Elkarretaratzeak egin ditugu Bilboko, Donostiako eta Gasteizko lan-zentroetan, eta administrazioari eskatu diogu benetako elkarrizketa ahalbidetu dezala.
LAB eta ELA sindikatuok lanuztea deitu dugu gaur, Eusko Jaurlaritzaren negoziaziorako borondate falta salatzeko asmoz. Izan ere, EAEko administrazio orokorreko langileek 16 urte daramatzate lan hitzarmena berritu gabe.
Gainera, urtebete baino gehiago daramagu hitzarmenari hainbat ekarpen egiten, eta lan guzti horren ostean, administrazioak ez du zentzuzko proposamen bat egin.
Bien bitartean, beste euskal administrazio batzuetan akordioak sinatu dira, Hezkuntzan adibidez, eta akordio hauekin alderatuz, administrazio orokorreko beharginen hitzarmeneko eskubide asko atzean geratu dira. Horrenbestez, bada garaia hitzarmen horri balioa emateko.
Gainera, denbora tarte honetan administrazioa bere intereseko erabaki gatazkatsuak bata bestearen atzetik hartzen joan da aldebakarrez, langileen interesak bigarren mailan utziz. Besteak beste, honako hauek dira nabarmentzekoak:
- Lan poltsen aldebakarreko kudeaketa ulergaitza, mobilizazio handiak eragin zituena.
- Adinagatiko neurriak urteetan zehar blokeaturik izan ditu administrazioak
- Langile laboralak behin eta berriz prekarizazioaren mehatxupean, azken erasoa aldizkako finkoak egiteko erabakia izan delarik
- Berriz ere nahikoak ez diren EPEak martxan jarri ditu
- C1 eta C2 kategoria profesionalen berrantolaketa kaotikoa izan da, hasieran langile talde batzuk berrantolaketaz kanpo utzi dituztelarik, nahiz eta gerora, sindikatuon presioa tarteko, egoera zuzendu den.
- Euskararen aurka egondako erasoen aurrean administrazioak erakutsi duen babesgabetasuna
- Ibaiondoko gatazka. Adin txikikoen hezkuntza zentro honetan ostiralero elkarretaratzen dira lankideak ordutegi berezien akordioa negoziatu dadila eskatzeko zein lan-baldintzetan premiazkoak diren beste egokitzapen batzuk eskatzeko, eta jaramonik ez dute egiten.
Gauzak horrela, LAB eta ELA sindikatuok argi daukagu hitzarmen on baterako garaia iritsi dela. Gatazka hauei irtenbidea emango dien hitzarmen bat behar dute langileek, beren eskubideak barnebilduko dituen hitzarmen bat, egungo garaietara egokituko dena eta behingoz beren lana errekonozituko duena.
Bada, horretarako ezinbestekoa da hemengo aldarrikapen propioez negoziatzea. Honakoak dira aldarrikapen nagusiak:
- Urteko eta asteko lanaldia murriztea, egungo egoerara egokituta, duela 25 urteko lanaldi berarekin jarraitzen baitute langileek.
- Galdutako erosahalmena berreskuratzea. Izan ere, prezioek gora egin dute, batez ere Euskal Herrian, baina soldatek ez. Estatuko igoerak ez dira nahiko hemengo bizitza mailari eusteko. Soldatak igo, soldaten arteko arrakala murriztu eta erosahalmena berreskuratu nahi dute, eta horretarako, hemen erabakitzea exijitzen dute, Espainiako Gobernuaren erabakien menpe egon gabe.
- Euskarari merezi duen garrantzia ematea, euskaraz bizi eta lan egin ahal izateko. Administrazioak euskaraz jarduteko gaitasuna bermatu behar du, eta horretarako beharrezko neurri guztiak hartu eta epe zehatzak ezarri behar dira.
- Adinagatiko neurriak. Jubilatzeko adina etengabe atzeratzen ari diren honetan, karga hori arinduko duten neurriak ezartzeko beharra nabarmentzen dute langileen ordezkariak, hala nola errelebo-kontratua, lanaldiaren murrizketa progresiboa eta antzeko beste neurri batzuk.
- Orain dela 16 urteko kontziliazio neurriekin jarraitzen dute langileek. Bai familia-kargak arintzeko, bai denbora hobeto antolatzeko, neurri zehatzak behar dira.
- Laneko osasuna lehen lerrora ekarri behar da. Lanak eragin ditzakeen kalteak ahalik eta gehien murrizteko beharrezko berme eta baliabide guztiak exijitzen ditugu.
Administrazioak ez du benetako elkarrizketarako eta negoziaziorako borondaterik erakutsi. Hala ere, langileek ahotsa altxatu izan dutenean entzuteko eta negoziatzeko aukerak sortu dira, nahiz eta emaitza ez den nahikoa izan. Hori dela eta, gaurko lanuztea eta mobilizazioak oso garrantzitsuak dira, eta borrokaren bidea urratzen segitzeko asmoa daukagula adierazten dugu.