2026-01-14
Blog Page 243

AHTa gelditu eta herritarron eta trantsizio ekosozialaren mesedetan egongo den mugikortasun eredurako eztabaida sozialari eta alternatibei bidea ireki behar zaie

Abiadura Handiko Trenaren aurkako borrokak 30 urte bete ditu Euskal Herrian. LAB proiektu honen aurkako bere posizioan berresten da, eta bihar, apirilaren 15ean, Biriatun egingo den agerraldi jendetsuan parte hartuko du

Gure herriaren luze-zabalean hainbat kolektibo, eragile sozial eta sindikalek bat egin dugu borroka honetan, LAB ere borroka honen parte izan delarik. Izan ere, AHTa ekologikoki eta sozialki jasanezina den proiektu elitista da, eta honen eraikuntzan dabiltzan langileek prekarietatea eta lan baldintza kaskarrak jasan behar dituzte. Horregatik, LAB sindikatutik AHTrik EZ! aldarrikapenean berresten gara.

Urte luzeak daramatzagu proiektu honen zentzugabekeria salatzen eta krisi ekosozialaren testuinguruak are nabarmenagoa bihurtzen du. Trantsizio ekosozialari heltzeko ezinbestekoa da pertsonen eta merkantzien mugikortasun eredu berri bat bultzatzea, sozialki eta ekologikoki jasangarriak diren azpiegituren bidez. AHTarekin jarraitzeak gutxi batzuen neurrira diseinaturiko mugikortasun eredua sustatzen du, erabat elitista eta ingurune naturalaren eta ondare kulturalaren gainetik eraikia, berriki Jundizen ikusi dugun moduan.

Nafarroako eta EAEko gobernuek AHTaren eraikuntzan tematuta jarraitzen dute. Nafarroako Gobernuak 2023an 71 miloi € bideratu nahi ditu AHTaren obretara. Eusko Jaurlaritzak ere europar funtsen 2710 milioi € eskatu ditu konexio gabeko irla bat izango den, 38 urteko atzerapena izango duten eta %54tik gorako gainkostua daraman Euskal Y-a eraikitzeko. Frantziar estatuak Baiona eta Bordele artean AHTa eraikitzeko eztabaida berpiztu du, Ipar Euskal Herriko 252 hautetsik, eta herritar eta eragile sozialek xahuketa ekidin eta diru hori Hendaia-Baiona linea modernizatzeko galdegiten duten bitartean.

Proiektu honetan emandako diru-jarioa ikaragarria izaten ari da eta bere bideragarritasun ekonomiko, ekologiko eta soziala justifikatu gabe dago. Bizitzaren garestitzea eta zerbitzu publikoen desmantelamendua ematen ari den testuinguruan langileok ezin dugu onartu diru-publikoa zentzurik gabeko proiektu honetan xahutzea. Diru hori gastu sozialetara eta bizi-baldintza duinak bermatzera bideratu behar da, esaterako: Pentsio duinak bermatzera (AHTaren km1 = 1.080 euroko pentsioa 2083 pentsiodunentzat urte betez), zaintza sistema publikora ( AHTaren km1 = erresidentzietako 1.600 langile edo 375 plaza erresidentzia publikoetan urte betez) edota osasungintzara (AHTaren km1 = 561 osasun langile urte betez).

AHTaren obrek eragindako kalte ekologiko eta sozialaz gain, ezin aipatu gabe utzi AHTaren eraikuntza lanetan bizia galdu duten langileak, gutxienez 12 izan dira urte hauetan. LABetik hainbatetan salatu dugu AHTaren obretan ematen zen prekarietatea, eta obren segurtasun arloko auditoria bat ere eskatu dugu.

AHTak diru publikoa, baliabide naturalak eta langileon bizitzak irensten ditu. Horregatik alferrikako azpiegitura honen eraikuntzari ezetz esaten diogu. AHTa gelditu egin behar da eta herritarron eta trantsizio ekosozialaren mesedetan egongo den mugikortasun eredurako eztabaida sozialari eta alternatibei bidea ireki. Horrela, apirilaren 15ean 11:00etan Biriatuko frontoian egingo den agerraldian parte hartuko dugu, eta dei egiten dugu 30 urteko borrokaren testuinguruan antolaturiko ekimenetan parte hartzera.

