Abenduaren 3an, Aniztasun Funtzionalaren Nazioarteko Egunean, mobilizazioak egin ditugu Bilbon (Azkuna Zentroan, Donostian (Foru Aldundian) eta Gasteizen (Andra Mari Zuriaren plazan). Iruñean atzo mobilizatu ginen. Elkarretaratze hauekin, aniztasun funtzionala duten pertsonen gizarteratze eta laneratzea eskatu dugu, baita kalitatezko zerbitzuak ere kolektibo honetako pertsonentzat ere.

Horrela, administrazio ezberdinetik egiten dituzten diskurtso atseginetatik harago, lan arloaren ikuspuntutik  aniztasun funtzionala dutenen errealitatea mahai-gaineratu du LABek. Izan ere, bazterkeria, salbuespena eta diskriminazioa dira aniztasun funtzionala duten pertsonen enpleguaren ezaugarriak. Langabezia-tasak bi aldiz zigortzen ditu aniztasun funtzionala duten pertsonak, eta are larriagoa da emakumeen eta 45 urtetik gorakoen egoera.                                

Enpresek kontratatzen dituzten langileen %2a aniztasun funtzionalekoak izatea bermatzeko betebeherra dute Eusko Jaurlaritzak eta Lanbidek, EAEko kasuan, bitartekotza eta ibilbide indibidualizatuen bidez, baina ez dute betetzen. Honek, enpresek bete beharreko neurri alternatiboak, salbuespenezkoak izan beharko luketenak, arau bihurtzea dakar.

Gaur egun, enplegu zentro berezietako enplegu babestua, enplegu arrunterako neurri iragankorra izatetik urrun, neurri finalista bihurtu da.                                    

Gainerako langileekiko diskriminazioak jarraitu egiten du, aldi baterako kontratua kausarik gabe egoteagatik eta erabiltzeagatik, bai eta errendimendu txikiko kontratuek ere. Horrek esan nahi du soldata %25 murriztuko zaiela aniztasun funtzionala duten langileei, gainerako langileen eginkizun berak betetzeagatik. Hori guztia enplegu-zentro berezien lobby izugarriaren onurarako eta Lanbide arteko Gutxieneko Soldatari lotutako soldaten eta soldatetan eta Gizarte Segurantzan hobariak dituzten lan-harremanen kontura, lan-baldintza eskasen, diru publikoaren eta erakundeen utzikeriaren kontura.                             

Era berean, foru-erantzukizuneko aniztasun funtzionala duten pertsonentzako zerbitzuen oinarria finantzaketa publikoko eta kudeaketa pribatuko eredu bat da, erabat asistentzialista, berezko erregulaziorik gabea eta opakoa, Aldundien eta erakundeen arteko hitzarmenen bidez, langileen eta erabiltzaileen parte-hartzerik gabe, plazako prezio desberdinekin eta langileen eskubideak bermatzen dituzten klausularik gabe. Gainera, arreta-ratioak ez daude araututa eta ez dira nahikoak, ezta erakundeen lan-arriskuen prebentzioaren arloko politika ere.                               

Lan-baldintzen erregulazioa Estatuko Hitzarmen Kolektibo Sektorial batean jasotzen da, eta bertan ez dugu parte hartzen, eta ez da gure funtzioa onartzen ere. Herrialdeko sektoreko hitzarmenik ez dagoenez, sektorea bera atomizatu egin da enpresa-hitzarmenetan, enpresa-itunetan eta Estatuko Esparru Hitzarmena aplikatzen zaien erakundeetan, jarduera bera edo antzekoa egiteagatik hainbat lan-baldintza eta konpentsazio-baldintza dakartzatenak. Gaur egun, negoziazio gehienak irekita eta blokeatuta daude.                              

Eusko Jaurlaritzaren eta Foru Aldundien utzikeriak eragotzi egiten du aniztasun funtzionala duten pertsonak eskubide osoko subjektu izatea, eta hauentzako zerbitzuen oinarria izatea pertsonen lan-baldintzen desarautzea, aintzatespenik eza eta prekaritatea.                        

Hori dela eta, LABek, Eusko Jaurlaritzaren eta aldundien inplikazioa eskatu nahi du EAEn eta Nafarroako Gobernuarena, herrialde nafarran, aniztasun funtzionaleko langileek enplegu libre, duin eta kalitatezkoa aukeratzeko dugun eskubidearen bermean.