LABek Eusko Jaurlaritzako Lan eta Enplegu Sailarekin biltzeko eskaera jaso du, Idoia Mendia sailburuak bidalita. LABek sailburu berriarekin egingo duen lehen bilerara joateko asmoa duela adierazi nahi du. Oraindik datarik ez duen bilera honetan, sindikatuak Lan eta Enplegu arloan dituen lehentasunak azalduko ditu, zehazki. Era berean, fiskalitatearen eta sektore publikoaren alorrean sindikatuak egindako proposamenak azalduko ditugu.
LABek argi utzi nahi du zerga-politikaz hitz egitea ezinbestekoa dela, aurrekontuetan murrizketa berririk egon ez dadin, Osasungintza eta Hezkuntza arloetan beharrezko inbertsioak egin daitezen edo ugaritzen ari diren behar sozialei erantzun egokia eman ahal izateko. Politika fiskal berri bat behar da, diru gehiago eta modu progresiboagoan bilduko duena, gehien dutenei ahalegin fiskal handiagoa eskatuz.
Era berean, Gobernuarekiko harremanak izan beharko lituzkeen baldintzak azpimarratu nahi genituzke. Gure baldintzen artean, LABen diagnostikoak eta proposamenak helaraztearekin batera, Eusko Jaurlaritzak sindikatuekin zer-nolako harremanak izan nahi dituen eta gure zeregina nola ulertzen duen jakin nahi dugu; hau da, proposamenak egiteko eta eztabaidatzeko benetako aukerarik izango dugun ala ez, eta gehiengo sindikala errespetatuko duen ala ez.
Argitu nahi dugu, halaber, Madrilekiko erabateko mendekotasuna duen elkarrizketa-eredu bat eskaintzen duen edo ez, Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua eraikitzen joateko, konpromisoa hartzen duen edo ez bere esparruan lor daitezkeen akordioak errespetatzeko, Estatuaren aldetik inolako esku-sartzerik gabe.
Halaber, LABek berretsi nahi du ez duela parte hartuko EAEn gaur egun indarrean dagoen delako elkarrizketa sozialeko mahaian; izan ere, esparru hori hasieratik dago kutsatuta, eta gobernuaren eta patronalaren politikak zuritzea beste helbururik ez du izan.
Hiru hilabete baino gehiagoko herritarren presioaren ondoren, Gorlizko Osasun Zentroaren aurrean astero kontzentrazioak eginez eta Uribe ESIko gehiengo sindikalaren ekintza koordinatuaren ondoren, pozik iragarri dezakegu Osakidetzak eskualdeko alkatetzei jakinarazi diela ez dela Gorlizko EAGa, Urgentzia eta Larrialdietako Zerbitzua, itxiko.
Gorliz, Plentzia, Barrika eta Lemoizko biztanleentzako oso zerbitzu beharrezkoa, baloratua eta erabilia da. Garaipen hori ez zen posible izango LAB, SATSE, ELA, CCOO, UGT, ESK, SAE eta UTESE sindikatuek deitutako mobilizazio bakoitzean herritar horien parte-hartze aktiborik gabe.
Ez dezagun ahaztu pandemiaren aitzakiarekin beste EAG batzuk itxi dituztela EAE osoan eta ez dituztela berriro ateak ireki, Algortako Bidezabalekoa, esate baterako.
Langileen ordezkariok erne egon beharko dugu, zerbitzua berriro itxiko ote duten ikusteko (plantillak, gehienak aldi baterakoak, hilez hileko kontratuekin jarraitzen dute), eta Bidezabalen berrirekitzearen alde borrokatu beharko dugu, baina mezu positibo bat zabaldu nahi dugu: borrokatuz gero, gauzak lor daitezkeela.
EAEko Hezkuntzako sindikatuok aurrez aurreko itzulera seguru eta adostua exijitzeko grebara deitu dugubiharko. hala, mobilizazioak egingo ditugu 11:00etan, Gasteizen (Jesus Guridi Kontserbatoriotik), Bilbon (Arriagatik) eta Donostian (Alderdi Ederretik).
