28 kolektibo, sindikatu eta alderdi politiko euskaldunek —horien artean LAB— osatzen duten Venezuela Aurrera plataformak kontzentrazioa egingo du, gaur, hilak 19, arratsaldeko 19etan Bilboko plaza biribilean “Venezuelarekin bat: Espainiar injerentziari Ez. No a la Ley de Impunidad!” lemapean, espainiar gobernuak eta hainbat indar politikok herri horretan eginiko esku-sartze neokolonialaren aurka.
LABek Venezuelarekin bat egingo du
Mikrobiolentzia egoerak identifikatzeko eta gainditzeko tailerra
Mikrobiolentzia egoerak identifikatzeko eta gainditzeko tailerrak
Begirune eta elkartasunezko harreman parekideak sortzeko bideak zahartzaroan
SEXU-GENERO BIOLENTZIARI BURUZKO TAILERRAK
1. BIOLENTZIAREN GAINEKO GOGOETA
-Zer da andreen aurkako biolentzia? Eta mikrobiolentzia?
– Jendearen eta gure jarrera indarkeri mota horiek desagerrarazteko
-Zelan eragin gure ingurune hurbilean. Zelan landu begiruneko harremanak
2. XEDEAK
– Mikrobiolentzia identifikatzea
– Norberaren zein taldearen kontzientziazio kolektiboa lantzea
– Irtenbideak lantzea: begirune eta elkartasunezko harreman parekideak lantzea
– Ondorioak atera eta balorazioa egitea
3. METODOLOGIA
Metodologia parte hartzailea
– Gaien gaineko kokapen teorikoa
– Lanketa talde txikietan (hizkuntza eta sexua aldagaiak kontuan izanda)
– Talde dinamikan oinarritutako lanketa
– Taldean guztion iritziak elkartu
– Ondorioak atera eta balorazioa egin
4. ZEHAZTASUN TEKNIKOAK
4.1. Saioak
– Bi orduko eta erdiko hiru saio
– Hiru saiotan egin arren, tailer bakarra da.
– Hiruren arteko batasuna zatiezina da: diagnostikoa, kontzientziazioa, eragitea.
– Apirilaren, 20an, 27an eta maiatzaren 4an.
– Goizeko 10:00etan hasita
– Bilboko LABeko egoitzan egingo ditugu saioak.
4.3. Taldeak
– Sexua eta hizkuntza aldagaiak osatuko dira lan taldeak
– Hamasei pertsonako taldea aurreikusten da
– Zortzi pertsonako talde txikiak (lauko bi izan daitekeenak)
GITE-IPER eta LAB Helduak eta Pentsiodunak
Berritik gutxi eta zaharretik asko Confebasken aldetik
Berri izena eman nahi diote, orain arte egin duten bidea egonkortu eta sakontzeari. Egungo lan harreman ereduan, patronalaren nagusikeria erabatekoa da eta hori da CONFEBASKek nahi duen eredua. Orain arteko ereduarekin jarraitu nahi dute, inposaketa eta aldebakartasunaren bidetik jarraitu nahi dute. Horrela irabaziak mantentzen jarraitzeko.
Balioa erantsian lehiatzea eta CONFEBASKek proposatzen duen eredua bateraezinak dira. Eredu “berri – zahar” honekin, prekaritatea hedatu besterik ez da egingo. Soldata eta lan baldintzak kaskartuz mantendu nahi dituzte irabaziak. Lan kostuen etengabeko murrizketaren bidetik jarraitzea beste asmorik ez dute.
Erreformaz erreforma, patronalaren mesedetan diren neurri berriak inposatu izan zaizkigu. Egungo lan harreman eredu antidemokratikoa inposatu arte, egun erabatekoa da desoreka beraien alde. Ze kolaborazioz hitz egin dezake, inoiz neurtu gabeko ordezkaritza, negoziazio kolektiboa blokeatzeko erabiltzen duen CONFEBASKek? Ze kolaboraziori buruz hitz egin dezake, gehiengo sindikala lan harremanetatik kanpo utzi nahi duen patronalak?