ELAren prepotentzia, manipulazioa eta arduragabekeria

LAB sindikatuko koordinatzaile orokorrek, Garbiñe Aranburu Irazustak eta Igor Arroyo Leatxek, iritzi artikulua idatzi dute ELAko bozeramaleek azkenaldian egin dituzten adierazpenen harira:

ELAk kanpaina gogorra abiatu du LABen aurka. “Praktikan LAB, CCOO eta UGTren arteko aliantza dago eta gatazkak desaktibatzen ditu”, dio idazkari nagusiak, noiz eta inoiz baino gatazka gehiago dugun honetan.“ELA irmoa da bere printzipioekiko, LABek bekatua egin du”, ordea. Ez diezagula errealitateak titularrik zapuztu! Kontrabotere bakarra dago, ELA da benetako ezkerra. Prepotentzia balorazioak egiteko lagun kaskarra izanik ere, balio du, balio die, itxurazkoa erradikalismoa indartzeko.

Sindikalismoa ez da pulpitotik eraikitzen, koherentziatik, egunero enpresaz enpresa lan eginez baizik. Horregatik, gauzak bere tokian jartzea dagokigu. Arduratik, ELAk hartu norabideak ahuldu egiten baitu kontrabotere sindikalismo subiranista eta, ondorioz, Euskal Herriko langile klasea.

Erronka handiak ditugu esku artean, herri bezala eta langile klase moduan. Testuinguru horretan, LABek sindikalismo berria ordezkatzen du. Sndikalismo soziopolitikoa eginez garatzen dugu geure praxia, proiektu nazional bati eta eredu soziosindikal koherente bati lotuta. Hori ez du gogoko ELAk, eta arduragabekeriaz jokatzen du.

Sindikalismo eraikitzailea ez da kontzeptuei nork bere zigilua jarriz edo jada garatutako praktikak klonatuz egiten. LABek urteak daramatza sindikalismoa birpentsatzen. Feminismoa, ekosozialismoa edota antirrazismoa funtsezko elementuak dira gure eguneroko lanean. Ez dira, noski, kontzeptu besterenezinak, eragile sozial orok ekarpena egin dezake eta egin behar du. ELAk, ordea, patentatu egiten ditu kontzeptuok, bestelako zelofan bat jarri eta prest du produktua saltzeko, beti, interes korporatiboen mesedetan.

LABen proiektua korronte kontra sortu eta garatu da, 1974an jaio zenetik gaurdaino. ELAk “Alderdiaren” bedeinkapena zuen bitartean, LABeko militantzia, ez izerdirik gabe, kontraboterean oinarritutako proiektu independentista bultzatzen ari zen.

90eko hamarkadan LABek, subiranotasunaren ikuspegitik, garatzen zuen kontrabotere eredura hurbildu zen ELA, ez alferrik, bere tradizioak markatuta: konfrontazioa bai, baina ez klase ikuspegitik, sindikatu gisa baizik; pentsamolde hegemonista (nirekin ala nire aurka); diskurtso erradikalaren eta praktika sarri kontserbadorearen arteko dantza (“tokian toki” defendatzen dute); legezkotasunarekiko errespetu zorrotza eremu politikoan zein sindikalean; ezarritako ordenari jarraitzen dion sindikatu baten ezaugarriak guztiak.

Edonola ere, ELAren aldaketak aukera sortu zuen aliantza sendoa eraikitzeko, lan zentroetan kontrabotere izango zena eta askapen nazionalerako prozesuan aktibo. Nagusiki bi saiakera izan dira LAB eta ELAren artean ekintza batasuna sustatzeko (1994-2000 eta 2015-2020). Biek huts egin dute. Zergatik? ELAren kontakizun interesatuaren aurrean, arreta jarriko dugu, LABen ikuspuntutik, batasun horretan aurrera egitea eragotzi duten gertaeretan:

Eremu politikoan, ELAren arabera, borroka armatuak eragotzi egiten zuen ekintza batasunean aurrera egitea; borroka armaturik gabe, ziotenez, konfrontazio-estrategia subiranista batean murgilduko ziren. Promesa haiek haizeak eraman ditu. ELA bere tesi teorikoak moldatzen joan da, estatu propio bat izatearen garrantzia erlatibizatzetik hasita, Euskal Errepublika Independete baten aldarrikapen abstrakturaino. Eta, aldi berean, eremu soziolaboralean Estatu-tresnak sortzeko borrokari uko egin dio.