Urtero, irailak 11 iristean,Txilerekin pentsatzen dugunean eta Augusto Pinochetek 1973an eman zuen estatu kolpea gogoratzen dugunean, bihotza asaldatzen zaigu. Segituan bonbak La Moneda jauregira erortzen erakusten dizkiguten irudiak etortzen zaizkigu burura, bertan Salvador Allende lehendakariak estatu kolpe faxistari aurre egiten ziolarik herriari honakoa adierazten zion bitartean: “Hauek nire azkeneko hitzak dira, eta ziur nago nire sakrifizio hau ez dela alferrik izango, behintzat irakaspen moral bat izango da, azpijokoa, koldarkeria eta traizioa zigortuko dituena”.
Amerika Latina odolez bete zuen Condor operazioaren baitan, Washingtoneko bulego ilunetan diseinaturiko estatu kolpeak biolentzia eta errepresioaren bitartez gailendu zen, eta Salvador Allenderen Unidad Popularrak 1970eko irailaren 4ean, justuki orain 50 urte, bere sozialismorako trantsizioarekin hauteskundeak irabazi zituenean, Txileko herrian pizturiko ametsak suntsitu zituen. Diktadurak eraildako 3.000 pertsonek eta diktaduraren biktima izandako 40.000 pertsonek argi eta garbi erakusten dute zein dimentsiotakoa izan zen Txileko estatu terrorismoa.
Orain denbora gutxi arte, Sebastian Piñeraren gobernu eskuindarrak Txile kontinenteko herrialde “garatuena” zelaren ideia saltzen zuen; “askatasun eta garapen oasia” Amerika Latinan, hain zuzen ere. Baina errealitatea oso bestelakoa izanik, Txileko herriaren haserrea 2019ko urrian lehertu zen, eta herria modu masiboan kalera irten zen mundu osoari bere haserrea adierazi eta aldaketa politiko eta sozial erradikal baten beharra oihukatzera. Hain izan zen bortitza Piñeraren gobernuaren biolentzia eta errepresioa mundu osoak bere begiak Txilen jarri zituela. 3.700 pertsona baino gehiago zaurituta poliziaren erasoen ondorioz, 445 pertsona begietako zauriekin eta haietariko asko begi bat galduta,122 zauritu bala, perdigoi edo balinen ondorioz eta 271 negar egiteko gasen ondorioz zaurituak, eta karabineroen kontrako 1.312 salaketa jarrita; 195 biolentzia sexualarengatik eta 925 tortura salaketak direlarik.
2019ko urritik hona ezer ez da berdina Txilen, eta, nahiz eta herria gobernatzen duen eskuin neo-liberalari min eman, honezkero ezer ez da berdina izango; duintasunaren plazaren inguruan biltzen den Txileko herriak ez du Txile iraganera itzultzea onartuko. Nahiz eta gobernuak kalean herria oldartzen jarraitu, nahiz eta patronala pandemiaren aitzakian lan eskubideak murrizten saiatu, eta nahiz eta gobernua Maputxe herria erasotzen jarraituTxilen elite zurien eta aberatsen irudira eginiko herri baten ideia inposatzeko, Txileko herriak herrien eta herri sektoreen mesedetarako izango den Txile plurinazional baten oinarriak honezkero jarri ditu.
Unidad Popularra sortu zenetik 50 urte betetzen direnean, Salvador Allenderen ametsek Txileko herriaren iruditegi kolektiboan bizirik jarraitzen dute, herriak argi duelako “historia gurea dela eta herriek egiten dutela”.