CONFEBASKek ez du lan harreman eredu berririk behar, beraien estrategiari men egingo dion sindikalgintza behar du. Legeek behar duten guztia eman diete, Jaurlaritzaren babes osoa dute, komunikabide nagusiena ere bai. Beraien zoritxarrerako, guztia zoragarria izango zatekeen, baldin eta sindikatu batzuk estrategia horri aurre egitea erabaki ez bagenu.
Langileen egoerak eskatzen duelako, ez dugu amore eman eta ez dugu emango. LAB izan da “lan harreman eredu berri bat” behar dela aldarrikatzen lehena. Jarraituko dugu, horren alde mobilizatzen eta eremu instituzionala interpelatzen. Langiloek enplegu duina eta negoziazio kolektiborako eskubidea bermatuko dituen eredua behar dugu. CONFEBASKen ereduak, kontrakoa proposatzen du, antagonikoak dira.
Bankako hitzarmen estatalak sektoreko langileen eskubideak murriztu nahi ditu
LABetik uste dugu merezi duela gauzak argitzea, eta batez ere, etor daitekeenaren kontziente izatea. Horregatik uste dugu iritzi publikoak ere jakin behar duela Espainiako Bankaren Elkarteak sektorean egin nahi duena. Bien bitartean, bere enpresa bazkideek, bankuek, ez dute zalantzarik enplegua murrizten jarraitzearekin, bezeroei gero eta arreta kaxkarragoa eskainiz eta gainera, langileek eskubideak ere murriztu nahi dituzte orain, atzerakoia den Hitzarmen Kolektiboaren bidez, eurek urterik urtera gero eta diru gehiago irabazten dutenean.
Hitzarmen Kolektibo honen negoziazioan bankak egungo langileen eskubideak murriztu nahi ditu eta sektoreko etorkizuneko langileek suntsitu.
Sindikatuok antzinatasuna ezabatzea onar dezagun nahi dute. Hemendik aurrera, gure hileroko soldataren zati den hiru-urtekoa, bankuan hiru urte gehiago betetzen ditugunean berriro ez kobratzea nahi dute. Askatasunez bulegoz alda gaitzaten ahalbidetzea ere nahi dute, inolako kosterik gabe, 25 kilometrotako erradioan. Eta ez digute horren truke ezer ematen.
Eta hau guztia gutxi balitz, are gehiago nahi du Bankak, eta kategoria berria sortu nahi dute, egungoak baino apalagoa eta soldata baxuarekin. Etorkizuneko langileek egun kobratzen dugun irabazien saririk ez kobratzea nahi dute. “Sistema aldaketa” eta “modernizazioa” deitzen diote etorkizuneko langileei egun kobratzen diren pagak kentzeari. Zoritxarrez, Bankako Patronalaren asmoak ez dira berriak, egungo langileen zati handi batek 80a baino lehenago sartutakoek baino lan-baldintza txarragoak ditu.
1980ko hitzarmen hartan Bankak pentsioen osagarriak lapurtu zizkigun langile berrioi, hitzarmenak “erantzukizunagatik” sinatzen dituzten sindikatuen lankidetza paregabearekin. Mugarri garrantzitsua izan zen aipatu sinadura, eta larriagoa dena, langile “zaharren” eta “berrien” arteko arrakala zabaldu zuen bakoitzak lan-baldintza desberdinak izan zitzaten. Antzerako zerbait gerta daiteke orain. Bankak eskubideak murriztu nahi dizkie egungo langileei, eta ia batere gabe utzi bankako etorkizuneko langileek.
LABen, jokaldia errepika daitekeela uste dugu. Ematen duen bezala, sindikatu batzuk guztien, egungo eta etorkizuneko langileen eskubideak defendatzeari uko egiten badiote, amore emate berriaren eta eskubide galera berriaren aurrean aurki gaitezke. Horixe da patronalak bilatzen duena.
