-zentroan. Nabarmena da Azkoitirako ez dagoela etorkizuna bermatuko duen plangintzarik SIDENORen zuzendaritzarentzat. Horri, azkenengo urteetan langileek pairatu duten eskubideen murrizketa gehitu behar zaio. Testuinguru horretan ulertu behar da SIDENOReko zuzendaritzak eman duen azkenengo pausoa.

Bi urte baino gehiago dira langileek hitzarmenaren negoziazioa abiatu zutenetik. Urte askoan aurrenengo aldiz, LAB eta ELAk gehiengoa izanda eman zioten hasiera negoziazioari. Zuzendaritzaren estrategia, beldur eta mehatxuan oinarritutakoa izan da hasieratik. Azkoitiko lan-karga desbideratu zuen lehendabizi, eta langileak beldurtzen ez zirela ikusita, Aldi Baterako Enplegu Erregulazio Espediente bat planteatu zuen. Luzapen eta guzti urte eta erdi egin zuten egoera horretan (pasa den urrira arte). Langileek tinko eutsi diote egoerari, eta zuzendaritzaren inmobilismoaren aurrean mobilizazioak berrekin dituztenean (duela bi aste beste salto kualitatibo bat eman zuten), hurrengo kolpea eman du zuzendaritzak. Azkoitiko Tren Handia itxi eta gure 36 kide Reynosara (Kantabria, Espainia) lekualdatuko dituztela mehatxu egin diete. Garbi daukate: isilpeko 36 kaleratze dira horiek. Horrez gain, Azkoitiko Tren Handia gelditzeak, Lan-Zentro osoaren etorkizuna kolokan jarriko luke nahitaez. 

Negoziazioaren baitako mehatxu eta Azkoitiko lan-zentroaren abandonatzearen baitan kokatu behar da, beraz, pauso hori. Horregatik langileek garbi adierazi nahi dute beren mezua: 

• Ez dute negoziaziorako beren borondatea bertan behera uzterik lortuko. 

• Lanpostuak indartzeko, eta Azkoitiko lan-zentroak etorkizuna izateko borrokan jarraituko dute.

Langileon Batzordetik jada eskatu dituzte instituzioekin bilerak (Azkoitiko Udala, Gipuzkoako Aldundia eta Eusko Jaurlaritza). Instituzioek Azkoitiko lanpostuen etorkizuna bermatzeko inplikatu beharra daukate, beste aldera begiratu gabe, eta orain arte eraginkorrak izan ez diren politikak aldatzea ezinbesteko dela garbi daukagu. Jainagari (SIDENORen jabea) alfonbra gorria jarri izan zaio instituzioetatik eta horrek aldatu beharra dauka. Bertako lanpostuen defentsa exijitu behar zaio instituzioetatik ere. 

LABek altzairutegiaren itxiera eta kaleratzeak inposatu nahi izatea egotzi dio Tubos Reunidosi, erakundeak beste aldera begira dauden bitartean

Tubos Reunidosek aurkeztutako EEEaren kontsultaldia gaur amaitu da, enpresako zuzendaritzaren eta langileen ordezkaritzaren arteko akordiorik gabe. LABetik argi utzi nahi dugu ez dugula onartzen ez Amurrioko altzairutegia ixtea, ezta 301 lanpostu suntsitzea ere; Aiaraldeko eta Ezkerraldeko industria-etorkizuna arriskuan jartzen duen erabaki oso larria da.

Bileran, sindikatuek proposamen argi bat aurkeztu dute, eta horren ardatz nagusia EEEa kentzea eta Amurrioko altzairutegia ixteko erabakia bertan behera uztea da, baita langileen ordezkariekin benetako negoziazio prozesu bat irekitzea ere, enpresaren etorkizunari xantaiarik eta presiorik gabe heltzeko.

Amurrioko altzairutegia pieza estrategikoa da Tubos Reunidosen ekoizpen prozesuaren barruan, eta hura ixtea oso erabaki larria izango litzateke enpresaren beraren industria-etorkizunerako. Gainera, enplegu suntsiketa handia eragingo luke, bai zuzenean bai zeharka, Aiaraldean eta Ezkerraldean.