LABeko idazkari nagusi Garbiñe Aranburu Naiz Irratian izan da goizean, gaurkotasunarekin lotutako hainbat gai jorratzeko. Gobernu eta sailburu berriei buruz galdetuta, Jaurlaritzaren aldetik politikak aldatzeko inolako borondaterik ez dugula ikusten nabarmendu du, hitzetatik eta itxurakeriatik harago, aldebakartasuna izan baita orain arte erakutsitako jarrera. “Gauzak asko aldatu beharko dira akordioetarako deiak sinesgarritasuna izan dezan”, esan du. Garbiñe Aranbururen hitzetan, “akordioen beharra egon badago. Langileok akordioak behar ditugu: enpleguaren arazoari irtenbidea emateko; zerbitzu publikoak indartzeko, Osasungintza eta Hezkuntza bereziki; eta zaintzaren arazoa konpontzeko, besteak beste”.
Elkarrizketan Hezkuntza arloan iragarritako grebari buruz ere galdetu diote, eta ildo berean hitz egin du. Greba indargabetzeko bilera izan zen atzokoa, Hezkuntza sailburu berri Jokin Bildarratzek deitutakoa, baina “ez ziren etorri inolako proposamen zehatzekin”. Hain zuzen ere, Garbiñe Aranburuk nabarmendutakoaren arabera, “askiezinak dira iragarritako kontratazioak” eta, gainera, irakasleen esparruan baino harago egin beharko lirateke; hots, hezitzaileen, garbitzaleen, eta jangeletako langileen artean, besteren artean. Hortaz, irailaren 15eko grebaren bezperetan, langileak erantzukizunez jokatzen ari direla azpimarratu du, “bilatzen den helburua ikastetxeetako itzulera are eta ziurragoa izatea baita”.
Irailaren 18an, Osakidetzako langileek protestak egingo dituzte berriro, LAB, SATSE, ELA, SME, CCOO, UGT eta ESK sindikatuok deituta. Gotzone Sagardui Osasun sailburu berriari ohartarazi diogu mobilizazioak areagotu egingo direla irtenbiderik proposatzen ez bada.
Mobilizazioek helburu izango dute gizarteari jakinaraztea zein den langileen muturreko egoera eta Osasun Sailari gure osasun-sistemaren arazo larrietarako konponbideak eskatzea: langile falta, behin-behinekotasun tasa altuak Osakidetzan, neke fisiko eta emozionala, lanaren gainkarga sistematikoa, estresa, errekonozimendu eza, babesgabetasuna, laneko osasunaren ardura falta, kontziliazio-beharren neurri gabezia eta lan-baldintzen narriadura etengabea.
Azken urteetako murrizketa-politikek osasun publikoaren ahultze progresibo eta kezkagarria eragin dute, eta hori agerian geratu da egungo osasun-krisian. Gure osasun-sistemak eguneroko bizitzan dituen giza baliabideen eta baliabide materialen eskasiaren adibide dira udan Lehen Mailako Arretako zentroetan bizi izandako egoerak.
Halaber, azken aldian Osakidetzarekin izan dugun elkarrizketa eza eta Osasun Sailak zuzendutako negoziazio kolektiboari buruzko politika negargarriak salatu nahi ditugu.
Gai horiek dira euskal osasun publikoko sektoreko langileei protestetara berriro ere indar handiz ekitera deitzeko legitimatzen gaituen bermea.
SATSE, ELA, LAB, SME, CCOO, UGT eta ESK sindikatuok lan-baldintzen okertzeak osasunaren kalitatean izan duen eragina salatu nahi dugu, osasun-larrialdi bat deklaratu ondoren oso agerian geratu den arren, azken urteotan ere gertatu baita. Abian jarri diren politikak osasun-kudeaketaren filosofia aldaketa ekarri dute: pertsona, pazientea edo profesionala izan, garrantzitsuena izateari utzi dio.
– EAEk inbertsio gutxiago egiten du osasunean inguruko herrialdeekin alderatuta. Eusko Jaurlaritzak EAEren osasunean egindako gastu publikoaren bilakaera beheranzkoa izan da, eta hau giza baliabideen eta baliabide materialen murrizketan islatu da, batez ere lehen mailako arretan, lan-kargak nabarmen handituz.