Erratzea gustatuko litzaiguke, baina CCOO eta UGT estatu mailako sindikatuek honezkero bidaltzen dituzten mezuen arabera, badirudi etorkizuneko lankideak “saltzeko” prest daudela, egungoek gehiago ez galtzearen truke. Ezaguna egiten zaigu hau 80tik hona Bankan hasi garen langileoi, geure azaletan bizi izan baitugu.
Guzti honengatik, Patronalak sektoreko eskubideak murrizteko duen asmoaren aurrean, LABetik dei egiten dizuegu horrelakorik ez ahalbidetzeko, lapurreta honen konplize ez izateko.
Konbentzituta gaude sektoreko langile guztien eskubideen defentsa, egungo zein etorkizuneko langileenak, eta antolaketa direla duintasuna ere kendu nahi digutenen aurrean dugun arma bakarra.
Honekin batera, ez dugu ahaztu behar Euskal Herria, Galiza eta Catalunyako langileok Lan Harremanetarako Esparru Propioak nahi ditugula gure esparru nazionaletan, gure Hitzarmenak negoziatu ahal izateko, euren artean Bankako Hitzarmena, negoziazio mahaian planteatu dugun bezala.
APIRILAK 28. Prekarietateak gaixotu eta hil egiten du
XXI.en mendean aurrera goaz, jendarteak sekulako bilakaera izan du eta sinesgaitza bezain onartezina bada ere, oraindik, lanera joatean gure bizitza arriskuan jartzen dugu. Hori da egunero milaka langilek bizi duten errealitate gordina. Lan istripuen kopurua gora doa eta gehiegi dira lanean ari direla hiltzen diren langileak. Datuak hor daude, 2015ean 55 heriotz istripu izan ziren eta 2016an jada 16 langile hil dira lan istripuren baten ondorioz. Kopuru hau gorantz doa.
Lanean gaixotu egiten gara. Egun oraindik errealitate hori ezkutatu egin nahi izaten da, hain zuzen ere kalkulatzen da laneko gaixotasunen %83 ez dela hala aitortzen. Lanean erabilitako produktuengatik (amiantoa, silizea….) gaixotu diren langileen zerrenda luzea da, baita hil diren langile kopurua ere. Adibidez, amiantoak eragindako gaixotasunen ondorioz bakarrik, azken sei urtetan, 153 langile hil dira, estadistika ofizialeetan agertu ez arren. LNE, Lanaren Nazioarteko Erakundearen arabera, gaixotasun profesionalek lan istripuek baino 6 aldiz heriotz gehiago eragiten dute. Hau gutxi balitz, krisiak eragin kaltegarria izan du gure lan osasunean. Langabezia eta prekarietatea ez dira murrizten eta langileek bizi duten ziurgabetasun egoerak, lan erritmo altuek, etengabe mehatxu eta txantaipean lan egiteak etab… langileak gaixotu eta lan istripu gehiago gertatzea dakar: hala nola, gihar eta hezurduraren lesioak, antsietatea, depresioa, infartuak, suizidioak, etab. gero eta gehiago gertatzen dira. Baina faktore asko tarteko, adibidez mutualitateak egiten ari diren lana, esker, datu hauek ez dira agertzen laneko estatistika ofizialetan, gaixotasun arrunt moduan agertzen dira. Izan ere, lanean jatorria duten lesio edo gaixotasunen ondorioz hartutako 100 bajatatik 41 soilik ematen ditu mutualitateak, besteak Osasun Sistema Publikoak ematen ditu.
Errealitate horren arrazoiak ezagunak dira, prekarietatea eta prebentzio neurri eskasak. Arrazoiak bezain ezaguna eta jakina da egoera horrek nori egiten dio mesede, patronalari noski, horrela kostuak murrizten dituelako. Etekinak bakarrik axola zaizkio, langileon bizitza arriskuan jartzeraino. Zenbaki hutsa gara.