Proposamen horren aurrean, enpresak berriz ere mahai gainean jarri ditu altzairutegiaren itxiera eta enpleguaren suntsipena abiapuntutzat dituzten planteamenduak, eta LABen ustez hori onartezina da. Ezin da adostasunaz hitz egin erabaki nagusia —altzairutegia ixtea eta kaleratzeak gauzatzea— bere horretan mantentzen den bitartean.

Prozesu honetan argi geratu da, gainera, enpresa ez dela gai izan altzairutegiaren itxiera eta EEE hau alternatiba posible bakarra direla frogatzeko. Agerian geratu dena da zuzendaritzak urteetan egin duen kudeaketa negargarria, eta horren ondorioak orain langileei bakarrik ordainarazi nahi dizkie.

Erakundeak, ateak itxita eta diskurtso bikoitza

Egoera horri erakundeen pasibotasun kezkagarria gehitu behar zaio. Tubos Reunidosen egoera ondo baino hobeto ezagutu arren eta enpresak azken urteetan laguntza publiko garrantzitsuak jaso dituen arren, enpleguaren eta industria-jardueraren defentsan zeregin aktiborik hartu gabe jarraitzen baitute. Eusko Jaurlaritzak, Espainiako Gobernuak, Arabako eta Bizkaiko Foru Aldundiek eta, hedaduraz, EAJk eta PSEk bizkarra eman diete Tubos Reunidoseko langileei eta Ezkerraldeko zein Aiaraldeko eskualdeei.

Haien ekarpen bakarra enpresa batzordeari elkartasuna eta babesa adierazteko adierazpen publikoak izan dira, eta langileen ordezkaritzarekin egindako bilera formal bakarra batzordeak berak eskatuta egin zen.

Gaur bertan, Pradales lehendakaria Euskalduna Jauregian zegoen, Tubos Reunidosen etorkizunari buruzko negoziazioa egiten ari zen lekutik metro gutxira, eta, hala ere, ez da hurbildu ez alderdi sozialaren egoeraz interesatzera, ez enpresari enpleguarekin eta Tubos Reunidosen etorkizun industrialarekin konpromiso argia eskatzera. Langileen eta eragindako eskualdeen ondoan egoteko aukera argia izan da, berriro ere alferrik galdu dena. 

Euskal Herriko langileriak beste klase politiko bat merezi du, eta beste agintari batzuk alde zuzenean egongo direnak: langileak eta eskualdeak defendatzen.

LABen argi diogu: plantillak ez du altzairutegia ixtea onartuko, ezta enplegua suntsitzea ere. Kontsultaldiaren luzapenak aukera errealak aztertzeko balio behar du, ez jada hartutako erabakiak inposatzen saiatzeko.

LABek borrokan jarraituko du. Industria-jarduerari, lanpostu guztiei eta Aiaraldearen zein Ezkerraldearen etorkizunari eustea defendatzen jarraituko dugu, justifikaziorik gabeko enpresa-erabaki baten aurrean eta, orain arte, egoeraren mailan egon ez diren erakundeen aurrean. 

LAB sindikatuak jangelako langileak enpresen blokeoaren aurrean mobilizazioa areagotzera eta “jangelak hustu eta kaleak betetzera” deitzen ditu

LAB sindikatuak salatu du gaur sindikatuek eta jangelen sektoreko enpresek egindako negoziazio mahaiaren bilera inolako aurrerapenik gabe amaitu dela. Enpresek erabateko blokeo-jarrera dute, eta uko egiten diote langileentzat funtsezkoak diren gaiak negoziatzeari: soldatak parekatzea, lizentziak, lan-osasuna, lanaldia, …

LAB argia izan da: soldata parekatzea ez da ukitzen. Patronalaren geldotasunaren aurrean, mobilizazioa areagotzeko deia egin du sindikatuak, enpresek negoziatzen ez badute, erantzuna kalean izango delako. Jangelak hustu eta kaleak betetzeko unea da, lan baldintza duinak eta umeentzako kalitatezko zerbitzua defendatzeko.

