Metalgintzako ordezkarien gaurko batzarrean autua hartu dugu edukiz guztiz hustutzen ari diren Nafarroako Metalgintzako Hitzarmena iraultzeko, are gehiago UGT eta CCOO sindikatuek duela aste batzuk, aipatutako Hitzarmena gehiago okertzen duen akordioa sinatu dutela ikusirik.
LABen argi dugu, azken urte luzeetan Nafarroako Metaleko Hitzarmena duen inertziarekin bukatu beharra dago. UGT eta CCOOren gehiengoak ondorio garbi bat izan du eta erreferentziazkoa izan beharko zen Hitzarmen bat, Industria arloko Herrialdeko bertze edozein Hitzarmenarekin alderatuta, hagitz urrun gelditu da, errate baterako ez ditu bajak konpentsatzen, 1695 orduko lanaldia du eta soldatak ez dira ezta KPIaren arabera eguneratzen.
Eta egoera horren aitzinean LAB ez da begirale huts bat izanen, ez da negoziaketetara inor kontutan hartuko ez dituen proposamen batzuk egitera joanen den sindikatu bat izanen. Proposamenak egingo ditugu, noski, baina kaleak eta lan-zentroak astintzeko konpromezua hartuko dugu ere, sinetsita baikaude hori dela UGT eta CCOOren gehiengoa mantentzen duen (gehiketa geroz eta txikiagoa bada ere) Hitzarmen honen edukietan eragiteko modua.
Autu hau ezinbertzekoa bilakatu da ikusirik, duela aste batzuk, aipatutako gehiengo “sindikal” horrek sinatutako akordioa eta moduak. Bi bilera eskasen ondotik, UGT eta CCOOek aldi baterako kontratazioak, hau da, prekarizazioa, 6 hilabeteetatik 12 hilabeteetara luzatzea adostu dute. Hau ez da inondik inora sektoreak behar duena; sektoreak behar duena egonkortasuna eta lan baldintzen duintzea da, are gehiago Hitzarmen honen pean gehien bat dauden lantegi txiki horiek.
Norabide horretan aurkitu nahi gaituenak bere ondoan izango gaitu, Hitzarmena are gehiago okertu nahi duten horiek parez pare aurkituko gaituzte.