Instituzioen aldetik ez dago benetako politika eraginkorrik arazo hau konponbidean jartzeko, alderantziz, instituzioek azken hamarkadetan hartu dituzten neurriak, lan merkatu prekarizatu edo OSALAN eta ISPLNren baliabideak murriztea, gure osasunaren kalterako izan dira. Aski da, egoera honen aurrean, mobilizazioan sakontzea dagokigu, arazoaren larritasuna jendarteratzen jarraitu behar dugu, lanera joatea ez dadin bizitza arriskuan jartzea izan.
LABek lan osasuna eskubidea izan dadin borrokatzen jarraituko du, horretarako egin dezakegun borrokarik hoberena prekarietatearen kontrako borroka indartzea dela ulertzen dugu eta horrekin batera lantokietan prebentzio neurriak exijitzeko ekintza sindikala indartuko dugu.
Datorren hitzordua jarrita dago, apirilaren 28an, Lan Osasunaren Nazioarteko egunean, mobilizatuko gara.
DEIALDIAK
APIRILAK 27
GASTEIZ: 11:30ean Aldaben
LAUDIO: Giza-katea 12:00etan Lamuza plaza
APIRILAK 28
BILBO: 11:00 Giza-katea Confebask
IRUÑEA: 12:00 CEN Patronalaren aurrean
DURANGO: 12:00etan FUMBARRIn
ONDARRU: 11:00etan giza-katea
DONOSTIA: 12:00etan Bretxan
PASAIA: 12:00etan errepide ondoan
ARRASATE: 12:00etan konzentrazioa
ALTSASU: 20:ooetan Foruen Plazan
LIZARRA: 12:00etan Baja Navarran

MAIATZAREN LEHENA

MAIATZAK 28
MOBILIZAZIO NAZIONALA

MAIATZAK 30 – EKAINAK 3
BORROKA ASTEA
EAEko Hezkuntza Saila ez da gai bere prebentzio zerbitzuak OSALANi aurkeztu dion auditoritza justifikatzeko
Derrigorrezko aldian 600 ikastetxeren ardura hartu behar da erkidego osoan. 27.000 langileren gaineko ardura hartu behar da. Aipatu kopurua handiagoa izan ohi da batzuetan, behin-behineko kontratazioen gora-beherengatik. Honakoek osatzen dute Hezkuntza Sailaren berezko prebentzio zerbitzuan lan egiten duten langile taldea: segurtasun teknikari 1, higiene-teknikari 1, alor psikosozialean adituak diren 7 teknikari, 7 mediku, eta sanitarioak. Egoerak bereziki kezkatzen gaitu, benetako eta kalitatezkoa izango den prebentzioa galarazten duelako; helburutzat arriskuak ezabatzea eta lanpostu osasungarria izatea izango duen prebentzioa.
Ezintasun honek zorigaiztoko ondorioak dakartza, laneko gaixotasunak ez dira aitortzen (2014an lau aitortu dira hezkuntza esparruan), osasunaren zaintza kaskarra, erritmo eskasean egiten diren ebaluazioak (psikosozialenak urtero 7, epe luzera zaharkituak geratzen dira), istripuak ez dira ikertzen, lanpostuak ez dira egokitzen eta abar luzea.
LABek, joan de urrian eskatu zuen OSALANen esku hartze teknikoa egoeraren egiazko analisia egiteko eta errealitateari egokitutako neurriak proposatzeko. OSALANekin eta Lan Ikuskaritzarekin elkartu ginen gure zalantzak adierazteko. OSALANek Hezkuntza Sailari informazio-eskaera egitea erabaki genuen.
OSALANek prebentzio zerbitzuaren auditoretza egitea eskatu zion Sailari. Laneko Arriskuen Prebentzio Legean ezinbestean bete behar diren puntuetako bat dugu, prebentzio jarduerak non asmatu eta non hutsegiten duen antzematen laguntzen du.