LABek salatu du enpresek gezurrak zabaltzen dituztela eta kolektiboa desmobilizatzea bilatzen dutela, langileak eta gizartea nahastuz. Enpresen estrategia argia da: langileen borroka blokeatu, zatitu eta ahuldu.

Sindikatuak gogorarazi duenez, negoziazio mahaian zeuden hainbat enpresari (Auzo Lagun, Cocina Central Goñi, Cocina Central Magui, Eurest, Gastronomía Cantáice-Gasca, Gastronomía Vasca eta Tamar) 18 milioi euroko isuna jarri zien Lehiaren Euskal Agintaritzak 2016an, prezioak adosteagatik eta eskoletako jantokien kontratuak banatzeagatik. Enpresa horiek enpresa kartel bat osatzen zutela ondorioztatu zuen ikerketak, lehia arauak urratuz eta funtsezko zerbitzu publiko bati larriki eraginez.

Onartezina da legez kanpoko praktikak egin dituzten enpresek zerbitzu publiko bat kudeatzen jarraitzea, eguneroko zerbitzua ematen duten langileen baldintzak hobetzeari uko egiten dioten bitartean.

LABek Begoña Pedrosa Hezkuntza sailburuaren berehalako esku-hartzea exijitu du, jangelak azpikontratatutako zerbitzu publikoa direla eta administrazioak blokeo honen aurrean ezer egin gabe ezin duela egon gogoraraziz.

Sindikatuak, gainera, salatu du Mikel Torresek zuzentzen duen Lan sailak ezarritako gutxieneko zerbitzuak gehiegizkoak direla, greba eskubidea larriki mugatzen dutela eta ez dutela batere laguntzen gatazka konpontzen.

Egoera honen aurrean, LABek dei egiten die sektoreko langile guztiei martxoaren 10, 11 eta 12an mobilizazioetan masiboki parte har dezaten. 

Publikoki salatu nahi dugu Lanbideko Lanpostuen Zerrenda berriaren negoziazio-prozesuan benetako negoziaziorik ez dagoela

Zuzendaritzak bultzatutako prozesua presaz, inprobisazioz eta ezarritako epeen menpe ari da garatzen, Lanbideren benetako beharren inguruko diagnostiko serio eta partekaturik gabe. Gainera, tresna honek 1.200 langile ingururi eragingo die, eta, hala ere, ez da eztabaida sakonik egiten ari.

Orain arte egindako bileretan, sindikatuok egiaztatu dugu dokumentuak etengabe aldatzen direla, proposamenak osatu gabe aurkezten direla eta plangintza falta nabarmena dagoela, bereziki funtsezko gaietan. Horien artean dago lanpostu askoren izaera juridikoa aldatzeko aukera, baina zuzendaritzak ez du aldaketa horren ondorioei, baldintzei edo bermei buruzko azalpen argirik eman.

Gainera, kezka are handiagoa da 2027ko urtarrilaren 1erako aurreikusita dagoen egoeraren aurrean, SEPEtik transferitutako funtzionarioak Lanbidera integratuko direnean. Gaur-gaurkoz, ez dago inolako plangintzarik edo proposamenik egoera hori nola kudeatuko den azaltzeko.

Bestalde, negoziazioa gai partzialetara mugatzen ari dela ere salatzen dugu, eta ez direla lantzen funtsezko beste elementu batzuk, hala nola Lanbideko sarearen dimentsionamendua edo LPZaren ikuspegi orokorra.

Egoera honen aurrean, LAB, ELA, CCOO eta UGTk berriro azpimarratzen dugu Lanbideko LPZa ezin dela inposizioz, presaz eta inprobisazioz eraiki. Halako tresna batek negoziazio erreal, garden eta bermeekin egina izan behar du.

Martxoaren 10ean negoziazio-bilera berria dago deituta. Sindikatuok bilera horretara hasieratik defendatu dugun jarrerarekin joango gara: ez dugu babestuko plantillaren aurkako diskriminaziorik edo kalterik ekar dezakeen proposamenik.