Jarrera eroso eta antzua da Estatuko Elkarrizketa Sozialean adostuko denaren zain egotea, edota Espainiako Gobernuak zer erabakiko itxarotea, gero inposaketak kritikatzeko. Lan Harremanetarako eta Babes Sozialerako Euskal Esparrua, ELArentzat, eslogan hutsa da. Pedagogia subiranista elikatzen lagunduko duten ekimenak sustatzeko gaitasunik gabe dihardu.

2013an ezezkoa eman zioten negoziazio kolektiboa blindatzeko Sektore Arteko Akordioa negoziatzeari eta gogor kritikatu zuten LAB. 4 urte geroago, lehenago besteok negoziatutako akordioa eurena balitz bezala aurkeztu zuten. Berriki, beren eguneroko praktikari leial, bizkar eman diote 1.400 euroko gutxieneko soldata bultzatzeko aukerari.

ELAk “euskal ezkerrarekiko” kritikaren tonua igo du, ezin bestela izan, haren afiliatu askok EAJ eta Geroa Bai bozkatzen jarraitzen duten bitartean. Desobedientzia eskatu izan die beste batzuei, Kataluniarekiko elkartasunez bi orduko lanuztea deitzeko aukerari ezezkoa ematen zion bitartean. Arrazoia? Izaera politikoko deialdia izanik legez kontrako jotzeko arriskua.

Eremu sindikalean ELAk bere eredua inposatu nahi izan dio LABi. Besteon koherentzia sindikala aztertzen duen bitartean, ordea, patronalarekin interlokuzio bide pribilegiatuak bilatu eta jorratzen ditu, nagusiki Adegirekin, akordioak ixteko mobilizaziorik gabe. Greba eta mobilizazio agenda duten intersindikaletatik kanpo utzi du bere burua, gehiengoa duen hitzarmenetan ikusi dugu amore ematen patronalak eragindako blokeoaren aurrean, nagusiki sektore feminizatu eta prekarizatuetan. Lan istripuei erantzuteko protokolotik ere atera da

Beraz, ez dezala ELAk justifikazio faltsurik bilatu LABekiko aliantzaren eraginkortasun ezaren aurrean. Zinez sinesten dugu indarrak batzeko beharrean: eskubideetan eta justizia sozialean aurrera egiteko, ortzimuga sozialista helburu; eraldaketa soziala bideratuko duen estrategia subiranista aktibatzeko. ELArekin, gaur gaurkoz, ezinezkoa da oinarriak ezartzea diagnosia, konfiantza, konpromisoa, helburuak eta estrategia partekatzeko, euskal sindikalismoa euskal jendartearen subjektu protagonista izan dadin zoru komuna ontzeko. Guk beti herriari, Euskal Herriari eta euskal langile klaseari aurrez aurre eta eskuzabaltasunez begiratu diogu eta begiratuko. Ez gaituzte siglek baldintzatzen, ezta egiturak ere, gure herriaren etorkizunak baizik. ELAk bere lehentasunak aldatzen dituen egunean elkartu ahal izango gara.

Gureak Nafarroako LABeko delegatuek Gobernuari eskatu diote enpresarekin bitartekari lanak egin ditzan langileek KPIren igoera jaso ahal izan dezaten

Enplegu zentro bereziko Gureak Nafarroa enpresan LAB sindikatuko delegatuak diren bi langile Nafarroako Gobernuko Laneko zuzendari nagusi Izaskun Goñirekin batzartu ziren atzo, haren bulegoan, enpresan izaten ari diren borrokaren berri emateko eta zuzenean eskatzeko Gobernuak lan gatazka horretan bitartekari lanak egin ditzan, langileek KPIren igoerarekin lotutako soldata igoerak bermatze aldera.

Gureak Nafarroa enplegu zentro berezi bat da, eta bertako langileek urte bat baino gehiago daramate haien erosteko ahalmenari eustea bermatuko lukeen soldata batzuk lortzeko. Hainbat greba egun eta mobilizazio egin izan dituzte. Eta borroka horretan, Gobernuaren inplikazioa eskatzen dute, uste baitute Gobernuak finantzaturiko zentro horietan Gobernuak bermatu behar duela langileek lan baldintza duinak izatea eta gehiago ez pobretzea. Bertze modu batean erranda, prekaritatearen aurrean kalitatezko enplegua bermatu behar du Gobernuak.