Zentzuzko denboraldia igaro ostean, kontuak aurrera egiten ez zuenez (bost hilabete igaro dira), berriro jarri gara OSALANekin harremanetan. Guztiz harrituta geratu gara. Aitortu digu birritan eskatu duela auditoretza eta ez duela arrakastarik izan. Berriro isiltasuna, itsua, mutua eta gorra den Sail honen aldetik.
LABek oraindik ez du ulertzen Hezkuntza Sailaren jarrera zertan den, arriskuen prebentzioari dagokionez. Ez dugu ulertzen nolatan ez diren kezkatzen gai honetaz, gero, behin eta berriz abstentismoa erabiltzen dutenean gaixoen aurkako arma gisa, honek diru-galera eragiten duela adieraziz, eta gaixoak soilik egiten dituztenean aipatu galeraren erantzule.
Sailak bere gain hartu beharko ditu ardurak osasun alorrean. Benetako jarduerak abiarazi behar ditu, gaixotasun arrunten tasak, istripu tasak, lanbide gaixotasun tasak,… urritu daitezen. Lanpostuak egokitzeak izan behar du jarduera horien helburuak. Hitz batez, Legea betetzeari ekin behar dio, haren bermatzailea delako.
LABek susmoa du Hezkuntza Sailak ez duela komunikazioa zaintzen. Ez dago, eta ez dago haren arrastorik. Uzten dizkiguten zirrikituak erabil ditzakegu bakarrik, etengabeko salaketa eta ekintza sindikala. Hori dela eta, oraingo honetan berriro joko dugu Laneko Ikuskaritzara dagokion salaketa egitera eta protesta dinamikak abiaraziko ditugu.
Etxaide: «LAB patronalaren amets gaiztoa izango da»
Ainhoa Etxaide, LABeko idazkari nagusiaren interbentzioa atzo Donostiako Atano III pilotalekuan LABek egindako Delegatuen Batzar Nazionalean.
"Egunon guztioi. Maiatzaren Lehenaren testuinguruan, datozen asteetan bultzatuko ditugun ekimenak aurkezteko elkartu gara gaur hemen. Gaurkoan ekintza sindikalaz hitz egingo dugu, luze eta zabal. Guretzat erabakigarriak diren beste gaiak begi bistatik galdu gabe, noski.
Gure bilakaera harro egoteko modukoa da. Sekulan baino jende gehiago gaude sindikatuko egituretan antolatuak. Agenda sozial indartsua dugu, presente gaude ekimen eta borroka sozial gehienetan, iniziatiba hartuz kasu askotan. Etxea oso txukun dugu, aurrekontuak garbi garbi, instituzioen beharrik ez sindikatua finantziatzeko eta apenas ditugu zorrak banketxeekin.
Baina ez gara inoiz izan zilborrari begira bizi den sindikatua. Langile klasearen interesak defendatzeko jaio ginen, hemen, Euskal Herrian. Eta ez dugu ipar orratza galduko. Egoera aldatu nahi dugu. Elite ekonomikoari boterea kendu nahi diogu, beharrezkoa delako gure bizi baldintzak hobetzeko eta ezinbestekoa delako burujabetza lortzeko.
Esan genuen udaberria berezia izango zela LABentzat; esan genuen prekarietatearen kontrako borroka sendotzeko eta zabaltzeko garaia zela eta horretara jarriko ginela. Ekintza sindikala berritu behar genuela esan genuen eta egin dugu.
LAB no se creó para mirarse al ombligo. Queremos transformar la realidad. Ser un obstáculo para los que nos roban y nos condenan a la precariedad sin escrúpulos. Queremos disputar el poder a la élite económica porque si no, no hay cambio social ni soberanía alguna.