– Plantilla ez da nahikoa dauden lan-kargak kudeatzeko, eta, beraz, ezinezkoa da kalitatezko arreta ematea. Aldi berean, itxaron-zerrendek gora egiten jarraitzen dute eta arreta atzeratu egiten da.
Osasun-sektorearen egoera honen aurrean, gure erantzuna, protesta gisa, arduradun politikoei, Osasuneko sailburu berriari eta dagokion gobernuari zuzenduta dago. Beraiek dira osasunaren eta gure lan-baldintzen narriaduraren erantzule bakarrak. Osasunean gehiago inbertitzeko borondate politikorik ez izateak honako hauek eragin ditu: murrizketak, arretaren kalitatearen galerak eta 11 urte lan-baldintzen akordio arautzailerik gabe igarotzeak.
SATSE, ELA, LAB, SME, CCOO, UGT eta ESK sindikatuok iragartzen dugu euskal osasuna gero eta gatazka handiagoan sartuko dela arazo sakonei aurre egin arte. Osasuneko sailburu berriari zuzentzen gara argi eta garbi, jakin behar baitu sektore mobilizatu batera iritsi dela eta konpondu beharreko arazo handiak dituela. Arazo horiei aurre egiteko irtenbiderik proposatzen ez den heinean, guk mobilizazioekin jarraituko dugu.
EUSKO JAURLARITZARI ESKATZEN DIOGU: • Osasun publikorako aurrekontu-partida bat, Europa Batasuneko batez bestekoarekin parekatzen dena, %25-a lehen mailako arretara bideratuz. • Enpleguaren arloan ◦ Plantilla handitzea, iruzurrean ezkutatuta dauden enpleguak egiturazko plantillan txertatuta. ◦ Plantilla egonkortuko duten behin-behineko langileen finkapena, Osakidetzak diru publikoarekin prestatutako profesionalen ihesa saihesteko. • Murrizketa guztien berrikuspena: erosteko ahalmena berreskuratzea, Itzarri, garapen profesionala, erretiro aurreratuaren primak eta 2009tik iraungitako akordio arautzaile berri baten negoziazioa. • Egindako pribatizazioak atzera egitea enplegua mantenduz. • Langileen osasuna eta segurtasuna bermatzeko neurriak, bai koronabirusaren berragertze baten aurrean, baita haien eguneroko lanean ere: kategoria guztietarako babes-material nahikoa eta egokia; laneko arriskuen balorazioa asistentzia-maila guztietan eta prebentzio eta babes-neurriak hartzea; arrisku psikosozialen ebaluazioa, lan-kargen ondoriozkoak barne, eta neurri zuzentzaileak hartzea.
MOBILIZAZIOEN KRONOGRAMA • Irailaren 18an, kontzentrazioak 13:00etan, lehen mailako arretako lantoki guztietan. • Irailaren 25ean, 11:00etan, kontzentrazioa ospitale guztietako sarreran. • Urriaren 3an, 12:00etan, manifestazioa Bilbon.
LABeko eta Ernaiko hainbat kide Burlatan bildu gara, Nafar Lansareren Iturrondo enplegu agentziaren egoitzaren parean, gazte langileen prekaritatea salatzeko eta Nafarroako Gobernua zuzenean interpelatzeko gazteei enplegu duinak ahalbidetu diezaien. Elkarretaratzeaz gain, egoitzaren barrualdera sartu gara gure salaketaren berri emateko. Gaurko ekintza amaituta, Ernairekin batera mobilizatuko gara irailaren 26an Iruñean, 12:00etan, Foruen plazatik abiatuta, gazte langileen etorkizunaren alde.
