Azken egunetan Euskal Herrian, eta bereziki Bilbon, migrante eta errefuxiatuak bizitzen ari diren egoera guztiz onartezina da. Azkeneko aste honetan, migrante eta errefuxiatu taldeak iristen ari dira eta euskal erakunde publikoen inplikazioa eta sostengua ez da nahikoa izaten ari. Beraz, kolapsoz hitz egiten dugunean, ez da bereziki migrante eta errefuxiatu asko iritsi direlako, baizik eta jarri diren neurri eta baliabideak oso urriak izan direlako eta izaten ari direlako. LABek egoera hau irmoki salatu nahi du eta dei egiten diegu langile guztiei Ongi Etorri Errefuxiatuak plataformak deituriko elkarretaratze, mobilizazio eta elkartasun ekimenetan parte hartzeko.
Ez dugu ahaztu behar egoera honen erantzule zuzena lehen munduko potentzia inperialistak eta nazioarteko kapitala dela. Langileon kontrako erasoak biderkatzen ari dira mundu guztian eta horren ondorio zuzenak dira desplazamenduak eta migrazio fenomenoak. Zentzu horretan, perspektiba hau argi izan behar dugu, izan ere, egoera honen erantzulea nazioarteko kapitala eta bere inguruan artikulatzen den botere korporatiboa da. Langileen arteko lehia bihurtu nahi duten fenomeno honek izen bakarra du: mundu mailako klase bortoka.
Honen aurrean, gure herrira datozen migrante eta errefuxiatuei behar bezalako harrera egin behar diegu eta horren erantzule nagusiak instituzioak dira. Egun hauetan bizi dugun errealitatea, hain zuzen ere, Bilboko Udalak eta Eusko Jaurlaritzaren utzikeria izan da. Ez dute inolako baliabiderik artikulatu honen aurrean eta beraien ardura ekiditzen ari dira.
Alde batetik, Bilboko Udalak ez du inolako dispositiborik artikulatu; Gurutze Gorriak 40 plazako lokal bat ireki du egoerari aurre egiteko eta Udaleko GLUZ zerbitzua (Gizarte Larrialdeetarako Udal Zerbitzua) kolapsatuta dago. Hiriko zerbitzu sozialetan defizit estruktural bat dago horrelako egoera sozialei aurre egiteko. Gainera, ez dezagun ahaztu Juan Maria Aburto Alkateak orain dela gutxi irratian egindako elkarrizketa batean esandakoa: Udalak ez du aurreikusten proiektu edo plan zehatzik egitea errefuxiatu eta migranteen beharrizanei aurre egiteko. Beraz, argi eta garbi esan dezakegu, Bilbo ez dela Harrera Hiria eta Udalak ez duela borondaterik gai honi benetan eusteko.
Eusko Jaurlaritzak, aldiz, 2017ko apirilean Harrera Plana garatzeko konpromezua hartu zuen eta egun, ez dugu inolako berririk horren inguruan. Aste honetako egoera konkretuari dagokionean, Jonan Fernandezek, Eusko Jaurlaritzako Giza Eskubide, Bizikidetza eta Lankidetzaren idazkari nagusiak, aitortu du egoeraren berri zutela baina ohiko zerbitzu sozialek gainezka egin dutela. Nola ulertu daiteke egoera honen berri izatea eta bestelako neurri berezirik ez hartzea? Gainera, idazkari nagusiaren arabera, koordinazioa erabatekoa eta hobezina da eta errefuxiatu eta migranteek askok uko egin diote zerbitzu horiek erabiltzeari. Hori faltsua da, izan ere, Bilbon 30 pertsona zerbitzu horietatik kano geratu dira eta herritarren lanari eta antolakuntzari esker, bestelako leku bat bilatu zaie. Erantzun herritarrarengatik ez balitz, pertsona horiek kalean egongo lirateke gaua pasatzen.
Esan bezala, goraipatzekoa da herritarren erantzuna eta antolakuntza maila. Langileon arteko elkartasunak mugarik ez duela argi geratu da eta instituzioen utzikeriaren aurrean, herriak beste behin erantzun du. Instituzioak dira honen arduradun nagusiak eta ulergaitza da beraien jarrera eta jokaera. Migrante eta errefuxiatuen fluxu hau konstante bat izango da hurrengo hilabeteetan eta beraz, ezinbestekoa da alde batetik larrialdietarako dispositibo bat martxan jartzea eta beste alde batetik, erakunde publiko ezberdinen artean Harrera Plan bat artikulatzea.
Gainera, dei egiten diegu langile guztiei Ongi Etorri Errefuxiatuak plataformak deituriko elkarretaratze, mobilizazio eta elkartasun ekimenetan parte hartzeko, besteak beste, “Baliabideak orain” lemapean gaur uztailaren 4an (19:00etatik 00:00etara) eta bihar 5ean (10:30-13:00) Bilboko udaletxean egingo direnak.