¿Cómo hacerlo? Esa es la pregunta. Las alianzas ni son una opción más, ni son una condena. Son y serán determinantes para avanzar en nuestros objetivo. Sabemos que no vamos a conseguir una Euskal Herria basada en la justicia social de un día para otro. Será un camino largo y complicado; será fruto de un proceso político en el que LAB se implicará y asumirá compromisos, con la clase trabajadora para empezar y con el resto de los agentes implicados también.
Estas son cuestiones que conocemos. Pero si algo hemos aprendido los últimos tres o cuatro años es que nos han cambiado el campo de batalla de forma radical.
– No hay proceso de transformación si nos limitamos a utilizar las vías que ofrece el sistema.
–
– El poder económico cuenta con gobiernos a su medida que hacen y deshacen a su antojo.
–
– Cada vez son más los trabajadores y las trabajadoras que quedan excluidos de los ámbitos históricos del sindicalismo: fuera del mundo laboral, sin cobertura de la negociación colectiva, sin prestaciones ni acceso a los servicios públicos.
–
Debemos afrontar esta nueva realidad convirtiendo los centros de trabajo en espacios en el que se disputa el modelo social y laboral a la patronal.
Haciendo un sindicalismo desobediente y rebelde. Un sindicalismo comprometido con los procesos de cambio, que se sitúa en frente de la patronal. Diseñado desde y para la clase trabajadora: para los que están en el mercado laboral, para los que han sido expulsados, para las que no han accedido nunca, y para las que cuidan y sostienen este sistema y ni siquiera se les reconoce como trabajadoras.
Un sindicalismo que luche contra la precariedad, la exclusión y la pobreza. Porque no vamos a aceptar que nos condenen a la miseria. Y porque queremos solucionar los problemas de la sociedad. Queremos un sindicalismo para transformar el sistema, no para hacerlo más amable y más llevadero.
Eredu hau irauli eta berri bat eraiki nahi dugu. Badugu tresna, bagara tresna, sindikalismo independentistatik zapalkuntzarik gabeko Euskal Herriaren alde borrokatu nahi duen guztientzat.
Badugu inposatu diguten jokaleku berri honetarako eskaintza sindikala. Hau da aurtengo Maiatzaren Lehenean luzatu eta zabaldu nahi duguna. Pasa den urtean hartu genuen gure ekintza sindikala berritzeko konpromisoa, eta bete dugu. LABek egokitu du bere ekinbide sindikala borroka garai berria irekitzeko lan munduan, bai lantokietan, baita lantokietatik kanpo ere.
1200 euroko gutxieneko soldata, 35 orduko lanastea, emakumengana neurri hauek iristeko politika zehatzak, lanean gure osasuna ez galtzeko neurriak eta euskaraz lan egiteko eskubidea bermatzea. Bost urrats hauek ematen badira langileen egoera goitik behera aldatzen da. Borondate politiko kontua.
Ez diogu hitzarmenak borrokatzeari utziko. Zorionak papergintza hitzarmenaren alde borrokatu duzuenei! Ez diogu negoziazio kolektiboari uko egiten, kontrakoa. Erreformak lapurtu digun Negoziazio Kolektiborako eskubidea berreskuratu nahi dugu, eremu publikoan eta pribatuan. Baina hori ez da lortuko patronalarekin mahai baten bueltan. Lan erreforma gainditzeko bidea ez delako hitzarmenak sinatzea, lan eskubideen eta negoziazio kolektiboaren alde borrokatzea baizik. Esparruz esparru eta kolektibo guztiei zuzenduz. Ekintza sindikala indartzea, hori da bidea.
Patronalaren erosotasunarekin bukatu behar dugu, lan gatazkak piztuz, prekarietatea dagoen tokietan.
Planteamos cinco reivindicaciones y cinco ámbitos de actuación para acabar con la precariedad y transformar la realidad. Proponemos nuevas formas para organizar nuestra acción sindical y la capacidad que tiene este sindicato de rebelarse en contra de la precariedad.