LABen ekimenez, Nafar Lansareko politika aktiboen planak enpleguaren kalitate-klausulen beharra jasotzen du. Ondorioz, enpresei ematen zaizkien diru laguntza guztiek kalitatezko enplegua bermatzeko helburuarekin lotuta egon behar dira. Aurten, Nafarroan enplegu zentro bereziak kudeatzen dituzten enpresek 15.139.163 euro jaso dituzte nafar guztion diru publikotik; Gureak Nafarroa enpresak diru horretatik 1.659.436 euro jaso ditu. Hori dela eta, egun enpresan ematen ari den lan gatazkari konponbide bat emateko erantzukizun berezia dauka enpresak zein Nafarroako Gobernuak.

Beraz, LABeko delegatuek Izaskun Goñiri eskatu diote Nafarroako Gobernuak bitartekaritza lanak egitea; langileen, enpresaren eta Gobernuaren arteko bilera baterako deialdia egitea; eta berak Gobernuak bermatzea enpresak KPIren igoerarekin loturiko soldata igoerak aplikatuko dituela.

Euskal Trenbide Sareko beharginak borrokan ari dira, blokeatuta dagoen negoziazioak aurrera egin dezan

Urtebete baino gehiago daramate hitzarmenik gabe, eta Eusko Jaurlaritzako Garraio Sailari egozten diote horren gaineko erantzukizuna. Hala, astero mobilizazioak egiten ari diren honetan, erantzuleen jokabidea aldatu arte borrokatzeko asmoa agertu dute.

ETS-Euskal Trenbide Sarearen hitzarmenak urtebete baino gehiago darama iraungita. Gaur egun PSEren esku dago arlo horren plangintza, Etxebizitza eta Garraio Sailaren menpeko Erakunde Publikoa baita.

Urtebete baino gehiago negoziatzen egon ondoren, zuzendaritzak etengabe blokeatuta, ELA eta LAB sindikatuek osatutako gehiengo sindikalak protesta eta mobilizazio dinamika bati ekin dio, hitzarmenaren negoziazioa desblokeatzeko.

2023ko martxotik mobilizazio zaratatsuak egiten ari gara asteartero Bilbon, bai Albian (bertan dago enpresaren egoitza) baita Zazpi Kaleetako geltokian ere. Apirilaren 11n Gasteizera joango dira tranbia Salburura zabaltzeko inaugurazioaren bueltan mobilizatzera.

Hauek dira langileen oinarrizko aldarrikapenak:

– Erosteko ahalmena berreskuratzea eta bermatzea

– Sailen funtzionamendu egokia bermatzeko adina lanpostu sortzea (zirkulazioa, mantentze-lanak, bulegoak…)

– Aukera berdintasunaren bermea hitzarmeneko lanpostuen barne sustapenean

– Kanpo-kontratazioen poltsa publiko eta inklusiboen bermea une-oro

– Kontratu prekarioei betoa jartzea

– Telelana eta abar.

Mugetan gertatzen denari nekropolitika esaten zaio eta erantzuleak ditu

LAB sindikatutik migrazio- eta muga-politikak salatu nahi ditugu, egituran arrazista eta aporofobikoa den sistema baten oinarriak diren aldetik.

Ciudad Juarezen, Mexikon, 40 pertsona hil eta 29 larri zauritu dira martxoaren 28an, Migrazio Institutu Nazionalaren Zentroan izandako sute baten ondorioz. Biktimak Guatemala, Honduras, Venezuela eta El Salvadorretik igarotako migratzaileak ziren. Zentro horretako behin-behineko egonaldian zeuden atxilotuta, Stanton-Lerdo Nazioarteko Zubian, Ciudad Juarez eta El Pasoren (Estatu Batuak) arteko mugetako batean. Dirudienez, pertsona horiek deportatu egingo zituztela jakin zutenean piztu zen sua.