Azkenik, lau sindikatuek dei egiten die Lanbideko langileei adi egoteko negoziazio-prozesuaren bilakaerari eta lan-baldintza duinak eta kalitatezko enplegu-zerbitzu publikoa defendatzeko susta daitezkeen ekimenetan parte hartzera. 

LAB, ELA, Steilas, Hiru eta Etxaldek alderdi politikoei eskatu diete Nafarroak bere LGS izateko legea onar dezaten

Datorren martxoaren 12an, osteguna, Nafarroako Parlamentuan bozkatuko da EH Bilduk eta Geroa Baik erregistratutako lege proposamena.

LAB, ELA, Steilas, Hiru eta Etxalderen ustez, martxoaren 17rako deitutako Greba Orokorra da Nafarroak bere LGS ezartzea lortzeko tresnarik eraginkorrena.

Ostegun honetan, martxoaren 12an, Nafarroako Parlamentuan bozkatuko da EH Bilduk eta Geroa Baik erregistratutako lege proposamena, ekimenaren sustatzaile diren sindikatuek hala eskatuta. Ostegun honetako bozketak 2025 osoan zehar mobilizatu diren langile guztien konpromisoaren ondorioa dira, Nafarroak bere LGS izateko.

Lege proposamenaren azken helburua da Nafarroak eskumena izatea Nafarroarako Lanbide Arteko Gutxieneko Soldata (LGS) propioa ezartzeko. Zehazki, lege proposamenak Langileen Estatutuaren 27. artikulua aldatzea du helburu, autonomia erkidegoek beren LGS propioa ezarri ahal izateko. Nafarroako Parlamentuko lege honek Madrilgo Kongresuan beste lege baten onarpena ere beharko luke, eta horretarako jada hasi gara Kongresuko alderdi politikoekin biltzen. Proposatzen ari garen formula juridikoak aurreikusten du mekanismo hau autonomia erkidegoek soilik erabili ahal izatea Estatuko LGS baino handiagoa ezartzeko. Beraz, ekimen honek, legezkoa izateaz gain, ez du Estatuko gainerako langileekin inolako elkartasunik ezik, eta gainera aurrerapauso bat litzateke Nafarroaren erabakitzeko eskubidean.

Nafarroako Parlamentuan legea onartzeko nahikoa litzateke gobernua sostengatzen duten lau talde parlamentarioen aldeko botoa. EH Bilduk eta Geroa Baik legea onartzearen aldeko jarrera azaldu dute. Beraz, legearen onarpena PSNren eta Contigo Zurekinen esku dago. Azken urteotan bi alderdi hauek Espainiako Estatuko LGSren igoera garrantzitsuak babestu dituzte. Behin bermatuta dagoela autonomia erkidego batek ezin izango duela mekanismo hau erabili Espainiako Estatuko LGSren zenbatekoa jaisteko, eta Estatuak jarraituko duela gutxieneko soldataren gutxieneko kopurua soilik finkatzen, ez dute legearen aurka bozkatzeko argudiorik. Aurkako botoak, izan ere, gutxieneko soldata hobetzeko aukerari uko egitea ekarriko luke, logikatik eta Nafarroaren autogobernutik kanpo dagoen zerbait. UPNk ere, bere burua foralista gisa definitzen duen alderdiak, Nafarroak eskumen hau bere gain hartzearen alde bozkatu beharko luke, gutxienez PP eta Voxengandik bereizteko.

Nafarroak LGSren zenbatekoa finkatzeko eskumena bere gain hartzeko aukera bideragarria, legala eta zentzuzkoa da. Nafarroan bizi kostua Espainiako Estatuko batez bestekoa baino handiagoa da, eta Espainiako Estatuko gutxieneko soldataren bidez oso zaila da hilabete amaierara iristea Nafarroan. Espainiako Estatuko LGSren zenbatekoa ez dator bat Nafarroako errealitate sozioekonomikoarekin. Izan ere, 1.221 eurok ez dute bermatzen Nafarroan pobrezia egoeratik ateratzea, ezta lanaldi osoan lan egiten duten pertsonen kasuan ere. Horregatik, Nafarroak 1.500 euroko LGS propioa izan dezala aldarrikatzen dute sindikatuek. Horrek lan merkatuan egoerarik okerrenean dauden pertsonei egingo lieke mesede (migratzaileak, emakumeak, desgaitasuna duten pertsonak, gazteak…), eta gainerako soldatak ere gora bultzatuko lituzke, eta horrek gizarte prestazio hobeak ekarriko lituzke.