Barruan
Burlatan bildu gara, Nafar Lansareren Iturrondo enplegu agentziaren egoitzaren parean
Ernai eta LAB
Gazteon aukera borrokan da
Azken datuen arabera, Nafarroa Garaian 25 urtetik beheitiko 4.338 gazte langabe dago, otsailean baino 1.154 gehiago (%36,24ko igoera). Ez dugu onartzen gazteen egoera prekario eta zaurgarriak beren etorkizuna zapuztea.
Uztailean, langileria eta bereziki gazteak pairatzen ari diren egoeraren aurrean, Ernairekin batera, enplegu duina aldarrikatzeko beste mobilizazio bat egin genuen; Gasteizen kasu honetan, Lanbideren egoitzaren aurrean.
Ernairekin batera egindako oharra, gaurko ekintzaren harira:
LABek eta Ernaik langileei dei egiten diete irailaren 26an Iruñean mobilizatzeko, gazte langileen etorkizunaren alde
LAB sindikatuko eta Ernai gazte antolakundeko hainbat kide Nafar Lansarearen Iturrondo Enplegu Agentzia Integralaren Burlatako egoitzan sartu dira gaur, Nafarroako Gobernua zuzenean interpelatzeko neurri eta politika eraginkorrak har ditzan gazteriak Nafarroan lan duina izate aldera. LABek eta Ernaik aliantza estrategikoa osatua dute, “gazteen beharrak eta kezkak modu praktikoan aintzat hartzeko, gazte langileen egitasmoei bide ematekon behar die, eta erasoen aurrean mobilizatu behar gaitu”, eta ildo horri lotuta Iruñean irailaren 26an eginen duten manifestazioan parte hartzeko deia egin dute.
Iturrondo agentzian sartu baino lehentxeago Imanol Karrera eta Ainhoa Urrutia mintzatu dira, LABeko eta Ernaiko bozeramaileak hurrenez hurren. Karrerak eta Urrutiak gogorarazi dute urtarrilaren 30eko greba orokorrean ohartarazi zutela gazte langileen egoera “erabat prekarioa eta guztiz zaurgarria” zela. “Zoritxarrez errealitateak, denborak eta Covid-19ak sortutako osasun krisiak sistema kapitalistan izandako eragin ekonomikoak arrazoia eman digute. Krisiak indar handiagoz jo ditu diru-sarrera txikieneko langileak, emakumeak eta gazteak. Datuen ebidentziari baino ez zaio erreparatu behar”.
Otsailetik hona, Nafarroa Garaian, %36,24a izan da 25 urtetik beherako gazte langabeziaren kopuruaren igoera. Hau da, 1.154 gazte gehiago daude langabezian pandemia hasi zenetik. Beraz, osotara, une honetan 4.338 gazte daude langabezian Nafarroan.
Ondorioz eta logika osoarekin, gazteen kezka nagusiak dira lan baldintzak (enpleguaren behin-behinekotasuna) eta enpleguaren suntsiketa, miseriazko soldatak eta langabezia. Horrekin batera edo horren ondorioz, etxebizitza izateko eta emantzipazioa lortzeko duten zailtasuna (alokairua bakarrik ordaintzea soldata garbiaren %67,1a da) da konpartitzen duten beste kezka bat.
LABek eta Ernaik ohartarazi dute gazte langabe gehienak “estaldura sozialik gabe” bizi direla. “Errealitate horren atzean, gazteak jo puntuan izan dituen prekarizazio prozesua dago. Baina gazte belaunaldi honek jende gazteaz eta haien etorkizunaz batere arduratzen ez den Gobernu batekin ditu kontuak. Nafarroako Gobernua -batez ere Manu Aierdi Garapen Ekonomiko eta Enpresarialeko kontseilari neoliberala- CEN patronalaren esanetara dago eta egoera larri hauen aurrean inolako lotsarik gabe enpresaburuen bozeramaile bihurtu da. Siemens-Gamesa enpresaren adibideak argi utzi digu zein den enpresaburuen modus operandi-a eta Gobernuaren aldetik duten babesa: diru-laguntzetan milioiak jaso etekinak batzeko eta gero enplegua suntsitu”.