Euskal Herrian, Hego eta Ipar Euskal Herriaren arteko mugak ere bizitzak kentzen ditu. Polizia-kontroleko puntu iraunkorren irizpideak 6 hilean behin zehazten ditu Parisko Gobernuak. 2022ko urrian hainbat arduradun politiko, hala nola Euro-Eskualdeko Exekutiboa, Urkullu eta Etchegaray lehendakariak eta Alain Rousset Akitaniako presidentea, muga hori irekitzearen alde agertu dira. Hala eta guztiz ere, eta LABek hainbat gizarte-erakunderekin batera egoera hori salatzeko antolatu zituen ekintzak gorabehera, 2022ko azaroaren 1ean, Europako legediaren aurka, Frantziako Estatuak muga hori beste 6 hilabetez itxita mantentzeko erabakia hartu zuen. Epemuga hori maiatzaren 1ean beteko da, kasualitatez. Zubiko kontrolak gutxitu egin direla dirudien arren, trenean eta mugako beste espazio publiko batzuetan arraza-profilak areagotu egin dira.

Distantziak distantzia, Mexikoko iparraldeko mugaren eta Bidasoa ibaiaren arteko sakoneko logika bera da. Militarizazioa, kontrol arrazistak, etnia- eta arraza-profilamendua, itzulera beroak, nazioarteko polizia-lankidetza, migrazio-politikak eta oinarrizko eskubideen babesa bermatzen ez duten mugak konbinatzen dira. Helburua bateratua eta gorena da: immigrazioaren gaitzaren Ipar Gotorlekua blindatzea.

Mugetan gertatzen direnak ez dira ezbeharrak. Nekropolitika du izena eta arduradunak ditu. Migrazio legala, segurua eta ordenatua aipatzen dute; patrikak milaka migratzaile eta errefuxiaturen salerosketarekin gizentzen dituzten bitartean, trukerako txanpon gisa tratatzen dituzte gobernuen arteko mesedeak eta prebendak banatzeko. Eta heriotza-politika horiei iskin egiten diten pertsonei, beren helmugetara iristean, sistematikoki urratzen zaizkie langile gisa dituzten eskubideak, eta behartuak daude pobretze, sufrimendu eta lan-esplotazioko kate global gaizto horrek ezarritako lanik prekarizatuenak eta osasunarentzako kaltegarrienak beren gain hartzera.

LAB sindikatuak migrazio- eta muga-politikak salatu nahi ditu, egituran arrazista eta aporofobikoa den sistema baten zutabe diren aldetik. Adierazpen politez gain, Ipar eta Hego Euskal Herriko administrazioetako ordezkariek hainbat neurri eta politikarekin aurrera egitea eskatzen dugu, honako hauek bermatzeko: igarobide seguruak, migraziorako eta asilorako legezko bideak, harrerarako azpiegitura publikoak eta bizitzeko eta enplegatzeko aukerak, justizia-baldintzetan, migratutakoei, trantsizioan daudenei eta/edo errefuxiatuak diren pertsona guztientzat, hau da, Euskal Herrira bizitzera etortzea edo beste noranzko batera bidean bertatik igarotzea erabakitzen dutenentzat.

Migratzaileen bizitzek axola dute. Heriotza gehiagorik ez Ciudad Juarezen. Heriotza gehiagorik ez Bidasoan. Bakar bat gehiago ere ez Melillan, bakar bat gehiago ere ez Tarajalen. Migratzea eskubidea da. Langile bat bera ere ez da legez kanpokoa.

Kapitalak ezarritako mugen aurrean, elkartasun internazionalista eta antiarrazista, herrietatik eta herrien artean. Euskal Herria Harrera Herria. Mugak apurtu, zubiak eraiki. Gora munduko langileen borroka.

LABetik Migratzaileen Plataforma Trasnazionalaren ekimenaren zabalkundea atxiki eta babesten dugu: https://transnationalmigrantplatform.net/es/comunicado-de-melilla-a-ciudad-juarez/

Ostalaritzan gehiegikeriekin amaitzeko beharra plazaratu dugu gaur Donostian egindako elkarretaratzean

Aste santuko oporraldia datorren honetan, LAB sindikatua adi dago, lan kargaren gorakadarekin batera sektorean lan-esplotazio egoerak gertatzeko arriskua ere areagotuko baita. Bada, halakorik gertatuz gero salaketa publikoa sustatuko dugu. Elkarretaratzea egin dugu eguerdian Donostiako Bulebarrean, eta ostalaritzan probintziako hitzarmen duina behar-beharrezkoa dela azpimarratu dugu.

Urtarrila bukaeran ezagututako lan-esplotazio egoeren aurrean kalera irtendako lehen sindikatua izan ginen bezala, oraingoan ere bertan izango gara, ezkutuko ekonomian murgilduta dagoen sektore prekarizatu honetako babesgabeziarekin amaitu beharra baitago.

