Denbora da Euskal Herrian fase politiko berria ireki zenetik. Euskal jendarteak bere bidea jorratzeko desio eta borondatea duen honetan, zoritxarrez, Estatu Espainolak gatazkaren konponbide demokratikoa blokeatu ezezik, erasotzeko jarrera irmoarekin jarraitzen du. Euskal Herriak eskatzen duen aro berriaren aurrean espainiar Gobernua garai berriak eskatzen dituen erantzun moldeak bilatzen eta jorratzen ibili beharrean errezeta zaharretan tematutzen da. Bake prozesuari, gatazkaren konponbide demokratikoari berriro galga jarriz.
Euskal jendarteak ez du inondik inora ulertzen, ez eta babesten, Estatuaren aldetik dagoen erasorako jarrera zentzugabea. Euskal Herriak, Madrilgo Gobernuari arduraz eta heldutasunez jokatzeko eskatzen dio. Estrategia erasokor honekin jarraitzea, herri oso baten eskaerari bizkar emateaz haratago, herri honen eskubideen ukazio sistematiko batean sakontzea da.
Ez dugu prozesuaren aurkako erasorik onartuko. LAB sindikatutik, gatazkaren erresoluzioari traba besterik egiten ez dioten atxiloketa hauek gogor salatzen ditugu. Gatazkaren Konponbidea burura eraman ahal izateko denon inplikazioa beharrezkoa dela gogorarazi nahi dugu eta hitzetatik ekintzetara pasatzeko tenorea dela deritzogu. Denon lana eta ekarpena beharrezkoa izango da gatazka gainditzea lortu nahi badugu.
Honekin batera, LABek Euskal Herriko langile eta herritarrei dei egiten die atxiloketa hauek salatzeko egingo diren mobilizazioetan parte hartzera.
Izan ere, SEAk hasieratik, justu kontrakoa bilatu du. Negoziazio kolektiboaren erreformarekin eskutan, behin eta berriro aurkeztutako proposamen guztiak baztertu ditu. Ia 5 urtez blokeatu du negoziazioa, ez behin baizik eta bitan eskatu du epaitegietan hitzarmena bertan behera geratzeko. Azkenik eta, Epaitegi Gorenak indarrean dagoela ebatzi duenez, eragin mugatuko hitzarmenaren aldeko bidea aukeratu du. UGTk eta CCOOk azaldu behar dute zergatik sinatzen duten orain hitzarmen bat gutxiengoan urte hauetan guztietan baztertzen bazuten. Zergatik Auzitegi Gorenak aurreko hitzarmena berretsi duenean, mobilizazioen bidez hobetzea bilatu beharrean, berehala oparitu diote patronalari beraien sinadura.
SEA-rentzat eragin mugatuko hitzarmena langileria zatitzeko zein lan baldintzak erasotzeko tresna ezinhobea da. Benetako negoziazioari ez ekiteko behar duen tresna. Eta CCOO eta UGT sindikatuek, zoritxarrez, horixe bera bermatu diote. Patronalaren morroi, patronalaren tresna bilakatu dira dagoeneko, sektoreko %33a baino ez ordezkatzen dutenean. Ez dugu bat egiten sinatu dutenarekin eta ez dugu ulertzen zergatik ez duten mobilizaziorik egin akordio hobeagoa lortzeko, baldintzak egon bazeudenean. Horren ordez, langileak zatitzea hautatu dute, ez dute hitzarmena berreskuratu, patronalari oparitu egin diote. Patronalak hasieratik amesten zuen eszenatokia eman diote: bake soziala bermatu akordio atzerakoi baten truke.
Ez da lehen aldia, sindikatu hauen eskutik gutxiengoan sinaturiko hitzarmen bat dugunik. Aurreko Arabako metaleko hitzarmena ere horrela zen. Hala ere, orain ondorioztatu dezakeguna da, badagoela bide hoentan sakontzen jarraitzeko asmo argia. Hori ondorioztatu dezakegu hainbat adierazpenetatik: oporren aurretik Tomas Arrietak negoziazio kolektiboaren blokeoaren aurrean bide bat izan daitekeela esan zuenean eta atzo bertan Unai Sordok gauza bera egin zuen.