“Gauzen logika” hori logika kapitalista da, LABen eta Ernairen iritziz. “Eta ez dugu onartzen”, adierazi dute. “Ez dugu onartzen gazteen egoera prekario eta zaurgarriak beren etorkizuna zapuztea. Eta, horregatik, Nafarroako Gobernuak enpresak salbatzeari utzi behar dio gazteak babesteko. Gazteei lan eta bizitza duina bermatzeko. Enplegu prekarioekin amaitu behar du”.
“Gazteon aukera borrokan da” LAB eta Ernairen ustez, Covid-19aren pandemiak argi erakutsi du zein den kapitalismoaren eta sistema honetan “eroso” dauden gobernuen printzipioa: “irabaziak jendearen gainetik, kodizia premiaren gainetik eta aberastasuna osasunaren gainetik. Logika horrek langileok pobreziara eta langabeziara kondenatzen gaitu”.
“Osasun krisi honen ondorioz kapitalismoaren miseriak beste behin ere agerian gelditu dira”, adierazi dute. “Kapitalismoak gure enpleguak eta osasuna suntsitzen ditu, gure etorkizuna zapuzten du. Hori dela-eta, gu guztiok, zahar, heldu nahiz gazte, langileria osoa, behartuta gaude zutitzera, argi hitz egitera eta mundu hobe baten alde borrokatzera. Lan eta bizitza duina gazteon aukera da; eta aukera hori, gazteon aukera, borrokan da”.
Hartara, LAB sindikatuak eta Ernai gazte antolakundeak Nafarroako langileak deitzen dituzte irailaren 26ko 12:00etan Iruñeko Foruen Plazatik abiatuko den manifestazioan parte hartzera. “Elkartu eta borroka gaitezen enpleguaren alde, lan eta bizitza duinaren alde, etorkizunaren alde”.
LAB eta Ernairen arteko aliantza estrategikoa 2014ko apirilean, “aurreko krisiaren ondorioei aurre egiteko eta sortu ziren aukerak baliatzeko”, LABek eta Ernaik gazteriaren eta langileen arteko aliantza osatu zuten. Eta orain, “Covid-19aren pandemiak kapitalismoaren krisia bizkortu eta enegarren aldiz sistema honek krisi ekonomiko eta sozial berri batean murgildu gaituen honetan” LABek eta Ernaik bere konpromiso eta aliantza estrategikoa berritu eta azkartu nahi izan dute “eraginkorrak eta erakargarriak” izateko. “Gure aliantzaren gaitasun eta ahalmen osoa zabaldu nahi dugu modu praktikoan gazteen beharrak eta kezkak aintzat hartzeko, beraien egitasmoei bide emateko, eta erasoen aurrean mobilizatzeko”.
“Zentzu guztietan eta konplexurik gabe gazteon aukera izateko bokazioarekin azaltzen gara”, erran dute LABek eta Ernaik. Eta, ildo horretan, bi antolakundeen ikasturte honetako erronkak izanen dira “krisiaren harira gazteen eskubideak eta enplegua suntsitzeko aurreikusten diren erasoei aurre egitea”, “testuinguruak sortutako aukerak baliatzea, beste eredu ekonomiko eta sozial baten alde”, eta “belaunaldi gazte berriek langileen borrokaren lekukoa hartzea”.
Hezkuntza arloko azpikontratetako langileak, hots, garbiketa, eskola-jangela eta eskola-garraiokoak, Bilboko Arriagako plazan mobilizatu dira, LAB, ELA, CCOO, UGT eta ESK sindikatuok deituta. Hain zuzen ere, sektoreko langileei dei egin diete irailaren 15ean EAEko Hezkuntza arloan iragarritako grebarekin bat egin dezaten, aurrez aurreko itzulera seguru eta adostuaren alde.