Ildo horretan, hitzarmen kolektiboa berritzeko negoziaketa-prozesua martxan jarri dela gogorarazi behar da. Urtarrileko kontzentrazioetan aipatu genuen hitzarmenaren beharra; izan ere, Gipuzkoako Ostalaritzako Hitzarmena 2010. urtean indargabetu zen eta, geroztik, ez da berritu. Gure aldarrikapen horien ostean, sektorean gehiengoa duen ELA sindikatuak negoziazio-mahaia bildu zedin eskatu zuen, azkenean.

Gaur egun, Ostalaritzako Hitzarmena berritzeko bilerak egiten ari gara, baina hitzarmen duina lortzeko aukera oso urrun omen dago oraindik. Erabat prekarizatua dagoen sektore baten aurrean, asko dira bermatu beharreko gutxiengoak.

Hitzarmenaren bidez, baldintza duinetan lan egiteko eskubidea langile guztiontzat izan dadin bermatu behar dela sinesten dugu, urteetan galdutakoa berreskuratuz, eta, bitartean, oporraldi garai honetan eta aurrerantzean eman daitezken egoera irregular guztien protestan irtengo gara.

Salatu dugu egungo ereduak gaizki tratatzen dituela Bizkaiko adinekoen egoitzetako egoiliarrak eta langileak

5.000 langile baino gehiagoren egoerak okerrera baino ez du egin, Aldundiak ezartzen duen zerbitzuaren pribatizazioak tratu txarrak ematen baitizkie langileei, haien lan-baldintzak prekarizatzen dituztelako, baina baita egoiliarrei ere, ez baita kalitatezko zaintzarik eskaintzen.

Sergio Murillori (Gizarte Ekintzako diputatuari) eta sektoreko enpresei esaten diegu nazkatuta gaudela kalbario horrekin. Nazkatuta adinekoen duintasunarekin eta gure lan-baldintzekin negozioa egiten dela ikusteaz.

Hori dela eta, gure aldarrikapenak lortu arte borrokan jarraituko dugu. Honako hauek dira, besteak beste, eskatzen ditugunak:

– Benetako urratsak soldatak GUFErekin (Gizarte Urgazpenerako Foru Erakundea) parekatzeko bidean. Izan ere, lan bera egiten duen langile publiko batek baino % 50 gutxiago kobratzen dugu. Gainera, azken bi urte hauetan erosahalmena galdu dugunez, hilean 300 euro inguru pobreagoak gara.

– Bajen ordezkapenak lehen egunetik.

– Laneko osasunari buruzko benetako neurriak, besteak beste arrisku psikosozialei buruzkoak.

Gainera, egungo ratioa ankerra da, eta egoiliarrei eta langileei etengabe tratu txarrak ematen dizkie. Egoera horren erantzuleak administrazio publikoak dira, bai Eusko Jaurlaritza, bai Bizkaiko Foru Aldundia, eta erantzukizuna beren gain hartzea eta egoera horri irtenbidea ematea eskatzen dugu.

LABek hainbat neurri proposatu ditu egoitzen egoera hobetzeko:

– Gaueko ratioa 2 gerokultore/zaintzaile izatea 15 egoiliarreko

– Eguneko ratioa gerokultore/zaintzaile batekoa (1) izatea lau egoiliarreko

– Erizaintza-zerbitzua 24 orduz egotea, eta gutxienez erizain bat 16 egoiliarreko

Gaur amaitutzat eman dugu hiru egunez LARES eta GESCA patronalen negoziatzeko borondaterik eza salatzeko egin dugun Kalbarioko martxa. Egungo ereduak aukera ematen du enpresa horiek poltsikoak diru publikoz betetzeko, egoiliarrei eta langileei tratu txarrak ematen dizkieten bitartean.

Maiatzaren 15etik 20ra beste 6 greba-egun deitu ditugu, eta egun horietan egungo ratioak salatuko dituzte. Hala, txandakako baraualdia egingo dugu, ratioei buruzko gure proposamena sozializatzeko asmoz.

Gobernuak benetako negoziazioa ahalbidetzen ez badu, mobilizazioekin jarraituko dugu Nafarroako hezkuntza publikoan

Hezkuntza Departamentuak gehiegizko gutxieneko zerbitzuak ezarri arren, irakasleen % 50ek baino gehiagok egin zuten greba, eta sindikatuok ohartarazi dugu mobilizazioen dinamikarekin jarraituko dugula Nafarroako Gobernuak edukia duen negoziazio-prozesu bat hasten ez badu.