Onartezina da hitzarmenen blokeoaren zama patronalean kokatu ordez, patronalari joku zikina egiteko prest ez gauden sindikatuotan jartzea.
Badirudi negoziazio kolektiboaren fase berri batean sartzen garela, gutxiengoan sinaturiko akordioak gehiago izan daitezkeela. Hori bai pagotxa patronalarentzat. Hazkunde ekomonikoaren diskurtsoa egiten zaigu, bai patronaletik eta baita gobernutik ere, desoreka sozialak inoiz baina gehiago handitzen diren bitartean. Noski testuinguru honetan patronalak ba “omen” du borondatea negoziatzeko eta LAB eta ELA berriro ere oztopo. Langileak zukutzea beste helbururik ez duten patronalaren aldetik logikoa izan daiteke baina benetan da penagarria CCOO – UGT, beraien burua klase sindikatu moduan dutenak, joku zikin horren parte direla ikustea, benetan da penagarria bi sindikatu hauek langileei eskaintzeko duten alternatiba bakarra patronalaren morrroi izatea besterik ez izatea.
Eta instituzioek, eragile politikoek ere esan beharko lukete zerbait. Ontzat eman behar al dute lan harreman eredu erabat antidemokratiko hau?. Larritzat jo genuen elkarrizketa sozialeko mahaia gutxiengoarekin sinatu izana eta hori negoziazio kolektibora eramatea are eta larriagoa da. Jaurlaritza – PNVk ontzat emango luke Legebiltzarrean esate baterako, gutxiengoaren erabakiak aurrera ateratzea gehiengoaren gainetik? Ba hori da negoziazio kolektiboan gertatzen ari dena, langileen kontrako eraso larria da, gehiengoen errespetua negoziazi kolektiboan oinarrizko printzipioa izan behar da. Bestela langileek hauteskunde sindikaletan emandako zilegitasuna urratzen ari dira.
Araban sinaturiko akordioaren ondorioak
Araban sinaturiko akordioak lan baldintzen prekarizazio handiagoa ekarriko du. Hauek dira, besteak beste, horren ondorioak:
– 4 urteetako soldata igoerak "desagertu" dira. Ondorioz, langileek eros-ahalmen izugarria galdu dute.
– Soldata igoera eskasak eta KPIrik gabekoak. Patronalaren aldarrikapen historiko bati men egin diote.
– Malgutasuna areagotu dute. Arabako langileek EAE-ko metaleko lanaldirik handiena izateaz gain, akordio honi esker malgutasunik handiena ere jasango dute. Neurri hau enpleguaren sorrera eta lan banaketaren aurkako bidean badoa.
LABek negoziazio kolektiboaren aldeko apustu argia egiten du eta negoziazio kolektiboak prekarietateari mugak jartzeko balio behar du. Horregatik ez dugu ontzat ematen akordio hau eta zailduko dugu eragin mugatuko akordio honen inplementazioa. Ez gara egoera salatzera mugatuko, hitzarmen honek sortuko duen prekarietatea borrokatuko dugu enpresetan.
Eragin mugatuko hitzarmenak ez du ezer konpontzen, sinatzaileek ondo dakiten bezala. Negoziaketa faltsuan ixten du, konponbideak baino arazo gehiago sortzen dituelako. Beraz, patronalak eta CCOO eta UGT sindikatuek jakin behar dute gutxiengoan sinaturiko hitzarmenak ez direla alternatiba herri honetan. Are gehiago, arazo gehiago eta liskarrak sortuko ditu lantokietan. Espero dugu CONFEBASKek bide beretik ez jarraitzea beste herrialdeetan. Bide hori aukeratuz gero, aurrean aurkituko gaitu eta.
LABen proposamena
LABek berresten du Arabako langileentzako lan baldintza duinen aldeko apustua. Hortaz, SEAk, UGTk eta CCOOk erabaki dutenez gutxiengoan sinatutako hitzarmena eskasa gauzatzea, LABek enpresetan formulak planteatuko ditu lan baldintza horiek hobetzeko. Hain zuzen ere,
– Eros ahalmena berreskuratzen lagunduko duten eta KPIaren erreferentzia mantenduko duten, soldata igoerak proposatuko ditugu,
– Enplegua suntsituko duen malgutasunari ez!
