LAB eta ELA sindikatuon oharra, CEBEK aurrean egindako elkarretaratzearen harira, apirilean grebara dei eginez:
2007, 2015 eta 2018 dira larruaren eta oinetakoen, ehungintzaren eta, oro har, oinetakoen merkataritzako hitzarmenak berritu gabe ditugun urteak. Orduz geroztik, merkataritza-sektorea eraldaketa sakona jasaten ari da digitalizazioaren ondorioz, baina gure lan-baldintzak ez dira horretara egokitu. Azken hilabeteetan hainbat lan-eraso jasan ditugu enpresen aldetik: aldaketa nabarmenak, gehiago prekarizatu gaituztenak, gehiegizko lan-karga, funtzio berriak zabalduz, aitortu edo saritu gabe, neurri negoziatuak aplikatu dizkigute Madrileko enpresen neurrira, EREak jasan ditugu eta dendak itxierak ere bai…
Pandemiak eta egungo ezegonkortasun ekonomikoak ez dute lagundu, eta oinarrizko ondasun guztien prezioak gora egiten duen bitartean, gure soldatak mantendu egiten dira eta egunetik egunera balioa galtzen dute. Gero eta prekarizatuago eta gero eta pobretuago gaude. Hitzarmenen negoziazioa blokeatuta eta gero eta tentsionatuago dago.
Atzo amaitu zen merkataritzaren ultraktibitatearen luzapenaren epea. Herenegun, ehungintzako merkataritzaren negoziaziotik atera ginen, jarrerak are urrunago genituela. Patronalak elementu erregresiboak ezarri nahi dizkigu gure hitzarmenetan: KPIaren oso azpitik dauden soldata-igoerak, antzinatasuna ezabatzea, udako larunbat arratsaldeetan lan egitea, eta horri guztiari CECOBIk eta Bizkaidendakek bajak lehen egunetik % 100eraino ez osatzea planteatzen dute, gaixotzea zigortuz. Gure sektorean absentismoa oso handia dela argudiatu dute. Nola ez da altua izango, etengabeko antsietatean bizitzera behartzen bagaituzte? Hilaren amaierara iristeko ematen ez duten lanaldiekin, funtzio gehiagorekin eta langile gutxiagorekin? Pasatu berri dugun enplegu-erregulazioko espedientea azkena den jakin gabe?
Gure hitzarmenak berritu behar ditugu, baina ez edozein preziotan, hitzarmen duinen alde egingo dugu. Lanaldia murriztea baina soldata handitzea; kategoriak berritzea; ordaindutako lizentziak erraztea; partzialtasuna zigortzea. Horregatik ari gara urtarriletik kalean borrokan eta gaur Patronalaren aurrean batu gara, dirudienez, feminizatutako sektoreek hitzarmen duinak sinatu ahal izateko borrokaren bidez egin behar baita.
Argi daukagu urteetan zehar lortu ditugun eskubideei uko egingo diegula. Bada garaia soldatak eguneratzea eta gure baldintzak hobetzea aldarrikatzeko, urteak daramatzatelako izoztuta. Horregatik, hobekuntza horiek onartu arte ez gara geldituko, eta, behar izanez gero, grebara joko dugu apirilean.
Denok kalean egon behar dugu patronala mugitzeko eta mahaiak desblokeatzeko! Gora merkataritzako borroka!