LAB sindikatutik berriz ere salatzen dugu Tuterako Osasun Barrutiko plantillaren narriadura. Lan publikoaren eskaintza batzuetako hautaketa-prozesuak amaitu ondoren, berriz agertzen hasi dira premiak, zailtasunak eta aspalditik datozen arazoak. Egoera ez da berria, eta errepikakorra izateaz gain, eskualdeko beste eremu eta ospitale batzuei ere eragiten die, Lizarrako Garcia Orcoyen ospitaleari, adibidez. Osasun arreta Iruñean zentralizatzeak, pizgarririk ezak eta plantillaren atxikimenduaren aldeko apusturik ez egiteak eragin kezkagarria dute eskualdeko ospitaleetan eta landa-inguruneko zerbitzuan.
Joan den urriaren 7an erizaintzako zainketa lagungarrien teknikari berriak hasi ziren lanean, eta laster sartuko dira administrariak eta Zerbitzu Orokorretako langileak ere. Horrek agerian utzi du aldi baterako langile kopurua gehiegizkoa dela, plantilla behar baino txikiagoa dela eta dagoen mugikortasunak lanpostu bakoitzaren zereginak benetan ezagutzea oztopatzen duela. Etengabe aldatzen ari den eta giza kapital prestatua galtzen duen plantilla batez ari gara. Egoera horrek ez dio laguntzen jarduera efizientea bermatzeko beharrezkoa den lan-egonkortasunari.
Oposizioen aurreko lekualdatzeek Reina Sofía ospitaleko langile finko asko eraman dituzte bertatik. Langileek, lehen deskribatutako egoera prekarioaren aurrean, beste administrazio batzuetara joatea erabakitzen dute, plantilla egonkorragoak eta erakargarriagoak dituztenetara. Tuterako Osasun Barrutia destino berrietarako nolabaiteko ate birakari edo kanpamentu nagusi bihurtzen ari da. Ezinbestekoa da plantillak egonkortu, dimentsionatu eta atxikitzeko neurriak hartzea. Tuterako Osasun Barrutia ezin da bazter utzi, Nafarroako Administrazioan batetik bestera ibiltzeko gune soil bat bailitzan.
Tuterako Osasun Barrutiko langile finkoen plantilla zahartzen ari da eta berritzeko estrategia bat behar da, errelebo antolatua bermatuko duena, egungo langileen eta haiek ordezkatuko dituzten langileen artean ezagutzak transmititzeko. Administrarien plantillari erreparatuz gero, adibidez, batez besteko adin altua duela ohartuko gara. Epe laburrean hasiko dituzte erretiroak tramitatzeko prozesuak, eta urteetan pilatutako esperientzia guztia horiekin batera desagertuko da.
Bertako beste arazo handi bat prestakuntza-ikastaroena da, “zerbitzuaren beharrak” direla-eta behin eta berriz ukatzen baitira baimenak. Profesional guztiek salatu dute zaila dela prestakuntza-ikastaroetara joatea, nahiz eta horiek ezinbestekoak diren Osasunbidearen funtzionamendua optimizatzeko.
Azkenik, LABetik agerian utzi nahi dugu eskualdeetako ospitaleetan, plantilla hain justuak dituztenetan, oso ohikoa dela lan-karga handieneko ordu-tarteetan txanda lerratuak egotea. Berriz ere, “zerbitzuaren beharrak” direla aitzakiatzat hartuta. Praktika horrek ez ditu kontuan hartzen langileei kontziliaziorako sortzen dizkien eragozpenak, eta agerian uzten du mugikortasun publikorako aukeren eskasia. Ezinbestekoa iruditzen zaigu fitxaketa-sistema moldatzen ari den hilabete hauek probestuz gai horiei ere heltzea eta langileentzat konponbide egokiak bermatzea.
LABen premiazkotzat jotzen dugu ospitaleak berritzeko plan bat egitea, bai langileen arloan, bai instalazioen arloan. Plantilla behar bezala dimentsionatu behar da. Arazo handia da hurrengo lekualdatzea egin arteraino zenbat egun falta dituen zenbatzen ari den plantilla bat edukitzea. Horregatik, gure eskaera da bertan behera utz dadila urte hauetan guztietan aplikatu izan den adabaki-politika eta egin dadila behingoz epe luzerako benetako estrategia eraginkorra.