– Lan baldintzetan atzerapausorik ez.
– Adosturikoa beteko dela bermatzea.
LABek Arabako Metaleko eragin mugatuko hitzarmenak jasotzen dituen lan baldintzak hobetzeko formulak planteatuko ditu enpresetan
Denon artean Alternatiba egiteko crowdfunding kanpaina erraldoia #alternatibenherria #alterlaguna http://t.co/Z1FqaIDHE3
— Alternatiben Herria (@alterherria) September 15, 2015
Justzia Administrazioa oinarrizko zerbitzu publikoa da eta, hala izanik, ezin da iraganean ainguratua geratu; aurrera egin behar du zerbitzua ematen dion gizarteak aurrera egiten duen erritmo berean; eta hari eskaini behar dio zerbitzu publiko eta doakoa. Justizia Administrazioko langileek egitura berriak eratze prozesuan parte hartzeko desioa eta beharra dute, dagozkien ordezkarien bitartez; egunero bulego judizialetan gertatzen diren akatsak eta hutsak zuzentze aldera, ideiak eta proposamenak eskaini. Tamalez, gaur arte, ez gaituzte aintzat hartu. Sindikatu gisa, ganorazko negoziazio eza salatu nahi dugu, Ministerioaren zein Eusko Jaurlaritzaren Justizia Sailaren partez (bakoitza dagokion arloan); aldi berean, arbuiatzen ditugu murrizketa politikak eta pribatizatzeko asmoak, zeinek justizia unibertsala eta doakoari eraso egiten dioten. Anbizio handiko proiektu honetan partaide guztiok daukagu zeresana: epaileek, fiskalek, idazkariek, abokatuek, prokuradoreek, legelariek eta, jakina, epaitegietan eta bulego judizialetan lan egiten duten langileek ere bai. Dirudienez, beharginok enbarazu egiten dugu. Alabaina gure lankidetzarik gabe proiektuak zailtasunak izango ditu ezartzerakoan eta horrek eragin kaltegarria izango zerbitzuaren kalitatean.
Horiek horrela, bi administrazioei deia egiten diegu botoak jasotzeko antolatutako propaganda ekitaldiak egiteari utzi eta ekin diezaiotela benetako eztabaidari eta eragindako alde guztiekin lan egiteari.
Hori heldu artean eskatzen diegu gure lanpostuekin politika ez egiteko.
LABen aburuz, MIASAn ostiralean suertatua langileen eta langileriaren ARRAKASTATZAT jo behar da.
Dena dela, eta zoritxarrez, Nafarroan mehatxuek bere horretan diraute. Nafarroan ikusi dugun eta ikustean ari garen patronalak gure laneko eta bizitzeko baldintzak kaskartzen iraun nahi du. Onartezina da MIASAko langileak gose grebari ekin behar izana gatazka konpondu ahal izateko, are gehiago, enpresak ez zuelako inolako diru estutasunik.
Nafarroako gobernuak nahiz aldaketaren alde dauden gainerako alderdi politikoek nahasi behar dute honetan, MIASAkoa berriro errepika ez dadin.
MIASAko borrokak adibidea izan behar du Nafarroako gainerako langileentzat, langileok geure helburuak lortzeko ekin behar dugun bidea adierazten baitu.
Ministro Kontseiluak 2012tik zor diguten abenduko aparteko pagaren falta zen zatia itzultzea baimendu du Madrildik
Ostiralean Ministro Kontseiluak Madrilen besteak beste zera erabaki du, 2012ko abenduan langile publikooi dekretuz kendu ziguten aparteko pagaren falta den zatia itzultzea. Horrela, dagoeneko pagaren laurdena itzuli zaigu, beste %50 bat datorren urtean bueltatzeko agindua emanda dago, eta orain onartu dena falta den %26,23a aurten ordaintzea izan da. Horren aurrean hauxe da LABen iritzia eta jarrera:
Testuingurua:
Delako krisialdiaren unerik gordinenean ere ez genuen onartu paga kendu izana. Zerbitzu Publikoen suntsiketaren estrategiari uko egin genion, eta bankuek sortutako zorra ez genuen langileon soldatarekin estaltzea onartu. Gaur, egoera ekonomikoa hobetzen ari dela errepikatzen ari direnean ere horretan mantentzen gara beraz.