Hauxe da kolektibo hauetako langileek egindako deiaren nondik norakoak:
Hezkuntza komunitatearen parte garen langileak gara, eskola garraioko, jangeletako edota garbikuntzako langileak gara. Gehiengoak emakumeak, jardun murritz eta aldizkako kontratuekin oinarrizko lanak egiten ditugunak, ikusezin eta prekarizatuak. Gu gabe ez dago irakaskuntza prozesuari ekitea. Baina gu aintzat hartu gabe jarduten dute Hezkuntza Saialak zein Patronalek.
Eskoletako garbitzaileok pandemia osoan aritu gara lanean, gure lana funtsezkoa delako. Hala ere, enplegua duintzeko gure eskaera historikoak ez dira kontuan hartu, emakumeon berezko funtzioa balitz bezala garbikuntza. Ikasturte hasiera honetan ere, soldata baxuak, lanaldi partzialak eta lankarga jasanezinak izaten jarraitzen dugu. Ikasgelak berriro ireki dira eta lana biderkatu egin da baina ia ez da kontratazio berririk egin, ez behintzat Cristina Uriartek hitzeman adina. Hezkuntza Saila zein Patronala gure funtzioaren balioa aitortu gabe jarraitzen dute.
Ikastetxeetako jangeletako eta eskola-garraioko langileok kezkaz bizi izan genituen konfinamendu garaiak, eta ordutik, hainbat mobilizazio egin ditugu alternatibak plazaratuz, Hezkuntza Sailari bilerak eskatuz edota jangelak eta autobusak modu seguruan martxan jartzeko protokoloak aurkeztuz. Baina Hezkuntza Saialak zein Patronalek entzungor egin eta ez dira behien ere langile ordezkariekin eseri.
Hezkuntza komunitatean betetzen dugun funtzioa ezinbestekoa da. Baina ez zaigu aintzat hartzen. Gure funtzioak betetzeko ezinbestekoa da ratioak jaistea, jardunaldiak handitzea bai eta langile gehiago kontratatzea. Garbikuntza, jangela eta eskola garraio zerbitzua indartzea ezinbestekoa da gure seme-alabak modu seguruan itzuli daitezen ikasgeletara. Eta hau guztia, langileon ordezkariokin adostu behar da.
Egiten dugun lanari dagokion balioa emateko garaia da. Ez dugu emakume isil, otzan eta prekarizatuak izaten jarraitzeko asmorik; horregatik, gu ere, irailaren 15ean Grebara goaz, aurrez aurreko hezkuntza itzulera seguru eta adostuaren alde.
Gaur, irailak 11, LABek Gipuzkoako metal sektoreko ordezkariak bildu ditu hitzarmenaren negoziazioaren egoera partekatzeko. LAB sindikatuaren ustez, egoera kritiko baten aurrean gaude; izan ere, Adegi patronalak, 4 bilera baino ez daramatzagun arren, azken bileran mehatxatu zuen negoziazioaren azken fasean gaudela eta egindako azken proposamenetik negoziatzeko oso marjin txikia dagoela.
Argi eta garbi, aipatutako proposamena ez da nahikoa, KPIren mugarekin, azken soldata proposamen gisa, funtsezko gaiei erantzun gabe, hala nola azpikontratatutako langileen subrogazioari, aukera-berdintasunari, lan-osasunari edo ABLEei, eta berariaz baztertuz funtsezko gaiak: lanaldia murriztea, baja profesionalak osatzea, errelebo kontratua aplikatzea, behin-behinekotasuna murriztea, kontratazioa hobetzea, etab.
Egoera horren aurrean, LABek ez du xantaiarik onartzen, eta sektoreko langileak Gipuzkoako metalean hitzarmen duin bat lortzeko bermerik onena direla uste du. LABek langileak antolatzearen alde egiten du; izan ere, beharrezkotzat eta funtsezkotzat jotzen dugu aktibatzea eta mobilizatzea, sektoreko arazo nagusiei erantzungo dien hitzarmen bat lortu arte.