LAB, ELA, Steilas, Etxalde eta Hiru sindikatuen ustez, Nafarroako gizarteak gehiengoz ez luke ulertuko ekimen honen aurkako jarrerarik edo ezezkorik, guztientzat ona eta positiboa delako. Are gutxiago ulertuko litzateke Nafarroaren aurkako arrazoi identitario unionista eta zentralistetan soilik oinarritutako ezezkoa. Horregatik, uste dute kalean eta lantokietan presioa egiten jarraitu behar dutela, Nafarroako langile askoren bizi baldintzak hobetuko lituzkeen aldarrikapena lortzeko. Martxoaren 17rako deitutako Greba Orokorrak bultzada erabakigarria emango dio Nafarroan 1.500 euroko LGS propioa lortzeari. Horregatik, langileei grebarekin bat egiteko eta mobilizazioetan parte hartzeko deia egiten diete.

SEAk sektorearentzat atzerakoia den proposamena eraman du Arabako metalgintzako mahaira

Ez du eros ahalmena bermatzen, ez dauka jardunaldi jaitsierarik eta hainbat arlotan eskubideak galtzea proposatu du.

Gaur, martxoaren 9an, SEAk Arabako metalgintzako negoziazio mahaira bere proposamena eraman du. Bertan, argi geratu da patronalak ez duela borondaterik hitzarmenak eduki duinak eta sektoreak behar dituenak emateko, eta borrokaren bitartez eskuratu beharko direla.

Izan ere, ekarri duen proposamena honela laburtu daiteke:

  • Ez du eros ahalmena bermatzen
  • Ez du jardunaldi jaitsierarik proposatu
  • Hainbat arlotan, atzera pausuak proposatu ditu. Adibidez: 
  • Malgutasuna, 100 ordutik 295,5 ordutaraâ—¦ 
  • Aldi Baterako ezintasunetan atzera pausoak, bai lanekoetan eta baita arruntetan ere. 

LABetik berriro diogu: ez dugu inola ere onartuko urteetako borrokaz lortu diren eskubide bakar bat galtzerik. Patronalak betiko mantra errepikatu du: absentismo deitzen duena (finean, eskubideak dira; senide bat hiltzen zaigunean baimena hartzea, edota mediku batek horrela erabakita lanera ez joatea). Ez du bere erantzukizunik hartzeko inongo asmorik. Azken urteetan dirutzak jaso dituzte etekinetan enpresek, eta aberastasunaren banaketa geroz eta desorekatuagoa da. Bada, beraien proposamenak egoera betikotzea, eta gainera, langileek eskubideak galtzea dakar. Ez da inola ere onargarria. Halaber, sindikatuek egin ditugun hainbat proposamenen inguruan ez dago erantzunik, eta hauetaz hitz egitea ere saihesten saiatu da patronala. Plataformek posizionamendua markatzen dute, bai sindikatuena eta baita patronalarena. LABetik hitzarmenean hobetu beharrekoa identifikatu dugu. SEAk atzera pausuak eta prekaritatea areagotzea proposatzen. du. Iraingarria da.

Horrenbestez, bi mezurekin amaitu nahi dugu ohar hau:

  • Patronalari. Utzi ditzala aitzakiak eta negarrak alde batera, bere erantzukizuna onar dezala eta behingoz ekar ditzala sektoreak behar eta merezi dituen edukiak mahaira, benetako negoziazio bat martxan jar dezagun. Denborarik galdu gabe. 
  • Sektore osoari: patronalak mezu argia bota die langileei. Eta honen aurrean, mobilizazioa eta aktibazioa izango dira egoera iraultzeko berme bakarrak. 