Esa es nuestra propuesta para este Primero de Mayo. Una propuesta que vamos a hacer pública en toda una dinámica de acción sindical que culminará el 28 de mayo en las calles de Bilbao, diciendo que, efectivamente, aquí hay un país rebelde que no está dispuesto a resignarse ante la precariedad.
Ese es nuestro llamamiento para el Primero de Mayo que este año llega en una coyuntura política marcada por la disputa electoral. En junio habrá elecciones. Habrá elecciones, programas electorales y disputa electoral.
Nosotros y nosotras no vamos a participar en campaña, pero lo decimos sin ningún complejo: tenemos una agenda completa de movilizaciones porque queremos incidir en el debate político y condicionar el resultado. Tenemos tres razones para ello:
1. No todos los gobiernos son iguales y no nos vale cualquier gobierno. Que se lo pregunten a las personas que necesitan la Ayuda de Garantía de Ingresos en Gipuzkoa que el PNV va a suprimir gracias al PSE. Sinceramente, no creemos que se pueda transformar la sociedad desde las instituciones, ni creemos que instituciones subordinadas al poder económico y dependientes de Madrid nos vayan a hacer soberanos. Para transformar las políticas necesitamos gobiernos que asuman compromisos para ello.
2. No queremos promesas electorales ni programas con medidas que luego no se adoptan porque no hay margen institucional. Demandamos compromisos concretos con los agentes sociales y sindicales para avanzar en un proceso real de soberanía política y social. Los partidos políticos tienen que optar entre el proyecto del poder económico o el de la mayoría social trabajadora. Eso es lo que queremos que nos aclaren cuando se presentan a las elecciones.
3. Queremos instituciones vascas al servicio del cambio político y social. Para dar cobertura política a las demandas sociales. Para llevar la disputa de proyectos políticos a la agenda institucional.
4. Y qué decir de Confebask. El próximo día 18 presentará su nuevo modelo de relaciones laborales. Quiere un modelo donde los sindicatos no tengamos ningún papel. Quiere a las y los trabajadores sin ninguna capacidad de oponerse a sus pretensiones.
Tapia, la gran defensora de Arcelor, estará con Confebask. Pero haremos que el 23 de abril tenga que escuchar las reivindicaciones de las y los trabajadores que queremos empleo industrial.
No se puede hablar de estabilidad institucional ante todas y cada una de las demandas sociales, y decirnos que van a dar 37 millones a Confebask para seguir machacándonos a nosotros y nosotras.
Hablando de demandas sociales. No es cierto que seamos una sociedad desactivada. No estamos desmovilizados. Los agentes sociales y sindicales vascos estamos respondiendo a la situación.
Abordamos un nuevo Primero de Mayo con muchos frentes sociales abiertos, en lo social, en lo económico, en lo político. Euskal Herria es una país con capacidad de movilización:
– 15000 estudiantes movilizados.
– La juventud construyéndose el futuro que les quieren robar.
– Mas de 10.000 mujeres movilizadas.
– Nuestros pensionistas organizados y organizadas, luchando por unas pensiones dignas.
Somos un pueblo vivo, activo. Somos un movimiento sindical y social que tenemos las cosas claras. Tenemos una alternativa para Euskal Herria. Hemos hecho un ejercicio de soberanía social y le hemos dicho al poder económico que no vamos a aceptar el modelo que nos han impuesto.
Hemos acordado cuáles son las medidas para transformar la política. Tenemos una agenda social importante. Tenemos un sindicalismo que ni está subordinada a las instituciones ni va a acatar a la patronal.
Confebask tiene un sueño: lograr un mercado laboral sin sindicatos. No hagamos trampas, esa es ya la realidad de una gran mayoría de trabajadores y trabajadoras. A ellas y ellos nos debemos. El sueño de la patronal es una Euskal Herria sin sindicatos, nuestro objetivo, ser su peor pesadilla.
Izan zaitezke euren amets gaiztoa.
Bihurtu dezagun LAB amets gaizto patronalarentzat!