Ez-nahikoa da, ez soilik oraindik eros-ahalmena berreskuratzetik urrun gaudelako, ez gara soilik dirua itzultzeaz ari, baizik eta batez ere eraitsitako zerbitzuez, suntsitutako lanpostuez…
PPren Gobernua ikaratuta dago abenduko hauteskunde orokorren aurrean, eta egiten ari den zerbitzu publikoen suntsiketaren irudia garbitzeko derrigortuta ikusten du bere burua. “Hilargi” hori langile publikoei soldata igoera ez nahikoaren eta aparteko pagaren itzulketaren “hatzamarraren” bidez estali nahi du.
Formak:
Egoera ekonomiko hobeagoan geundenean arlo publikoan negoziazio kolektiboa ukatuta egon zen, aldebakartasunera mugatutako antzerki hutsa zelako. Oraingoan antzerkia zena lau hormen artean ematen da, elite politiko eta sindikalen arteko “elkarrizketa sozial arduratsu” baten bidez. Langileria desaktibatu nahi dute, eta inboluzio horretan urrats handiak eman.
Aginduak Espainiar Gobernuak ematen dituela gogoratzen ez gara nekatuko. Jaurlaritza halako erabakiekin bat etortzen da eta gogo onez betetzen ditu aginduak, bere lorpen gisa saldu izaten badu ere, baita erabaki propioak bailiran ere.
LABek beraz, mugimenduaren ez-nahikotasuna, neurriokin zerbitzu publikoen suntsiketarekin jarraitzen dutela eta euskal langileok gure lan baldintzak eta zerbitzu publikoan zein diren erabaki gabe jarraitzen dugula salatzen du beraz. Batzarrak sustatuko ditu gogoeta partekatzeko eta langileak Euskal Herrian aktibatzeko bere eskubideen eta orokorrean zerbitzu publikoen defentsan.
El Consejo de Ministros ha aprobado desde Madrid que se nos devuelva la parte que faltaba de la paga extra de diciembre de 2012
El pasado viernes el Consejo de Ministros entre otros asuntos decidió en Madrid que se nos devuelva a las y los trabajadores públicos la parte de la paga extra que nos quitaron por decreto en diciembre de 2012. De este modo, ya se nos ha devuelto una cuarta parte; se ha dado la orden de que en 2016 se nos abone otro 50%; y lo que se acaba de aprobar es que en este mismo año se nos devuelva el 26,23% restante. Ante ello esta es la opinión y postura de LAB:
El contexto:
En los momentos más graves de la llamada crisis tampoco aceptamos que se nos quitara la paga. Rechazamos la estrategia de destrucción de los Servicios Públicos, y no aceptamos que se cubriera la deuda generada por los bancos con nuestros salarios. Hoy, cuando repiten que la situación económica está mejorando, mantenemos la postura.
Es insuficiente, no sólo porque seguimos lejos de recuperar el poder adquisitivo, y no hablamos sólo de devolvernos el dinero, sino sobre todo de los servicios desaparecidos, destrución de puestos de trabajo…
El Gobierno del PP tiene pánico ante las elecciones generales, y se ve en la necesidad de limpiar la imágen que ofrece la destrucción de servicios públicos que está llevando a cabo. Esa “luna” la pretende ocultar tras el “dedo” de una subida salarial insuficiente y la devolución de la paga.
Las formas:
Cuando la situación económica era mejor la negociación colectiva no existía en el ámbito público, ya que era una pantomima limitada a decisiones unilaterales. Ahora cierran la pantomima entre cuatro paredes mediante un “diálogo social responsable” entre élites políticas y sindicales. Quieren desactivar a las y los trabajadores, y avanzar con paso fuerte en esa involución.
No nos cansaremos de repetir que las órdenes las da el Gobierno Español. El de la CAPV suele coincidir con ese tipo de decisiones y obedece con gusto aunque nos lo suela vender como un logro suyo, cuando no las cuenta como decisiones propias.