LAB sindikatuak enpresei soldata igoeren inguruan gezurretan aritzea leporatu die, eta martxoaren 10, 11 eta 12an jangelak hustera deitu du

LAB sindikatuak gezurtatu egin ditu enpresek jangeletako ustezko soldata igoeren inguruan zabaldutako azken informazioak.

Igoera horiek ez dira egungo negoziazioaren parte, nahitaez bete beharreko soldata-igoerak baitira, lan-kontratudun langileentzat eta funtzionarioentzat dagoeneko hitzartuta daudenak. Negoziazioaren lorpen gisa aurkeztea iritzi publikoa eta langileak manipulatzeko modu bat da.

LABek salatu du enpresek langileen soldata parekatzetik aldentzen saiatzen ari direla, Hezkuntza Sailak horretarako bideratzen duen diru partidaz baliatzen diren bitartean. Diru publikoa langileen baldintzak eta zerbitzuaren kalitatea hobetzeko balio beharko lukeena eta, hala ere, enpresak beren mesedetan erabiltzen ari direna.

Egoera horri gutxieneko zerbitzu batzuk gehitu behar zaizkio, LABek gehiegizkotzat jotzen dituenak, kontuan izanik jangela ez dela funtsezko zerbitzu bat. Gainera, familien eta ikastetxeen artean nahasmena sortzen ari dela salatu dute etxetik janaria eramateko aukeraren inguruan, araudiak berak debekatzen duenean.

Egoera honen aurrean, LABek mobilizaziorako dei argia egiten du: “Eskoletako jantokiak hustu eta kaleak betetzeko unea da” martxoaren 10, 11 eta 12an.

Datorren astelehenean negoziazio-mahai berri bat egongo da, baina enpresek ez dute baieztatu ere egin joango direnik, joan den martxoaren 4an negoziazioa utzi eta gero, joan den azaroan izan zuten jarrera errepikatuz.

Dulantziko RTA (Revestimientos de Tuberia y Accesorios, S.L) enpresako langileek planto egin dute azken lan istripuaren aurrean eta segurtasun neurri errealak exijitu dituzte

RTA enpresako langileek gaur planto egin dute azken asteetan izan diren istripuen harira. 2026an jada 3 istripu izan dira. Datu horrek agerian uzten du ez gaudela gertakari isolatu baten aurrean, baizik eta prebentzio sistemaren hutsune larri eta egiturazko arazo baten aurrean.

Aspalditik salatzen ari dira bide desberdinetatik enpresan ez direla Lan Arriskuen Prebentziorako Legeak ezartzen dituen gutxieneko neurriak betetzen. Segurtasun protokoloak ez dira behar bezala aplikatzen, baliabide material eta pertsonalak eskasak dira, eta prebentzioaren kultura bigarren mailan uzten da ekoizpen-helburuak lehenetsiz.

Horregatik, gaur kontzentrazioa egin dute enpresaren ate aurrean, lan baldintza seguru eta duinak aldarrikatzeko. Argi eta garbi adierazi dute: osasuna ez da negozio bat. Ekoizpena eta irabazi ekonomikoak ezin dira langileen segurtasunaren gainetik jarri.

RTA enpresako zuzendaritzari honako hau exijitzen diote:

  • Lan arriskuen ebaluazio integrala eta eguneratua, langileen ordezkariekin adostua.
  • Segurtasun neurri eraginkorrak eta berehalakoak ezartzea, beharrezko inbertsio ekonomikoa eginez.
  • Prebentzio delegatuekin eta langileen ordezkariekin benetako negoziazioa irekitzea.
  • Istripuen inguruko gardentasuna eta informazio osoa bermatzea.

Benetako neurriak hartu ezean, langileek ez dute baztertzen mobilizazioak areagotzea, lanuzte partzialak edo osoak barne. Ez dute onartuko gure eskubideak urratzea eta gure osasuna arriskuan jartzea.

Azkenik, elkartasuna eta babesa eskertu diete mobilizazioarekin bat egin duten guztiei. Borroka hau ez da soilik RTA enpresakoa; lan baldintza duin eta seguruak bermatzearen aldeko borroka kolektiboa da.