Apirilaren 3an aurrera eramandako greba egunaren erabateko arrakasta azpimarratu nahi dugu sindikatu deitzaileok. Lan uzteak, bere horretan, irakasleen %50 baino gehiagoren jarraipena izan zuen, nahiz eta Hezkuntza Departametuak ezarritako gutxieneko zerbitzuak gehiegizkoak izan. Goizerako deituta zeuden mobilizazio guztiek babesa jaso zuten: Tafallan, Tuteran, Donezteben, Altsasun, Lizarran eta Iruñeko Departamentuaren aurrean.

Azken honi hainbat zentrotatik iritsitako zutabe jendetsuak batu zitzaizkion, eta horietako bakoitzak deialdi honetako aldarrikapen bat zeraman bertara: ratioen jaitsiera, lan-gainkarga, eros ahalmenaren berreskuratzea eta lanpostuen egonkortzea.

Arratsaldean Iruñean deitutako manifestazioak, Nafarroako hiriburuko bi ikastetxe historiko batzen zituenak (Plaza de la Cruz BHI eta San Francisco IP), herritarren babes zabala izan zuen. Agerian geratu zen jendarteak Nafarroako Gobernuari eskatzen diona; Hezkuntza Publikoan neurri zehatzak hartzea eta irakasleentzako lan-hobekuntzak negozia ditzala, eskaintzen den zerbitzu publikoaren onurarako.

Zoritxarrez, grebaren ondorioz Chivite presidenteak egindako adierazpenak gorabehera, oraindik ez dugu hurrengo ikasturtearen hasieran indarrean jar litezkeen neurri zehatzak negoziatzeko ahaleginik ikusten. Exekutiboak benetako borondaterik balu, 2023-2024 ikasturterako plantilletan aldaketak egiteko garaiz egongo litzateke, oraindik ez baitira konfiguratu, eta prozesua
maiatzaren erdialdera arte luzatu ohi delako. Gainera, kasu askotan, 2024rako aurrekontuan jasotako gastuan, partida batzuetan ez da planifikatutakoa agortzen. Beraz, Gobernuak Hezkuntzan euro bakar bat gehiago ez inbertitzeko erabakiarekin tematuta jarraitu arren, hobekuntzak negoziatzeko gutxieneko interes politikoren bat erakusteko aukera izango luke agintaldia amaitu baino lehen, xahutu ez den partidetako diru hori erabiliz.

Beraz, indar sindikalek gure mobilizazio-dinamikarekin jarraituko dugu, irakasleen aldarrikapenak jendarteari helarazten jarraitzeko. 100 ikastetxe baino gehiagoren atxikimenduen eta administrazioko beste edozein sektoretan lortzen ez diren greben jarraipen portzentajeen zilegitasuna daukagu horretarako. Antza denez, hemen, Gobernuak eta Departamentuak berak ere ez diote ematen hezkuntza publikoari jendarteak ematen dion garrantzia. Kalitatezko Hezkuntza Publikoaren alde borrokatzen jarraituko dugu, gure baliabide guztiekin.

Hauteskundeak irabazi ditugu EAEko irakaskuntza publikoko sukalde eta garbiketan

LABek lehenengo indarra izatea lortu du sukalde eta garbiketan eta hezkuntza publikoan ordezkaritzarik handiena izaten jarraitzen du

Gaur zenbatu dira martxoaren 30eko hauteskundeetako sukalde eta garbiketako Bizkaiko botoak. Kontatzeke zeuden, hauteskunde mahaiak posta bidezko gutunekin egondako irregulartasunen aurrean bozka guztiak zaintzapean utzi baitzituen. Gaur, hilak 4, aurrez aurre emandako botoak zenbatu ditu eta posta bidezkoa baliogabetzat jo du.

LAB bozkatzera hurbildutako guztiei zorionak eta eskerrak eman dizkizuegu. Sukalde eta garbiketan ordezkari kopururik handiena lortu dugu, eta lehenengo indarra gara. Araban 2 ordezkariak mantendu ditugu, Gipuzkoan ordezkari bat gehiago dugu eta Bizkaian 2 gehiago lortu ditugu.