LAB por tanto denuncia la insuficiencia de la decisión, que siguen con la política de destrucción de los servicios públicos y que en las y los trabajadores seguimos sin poder decidir sobre nuestras condiciones laborales ni definir los servicios públicos. Impulsaremos asambleas para compartir la reflexión y activar en Euskal Herria a las trabajadoras y trabajadores en defensa de sus derechos y en general de los servicios públicos.
David Fernandezek hasiera eman zion ekitaldiari; hark herri-burujabetza aldarrikatu zuen, ez dagoen burujabetza demokratikoa lor dadin, eta lapurren, hiltzaileen eta gezurtien aurka, antikapitalismo etikoaren alde jardun zen. Bide horretan, babestu zuen gobernuak eta konstituzioak aldatzearen premia, “behar baldin bada”.
Ekonomialaria eta PACDren kidea den Segi Cutillasek euroa krisialdiari eusteko eta krisialdia kontrolatzeko amarru ezin hobetzat jo zuen, eta esan zuen, Europak ez badu euroa era antolatu batez eta mailaka eraisten, “azkenean, eskuin muturrak egingo du”.
Cutillas ostean, LABen idazkari nagusia den Ainhoa Etxaide mintzatu zen. Etxaidek hitzaldiari ekin zion independentziaren bidea oztopo-lasterketatzat joz, eta aipatu zuen Diadaren ospakizunarekin eta I-27ko hauteskundeekin Kataluniako herriak egunotan bizi duen une garrantzitsua. Aurrerapen hori zuzen lotu zion, Espainiako Estatuarekin eteteko, gehiengo independentista lotzeko beharrari eta sinetsia agertu zen Kataluniako estatua (baita euskal estatua ere) gauzagarria dela herriaren gehiengo handiak nahi izango balu.
Europari buruzko aipamena egin zuen Etxaidek, non eta esan zuenean EB-ean oso politika zehaztua dagoela Herrien burujabetzari dagokionez, eta hura ukapenean oinarritzen dela. Horren harira galdetu zuen, “ea norbaitek galdetu dien kataluniarrei eta euskaldunei Europako Batasun horren kide izan nahi duten, ea krisialdiaren benetako alternatiba diren politikak ukatzen dituen eta langileria txirotasunera zigortzen duen Europa horren zati izan nahi duten?”.
Horrela, kapitalaren neurrira egin den Europako proiektuari aurre eginez, Etxaidek herrien burujabetza eskatu zuen. Burujabetasuna Estatu independenteak lortzeko, non hauen bidez kapitalaren diktadurari alternatiba eraikiko zaion; burujabetza erabaki ahal izateko, eraldatzeko. “Horretan dautza Països Catalansen nahiz Euskal Herriaren bideak” erantsi zion.
Etxaide mintzatu ondoren, Teresa Forcadesek azpimarratu zuen EB benetako demokraziaren aurka ari dela eta botere publikoa eta politikoa ekonomia interesen mendean jartzen ari dela. Era berean, esan zuen kapitalismoak, krisia hasten denean, txirotasuna eta gizarte bazterketa sortzen dituela.
Mintzatzen azkena, Daniel Munevar izan zen. Hark salatu zuen Europako Batasunak Greziari eskatzen diona ez duela aurrekari ekonomikorik, ez eta historikorik ere, eta Europako Batasuna Greziaz baliatzen ari dela gainontzeko estatuen aurka, gerta daitekeenaren adierazgarri.
Behin hitzaldia amaituta, eta ekitaldiari amaiera emanez, partaideek errefuxiatuen aldeko ebazpena sinatu zuten.
Gaurko egunez, MIASAn, enpresak soldatak murrizteko eta lanaldia luzatzeko asmoaren aurka egiten ari diren greba mugagabearen hamaikagarren eguna bete da. Nahiz eta irailaren 9an, gauez, Batzordeak alternatiba bideragarriak agertu, enpresak uko egin zion negoziatzeari. Egoera honelakoa izaki, Miasako langileek, atzokoan, jakinarazi zuten greba mugagabeari eutsiko ziotela, eta haietako batzuk aditzera eman zuten gose greba mugagabeari ekinen ziotela.